११ फग्गण २०१९ दर्शन सिँघ दे गृह धीरपुर ढक्का दिल्ली
सतिजुग तेरा साचा रंग, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण वजाए मृदंग, घर घर नाद सुणाइंदा। एकँकार सूरा सरबँग, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। आदि निरँजण जोत निरँजण चाढ़्हे चन्द, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाइंदा। श्री भगवान सुणाए सुहागी छन्द, अनबोलत राग अल्हाइंदा। अबिनाशी करता लख चुरासी अन्दर वेखे लँघ, घर घर आपणा डेरा लाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म देवे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच जणाइंदा। आत्म परमात्म पाए गंढ्ढ, सगला संग रखाइंदा। सुरती शब्दी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। सतिजुग साचे चढ़े चा, चाउ घनेरा इक जणाईआ। सतिगुर शब्द बणे मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। लख चुरासी जीव जंत दए समझा, आत्म परमात्म भेव खुल्हाईआ। साचा मार्ग इक्को ला, इक्को मन्दिर दए दरसाईआ। नाम निधाना इक जणा, राग अनादी इक शनवाईआ। इष्ट देव गुर इक मना, दर दवारा आप खुल्हाईआ। तीर्थ तट इक जणा, दुरमति मैल दए धवाईआ। दूई द्वैती डेरा ढाह, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। चार वरन एका रंग रंगा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को घर वखाईआ। बरन अठारां पन्ध मुका, कूड़ी क्रिया लेखा दए चुकाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सोहला ढोला इक्को गा, करे कराए सच पढ़ाईआ। चौदां विद्या नैण जाए शरमा, चौदां लोक इक्को राग अल्हाईआ। चौदां तबक दए समझा, वड दाता बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर दरवेश लए बणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग इक्को राह जणाईआ। सतिजुग मार्ग देवे दस्स, दो जहानां खोज खुजाइंदा। ब्रह्मण्डां खण्डां आपे वस, निरगुण आपणी धार चलाइंदा। शब्द अगम्मी तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म जणाए साचा जस, जस वेद पुराण सिफ्त सालाहइंदा। लेखा जाण अठ्ठ तत्त, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध आपणा बन्धन पाइंदा। काया मन्दिर पाए रास, निरगुण सरगुण गोपी काहन नचाइंदा। घट घट अन्दर कर कर वास, तख्त निवासी वेख वखाइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, सतिगुर साचा चन्द चढ़ाइंदा। भगत भगवन्त इक दूजे दे रहिण दास, दासी दास सेवक रूप वटाइंदा। कलिजुग कूड़ी क्रिया विनास, कूड़ कूड़यारा आप मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह जणाइंदा। सतिजुग साचा लगे मात, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ। निरवैर देवे इक्को दात, ज़ात पात
ना वंड वंडाईआ। दीन मज़्हब ना कोई खात, शूद्र ब्रह्मण ना कोए अख्वाईआ। सर्ब जीआं प्रभ वसे साथ, दीना बन्धन दीन दयाल वड्डी वड्याईआ। जन्म कर्म मेटे पाप, निहकर्मी कर्म कमाईआ। सच जणाए इक्को जाप, सोहँ अक्खर अक्खर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलावा कमलापात, कँवल नैण इक्को नज़री आईआ। कँवल नैण इक स्वामी, घट घट डेरा लाइंदा। आदि जुगादि अन्तरजामी, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। सदा सुहेला हरि निहकामी, निहचल आपणा डेरा लाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर अगम्म सुणाए अकथ कहाणी, शब्द संदेसा इक अल्हाइंदा। अमृत आत्म देवे ठंडा पाणी, निझर झिरना आप झिराइंदा। वेखणहारा चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाइंदा। सुणावणहारा चार बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी घर घर राग अल्हाइंदा। मिलावणहारा सुरत शब्द हाणी, सच सवाणी वेख वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल करे महानी, ख़ालक ख़लक फेरा पाइंदा। परवरदिगार देवे सच निशानी, लाशरीक वेस वटाइंदा। सच तौफ़ीक इक निगहबानी, बेपरवाह नज़र किसे ना आइंदा। दो जहानां वेखणहारा खेल करे लासानी, लाशरीक खेल कराइंदा। योद्धा सूर वड बलवानी, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचा खेल कराइंदा। सतिजुग खेले खेल आप, सो पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण देवे इक्को जाप, एकँकार करे पढ़ाईआ। आदि जुगादी कर प्रकाश, नूर ज़हूर इक दरसाईआ। अबिनाशी करता बण बण दासी दास, साची सेव कमाईआ। श्री भगवान वेखणहारा खेल तमाश, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा पड़दा लाहीआ। पारब्रह्म ब्रह्म कर प्रकाश, घर घर दीवा बत्ती इक टिकाईआ। शब्द गुर पावे रास, मण्डल मण्डप आपणी धार चलाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां वेखणहारा पिछली गाथ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी पड़दा आप उठाईआ। पावे सार त्रिलोकी नाथ, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां भेव अभेदा आप जणाईआ। राम रमईया लेखा जाणे पुरख समराथ, वड दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग इक्को रंग रंगाईआ। सतिजुग रंगे सच रंग, रंग रंगीला आप जणाइंदा। भगत भगवान सुहाए सेज पलँघ, आत्म अन्तर डेरा लाइंदा। शब्द नाद अनादी वजाए मृदंग, तार सतार ना कोए हिलाइंदा। अमृत सरोवर निझर झिरना वहाए साची गंग, गंगा जमना सुरस्ती गोदावरी नैण शरमाइंदा। आत्म परमात्म लाए अंग, अंगीकार आपे अख्वाइंदा। इक्को नाम सृष्ट सबाई दए वंड, कोटन कोटि नाम सिफ्त सालाही खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सति आपणी धार जणाइंदा।
सति सतिवादी साची धार, धर्म दवारे आप जणाईआ। सचखण्ड निवासी हो तैयार, थिर घर आपणा कुण्डा लाहीआ। सुंन अगम्मी आर पार किनार, विष्न ब्रह्मा शिव सच संदेसा इक अल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लए उठाल, जुग चौकड़ नव नौ चार वेखणहारा थाउँ थाईंआ। सतिगुर बण दलाल, संग रखा पुरख अकाल, महाकाल भेव अभेद आपणा आप खुल्हाईआ। दीनां बंधप हो दयाल, सतिजुग बणाए सच्ची धर्मसाल, धुर दरबारा इक जणाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ गुर दर अन्तिम होण बेहाल, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण दाता पुरख बिधाता चतुर्भुज भेव जाणे गुझ, बोध अगाध शब्द नाद निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। निष्अक्खर नाम हरि का रूप निरगुण आपणे विच समाइंदा। तख्त निवासी शाहो भूप, सचखण्ड निवासी सोभा पाइंदा। वसणहारा दहि दिशा चारे कूट, अनभव आपणी खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी दो जहान साचा साहिब सतिगुर देवणहार सबूत, त्रैभवण धनी आपणी खेल कराइंदा। कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैगम्बर ताणा पेटा पाए सूत, तन्दी तन्द गंढ्ढ बन्न्हाइंदा। किरन किरन देवे निर्मल जोत, नाद अनाद शब्द धुन राग अल्हाइंदा। पंज तत्त वखाए काया कोट, घर मन्दिर डेरा लाइंदा। अगम्म अथाह बेपरवाह लगाए चोट, सति सतार आप हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे इक्को इष्ट जणाइंदा। सतिजुग साचा इक्को इष्ट, इष्ट देव निरगुण निहकर्मी आप अख्वाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त खोल्हणहारा दृष्ट, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी पारब्रह्म इक्को नेत्र नैण खुल्हाईआ। इक्को नेत्र नैण खोल्हे अक्ख, आख़र आपणा भेव जणाइंदा। निरगुण नज़र आए प्रतख, जोती जाता डगमगाइंदा। सन्त सुहेले भगत भगवन्त लख चुरासी विच्चों करे वक्ख, आप आपणा पड़दा उठाइंदा। साचा मार्ग इक्को दस्स, काया कवरी डूँग्घी भँवरी सुखमन टेडी बंक पार कराइंदा। हिरदे अन्दर आपे वस, अमृत देवे साचा रस, कँवल नाभी आप उलटाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, लेखा जाणे सुखला किशना पक्ख, अन्ध अन्धेरा आप चुकाइंदा। निरगुण जोत कर प्रगट, भेव खुल्हाए चौदां लोक हट्ट, मन्दिर अन्दर कुण्डा लाहइंदा। अनहद नाद लगाए साची सट्ट, दुरमति मैल देवे कट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। सुरत सवाणी शब्द हाणी आत्म सेजा लए सद्द, प्रेम जाम प्याए मदि, रस इक्को इक वखाइंदा। साची सेजा बहिण सज, दरस करन रज्ज रज्ज, आत्म परमात्म परमात्म आत्म घर इक्को सोभा पाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म करया हज्ज, मक्का काअबा देवे तज, हुजरा इक्को इक सुहाइंदा। करे खेल सूरा सरबग्ग, भगत भगवान बुझाए अग्ग, त्रैगुण नाता
तोड़ तुड़ाइंदा। वसणहारा उपर शाह रग, फड़ फड़ हँस बणाए कग, शब्द चोग चुगाइंदा। एथे ओथे दो जहान निरवैर पुरख पड़दा दए कज्ज, सच दोशाला नाम हथ्थ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग इक्को घर वखाइंदा। सतिजुग वखाए इक्को घर, चार वरन सरनाईआ। सतिजुग वखाए इक्को दर, चार वरन इक्को पढ़ाईआ। सतिजुग फड़ाए इक्को लड़, चार वरन वड्याईआ। सतिजुग चुकाए इक्को डर, निर्भय फेरा पाईआ। सतिजुग चार वरन अन्दर जाए वड़, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। सतिजुग चार वरन इक्को रंग देवे कर, ऊँच नीच रहिण कोए ना पाईआ। सतिजुग चार वरन साचा देवे वर, घर घर विच वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्को इक समझाईआ। चार वरन साची सिख्या, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। नाम दान पाए भिच्छया, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। ग़रीब निमाणयां करे रच्छया, प्रितपालक खेल कराइंदा। जगत नेत्र कदे ना दिस्या, ज्ञान नेत्र नज़री आइंदा। पूरब लहिणा वेख लिख्या, कोझे कमले गले लगाइंदा। दो जहान कदे ना जितया, हार जित आपणे हथ्थ रखाइंदा। जन भगतां करे सदा हितिआ, नित नवित्त फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग इक्को धंदे लाइंदा। सतिजुग धंदे देवे ला, हरि आपणी दया कमाईआ। साहिब परवरदिगार फेरा पा, मुख नक़ाब दए उठाईआ। नूर इलाही हो रुशना, रोशन करे सर्ब लोकाईआ। पीर पैगम्बर दस्तगीर दर बुल्हा, बेनज़ीर खेल कराईआ। लाशरीक सब दे उपर फ़तवा दए लगा, बचया कोए रहिण ना पाईआ। कलमा अमाम दए समझा, कायनात इक शनवाईआ। सच संदेसा इक अल्हा, इलाही नूर इक दरसाईआ। चौदां तबक दस्से थाउँ थाँ, बेपहचान फेरा पाईआ। कातब लेख सके ना कोए लिखा, कुतबख़ाने नैण शरमाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद लेखा झोली देवे पा, कलिजुग अन्तिम लहिणा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दीन इस्लाम सच कलाम सच असूल माकूल चौदां हट्ट इक्को इक जणाईआ। इक्को इक सतिजुग धार, चार वरन जणाइंदा। सुरत शब्द सति प्यार, प्रेम प्यार इक वधाइंदा। काया मन्दिर खोल्ह कवाड़, हरि मन्दिर इक वखाइंदा। मन्दिर मस्जिद नज़री आए उच्च मनार, हुजरा हक़ हक़ वखाइंदा। शिवदुआले मठ्ठ करे आप गुफ़तार, दीद ईद चन्द आपणा रंग रंगाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, बोध अगाध अक्खर आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग बणे सति मलाह, सच सुच्च जन्म दए दवा, जुग जुग कर्म धर्म इक्को इक वखाइंदा। दु:ख अन्दर सदा सुख, दु:ख सतिगुर मेल मिलाइंदा। सतिगुर उज्जल करे मुख, चिन्ता रोग सर्ब गवाइंदा। सुफल कराए मात
कुक्ख, जो जन सरनाई आइंदा। अन्दर वड़ के आत्म परमात्म गोदी लए चुक्क, बालक आपणी गोद सुहाइंदा। जगत विकारा कढ्ढे कुट्ट, नाम खण्डा हथ्थ चमकाइंदा। करे प्यार जिउँ पिता पुत्त, पूत सपूत आप सुहाइंदा। हरिजन हरिभगत सुहाए सच्ची रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाइंदा। रातीं सुत्तयां वात लए पुच्छ, जागदयां बिन नैणां नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, रोग सोग चिन्ता सति पुरख आपणी झोली पाइंदा।