११ फग्गण २०१९ बिक्रमी अवतार सिँघ निरँकारी नाल दिल्ली
बाणी आई धुर दरगाह, धुर संदेस सुणाईआ। सचखण्ड वसे इक मलाह, बेपरवाह आसण लाईआ। परवरदिगार नूर ख़ुदा, जलवा इक रुशनाईआ। निरवैर निराकार पुरख अकाल आप अख्वा, तख्त निवासी बेपरवाहीआ। सीस जगदीश ताज टिका, दो जहानां हुक्म मनाईआ। शब्द अगम्मी धार चला, विष्न ब्रह्मा शिव प्रगटाईआ। साची सेवा आप समझा, लख चुरासी घाड़त लए घड़ाईआ। त्रै पंज मेला मेल मिला, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध सगला संग निभाईआ। जुग चौकड़ी वंड वंडा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा राह वखाईआ । सदा सुहेला पंज तत्त काया भाग लगा, गुर अवतार पीर पैगम्बर शब्दी नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाला दीन दयाला सच्चा सतिगुर इक्को इक नज़री आईआ। सच्चा सतिगुर दीन दयाल, सो पुरख निरँजण आप अख्वाइंदा। हरि पुरख निरँजण मेहरवान, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला इलाही नूर घर साचे मुकामे हक़ सोभा पाइंदा। एकँकारा खेल खला, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपणी धार बंधाइंदा। आदि निरँजण जोत रुशना, जोती जोत नूर डगमगा, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त विच टिकाइंदा। श्री भगवान सच मकान सुहा, सचखण्ड दवारा एकँकारा आपणा बंक आप वड्याइंदा। अबिनाशी करता शब्द निशाना रिहा झुला, सच निशाना आपणे हथ्थ रखाइंदा । पारब्रह्म ब्रह्म खेल खला, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। सतिगुर सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग कोटन कोटि वार लए हंढ्ढा, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणे चरणां हेठ दबाइंदा। जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज चार खाणी चार बाणी आपणा नाउँ जणा, निक्का निक्का नाद वजाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कलमा इलाही इक पढ़ा, कातब कोट सेव लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी बाणी धुर संदेस आदि जुगादि आप सुणाए नर नरेश, गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणी सेवा लाइंदा। तख्त निवासी नर नरेश, एकँकार वड वड्याईआ। जुगा जुगन्तर
रिहा वेख, बिन नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दे आदेश, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, सीस जगदीश ना कोए मुंडाईआ। आदि जुगादि रहे हमेश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को हरि, सतिगुर सच्चा आपणा नाम रखाईआ। नानक सतिगुर सच्चा पाया। पुरख अकाल नज़री आया। भाण्डा कच्चा तन गंवाया। नौ दुआर खोज खुजाया। पारब्रह्म अबिनाशी करते नानक बच्चा आप पढ़ाया। साची पट्टी इक पढ़ाया। लूं लूं अन्दर आप रचा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रंग वखाया। सौदा कीता इक्को सच्चा, आप आपणा हट्ट खुल्हाया। जे कोई होर कहे हुण कच्चा, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाया। त्रैगुण अतीता ठांडा सीता, माया ममता नेड़ ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक एका इक्को इक सतिगुर पुरख अकाल दीन दयाल सच सिँघासण आसण लाया। नानक गुर पाया वार एक, एका घर वज्जी वधाईआ। रूप रंग ते वसया बाहर भेख, नज़र कोए ना आईआ। निउँ निउँ निमस्कार करे आदेश, दोए जोड़ लागे पाईआ। मेरा सतिगुर रहे हमेश, मरन जन्म विच ना आईआ। सचखण्ड वसे साचे देस, लोकमात आपणी धार शब्द चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर सच्चा इक्को इक, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणे राह चलाईआ। सतिगुर सच्चा नानक वेख, नेत्र नैण नैण निहालया। चरण कँवल सच्चा हेत, धूढ़ी टिक्का मस्तक ला ल्या। बाली बुद्ध साची गोदी रिहा खेड, श्री भगवान आपणी गोद बहा ल्या। सच सुहञ्जणी वखाए सेज, सोभावन्त रंग रंगा ल्या। शब्द अगम्म आप आपणा नाउँ भेज, पंज तत्त काया चोला आपणा रंग रंगा ल्या। जोती नूर इक्को तेज, ब्रह्म पारब्रह्म वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक निरगुण पाया इक्को हरि, निरवैर पुरख इक्को नज़री आ रिहा। नानक सौदा सच हट्ट, चौदां लोक भेव ना आईआ। चौदां विद्या सके ना कथ, रसना जिह्वा ना कोए पढ़ाईआ। दिती मति पुरख समरथ, महिमा अकथ आप जणाईआ। अन्तर प्रेम बाहर रत्त, तन खलड़ी चम्म हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक निरगुण ब्रह्म मति, सरगुण नानक इक तत्त, दोहां वचोला पुरख समरथ, सौदा आपणे हट्ट विकाईआ। ठीक होए लग्गयां ठोकर, ठोकर नाम लगाईआ। बिन समझयां दिसे बाल छोकर, होछी मति जणाईआ। प्रभ मिलण दी इक्को औकड़, दूई द्वैती पड़दा विच रखाईआ। बिन सतिगुर पूरे काया तत्त दिसे फोकड़, ब्रह्म ज्ञान ना कोए समझाईआ । कोटन कोटि कलिजुग फिरदे जोकर, निरगुण नूर नज़र किसे ना आईआ। अन्तिम सब ते औणी औकड़, बंदीख़ाना ना कोए तुड़ाईआ। हरि लेखा वेखे वही रोकड़, खाता सब दा वक्खो वक्ख रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन आपणा भेव जणाईआ। कहिण सुणन तों वसे बाहर, लिखण पढ़न विच ना आया। साहिब सतिगुर आत्म अन्तर करे प्यार, जगत नेत्र दरस कोए ना पाया। नर निरँकार आपणा खोल्ह किवाड़, भेव अभेद शब्द रूप जणाया। कर प्रकाश बहत्तर नाड़, नूर नूर नाल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप करतार, कुदरत कादर वेख वखाया। सचखण्ड दी कहो गाथा, घर सज्जण सच्चा आया। प्रभ मिलण दी दस्सो बाता, किस बिध मेल मिलाया। जन्म कर्म दा तोड़े नाता, नाता बिधाता कवण बंधाया। पहलों मेटो आपणी अन्धेरी राता, फेर जगत चन्द रुशनाया। देवणहारा इक्को दाता, आदि जुगादी बेपरवाहया। साहिब दयाल सदा समराथा, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी एकँकारा कर पसारा सच सिँघासण आसण लाया। नाता तोड़ ज़ाता पाता, वरनां गोतां सुट्टे खाता, पूरब जन्म पूरा करे घाटा, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुच्छणहारा आपणा घर, घर दस्सो घर वसो घर वेखो घर पेखो कवण रूप निरगुण धार नरायण नज़री आया। निरँकार नाल मिले निरँकार, निरँकार निंरकार वेख वखाईआ। निरँकार आपणी करे गुफ़तार, निरँकार आपणी कहाणी दए सुणाईआ। खाणी बाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान ना कोई विचार, पिछला लेखा पिछल्यां झोली पाईआ। अग्गे नित नवित्त आपणी आप हिलाए सतार, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। पुरख अकाल सदा सदा राह पावणहार संसार, गुर अवतार पीर पैगम्बर साध सन्त भगत भगवन्त आपणी सेवा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरँकार मेला निरँकार, दर दरवाज़ा निरँकार निरँकार दए खुल्हाईआ। निरँकार घर आया निरँकारा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। इक दूजे दी पुच्छो धारा, कवण बैठे आसण लाईआ। कवण करे सर्ब पसारा, कवण घट घट रिहा समाईआ। कवण शब्द नाद धुनकारा, कवण अनहद राग अल्हाईआ। कवण अमृत आत्म देवे ठंडा ठारा, निझर झिरना आप प्याईआ। धुर की बाणी ना जाणो आवारा, जीव जंत कहिण ना पाईआ। बिन सचखण्ड निवासी साचे शब्द ना बणे कोई लिखारा, लिख लिख थक्की सर्ब लोकाईआ। इक्को निरँकार घर घर पाए पुआड़ा, दर दर पई लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरँकार वेखे निरँकार घर, बिन निरँकार निरँकार वेखण कोए ना आईआ। तूं ही निरँकार तूं, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। ना बुत्त ना रूह, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। ना हां ना हूँ, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए रखाईआ। हथ्थ कन्न नक ना मूँह, नारी पुरुष इंग लिंग वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरँकार वेखे निरँकार, दर दर मन्दिर अन्दर महल अटल उच्च मनार, पर्दा आप उठाईआ। सच्चा
घर निरँकार दुआर, इट्टां पत्थर कम्म किसे ना आईआ। सच्चा दर हरिसंगत करे प्यार, दर दरवाज़ा इक सुहाईआ। इक दूजे दा इक्को जिहा विहार, निरँकार निरँकार मेला चाईं चाईंआ। सच्चा जणाओ मन्दिर महल अटल अपार, जिस घर निरँकार बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुच्छणहारा साचा घर, सच सच रिहा दृढ़ाईआ। दिवस रैण मास रुत्त थित वार एथे रहिणा, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। निरँकार वेखे आपणयां नैणां, नैण आपणा बंद खुल्हाईआ। निरगुण सज्जण साक सैणा, सगला संग निभाईआ। ना कोई नाता मात पित भाई भैणा, कन्त सुहाग ना कोए वखाईआ। प्रेम प्यार सच्चा गहिणा, तन शृंगार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रहिणा इक्को वार समझाईआ।
११ फग्गण २०१९ बिक्रमी करतार सिँघ दे गृह शकूर बस्ती दिल्ली
भोला कहे भोले भाओ, भरम भाव जणाइंदा। बेपरवाह अगम्म अथाहो, अलख अगोचर खेल कराइंदा। वसणहारा साचे थाउँ, सच दुआर इक सुहाइंदा। उपजावणहारा साचा नाउँ, नाउँ निरँकारा आप अख्वाइंदा। देवणहारा ठांडी छाउँ, सिर शंकर हथ्थ टिकाइंदा। पकड़नहारा सदा बांहों, निरगुण आपणी सेव कमाइंदा। बणनहारा पिता माउँ, बालक आपणी गोद सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। पार्वती वेख आपणा पती, परतीत रही धराईआ। चरण बलिहार होवे सती, सति इक धराईआ। सिमरन ना जाणे साहिब रती, रती रत ना कोए सुकाईआ। बण वैरागण फिरे नठ्ठी, भज्जी वाहो दाहीआ। तत्तां अन्दर तत्तव बद्धी, बांदी बैठी सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। भोला कहे भोली नार, भेव अभेद जणाइंदा। तूं की जाणें साची सार, हरि जू की की खेल वरताइंदा। तेरा संग रंग प्यार, उमंग रूप ना कोए वखाइंदा। मृदंग अनहद धुर दी धार, तुरंग सुरंग जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। साचा भेव दस्से एक, एक एक वड्याईआ। पार्वती पर्बत टेक, चोटी पत्थर आस रखाईआ। आपे जणाए साचा लिखे लेख, शंकर कंकर इक जणाईआ। जिस दा लेखा अनन्त लेख, बेपरवाह वड वड्याईआ। नित नवित्त लए पेख, पेखणहार शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा खेल दस्से भगवान, आपणा भेव जणाइंदा। तख्त निवासी नौजवान, साचे तख्त सोभा पाइंदा। जोती नूर नूर महान, प्रगट आपणी धार चलाइंदा। आपणा हुक्म कर बलवान, निरगुण आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप
जणाइंदा। साचा भेव श्री भगवन्त, आपणे हथ्थ रखाइंदा। सच प्यार आपणा मंत, मंत्र आप दृढ़ाइंदा। सेज विछाए बण बण कन्त, कन्तूहल सेज हंढ्ढाइंदा। सच दरगाह चाढ़्हे रंगत, रंग रंगीला आप अख्वाइंदा। सच मेहरवान लाए अंगत, अंगीकार आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या आप समझाइंदा। साची सिख्या बाली नढ्ढी, निरगुण नरायण आप जणाईआ। शंकर वासना दर सद्दी, सद्दा इक्को नाम सुणाईआ। प्रेम डोरी नाम बद्धी, बन्धन होर ना कोए रखाईआ। भोली भाली वेखे लध्धी, चलण देवे ना कोए चतुराईआ। अंगीकार करे ना कोई हड्डी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाईआ। पार्वती सुण ला कर कान, भोला भोले भाउँ जणाइंदा। तेरा मेरे विच ध्यान, मेरा ध्यान इक्को भगवन नैण दरसाइंदा। तूं वेखी मेरी शान, मैनूं शहिनशाह नज़री आइंदा। तूं मेरी करी पहचान, मैं बेपहचान अग्गे सीस झुकाइंदा। तूं मैनूं कर परवान, मैं आपणा परवाना प्रभ साचे अग्गे रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप जणाइंदा। भोला कहे सुण साची रीत, सच सच दयां दृढ़ाईआ। नर नरायण कर प्रीत, प्रीतीवान मेरा माहीआ। बैठा रहे सदा अतीत, आप आपणी सेज सुहाईआ। करे खेल इक अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। आदि जुगादि जुग जुग कदे ना देवे पीठ, करवट सके ना कोए बदलाईआ। जुग जुग चलावणहारा आपणी रीत, साची सिख्या दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या देवे भगवन्त, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। नर नरायण बण बण कन्त, आप आपणा पड़दा लाहइंदा। रंग चाढ़्ह इक बसन्त, चोली आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेज सुहञ्जणी इक विछाइंदा। सेज सुहञ्जणी चरण दुआर, सो पुरख निरँजण आप विछाईआ। हरि पुरख निरँजण वेखे नैण उग्घाड़, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। एकँकारा हो तैयार, सेजे आए चाईं चाईंआ। आदि निरँजण निरगुण बाती दीपक बाल, इक्को नूर करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता साचे मन्दिर सुघड़ सुचज्जी आपे बिठाल, आप आपणे अंग लगाईआ। श्री भगवान सति सरूपी दे निशान, सति वस्तू झोली पाईआ। पारब्रह्म प्रभ कर ध्यान, ध्यान ध्यान विच मिलाईआ। साचा कन्त करे खेल महान, महिमा आपणी दए जणाईआ। सच दुआर वखाए मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कन्त आपणा रंग रंगाईआ। सखी वेख साहिब कन्त, कन्तूहल वड्डी वड्याईआ। जिस ने रचना रचाई आदि सो वेखणहारा अन्त, अन्त आदि आप हो जाईआ। सति प्यार दरसाए इक्को मंत, मंत्र करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे अंग लगाईआ। आपणे अंग आपे रख, आपणी
दया कमाइंदा। साहिब दयाल हो प्रतख, पारब्रह्म प्रभ खेल कराइंदा। लेखा जाणे बिन रत्ती रत्त, रत्त आपणा रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर आप वखाइंदा। साचा मन्दिर हो मेहरवान, इक्को इक जणाईआ। नार कन्त कर परवान, भगवन्त लए वड्याईआ। सेज सुहञ्जणी वेखे आण, आदि निरँजण नूर रुशनाईआ। दर्द दु:ख भय भंजन देवे दान, दाता दानी दया कमाईआ। सदा सदा सद होए निगाहबान, नेत्र नैण नैण तकाईआ। बाली नढ्ढी वेख अञ्याण, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। कोझी कमली कर परवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अनमंगया देवे दान, झोली वस्त भराईआ। सो साहिब मेरा सुल्तान, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। देवणहार धुर फ़रमान, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। पार्वती सुण ला कर कान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मेला सहिज सुभाईआ। पार्वती की जाणे सार, सार हथ्थ किसे ना आईआ। जगत विवहारी करे जगत विहार, आपणा भेव ना किसे समझाईआ। जोबन रत्ती हो तैयार, नेत्र नैण रही मटकाईआ। भोला नाथ नैण शृंगार, दर मंगत भिक्खक रिहा समझाईआ। जटा जूट खेल अपार, त्रिसूल इक्को हथ्थ उठाईआ। हस्से रोवे रोवे हस्से वेखे दोहरी धार, छहबर नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप जणाईआ। कदे प्यार कदे वक्ख, वक्ख प्यार विच वंडाइंदा। कदे निर्मल कदे उज्जल कदे तोलया लख, कदे भबूती आपणी रमाइंदा। कदे सवारे कदे पए उठ, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल इक्को इक समझाइंदा। जिस वक्त दी करो तलाश, ढूंडयां नज़र किसे ना आईआ। उह वक्त सतिगुर पास, छिन मात्र दए वखाईआ। गुर सतिगुर होवे दास, साची सिख्या दए पढ़ाईआ। साचे वक्त दी पूरी करे आस, निरासा रूप ना कोए रखाईआ। वक्त दी गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे गए ख्वाहिश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग ध्यान लगाईआ। वक्त अन्दर गोपी काहन पाउदे गए रास, मण्डल मण्डप नाच नचाईआ। वक्त अन्दर निरगुण सरगुण वेंहदा रिहा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। वक्त अन्दर कोटन कोटि साध सन्त गा गा थक्के पवण स्वास, स्वास स्वासां नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर वक्त आपणे हथ्थ रखाईआ। साचे वक्त दी जिस जन दलील, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। साहिब सतिगुर इक्को करो वकील, दो जहानां वेख वखाइंदा। सच दुआर करो अपील, मेहरवान दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वक्त नेरन नेरा दूरन दूरा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जिस वक्त दा तक्को राह, तकवा इक रखाईआ। तिस वक्त दा पुरख अकाल मलाह, बेड़ा रिहा चलाईआ। गुर शब्द कोलों पुछो सलाह, सच
सच दए जणाईआ। फड़ फड़ बाहों राहे देवे पा, औझड़ पन्ध रहिण ना पाईआ। निज नेत्र नज़री जावे आ, पिछला लेखा रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वक्त इक्को इक वड्याईआ। इक्को वक्त होए सुहेला, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। सुरती शब्दी होए मेला, गुर चेला एका रंग रंगाइंदा। नज़री आए वसणहारा धाम नवेला, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वक्त आप सुहाइंदा। साचा वक्त होए सुहञ्जणा, सोभावन्त सुहाईआ। कर प्रकाश आदि निरँजणा, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। मेल मिलाए दर्द दु:ख भय भंजना, भव सागर पार कराईआ। चरण धूढ़ कराए मजना, नेरन नेरा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वक्त इक्को इक वखाईआ। साचा वक्त वेखो जग, वखावणहारा आप दरसाईआ। दरस कराए उपर शाह रग शहिनशाह आपणा मेल मिलाईआ। निर्मल दीपक जाए जग, जोत जोत रुशनाईआ। आत्म परमात्म जो बैठी हो के अड्ड, दोहां मेला लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा वेला वक्त इक्को इक सलाहीआ। साचा वक्त रखो याद, याददाशत आप कराइंदा। हरि जू सुणनहारा फ़रयाद, शहिनशाह आपणा फेरा पाइंदा। पिछली मंग अगली पूरी देवे दाद, दाता दानी आप वरताइंदा। बिन पढ़ियां बिन सुणयां बिन जागयां बिन सुत्तयां वज्जे नाद, नाद अनादी आप वजाइंदा। बिन रसना बिन जिह्वा बिन चख्खयां आए स्वाद, अमृत रस इक वखाइंदा। जगत दवारा देवे काढ, पार हद्द आप वखाइंदा। सच सुहञ्जणी सेजा करे लाड, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र आप तकाइंदा। दूर दुराडा नेरन नेरा आए भाज, बण पांधी पन्ध मुकाइंदा। वक्त सुहेला गुर चेला करे काज, जगत मेला मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां आप सुहाइंदा। साचे समें दी सच तलाशी, गुरमुख बैठे ध्यान लगाईआ। कोई भेव ना जाणे पंडत काशी, मुल्ला शेख़ समझ ना आईआ। अन्तर आत्म ला के बैठे आसी, आसा आसा नाल मिलाईआ। पारब्रह्म प्रभ सतिगुर सज्जण लाहवणहार उदासी, चिन्ता दु:ख गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वक्त रिहा दरसाईआ। साचा वक्त आए नेड़े, नेरन नेरा आप जणाइंदा। हरिजन भाग लग्गे काया खेड़े, मन्दिर इक्को इक सुहाइंदा। सतिगुर सच्चा आ जाए आपणे वेहड़े, दूई द्वैती पड़दा लाहइंदा। साचे सन्तां बन्न्हे बेड़े, कंध आपणे भार उठाइंदा। नाते चुक्कण तेरे मेरे, मेरा तेरा इक्को नज़री आइंदा। अन्तिम देवणहारा गेड़े, उलटी लठ्ठ आप भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वक्त सुहावणा आप सुहाइंदा। साचा वक्त होए सुहावणा, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। गुरमुखां गुर घर घर पावणा, दर मन्दिर वज्जे वधाईआ।
हरिजन नारी पिर पती रावणा, नर नरायण बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म ढोला गावणा, घर घर विच ख़ुशी वखाईआ। दूर दुराडा नेड़े हो के पकड़े दामना, दामनगीर इक हो जाईआ। कलिजुग मेटे अन्धेरी शामना, शमअ इक्को नूर करे रुशनाईआ। गुरमुखां दरस दिखाए आमणो सामणा, भरम भुलेखा दूर कढ्ढाईआ। सो वक्त होए सुहावणा, जिस वेले प्रभ मिले चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे वक्त दी आपे रखे तलाश, जन भगतां पूरी करे ख्वाहिश, ख़सूसीअत आपणी आप जणाइंदा। भगत प्यार वड्डा भारा, तोल्यां तोल ना कोए तुलाईआ। श्री भगवान जन भगतां कोलों मंगे आप सहारा, निरगुण बण बण फेरा पाईआ। कलिजुग अन्तिम आया पार किनारा, गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे ढेरीआं ढाहीआ। सृष्ट सबाई आई हारा, सिर सके ना कोए उठाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा होए ख्वारा, दर दर घर घर पई लड़ाईआ। बिन भगत हरि का हक़ ना लाए कोई नाअरा, सच सच ना कोए जणाईआ। श्री भगवान जन भगतां कोलों डरदा आ आ करे प्यारा, प्रेम प्यार विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेस अवल्लड़ा रूप वखाईआ। प्यार सिखण आए भगवान, निरगुण आपणा रूप धराइंदा। गुरमुख वेख सच्चा सुल्तान, घर जा जा अलख जगाइंदा। गुरमुख उठे नौजवान, आप आपणा बल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची रीती भगतां विच प्रगटाइंदा। भगतां अन्दर प्यार डूँग्घा, नज़र किसे ना आया। श्री भगवान बण के सूंघा, निरगुण अन्दर वड़ वड़ वेख वखाया। कँवल नाभी वड्डा होया मूधा, आप आपणा मुख भवाया। ब्रह्म भेव खुल्हाए गूझा, पारब्रह्म पड़दा आप चुकाया। लेखा चुक्कया एका दूजा, एकँकारा घर नज़री आया। एकँकार सच दुआर सूझा, दर भगतां फेरा पाया। प्रेम प्रीती अन्दर झूझा, नछावर आपणा आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत प्यार भगवान आपणी झोली पाया। सच प्रीती सतिगुर प्यार, सति सतिवादी झोली पाइंदा। सच प्रीती जोत आकार, निराकार नूर दरसाइंदा। सच प्रीती शब्द धुनकार, अनहद नादी नाद सुणाइंदा। सच प्रीती बख्शे अमृत ठंडा ठार, निझर झिरना इक झिराइंदा। सच प्रीती डूँग्घी कवरी करे पार, भँवरी रोड़्ह ना कोए रुढ़ाइंदा। सच प्रीती नाता तोड़े काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। सच प्रीती हउमें हंगता दए नवार, कूड़ी क्रिया मोह चुकाइंदा। सच प्रीती गुरसिख रूप बणाए विच संसार, सच सुच्च इक्को झोली पाइंदा। सच प्रीती गुरमुख रंग रंगे करतार, रंग अनमोला आप चढ़ाइंदा। सच प्रीती सति बणाए सुत दुलार, पूत सपूता रूप वटाइंदा। सच प्रीती भगत भगवान दए वखाल, घर साचे मेल मिलाइंदा। सच प्रीती एथे ओथे बणे दलाल, दो जहानां पार कराइंदा। सच प्रीती नाता तोड़े काल महाकाल,
मेहरवान मेहर नज़र तकाइंदा। सच प्रीती लेखा चुकाए त्रैगुण माया जगत जंजाल, जीवण युगत इक जणाइंदा। सच प्रीती धर्म दवारा वखाए सच्ची धर्मसाल, जिस गृह हरि जू आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां आप जणाइंदा। सच प्रीती सच दुआर, धुर दरबारी आप जणाईआ। सच प्रीती मेल मिलाए एकँकार, अक्ल कला वड वड्याईआ। सच प्रीती जुग चौकड़ी डूँग्घे सागर करे पार, भँवर सके ना कोए रुढ़ाईआ। सच प्रीती अठसठ तीर्थ तट किनारा करे पार, सरोवर इक्को इक जणाईआ। सच प्रीती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां झोली पाईआ। सच प्रीती जो जन करे, सो पुरख निरँजण हरि जणाइंदा। निरभउ हो कदे ना डरे, जम नेड़ कदे ना आइंदा। धर्म राए लेखा कोए ना मंगे, चित्रगुप्त ना हिसाब वखाइंदा। मिले मेल सूरे सरबँगे, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। सच प्रीती देवे सति अनन्दे, अनन्द आत्म आप जणाइंदा। सच प्रीती कर ना सके चकोर चन्दे, चन्द अमावस नज़र किसे ना आइंदा। सच प्रीती गुरमुख काया चोली रंग रंगे, रंग मजीठी इक चढ़ाइंदा। सच प्रीती गुरसिख कर लोआँ पुरीआँ पार लँघे, विष्न ब्रह्मा शिव निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। सच प्रीती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख विरले आप कराइंदा। सच प्रीती जिस लई कर, करता पुरख दए वड्याईआ। तिस गुरमुख मिले साचा घर, घर घर विच वज्जे वधाईआ। मेल मिलाए नरायण नर, नारी आपणे अंग लगाईआ। सच प्रीती सुरती शब्द लए फड़, फड़ पल्लू गंढ्ढ पवाईआ। साचे मन्दिर वेखे चढ़, उच्चे टिल्ले आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती अन्दर गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणी सेवा लाईआ। हरिसंगत सेवा साचा मूल, अनमुल्ल आप जणाइंदा। प्रेम प्यार दे बरखो फूल, दूजी मंग ना कोए मंगाइंदा। कूड़ी क्रिया कांटा चुभौणी ना कोए त्रिसूल, त्रैगुण सूल आप जणाइंदा। गुरसिख गुरसिख दी चुग़ली निन्दया ना करनी भूल, सच सुच्च झोली पाइंदा। प्रभ मिलण दा इक्को असूल, गुरसिख असलीयत रूप वटाइंदा। जो सतिगुर बचन करे कबूल, सो गुरसिख हरिसंगत सेव कमाइंदा। सतिगुर लहिणा देणा चुकावे मूल, अगला पिछला लेखा झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दी सच प्रीती, प्रेम प्यार दी इक्को रीती, जीवण युगत दी सच्ची नीती, इक्को रंग वेखणा हस्त कीटी, ऊँच नीच भेव ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच प्रीती इक दरसाइंदा। सतिगुर चरण सच्चा सन्तोख, धीरज धीर इक धराइंदा। पार कराए मुक्ती मोख, मुफ्त आपणा नाम वरताइंदा। सचखण्ड बहाए साचे कोट किला बंक वड्याइंदा। देवे नाम भण्डार अतोट, तोट ना कोए रखाइंदा। आहलणयों डिगे उठाए बोट, फड़ बांहों गोद बहाइंदा। अन्त मिलावा
निर्मल जोत, जोती जोत विच समाइंदा। सतिगुर गुरसिख उत्ते कदे ना देवे दोष, निरदोश्यां पार कराइंदा। साची ग़रीबी काया अन्दर, बाहरों मंगयां हथ्थ ना आईआ। मन वासना रोको बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। कर प्रकाश सूरज चन्द्र, कोटन कोटि रवि ससि रुशनाईआ। गुरसिख ग़रीबी किसे दर ना जाए मंगण, सतिगुर पूरा प्रेम ग़रीबी हिरदे दए वसाईआ। नाता तोड़ भुक्ख नंगण, भुख्यां नंगयां आपणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खिमां ग़रीबी चाकरी जगत जुग बिन भगतां हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। बुद्धी मन चित करे विशेष, विशेषताई आप जणाइंदा। लेखा चुका ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, गणपति आपणा राह वखाइंदा। आदि जुगादि जीव जंत लिखणहारा लेख, लेखा सब दा आपणे हथ्थ वखाइंदा। जुग चौकड़ी बदलणहारा भेस, वेस अनेक वटाइंदा। वसणहारा सचखण्ड देस, काया अन्दर फेरा पाइंदा । मन मति बुध ना जाणे प्रभ का भेव, कर किरपा आपणा मेल मिलाइंदा। हितकारी करे साचा हेत, नित नवित्त वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा रंग रंग बिबेक, गुरमुख निज नेत्र लए वेख, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा । मन वासना मन विच खपाए, मेहर नज़र उठाईआ। गुरसिख गुर गुर सतिगुर इक रंग हो जाए, दूसर रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन मनुआ आप टिकाईआ। मन मनुआ की करे विचारा, निका बाला अख्वाइंदा। सतिगुर योद्धा सूर बलकारा, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। शब्द खण्डा खिच दो धारा, निर्भय भउ वखाइंदा। आसा रोवे ज़ारो ज़ारा, तृष्ना नीर वहाइंदा। मन करे हाहाकारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, मन ममता मोह चुकाइंदा। मन मारे मन दए ज्वाल। मन विचारे मन सिफ्त स्वाल। मन उठाले मन दए बहाल। मन काया अन्दर करे खेल न्यारे, पंज तत्त जगत धर्मसाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा नाम वर, तिस मन वासना होए ज़िवाल। मन उठ ना उठ उठ नठ्ठे, आपणी दौड़ लगाईआ। सतिगुर सरनाई ढै ढै ढठ्ठे, बलहीण हो जाईआ। अन्तर आत्म परमात्म निरगुण नाम जपे, जपत जपत सुख पाईआ। त्रैगुण माया मूल ना तपे, बुद्धी मति ना कोए चतुराईआ। अन्तर रस मिले निझर रसे, मुख बूँद स्वांत चुआईआ। गुरमुख मिल गुर सतिगुर हस्से, जगत तृष्ना रोग गंवाईआ। जिस गृह जिस घर जिस मन्दिर जिस खेड़े जिस दुआर सतिगुर शब्द वसे, तिस मन करे ना कोए चतुराईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत हरि सरनाई ढठ्ठे, माण अभिमान मोह मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा नाम वर, तिस मन मंत्र मंतव इक्को इक जणाईआ। सच्चा पाठ सतिगुर चरण, चरण मिले सरनाईआ। सतिगुर
खोल्हे नेत्र हरन फरन, निज नेत्र करे रुशनाईआ। दीन दयाल तरनी तरन, तारनहारा होए सहाईआ। गुरमुख गुरसिख गुर सतिगुरू दवारे वड़न, दूई द्वैती पड़दा बजर कपाटी आत्म कुण्डा लाहीआ। रल मिल दोवें इक्को ढोला पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। नाता तुटे जम्मण मरन, मरन जन्म रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा जाप इक्को इक समझाईआ। साचा जाप सतिगुर टेक, हरि सच सच जणाया । आत्म प्रकाश बुद्धी बिबेक, मति मतिवाली आप समझाया। त्रैगुण पंज तत्त ना लाए सेक, मन वासना मेट मिटाया। निज नेत्र निज खेत्र निज काया आप आपणा लए वेख, पेख आपणी ख़ुशी मनाया। पारब्रह्म ब्रह्म करे हेत, दर मेला सहिज सुभाया। अन्तर आत्म सच्चा पाठ अचन अचेत, अजपा जाप बिन रसना जिह्वा गाया। गुर सतिगुर करे साचा हेत, हरिजन आपणे रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा पाठ अन्तर नाम दृढ़ाया। पूजा पाठ पवण स्वास, स्वासी स्वास जणाइंदा। निज घर वासी सद वसे पास, वसेरा इक्को घर जणाइंदा। भगत भगवान पूरी करे आस, निरासा रूप ना कोए वखाइंदा। आत्म परमात्म सोहँ ढोला आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी पाठ, पाठशाला काया घर वखाइंदा। बिन रसना जिह्वा आए स्वाद, रस मिट्ठा इक वखाइंदा। मेट मिटाए वाद विवाद, विख अमृत रूप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां जणाए आपणा मंत्र, निष्अक्खर अक्खर धार सिफ्त सालाहइंदा। ओथे चले सतिगुर साथ, सदा सदा सहिज सुखदाईआ। डूँग्घी कन्दर अन्दर वड़ के मारे झात, नौ दवारे सुखमन टेडी डूँग्घी गार पार कराईआ। ईड़ा पिंगल बणे सफ़ात, अमृत देवे बूँद स्वांत, निझर झिरना आप झिराईआ। मेटे रैण अन्धेरी रात, निर्मल जोत करे प्रकाश, अनहद नादी नाद सुणाईआ। शब्द अगम्मी दए दात, अठ्ठे पहर रखाए प्रभात, मिल सखीआं मंगल इक्को गाईआ। सुरती शब्द बंधाए नात, करे खेल पुरख समराथ, बंद कवाड़ी खोल्ह ताक, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। आत्म सेजा खेल तमाश, कोटन कोटि रवि ससि प्रकाश, निरगुण शहिनशाह शाहो भूप शाबाश, सति सरूपी आसण लाईआ। गुरमुख वसे सदा पास, आत्म परमात्म मिल मिल पाए रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखाए अगला घर, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। अगला घर रंग महल्ल, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। निरगुण दीपक रिहा बल, जोती जोत डगमगाइंदा। सच सिँघासण बैठा मल, पुरख अकाल सोभा पाइंदा। शब्द संदेसा रिहा घल्ल, गुरमुख सज्जण आप उठाइंदा। निरगुण सरगुण जाए रल, रल मिल आपणा खेल कराइंदा। वखावणहारा निहचल धाम अटल, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। गुरमुख विरला वेखे चल, कोटन कोटि पांधी
राह विच बैठा नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला दवारा हरि निरँकारा, शब्दी धारा जोती उज्यारा, इक्को इक जणाइंदा। अगला घर सच्चा सोहणा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। ना हस्सणा ना ओथे रोणा, चिन्ता रोग ना कोए जणाईआ। ना जागणा ना कदे सौणा, चिन्ता दु:ख ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगले घर देवणहार वड्याईआ। अगला घर सदा सद चंगा, सतिगुर चंगी तर्हा समझाईआ। इक्को वसे सूरा सरबँगा, शहिनशाह आपणा आसण लाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर इक्को जिहा अनन्दा, रस फिका ना कोए वखाईआ। ना कोई दिसे ख़ाकी बंदा, जलवा नूर नूर रुशनाईआ। दाता दानी गुणी गहिंदा। गहर गम्भीर बैठा डेरा लाईआ। जन भगतां चढ़ाए फड़ के बांहों डण्डा, डण्डा चौथे डण्डे आपणा दरस दिखाईआ। पिछला पिच्छे रहि जाए कन्ढ्ढा, अग्गे आपणा कुण्डा लाहीआ। भगत भगवान सदा बख्शंदा, बख्शश इक्को इक जणाईआ। सच सुहजणा धाम सुहंदा, जोती जाता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला राह बण मलाह, हरिजन साचे आप वखाईआ। ओस मंन्दर सच्चा मेला, मिलणी हरि जगदीश कराइंदा। इक्को घर वसे गुरु गुर चेला, गुर चेला आपणे रंग रंगाइंदा। दीन दयाल ठाकर स्वामी सदा सुहेला, साहिब सतिगुर दया कमाइंदा। वसणहारा धाम नवेला, निरगुण आपणा खेल वखाइंदा । जन भगत मिलाए आप आपणे वेला, वार थित हथ्थ ना किसे रखाइंदा। राए धर्म दी कट जेला, लख चुरासी फंद कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, उच्चे मन्दिर हरिजन साचे आप बहाइंदा।