१२ फग्गण २०१९ बिक्रमी दिल्ली दरबार पहाड़ गंज
सिँघासण सुत्ते शेर उठ, क्यों बैठा मुख लुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रोंदे तेरे पुत्त, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। निरवैर हो के क्यों बैठा लुक, निराकार बेपरवाहीआ। दो जहानां करनी पुच्छ, करता पुरख तेरी वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी ख़ाली हथ्थ मिले किसे ना कुछ, कूड़ी क्रिया दए दुहाईआ। जीव जगत जहान गए रुस्स, तेरा दरस कोए ना पाईआ। दातार स्वामी शेर हो के बुक्क, भबक इक्को इक लगाईआ। ग़रीब निमाणे कोझे कमले भगत भगवान गोदी चुक्क, तैनूं लाज कोए ना आईआ। मेहरवान निगाहवान नर नरायण क्यों बैठा चुप, तेरी चुप्प ना किसे खुल्हाईआ। दो जहान अन्धेरा घुप्प, तेरा नूर ना कोए रुशनाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी सेवा कर कर गए हुस्स, आपणा बल ना कोए धराईआ। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डा खण्डा ख़ाली होए ठुठ्ठ, सच प्याला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा दे उठाईआ। पड़दा लाह बेपरवाह, बेपरवाही तेरी कम्म किसे ना आईआ। दो जहानां बण शहिनशाह, शाह आपणा हुक्म ना क्यों मनाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर तूं बणया रिहों वड गुमराह, गहर गम्भीर तेरा भेव कोए सक्या ना पाईआ । भेव अभेदा तेरा दस्सदे गए राह, फड़ बांहों तेरे नाल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा दे उठाईआ। नहीं वेला सिँघासण सौण दा। नहीं वेला रागां गौण दा। नहीं वेला ठंडी पौण दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, घर आपणा इक सुहौण दा। उठ के नेत्र खोल्ह अक्ख, तेरी अक्ख ना किसे खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी सब तों रिहों वक्ख, वक्खरी धार चलाईआ। चार जुग तेरा मार्ग गए दस्स, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कर पढ़ाईआ। कलिजुग अन्तिम होवे प्रगट, बेपरवाह बेपरवाहीआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, प्रकाशवान तेरा नूर इक रुशनाईआ। सदा सदा सद तेरी रखी आस, कर किरपा खेड़ा दे वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा दे चुकाईआ। पहली चेत पड़दा चुकांगा। जगत सिँघासण उत्तों उठांगा। पृथ्मी आकाश कोलों पुछांगा। दो जहान लुकाया किसे कोलों ना लुकांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कर, जन भगतां कोलों कदे ना रुसांगा। वीह सौ नौ बिक्रमी थान सुहाया, सेहरा सीस जगदीश बंधाईआ। राम मिलाया खेल खलाया, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। दस साल ना भेव जणाया, अद्धा नाल मिलाईआ। निरगुण हो के मुख छुपाया, सरगुण राह चलाईआ। सरगुण गोबिन्द ढोला गाया, पुरख अकाल पड़दा पाईआ। अन्तिम लेखा आपणे हथ्थ रखाया, लहिणा लहिणेदार रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा रिहा वखाईआ। सरगुण हो के होया निरगुण, निरगुण आपणा आप तजाया। निरगुण हो के बणया सरगुण, सरगुण रंग रंगाया। लेखा जाणे त्रैगुण, त्रैगुण आपणा वेस वटाया। लख चुरासी छाण पुण, गुरमुख सज्जण मेल मिलाया। कवण जाणे प्रभ साचे गुण, भेव अभेद आपणे हथ्थ रखाया। धरनी धरत धवल पृथ्मी आकाश पुकार सुण, जीव जंत वेख वखाया। सन्त सुहेले साचे चुण, गुरमुख आपणे रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाया। निरगुण हो के गया लुक, लुकवीं खेल रचाईआ। साढे दस हो चुप, बोल बुलारा ना कोए जणाईआ। बीस बीसा पहली चेत्र पए उठ, चेतन सब नूं दए कराईआ। गुर अवतारां लए पुच्छ, बचया कोए रहिण ना पाईआ। आपणा बदले आपे रुख़, दिशा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। सच संदेसा लाहे पड़दा, पड़दा आपणा आप
उठाईआ। वेखो निरगुण सूरज केहड़ी तरफ़ों चढ़दा, उतर पूरब पच्छिम दक्खण चारे कुण्टां देण दुहाईआ। कलमा नबी रसूल दो जहान इक्को पढ़दा, कायनात सिफ्त सालाहीआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार निउँ निउँ सजदा करदा, सीस जगदीश झुकाईआ। पिछला कीता सब दा हरदा, अग्गे मार्ग इक्को लाईआ। निरभउ निरवैर निराकार कदे ना डरदा, डर सब नूं रिहा वखाईआ। लख चुरासी भाण्डे घड़दा, घड़ घड़ भन्न वखाईआ। शहिनशाह शाह पातशाह भूपत भूप आपे खड़दा, सीस जगदीश ताज सुहाईआ। भगत भगवान सन्त सुहेले आपे वरदा, मेल मिलावे सहिज सुभाईआ। करे खेल नरायण नर दा, नर इक्को नज़री आईआ। उठ वेख लेखा दर दर दा, सच संदेसा आप सुणाईआ। एका सिफ़रा एका एकँकार इक्को अक्खर पढ़दा, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा सच सिँघासण आपणे उत्तों उठाईआ। पर्दा लाह आप भगवान, आपणी खेल वखाईआ। प्रगट हो योद्धा सूरबीर नौजवान, नाउँ आपणा इक वड्याईआ। राज राजानां शाह सुल्ताना अगम्मी तीर मारे बाण, तिक्खी मुखी धार वखाईआ। लेखा जाण ज़िमी असमान, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। आपे हो सदा मेहरवान, मेहर नज़र खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साढे तिन्न हथ्थ सति सतिवाद वखाए इक निशान, निशाना इक्को इक झुलाईआ। - - जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। पर्दा लाहे पिछली धार, धार धार आप जणाइंदा। सरगुण विच्चों निरगुण आए बाहर, निरगुण आपणा राह वखाइंदा। गुप्त होए ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर खेल कराइंदा। नाम खण्डा मारे इक्को वार, दूजी वार सिर ना कोए उठाइंदा। दे के आया तिक्खी धार, तलवार प्यार नाल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा नर निरँकार खेल अपार एकँकारा आप सुणाइंदा। सिँघासण सौणा देवे छड्ड, सुत्तयां कोटन कोटि काल बिताईआ। दो जहानां कर पार हद्द, हदीस इक्को इक सुणाईआ। भगत भगवान घर आपणे सद्द, सच मन्दिर दए वड्याईआ। चौथी मंज़ल बोले गज्ज, गरज इक्को नाम लगाईआ। निरवैर पुरख हो प्रतख, प्रतख दए वखाईआ। किसे फरकण ना देवे अक्ख, पलक पलक ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहारा इक्को वर, वर आपणे हथ्थ रखाईआ। पड़दा लाहे कल पाटे चादर, हरि नूर जोत रुशनाईआ। प्रगट होवे इक बहादर, पुरख अकाल वड वड्याईआ। पीर पैगम्बर कहिण परवरदिगार आया कादर, कुदरत वेखे चाईं चाईंआ। गुर अवतार कहिण पावे सार डूँग्घे सागर, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। भगत भगवान कहिण होया उजागर, निर्मल जोत कर रुशनाईआ। श्री भगवान
हरिजन बणाए सच सौदागर, वणज इक्को इक कराईआ। धुर संदेसा देवे आडर, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा पड़दा आपे दए हटाईआ। जगत पर्दा जाए हट, भगत वेख वखाईआ। प्रगट हो पुरख समरथ, साची कार कमाईआ। राज राजानां पाए नथ्थ, शब्दी तन्द उठाईआ। फड़ फड़ करे वक्खो वक्ख, वक्खरी कार कमाईआ। दो जहानां भाण्डे कर कर सख, चार कुण्ट फिरे इक दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जगत सिँघासण तज, शब्द घोड़े चढ़े भज्ज, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा फेरा पाईआ। सिँघासण छड्ड के आवांगा। निरँकार अख्वावांगा। शब्द जैकार बुलावांगा। महल अटल सुहावांगा। साचे पौड़े चढ़ के दरस दिखावांगा। उच्ची मंज़ल इक्को राग अलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल करावांगा। आपणी खेल करे करतार, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। वीह सौ नौ बिक्रमी कीता सच विहार, सच सिँघासण आसण लाईआ। नौ जेठ ख़बरदार, ख़बर इक्को इक सुणाईआ। लेखा जाण धुर दरबार, धुर दी बाणी आप अल्हाईआ। करे कराए साची कार, करता पुरख सच्चा शहिनशाहीआ। वीह सौ उन्नी दए आधार, एका नाया जोड़ जुड़ाईआ। भगतन मीता अलख अपार, शहिनशाह आपणा रंग वखाईआ। गुरमुख लाई फुलवाड़ वाड़, आपणे नाम कराईआ। गुलशन वेखे इक निरँकार, कली कली मात महकाईआ। प्रगट हो योद्धा बलकार, सूरबीर दरस दिखाईआ। सच सिँघासण उत्तों होए बाहर, बेपरवाह अक्ख खुल्हाईआ। ग़फ्लत विच सुत्ता रहे पैर पसार, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। चुप चुपीता करदा रिहा विहार, बण विवहारा धार रखाईआ। पंडत पांधा मुल्ला शेख़ कोई पा ना सके सार, सार हथ्थ किसे ना आईआ। हरि का लभ्भणा आदि जुगादि बड़ा दुष्वार, दुश्मण होए जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। वीह सौ नौ अन्दर वड़या, सच सिँघासण मुख छुपाईआ। वीह सौ उन्नी उपर चढ़या, बेपरवाह बेपरवाहीआ। आपणा नाम आपे पढ़या, आपे रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पर्दा रिहा उठाईआ। साचा पर्दा करे दूर, दूर दुराडा दया कमाईआ। घर अबिनाशी हाज़र हज़ूर, हरि इक्को नज़री आईआ। आपणी भुल्ल मन्न बख्शावे कसूर, जन भगतां अग्गे कर अरज़ोईआ। जुग चौकड़ी प्रभ दा सच दस्तूर, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जुग चौकड़ी राज राजान शाह सुल्तान कर मफ़रूर, मन वासना कूड़ भराईआ। नव नौ चार मचा फ़तूर, फ़तवा सब दे उत्ते लाईआ। हुक्मे अन्दर कर मजबूर, मुजरम सब नूं दए बणाईआ। अन्त करे चूरो चूर, ना सके कोए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप दृढ़ाईआ। आपणी करनी दस्से
आप, भेव अभेद जणाइंदा। लुक लुक अन्दर वड़ वड़ जन भगतां दस्सदा रिहा जाप, नाम निधाना इक समझाइंदा। कलिजुग अन्तिम बीस बीसा प्रगट हो वखाए वड प्रताप, प्रतापी आपणा फेरा पाइंदा। नव नौ चार चरणां हेठां लए नाप, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खलाइंदा। वेख खेल सिँघासण प्या हस्स, आपणी ख़ुशी मनाईआ। प्रभ तूं मेरे उत्ते रिहा वस, वक्खरी धार चलाईआ। जांदी वार कुछ स्नेहुड़ा दस्स, तेरे चरण ध्यान लगाईआ। तूं साहिब सदा समरथ, हथ्थ तेरे वड्याईआ। पारब्रह्म मेहरवान महिमा जणाए अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। मैं निरगुण हो के रिहा नस्स, दो जहानां फेरा पाईआ। हरिजन वेखां जो गाउँदे मेरा जस, कलिजुग अन्तिम अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। कूड़ी क्रिया पावां नथ्थ, सरगुण बचया कोए रहिण ना पाईआ। फिर फिर वेखां तीर्थ तट, गुरदर मन्दिर मस्जिद मठ्ठ शिवदुआले फोल फुलाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां घर घर वेखां लग्गी अग्ग, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। जुग चौकड़ी मेरा खेल जग, युगती आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत सिँघासण रिहा समझाईआ। जगत सिँघासण चरण लाग, इक करे अरज़ोईआ। प्रभ तुध बिन कोई दिसे ना कन्त सुहाग, जो मेरी सेज हंढ्ढाईआ। तुध बिन रखे ना मेरी कोई लाज, शाह सुल्तान रोवण मारन धाहींआ। सीस किसे ना रहिणा ताज, तख्त नज़र कोए ना आईआ। कलिजुग तूं बदलणहार समाज, समग्री सब दी झोली विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। तुध बिन कोई ना लाए भाग, भाग हीण सर्ब लोकाईआ। नज़र ना आए कोए चिराग़, दीपक दीआ ना कोए रुशनाईआ। सति सरूपी कोई ना लाए आवाज़, रसना जिह्वा सर्ब कुरलाईआ । साचा करे ना कोई राज, शहिनशाह नज़र कोए ना आईआ। तूं दाता ग़रीब निवाज़, मैं ढह प्या सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आसा रखाईआ। सुण सिँघासण मेरे सज्जण, हरि सच सच दृढ़ाइंदा। मेरा प्रेम तेरी लग्न, तेरा तेरे नाल रखाइंदा। कलिजुग अन्तिम पहली वार पहली चेत करां सगन, जन भगतां वेख वखाइंदा। अठ्ठे पहर रहिण मग्न, सति सन्तोख इक दृढ़ाइंदा। सृष्ट सबाई लगी अग्ग लग्गण, श्री भगवान आप लगाइंदा। तेरे उत्ते पंज तत्त हंढ्ढाया बदन, तत्तव तत्त रंग रंगाइंदा। मुस्लिम सुन्नी कठ्ठे होण सागर कन्ढ्ढे अदन, अदली इक्को हुक्म जणाइंदा। जगत विवहार देवे बदल, दलील पिछली ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण आप समझाइंदा। सिँघासण कहे प्रभ तेरा भरवासा, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। हउँ सेवक दासी दासा, सदा सद सेव कमाईआ। नित नवित्त तेरे मिलण दीआं रखां आसां, आस आस विच प्रगटाईआ । कर किरपा दे दिलासा, कवण वेला फेरा पाईआ। मेरा पूरा करीं घाटा, पिछला लेखा झोली पाईआ।
की होया चार पावे नाल बणी मेरी चुगाठा, चार जुग तेरी सेव कमाईआ। तेरा खेल नटुआ नाटा, बाज़ीगर आपणा स्वांग वखाईआ। मैं तेरे थल्ले प्या · आपणी छाती अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका
देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। श्री भगवान कहे सिँघासण, सुण सज्जण मीत मुरारया। तेरी पूरी करां आसन, लहिणा देणा कर्ज़ उतारया। तेरे उत्ते करया वासन, आप आपणा खेल वखा ल्या। तेरा देवां सच्चा साथन, श्री भगवान आप समझा ल्या। सति सतिवादी चले राथन, सच मार्ग इक वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा संग आप निभा ल्या। जगत सिँघासण रोवे नीर, पलक पलक उठाईआ। तुध बिन कोई ना देवे धीर, धीरजवान नज़र कोए ना आईआ। बौहड़ी मेरी भुल्ल बख्श तकसीर, मेरी तकदीर दे उलटाईआ। मेरी लग्गी निभे तेरे नाल अख़ीर, सुंञी सेज ना मोहे भाईआ। मैं सदा रहां दिलगीर, दिलबर तेरी झल्ली ना जाए जुदाईआ। तूं मेरा सच्चा पीर, मुर्शद इक्को नज़री आईआ। मेरे उत्ते बैठ करें लील, गुणी गहीर गहर गवर तेरी वड्याईआ। तेरे भार नाल मेरी मिटे पीड़, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे चरण कँवल मिले सरनाईआ। श्री भगवान बोले आप, शब्द अगम्म जणाइंदा। सच सिँघासण तेरा प्रताप, वड प्रतापी आप जणाइंदा। कलिजुग कूड़ा मेट संताप, फिर तेरे उत्ते आसण लाइंदा। लख चुरासी जपावां सच्चा जाप, मंत्र इक्को इक दृढ़ाइंदा। तेरा आर पार किनारा लवां माप, साढे तिन्न हथ्थ तेरी झोली पाइंदा। तेरा पावां चूल करां पाकी पाक, दुरमति मैल ना कोए रखाइंदा। अग्गे पिच्छे तेरे साथ, भगत दवारा राह जणाइंदा। प्रगट हो पुरख समराथ, तेरा भार उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप जणाइंदा। सुण सिँघासण हरि की बात, हरि चरण प्या सरनाईआ। धन्न भाग प्रभ देवें साथ, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। मैं बण विछाउणा रूप वटाया खाट, ताणा पेटा तन्द बंधाईआ। तूं उपर सुतों पुरख अबिनाश, किरपा धार आपणी दया कमाईआ। मैनूं भुल्ली दिन रात, घड़ी पल नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी तक्कदा रिहा आस, आसा इक्को ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ लोकमात होए प्रकाश, प्रकाशवान करे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। पुरख अबिनाशी हो दयाल, सच सिँघासण आप जणाइंदा। सुण नढ्ढे साचे लाल, लालन आपणे रंग रंगाइंदा। एका नाया बेमिसाल, मिसल साची आप बणाइंदा। सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा लोकमात प्रगटाइंदा। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण आप सुणाइंदा। सच सिँघासण
भगत दवारे, हरि दर मिले वड्याईआ। जुग चौकड़ी तेरे पैंदे रहे पवाड़े, गुर अवतार पीर पैगम्बर करन लड़ाईआ। कोटन कोटि तेरे उत्ते बहि बहि प्रभ दे नाम उच्चारे, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। तूं बेपरवाह जगत सिँघासण कोटन कोटि राज राजान शाह सुल्तान कर ख्वारे, ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। आपे बैठा रिहों मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ गुरूदवारे, उत्ते अक्खर सिफ्ती ढेरी लाईआ। दिने जागण रातीं सवाएं, जगत करनी बंद कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरी कीती घाल लेखे दए लगाईआ। तेरी कीती घाल लेखे लौणी, सच दरबार आप जणाइंदा। तेरी सेवा कीती पूर करौणी, ऊनी साल सेज हंढ्ढाइंदा। इक इकल्ले खेल खलौणी, नौ खण्ड पृथ्मी पन्ध मुकाइंदा। पहली चेत करे बौहणी, तेरा बौहड़ी हाल सुण तेरा दर्दी दर्द वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा मेला मेल मिलाइंदा । तेरा मेल मिलावे आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। धन्न वडयाई वड्डा भाग, भाग हिस्सा रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस घर विच लभ्भदे रहे चिराग़, जोती नूर नूर रुशनाईआ। निउँ निउँ सजदा करदे रहे गुरू महाराज, महिमा अकथ कथ जणाईआ। सो साहिब सतिगुर तेरी रखे लाज, आप आपणे चरण लगाईआ। लोकमात विच्चों चुक जहाज़, सच दवारे आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत राज दए गंवाईआ। सच दस्स मेरे भगवान, किस बिध रहम कमाईआ। मैं बरदा तेरा ग़ुलाम, सद सद सेव कमाईआ। तूं शहिनशाह अमाम, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तूं मेरा लेखे लाए काम, निहकर्मी कर्म कमाईआ। जुग चौकड़ी मैं बणया रिहा आम, कोटन कोटि मेरे उत्ते चढ़ चढ़ हुक्म सुणाईआ। माया ममता नाल दरसाउँदे रहे मेरा निशान, तेरा रंग ना कोए रंगाईआ। जिध्धर वेखां मेरे नैण शरमाण, मेरे उत्ते राज राजन बहि धरोह ज़ुल्म कमाईआ। मेरे उत्ते बैठ किसे ना झुलाया सच निशान, कोटन कोटि जगत निशाने रंग रहे वटाईआ। मैं दोए जोड़ बेनन्ती करां मेरे मेहरवान, तेरे सरन मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा संग रखाईआ। तेरा संग रखां सुखआसण, सुख तेरे विच वसाइंदा। लेखा चुका पृथ्मी आकाशन, गगन गगनंतर पार कराइंदा। प्रगट हो पुरख अबिनाशन, प्रभ तेरा मेल मिलाइंदा। सति सतिवादी पूरी करे आसन, तृष्ना रोग ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा मेला आप मिलाइंदा। धन्न भाग तेरा होए मेला, मिलणी हरि आप कराईआ। तूं गुरू मैं तेरा चेला, बण सेवक सेव कमाईआ। साचा दस्स धाम नवेला, जिस मन्दिर देवें टिकाईआ। तुध बिन मैं कदे ना होवां वेहला, नित नवित्त तेरा भार उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्श सच सरनाईआ। सच सरनाई दस्से भगवन्त, आपणी दया कमाइंदा। निरवैर
पुरख निरगुण कन्त, कन्त कन्तूहल फेरा पाइंदा। धुरदरगाही साचा मंत, मंत्र गुरमुखां आप पढ़ाइंदा। चौथे जुग कर भस्मंत, नियम आपणी धार जणाइंदा। पंजां प्यारयां वस्त्र पा बसन्त, बसन्ती आपणी रुत्त सुहाइंदा। नाल रला हरि जू हरिसंगत, सगला काज रचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा रंग वखाइंदा। तेरा रंग वखाए करतार, हरि करता आप जणाईआ। पहली चेत करां विहार, बण विवहारी सेव कमाईआ। पंज प्यारे रखे नाल, लिखारी लिखे सिफ्त सालाहीआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों पुछे तेरा हाल, बेहाल लए बचाईआ। तेरे उत्ते रख के इक चिट्टा रुमाल, साची सेवा सच समझाईआ। दवाबा संगत करे तेरी प्रितपाल, माझे माली करे कुड़माईआ। मालवा मिल मिल वजाए ताल, जम्मू रिहा खेल खलाईआ। चौहां विच वड़े दीन दयाल, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आप नंगीं पैरीं बणे कंगाल, जन भगतां छत्र सीस झुलाईआ। तेरे पिच्छे गुरमुखां दा विंगा होण ना देवे वाल, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। जुग विछड़यां वेखे हाल, मुरीदां आप सुणाईआ। पिछला नाता तोड़ जंजाल, अग्गे इक्को रंग रंगाईआ। करे खेल आप भगवान, भगवन वड्डा बेपरवाहीआ। जगत सिँघासण तेरे उत्तों पंज तत्त कीता कुरबान, सिँघ शेर नज़र किसे ना आईआ। बब्बर हो के भबक मारे बलवान, दो जहानां रिहा जगाईआ। पिछली शरअ मेटे जगत जहान, साची करनी आप कमाईआ। भगत दुआर खोल्ह महान, भगती इक्को इक सिखाईआ। डूँग्घी कन्दरों कढ्ढ देवे दान, दूजी मंज़ल आप चढ़ाईआ। दूजी मंज़ल कर परवान, तीजे दर दए बहाईआ। तीजे घर कर परवान, चौथे तेरा आसण लाईआ। उपर बैठ शाह सुल्तान, सच फ़रमान हुक्म जणाईआ। भगत भगवान पाए इक्को आण, बन्धन इक्को इक जणाईआ। इक सौ इक लेख लिखे जगत राजान, नव खण्ड पृथ्मी आप समझाईआ। आओ वेखो खेल करे भगवान, भावी सब दे सिर ते छाईआ। सच सिँघासण तेरा माण, महल अटल आप रखाईआ। निहकर्मी करे तेरी कल्याण, कला कुदरत आपणे विच छुपाईआ। उपर चढ़ नाम खण्डा खिच्चे विच्चों म्यान, महिमां अगणत गणी ना जाईआ। चौथे महल्ल गुर अवतार पीर पैगम्बर दर आ के आपणा आप करन कुरबान, भेंटा सब कुछ देण चढ़ाईआ। पुरख अकाल तेरी मन्नीए आण, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। तेरा हुक्म सुणीए फ़रमान, फ़रमाना इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत सिँघासण देवे वर, आपणा पर्दा आपे लाहीआ। पर्दा जाए लथ्थ, बिन हथ्थां आपे लाहइंदा। गुरमुख सड़दा जाए बच, कर किरपा आप बचाइंदा। निरगुण अन्दर हो के जाए रच, जगत नेत्र नज़र ना आइंदा। आपणी करनी करे सच, सच साची खेल वखाइंदा। जन भगतां देवे इक्को मति, ब्रह्ममत आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त सोभा
पाइंदा। साचा तख्त सिँघासण सुहाउणा, सुहावणी रुत्त महकाईआ। पंजां प्यारयां तेरा भार उठाउणा, हरि भगवान उंगली आप लगाईआ। हरिसंगत ढोला इक्को गाउणा, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान वज्जी वधाईआ। दो जहान घर घर रोणा, रोवे सर्ब लोकाईआ। सति पुरख निरँजण तेरे उपर डेरा लाउणा, सजा चरण आप टिकाईआ। खब्बा चरण चुक जगत ठोकर लाउणा, धक्का इक्को वार लगाईआ। चारों कुण्ट सिँघासण आप भवाउणा, गेड़ा गेड़े नाल रखाईआ। चौथे गेड़े बंद कराउणा, बंदीख़ाना सब नूं पाईआ। भगत अनन्द इक दरसाउणा, अनन्द अनन्द अनन्द वज्जे वधाईआ। पैंद सरहाणे तेरे सौणा, लैहन्दा चढ़दा दए हलाईआ। सजे खब्बे बाज़ू आप फैलाउणा, चारों कुण्ट रिहा डराईआ। फूलण माला हथ्थ रखाउणा, एका इक्की गंढ्ढ वखाईआ। साचा मेघ आप बरसाउणा, करोड़ तेतीसा सेव लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ढोला गाउणा, प्रभ चरण मिली सरनाईआ। सच सिँघासण इक वडयाउणा, प्रभ वड्डा रिहा जणाईआ। अमृत मेघ इक बरसाउणा, बूँद स्वांती गुरमुखां मुख चुआईआ। साची धार इक रखाउणा, धार धार विच्चों प्रगटाईआ। हार शृंगार हरिसंगत आप कराउणा, आप आपणी सेव कमाईआ। चौथे घर बहि के गुरमखां दा ढोला गाउणा, जिस दा गा ना सक्या कोई पीर पैगम्बर लोकमात देवे गवाहीआ। सो मन्दिर साहिब इक सुहाउणा, जिस उपर तेरा आसण लाईआ। आपणे मस्तक सरगुण ख़ूनी धार बहाउणा, गुरमुखां टिक्का आप लगाईआ। अजूनी रहित नज़री आउणा, सच तैनूं इक दृढ़ाईआ। पिछला कानून सर्ब मिटाउणा, ममनून करे आप लोकाईआ। दो जहान असूल इक बंधौणा, साहिब पड़दा दए चुकाईआ। माअकूल हुक्म इक जणाउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जगत सिँघासण पुरख अबिनाशन आपणे नाल जुड़ाईआ। सिँघासण कहे प्रभ मेरे बाप, पिता तेरी वड्याईआ। किस बिध मैनूं देवें दात, मेहर नज़र उठाईआ। मैं ना जाता आपणा आप, भुलया विच लोकाईआ। चार जुग ना होया पाक, पतित आपणा आप नज़री आईआ। कोटन कोटि बणाए साक, सज्जण आपणे आप हंढ्ढाईआ। साहिब साची किसे ना दिती दात, कूड़ी झोली गए भराईआ। दूजा मलदा रहि गया हाथ, मेरा संग ना कोए रखाईआ। नाच कर कर गए त्रैलोकी नाथ, मण्डल मण्डप रास रचाईआ। अन्तिम सब दा तुटा साक, सगला संग ना कोए निभाईआ। मैं थक्क के सब दी लाही आस, हो निरासा तेरा ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ आए पास, मेरा दु:ख मिटाईआ। मैं लभ्भ लभ्भ थक्का जंगल प्रभास, गगन गगनंतरां खोज खुजाईआ। तेरी कितों ना मिली सुराख, तेरी शूह ना किसे समझाईआ। मेरा मन होया उदास, हैरान हो के रिहा जणाईआ। जीवां जंतां लग्गी आग, राज राजान रोवण कुरलावण मारन धाहींआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेख भाज, चार कुण्ट आपणा पन्ध मुकाईआ।
तेरा सच्चा ना मिल्या समाज, वरन बरन करे लड़ाईआ। शहिनशाह करे कोई ना राज, रय्यत नेत्र नैणां नीर रही वहाईआ। कर किरपा आप महाराज, मेरा दुखड़ा देणा गंवाईआ। तूं तख्त निवासी तख्त निवाज, तुध बिन तख्त ना कोए सुहाईआ। धन्न भाग प्रभ मिल्या आज, आप आपणा फेरा पाईआ। आपणे सिर तों लाह के ताज, मेरा ओढण उपर टिकाईआ। आप बणया ग़रीब निवाज, विच ग़रीबां डेरा लाईआ। शाह सुल्तानां कर दे ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक रूप बणाईआ। मैनूं इक्को लभ्भा साक, हरिसंगत नज़री आईआ। जिस दा हो के रहां दास, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा दित्ता इक्को वर, प्रभ आपणे चरण लगाईआ। सुण सिँघासण सच गल्ल, हरि सच सच जणाइंदा। जुग चौकड़ी करदा रिहा वल छल, अछल छल धारी भेव कोए ना पाइंदा। कलिजुग वेला अन्त हरिसंगत रल, बिन हरिसंगत तेरा कदर कोए ना पाइंदा। प्रभ अबिनाश तेरा आसण लए मल्ल, निरगुण आपणा डेरा लाइंदा। अन्दरों कढ्ढ चौथी मंज़ल देवे घल्ल, घल्लू घारा वेख वखाइंदा। तेरा भार पंज प्यारे लैण झल्ल, जिन्हां विच अन्दर वड़ के डेरा लाइंदा। हरिसंगत स्नेहुड़ा इक्को घल्ल, तेरा संग वखाइंदा। अमृत भण्डारा भर जल, जल ख़ुशीआं नाल बरसाइंदा। चार वरन मेट सल, इक्को घर वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सिँघासण सच साचा आसण लाइंदा। पारब्रह्म प्रभ तेरा मन्नां कहिणा, तेरे चरण सरनाईआ। श्री भगवान तेरे भगतां वेखां नैणां, तेरी संगत दर्शन पाईआ। मैं करां परवान ओन्हां विच रहिणा, वक्खरी धार ना कोए रखाईआ। जिस दवारे मैं मूधे हो के डहिणा, तिस दवारे जन भगतां सेव कमाईआ। ओथे इक भगवान इक भगत रहिणा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिध्धर वेखां मैनूं नज़री आए तेरे प्रेम प्यार दा गहिणा, गुरमुख गुरसिख हरि कन्त प्यारी नारी तन हंढ्ढाईआ। दूजे वहण कदे ना वहणा, इक्को मिली सति सरनाईआ। तेरा भाणा सदा सद कहिणा, सद भाणे विच रखाईआ। लख चुरासी देवे मेहणा, मेरा घट कुछ ना जाईआ। तूं साहिब सानूं देणा, मंगते तेरे दर ख़ाली झोली वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिँघासण तेरा संग भगतां नाल रखाईआ। वेख सिँघासण साचे भगत, बिन भगतीयों प्रभ बणाए। पारब्रह्म दी ब्रह्म रक्त, रक्त बूँद वंड ना कोए वंडाए। कर किरपा आया परत, बेपरवाह फेरा पाए। इक दूजे नाल सच दवारे ला लओ शर्त, कूड़ी शरअ विच कोए ना आए। जे मेरे वलों रहि जाए फ़र्क, फड़ बांहों लओ मनाए। जे गुरमुख चौथे पद विच्चों जाए अटक, कठ्ठे हो के लओ ढाहे। क्यों झूठी दस्सी सड़क, राह विच चोर यार ठग्ग रहे डराए। अग्गों सतिगुर पूरा कहे खड़क, आओ मेरे बच्चो फड़ बांहों लए उठाए। पिछला लेखा करे तर्क, तुरत आपणा रंग रंगाए। लख
चुरासी नचोड़ कढ्ढया अर्क, गुरमुख थोड़े गोद रहाए मेल मिलाए। भेव ना पाए नैण अक्ख फर्क, फुरती आपणी इक जणाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सिँघासण हरि भगत इक्को रंग रंगाए। सिँघासण तेरे उत्ते चढ़या, श्री भगवान ख़ुशी वखाइंदा। गुरमुखां दे अन्दर वड़या, नज़र किसे ना आइंदा। दोहां वचोला आपे बणया, आपे आपणी खेल कराइंदा। विछड़यां मेला आपणे दरया, दर आपणा इक समझाइंदा। भगत भगवान इक्को जिहा करया, सिँघासण तेरा रंग वखाइंदा। चौथी मंज़ल जो जन चढ़या, बांहों फड़ थल्ले कोई ना लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सिँघासण तेरा साथण, सति पुरख निरँजण इक अख्वाइंदा। सिँघासण कहे प्रभ तूं बड़ा दलेर, मैं वेख होया हैराना। मैं निक्की जिही मंगी मेहर, तूं भरया वड ख़ज़ाना। कर किरपा मेरा चार जुग दा पैंडा दित्ता नबेड़, नाल भगतां बद्धा गाना। आपणा खेल दस्सया नखेड़, पड़दा कूड़ा पार कराना। मैं भुल्ल गया मेर तेर, तेरा मेरा इक्को घर टिकाणा। जिध्धर वेखां नज़री आए शहिनशाह शेर, शाह पातशाह सच्चा सुल्ताना। मैं ना जाणया किस बिध हरि भगत ल्यांदे घेर, ना कोई राग सुणाया गाणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाया आपणा घर, जिस घर झुल्ले सच निशाना। साचे तख्त हरि तख्त निवासी, ताकत आपणे हथ्थ रखाइंदा। सच दवारे करे खेल सचखण्ड निवासी, साची कार कमाइंदा। दो जहानां पावे रासी, रास मण्डल आप रचाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर पारब्रह्म पूरी करे आसी, आसा आपणे नाल मिलाइंदा। तेरी लाहे फेर उदासी, पिछला दु:ख गवाइंदा। सति सतिवादी सति रंग निशाना इक झुलासी, आप आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलिजुग कूड़ी क्रिया देवे फाँसी, फट्टा इक्को इक बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा साचा दान, सत्त रंग निशाना जम्मू संगत करे परवाना, उपर आपणा लेख लिखाइंदा। सत्त रंग निशाना फड़े हथ्थ, हथ्थ आपणे विच उठाईआ। नीचे उपर मार्ग देवे दस्स, अद्धविचकार समझाईआ। जो लिख्या सो होवे सच, सच मिले वड्याईआ। शब्द जोत जोत शब्द निरगुण निरगुण विच गए रच, सरगुण सरगुण खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा फेर समझाईआ। सिँघ गज्जण गज्जण गुरमेज, गुरमुख गुरमति राह चलाईआ। चिटी चादर बणौणी सेज, दोहां मेला सहिज सुभाईआ। प्रभ निरगुण लपेटे विच आपणा तेज, तिक्खी धार चलाईआ। शब्द संदेसा देवे भेज, भाजी घर घर आप पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चौथे घर सिँघासण उपर दए विछाईआ।