१२ फग्गण २०१९ बिक्रमी सरूप सिँघ दे गृह चाण्क्या पुरी नवीं दिल्ली
सच सिँघासण सोहे सुल्तान, सति पुरख निरँजण वड वड्याईआ। भूप बणे राज राजान, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। सचखण्ड वसाए सच मकान, दरगाह साची कर रुशनाईआ। दो जहानां बण हुक्मरान, शब्द संदेसा इक सुणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे मार ध्यान, लोआँ पुरीआँ पन्ध मुकाईआ। निरगुण निरगुण हो प्रधान, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, सति सतिवादी आप हंढ्ढाईआ। धुर संदेसा दए ज्ञान, नर नरेशा करे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि राजन राजा, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। आदि जुगादि रच रच काजा, जुग जुग आपणा खेल कराइंदा। नाम निधान देवणहारा दाजा, लख चुरासी जीव जंत झोली आप भराइंदा। बोध अगाध मारनहारा वाजा, भेव अभेद खुल्हाइंदा। आत्म परमात्म रच रच काजा, जीव जंत रंग रंगाइंदा। सदा सुहेला फिरे भाजा, आवण जावण खेल वखाइंदा। मुकन्द मनोहर लखमी नरायण माधव माधा, बेनज़ीर दस्तगीर आपणी धार चलाइंदा। जुग चौकड़ी पेखणहारा समाजा, साची करनी आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे सच सिँघासण इक सुहाइंदा। सच सिँघासण सुहाए आप प्रभ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। निरगुण निरवैर उपर बहे झब्ब, झलक इक्को जोत नूर रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर दुआर लए सद्द, सच संदेसा हुक्म सुणाईआ। नव नौ चार वेला रिहा लद्द, कलिजुग अन्तिम दए दुहाईआ। नव नौ अन्धेरा खड्ड, डूँग्घी गार सृष्ट लोकाईआ। किसे ना मिले अमरापद, अमर आत्म ना कोए कराईआ। कोटन कोटि मक्का काअबा करदे हज्ज, हाजत पूरी ना कोए वखाईआ। कोटन कोटि मन्दिर मस्जिद बैठे सज, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। कोटन कोटि नहा नहा थक्के तीर्थ तट, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। सच सिँघासण प्रभ बैठ पुरख समरथ, अक्ल कल आपणी धार चलाईआ। चलावणहारा सच्चा रथ, रथ रथवाही नज़र किसे ना आईआ। अन्त भगवन्त वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। जोती जाता हो प्रगट, प्रगट आपणा राह वखाईआ। लेखा जाण चौदां लोक चौदां तबक जगत हट्ट, बण वणजारा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण इक्को डेरा लाईआ। सच सिँघासण चढ़े आप, तख्त निवासी दया कमाइंदा। करे खेल पुरख अबिनाश, दूसर संग ना कोए मिलाइंदा। निरगुण जोत कर प्रकाश, लोकमात राह जणाइंदा। वेखणहारा खेल तमाश, मण्डल आपणी रास वखाइंदा। पूरी करनहारा आस, भगत भगवान मेल मिलाइंदा। लेखा जाण पृथ्मी आकाश, डूँग्घे सागर फोल फुलाइंदा। शाहो भूप बण शाबाश, शहिनशाह आपणा हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, सच सिँघासण इक सुहाइंदा। सच सिँघासण हरि सुहञ्जणा, सोभावन्त सुहाईआ। जगे जोत आदि निरँजणा, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। भगत भगवान बणे सज्जणा, घर मेला सहिज सुभाईआ। चरण धूढ़ कराए मजना, इक्को अमृत नीर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। साची करनी रखे हथ्थ, बेपरवाह खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी मथन मथ, लख चुरासी वेख वखाइंदा। कलिजुग अन्त हो प्रगट, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणा राह जणाइंदा। सच दवारे आपे वस, जन भगतां आप वड्याइंदा। मेल मिलावे नस्स नस्स, आत्म परमात्म पन्ध चुकाइंदा। निझर देवे इक्को रस, रस फिका मेट मिटाइंदा। कर किरपा पूरी करे आस, आसा इक्को इक जणाइंदा। सच सिँघासण जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि साजण डेरा लाइंदा। सच सिँघासण डेरा इक, एकँकार आप लगाईआ। आदि जुगादि लेखा लिख, जुग जुग करे पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पाए भिख, गीता ज्ञान अञ्जील कुरान नाल मिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वंडणहारा हिस, ज़ात पात वरन गोत क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश खाणी बाणी जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज बणत बणाईआ। चलावणहार रथ पुरख समरथ महिमा अकथ, बोध अगाध निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण अक्खर वक्खर करे जणाईआ। शाह सुल्तान राज़ राजान भूपत भूप मार्ग दस्स, रय्यत राउ रंक जीव जंत साध सन्त आपणा हुक्म जणाईआ। लेखा जाण जुगा जुगन्त, प्रगट हो श्री भगवन्त, मेला नार कन्त, आत्म सेजा सच सुहञ्जणी इक वखाईआ। शब्द अगम्मी मणीआं मंत, काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, गढ़ तोड़्हे हउमें हंगत, निवण सो अक्खर इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सिँघासण इक सुहाईआ। सच सिँघासण हरि सुहाउणा, सो पुरख निरँजण खेल कराइंदा। हरि पुरख निरँजण वेस वटाउणा, निरगुण आपणी कल वरताइंदा। एकँकार बल रखाउणा, बल आपणा आप जणाइंदा। आदि निरँजण दीप डगमगाउणा, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। श्री भगवान साचा हुक्म सुणाउणा, हुक्मे अन्दर खेल रचाइंदा। अबिनाशी करते सीस झुकाउणा, बण बरदा सेव कमाइंदा। पारब्रह्म प्रभ पड़दा लौहणा, मुख नक़ाब ना कोए रखाइंदा। तख्त निवासी साचा तख्त इक वडयाउणा, जिस आपणा चरण छुहाइंदा। भगत दवारे आप वछाउणा, भगवन आपणी कार कमाइंदा। साचा संग इक रखाउणा, एकँकारा संग जणाइंदा। धुर निशाना आप झुलाउणा, दो जहानां सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशाना इक वड्याइंदा। सच निशाना झुल्ले जग, जग जीवण दाता आप झुलाईआ। प्रगट हो सूरा सरबग्ग, निहकलंक ख़ुशी मनाईआ। दीन मज़्हब पार कर हद्द, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। अनहद नाद
वजाए नद, अनरागी राग सुणाईआ। प्रेम प्यार आपणे विच्चों कढ्ढ, जन भगतां झोली पाईआ। कूड़ी क्रिया देवे छड्ड, सच सुच्च करे कुड़माईआ। सच जणाए इक्को जाप, आत्म परमात्म ढोला आप सुणाईआ। मेट मिटाए तीनों ताप, त्रैगुण अग्न ना लागे राईआ। जन्म जन्म दा मेटे पाप, कर्म कांड रहिण ना पाईआ। नज़री आए पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता दरस दिखाईआ। निज आत्म करे वास, घर मन्दिर डेरा लाईआ । शब्द जोती जोत जोत प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। लेखा जाण पवण स्वास, स्वास स्वासां विच समाईआ। साचे तख्त बैठ शाहो शाबाश, शहिनशाह आपणा हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। तख्त निवासी सच निशाना सति सतिवादी आप प्रगटाइंदा। वखावणहारा दो जहानां, निरगुण सरगुण दोए दोए रूप वखाइंदा। देवणहारा ब्रह्म ज्ञाना, पारब्रह्म प्रभ आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेल मिलाइंदा। सुणावणहारा राग तराना, निष्अक्खर वक्खर नर नरायण आप सुणाइंदा। बिठावणहारा सच बबाणा, शब्द अगम्मी आप उडाइंदा। वखावणहारा सच मकाना, सचखण्ड कुण्डा आपे लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाइंदा। आपणा रंग रंगे करतार, करता भुल्ल कदे ना जाईआ। कलिजुग अन्तिम लै अवतार, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। वेद व्यासा करे विचार, उच्चे टिल्ले पर्बत बैठा ध्यान लगाईआ। ब्रह्मण गौड़ा पूत सपूता प्रगट होए नौजवान, नईया नौका दो जहान चलाईआ। ईसा मूसा करे ध्यान, मुहम्मद चरण कँवल इक्को आस रखाईआ। प्रगट होए हक़ अमाम, परवरदिगार सच्चा माहीआ। सच सुणाए इक कलाम, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। नानक निरगुण वेखे मार ध्यान, आदि निरँजण नूर करे रुशनाईआ। प्रगट होए योद्धा सूरबीर बलवान, बल आपणा आप रखाईआ। गोबिन्द वेखे पुरख अकाल, अक्ल कल हरि अख्वाईआ। लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। अन्तिम आवे बण प्रधान, सच प्रधानगी इक कमाईआ। शहिनशाह भूप बण राजान, रय्यत वेखे जगत लोकाईआ। सत्त रंग निशान झुलाए आण, राज राजानां हुक्म सुणाईआ। सति सतिवादी बणाए इक विधान, धारा इक्को इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाईआ। साचा हुक्म देवे भगवान, भगवन दया कमाइंदा। सति धर्म दा झुल्ले निशान, जगत निशाना मेट मिटाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी इक ज्ञान, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। सत्तां दीपां इक राजान, शहिनशाह इक्को नज़री आइंदा। लख चुरासी इक ध्यान, बन्धन इक्को इक पाइंदा। चार वरनां इक मकान, गुर इष्ट देव इक्को इक समझाइंदा। चारे खाणी इक निशान, चार कुण्ट वखाइंदा। चारे बाणी कर परवान, नाम बाण तीर चलाइंदा। चौथे पद हो प्रधान, सच सिँघासण इक वछाइंदा। कलिजुग अन्त कर कल्याण, भेव आपणे विच रखाइंदा।
सतिजुग सति सुत दे माण, सति सतिवादी राह वखाइंदा। हरि पुरख निरँजण नौजवान, नौबत आपणे नाम वजाइंदा। सृष्ट सबाई इक चरण कराए ध्यान, ध्यान ध्यान विच रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा तख्त इक्को इक प्रगटाइंदा। साचा तख्त प्रगट मात, हरि सतिगुर आप प्रगटाईआ। चार वरन बणाए इक जमात, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। सृष्ट सबाई बणे सज्जण साक, नाता इक्को घर वखाईआ। मुर्शद मुरीदां करे पाक, पतित पुनीत दया कमाईआ। श्री भगवान साची देवे भाख्या भाख, भविख्त लेखा दऐ जणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बणे साक, घर मेला सहिज सुभाईआ। आत्म परमात्म खोल्हे ताक, दूई द्वैती पड़दा लाहीआ। साचे गृह वखाए घाट, सरोवर तट तीर्थ इक्को नज़री आईआ। कलिजुग कूड़ी मिटे वाट, सतिजुग मार्ग इक लगाईआ। पारब्रह्म प्रभ मिले कमलापात, कँवल नैण दरस दिखाईआ। चतुर्भुज साख्यात, साहिब आपणा वेस वटाईआ। आदि शक्ति साथ साथ, नूर नूराना कर रुशनाईआ। परवरदिगार देवे दात, बेनज़ीर झोली पाईआ। पीर पैगम्बर बहाउणा इक जमात, दो दो आब मेल मिलाईआ। लेखा जाणे मक्का काअब, काअबा इक्को इक दृढ़ाईआ। मन्दिर मस्जिद पूजा पाठ, काया बंक इक वखाईआ। लेखा जाण पुरख समराथ, सर्ब सृष्ट दए समझाईआ। सच सिँघासण बहे आप, आप आपणी कल वरताईआ। जन भगतां बणे माई बाप, पिता पूत गोद उठाईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, निरगुण आपणा जोड़ जुड़ाईआ। साचे दर लडाए लाड, हरि मन्दिर इक वखाईआ। धर्म निशाना देवे गाड, सत्त रंगा आप लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इक सिँघासण दए उपजाईआ। इक सिँघासण उपजे मात, श्री भगवान आप उपजाइंदा। कलिजुग मिटे अन्धेरी रात, जगत अन्धेरा आप गवाइंदा। सतिजुग सति कर प्रकाश, धुर धर्म वेख वखाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट नार कमज़ात, कमलापाती आपणे रंग रंगाइंदा। सच सुणाए इक्को गाथ, सोहँ ढोला आप पढ़ाइंदा। अन्तर बाहर गुप्त ज़ाहर देवे साथ, सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल वखाइंदा। आपणी कल रखे कल, कलिजुग अन्तिम फेरा पाईआ। करे खेल अछल अछल्ल, वल छल धारी बेपरवाहीआ। सच सिँघासण इक्को मल्ल, निरगुण सरगुण वेखे चाईं चाईंआ। पावे सार जल थल, डूँग्घे सागर उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मन्दिर इक वखाईआ। साचा मन्दिर सच महल्ला, हरि साचा सच प्रगटाइंदा। निरगुण बैठा इक इकल्ला, सरगुण राह चलाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर पकड़न पल्ला, पल्लू गंढ्ढ बंधाइंदा। लेखा चुकाए राणी अल्ला, मीआं वेस वटाइंदा। राम रहीम मेटे सल्ला, दूई द्वैती पन्ध मुकाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चार खाणी आपे रला,
दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। शब्द संदेस आदि जुगादि जुगा जुगन्तर घल्ला, अक्खर वक्खर लिख लिख आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मन्दिर इक्को इक वड्याइंदा। सो मन्दिर वड्डा होए जग्ग, जिस साहिब आप वड्याईआ। निर्मल दीपक जोत जाए जग, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। भगत भगवान लए सद्द, घर आपणा आप वखाईआ। रल मिल इक्को गाओ छन्द, सोहँ ढोला नाद अल्हाईआ। कूड़ी क्रिया तजो गंद, सच सुच्च झोली पाईआ। ख़ुशी करे बंद बंद, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। घर वखाए साचा चन्द, चन्द नूर जोत रुशनाईआ। आत्म परमात्म इक अनन्द, दु:ख दर्द दए गंवाईआ। नाता तोड़ भेख पखण्ड, एका नाम दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक जणाईआ। साचा मन्दिर उच्च अटारी, ऊँचो ऊँच अख्वाइंदा। निरगुण जोत जगे निरँकारी, पुरख अकाल वेस वटाइंदा। आदि जुगादी शाह सिक्दारी, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। कलिजुग खेल अगम्म अपारी, बेपरवाह अथाह पड़दा आप चुकाइंदा। लेखा जाण धुर दरबारी, धुर दी कार आप कमाइंदा। निहकलंक नरायण नर अवतारी, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। करे खेल विच संसारी, वड संसारी आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर आप वड्याइंदा। साचा मन्दिर वडयाए भगवान, भगवन दया कमाईआ। जिस उपर झुल्ले धर्म निशान, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। जिस गृह गुर पीर अवतार मिले ज्ञान, नाम वस्त रिहा वरताईआ। जिस गृह इक्को दीपक जगे महान, तेल बाती ना कोए रखाईआ। सो कलिजुग अन्त करे प्रधान, साहिब सतिगुर फेरा पाईआ। भगतन मेला विच जहान, दो जहानां वाली आप कराईआ। चौथे जुग दा इक निशान, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। उपर चढ़ वेखे भगवान, आख़र आपणा कदम टिकाईआ। दस्म दवारी अद्धविचकारी नेत्र नैण शरमाण, शास्त्र सिमरत देण गवाहीआ। साचे तख्त बहे नौजवान, हुक्म इक्को इक मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सिँघासण आपे चढ़ के, शाह सुल्तान निरगुण सरगुण फड़ के, भाणा इक्को इक मनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी करनी जाए कर के, पिछली करनी जगत उलटाईआ।
१३ फग्गण २०१९ बिक्रमी गुरचरण सिँघ दे गृह चाण्क्या पुरी नवीं दिली
शाह पातशाह साहिब मरगिंद, महिबूब तेरी वड्याईआ। दो जहान तेरे नाम वज्जे किंग, किंगरी किंगरी नाद सुणाईआ। राह तक्कण विष्न ब्रह्मा शिव इन्द, करोड़ तेतीस नैण उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण साहिब बख्शिंद, भगत
भगवान मेल मिलाईआ। सन्त साजण कहिण गहर गम्भीर गुणी गहिंद, गवरा आपणी खेल कराईआ। गुरमुख कहिण सद मेटे चिन्द, चिन्ता रोग गंवाईआ। गुरसिख कहिण अमृत धार बख्शे बूँद सागर सिन्ध, सरोवर इक्को इक नुहाईआ। मनमुख कहिण काल दवारे कढ्ढे जिंद, महाकाल भय जणाईआ। श्री भगवान कहे आदि जुगादी मेरी इक्को बिंद, शब्दी सुत वड्याईआ। लेखा जाणे जीउ पिण्ड, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाईआ। साचा खेल सच दुआर, सच साचा सच कराइंदा। साचा मेल सच निरँकार, सच साचा जोड़ जुड़ाइंदा। साचा नूर जोत उज्यार, सच साचा डगमगाइंदा। साचा मन्दिर खोल्ह किवाड़, सच साचा आसण लाइंदा। साचा नाम सति सतार, सच साचा आप सुणाइंदा। साचा रंग अगम्म अपार, सच साचा आप चढ़ाइंदा। साचा अनन्द विच संसार, हरि साचा सच जणाइंदा। साचा चन्द तेज प्रकाश, सच साचा आप चमकाइंदा। साचा पन्ध सर्ब गुणतास, सच साचा आप चुकाइंदा। साचा बख्शंद सच सिरजणहार, सच साचा दया कमाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। सच साचा साहिब सुल्तान, साची कार कमाईआ। तख्त निवासी निगहबान, बिन अक्खां वेख वखाईआ। ओम आम खेल महान, हरि ख़ालक वेख वखाईआ। धर्म संदेस सति ज्ञान, सच करे पढ़ाईआ। नाम प्रधान परम निशान, दो जहान झुलाईआ। भगत मकान सन्तन दान गुरमुख अशनान गुरसिख माण, हरि सतिगुर सिर हथ्थ टिकाईआ। नाता जहान बिधाता भगवान, बूँद स्वांता पीण खाण, मेहरवान इक्को एक एक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सच सच रिहा समझाईआ। सच जाण होए सच, सच सच दृढ़ाइंदा। नाता तुटे माटी कच्च, कच्च कंचन रूप वखाइंदा। राम रहीम अन्दर रच, रच रच एका राह वखाइंदा। लख चुरासी कोलों बच, बच बच आपणा मुख छुपाइंदा। जन भगतां मार्ग भगती दस्स, भगवन आपणा भेव खुलाइंदा। निरगुण सरगुण दवारे आए नस्स, नस्स नस्स बण पांधी पन्ध मुकाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परम पुरख आपणी पूरी करे आस, आसा जन भगतां मेल मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच आप वड्याइंदा। सच सच सर्ब गुण मीत, गुणवन्ता आप जणाईआ। सच सच सदा अतीत, त्रैगुण लेखा रिहा मुकाईआ। सच सच हरि सच प्रीत, प्रीतीवान इक समझाईआ। सच सच हरि साचा गीत, सोहँ ढोला करे पढ़ाईआ। सच सच हरि साची नीत, आत्म परमात्म इक्को नज़री आईआ। सच सच मेटे अन्धेरा तारीक, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। सच सच नज़र दरसाए लाशरीक, वाहद इक्को रूप वखाईआ। सच सच निशाना दस्से ठीक, गुरचरण मिले वड्याईआ। सच सच माणस मानुख मानव जन्म जाए जीत, आवण जावण फंद कटाईआ।
सच सच काया करे ठांडी सीत, सीतल धार इक वखाईआ। सच सच सच दृढ़ाए हस्त कीट, ऊँच नीच इक वड्याईआ। सच सच गुरसिख नंगी होण ना देवे पीठ, पुश्त दर पुश्त सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच सच मिठ्ठा करे कौड़ा, रीठ, अमृत मिठ्ठा रस भराईआ। सच सच ख़ाली भरे आप खीस, नाम भण्डारा झोली पाईआ। सच सच लेखा चुकाए दन्द बत्तीस, रसना जिह्वा पन्ध मुकाईआ। सच सच मेल मिलाए हरि जगदीश, जगदीश घर विच नज़री आईआ। सच सच नाम निधान सुणाए इक हदीस, कलमा नबी रसूल जणाईआ। सच सच भगत भगवन्त इक दूजे नूं करन असीस, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सच सच लेखा जाणे बीस बीस, बीस बीसा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल कराईआ। सच सच सच सिँघासण, सच सच सोभा पाइंदा। सच सच पुरख अबिनाशन, सच सच कार कमाइंदा। सच सच दासी दासन, सच सच सेवक सेवा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सच सच खेल पृथ्मी आकासन, सच सच आकाश प्रकाश सोभा पाइंदा। सच सच विष्न ब्रह्मा शिव पूरी करे आसन, सच सच आसा तृष्ना सब दी मेट मिटाइंदा। सच सच गुर अवतार पीर पैगम्बर हरि सच्चा करे भोग बलासन, नार कन्त निरगुण सच सच खेल कराइंदा। सच सच लख चुरासी आत्म ब्रह्म घट घट करे वासन, सच सच पारब्रह्म ब्रह्म साचा वंड वंडाइंदा। सच सच शब्द धुन राग अनाद शाहो शाबाशन, सच सच शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। सच सच भगत भगवान इक दूजे दे वसण पासन, सच सच पासा ज़िमीं असमान रखाइंदा। सच सच प्रेम प्यार प्रीती हास बलासन, सच सच परम पुरख आपणा रंग रंगाइंदा। सच सच हरि सज्जण वखाए साचा घाटन, सच सच तट किनारा नज़री आइंदा। सच सच सिर ओढन देवे पाटन, सीस जगदीश ताज सुहाइंदा। सच सच करे खेल बाज़ीगर नाटन, सच सच स्वांगी आपणा स्वांग रचाइंदा। सच सच जुग चौकड़ी मेटे वाटण, सच सच दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। सच सच खेल करे निरगुण बातन, सच सच ज़ाहर आपणी कल धराइंदा। सच सच जन भगतां बणे पिता मातन, सच सच गुरमुख बाल अञ्याणे गोद उठाइंदा। सच सच ग़रीब निमाणयां संग करे बातन, सच सच परम पुरख आपणा खेल कराइंदा। सच सच निरगुण सरगुण बन्न्हे नातन, सच सच दो जहानां नाता जोड़ जुड़ाइंदा। सच सच कलिजुग मेटे लग्गी आगन, सच सच अग्नी तत्त वेख वखाइंदा। सच सच गुरसिखां कटे जम का फासन, सच सच फाँसी लख चुरासी गल पवाइंदा। सच सच लेखा जाणे मात गर्भ दस दस मासन, सच सच जूनी जून भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। सच सच सुहागण रंग, सच सुहागी आप रंगाईआ। सच सच साहिब सरबँग, सच सच सूरबीर दए वड्याईआ। सच सच नाम मृदंग, सच सच परमानंद
दरसाईआ। सच सच जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, सच सच हरिजन दया कमाईआ। सच सच मेट भेख पखण्ड, सच सुच्च करे कुड़माईआ। सच सच नाम निधान इक्को वंड, सच सच सच सति झोली पाईआ। सच सच भाण्डा भरम ढाहे कंध, सच सच निरगुण इक्को नज़री आईआ। सच सच सोहँ ढोला गाए छन्द, सच सच दो जहान करे पढ़ाईआ। सच सच गुरमुखां अन्दर पाए ठंड, सच सच सृष्टी अग्नी रूप वखाईआ। सच सच हरिजन पूरी करे मंग, सच सच शाह सुल्तानां राज राजानां दर दर मंगण डाहीआ। सच सच, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चढ़ावणहारा सच चन्द, सच सच करे रुशनाईआ। सच रुशनाई रोशन ज़मीर, रहमत रहमान कमाइंदा। वेखणहार ता आख़र अख़ीर, कायनात खोज खुजाइंदा। आदि जुगादि दो जहान तलबगीर, तालब तुलबा आलम उल्मा आप पढ़ाइंदा। सदा सदा शाह हकीर, बेनज़ीर नैण खुल्हाइंदा। जुगो जुग ज़ाहरा पीर, बेपरवाह वेस वटाइंदा। वसणहारा चोटी अख़ीर, पर्दानशीं पड़दा आपणा आप उठाइंदा। कटणहारा दो जहान भीड़, भीड़ सब नूं आप वखाइंदा। लोक परलोक पैंडा पांधी चीर, दर दर घर घर दर दरबान अलख जगाइंदा। वेस कर जगत फ़कीर, फ़िकरा आपणा नाम पढ़ाइंदा। सच सुच्च पढ़ तकबीर, तक्कवा इक्को इक जणाइंदा। नज़र ना आए बेतस्वीर, तसव्वर आपणा आप ना किसे समझाइंदा। बख्शणहार सर्ब तकसीर, ताकत आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर कदे ना होए दिलगीर, दरगाह साची सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुच्च साची कल, कल करता आप रखाइंदा। दिलगीर ना हो हक़ महिबूब, मिहबान वड्डी वड्याईआ। वसणहारा उच्च अरूज, अर्श कुर्श वेख वखाईआ। भेव ना पाए चन्द दूज, एकम रंग ना कोए वखाईआ। पीर पैगम्बर पा ना सके सूझ, समझ रमज़ ना कोए लगाईआ। आपणा भेव रखे गूझ, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुच्च इक्को घर वसाईआ। सच सुच्च अर्श नूरानी, नूर नूराना आप जणाइंदा। हक़ महिबूब लासानी, असलीयत हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। भेव ना पाए कोई विद्वानी, विद्दत रूप ना कोए वड्याइंदा। कलमा कलाम देवणहारा निक्की निक्की निशानी, निशाना आपणा आपणे विच छुपाइंदा। लेखा लिख ना सके कोई कलम कानी, काग़ज़ कलम ना कोए सालाहइंदा। वसणहारा आलमे जावदानी, जहान इक्को इक वखाइंदा। जुग चौकड़ी चढ़ावणहारा इक तुज्ञानी, नाम लहर इक उठाइंदा। सृष्ट सबाई दिसे फानी, फ़तवा सब दे उपर लगाइंदा। मुरीद मुर्शद रखे इक निशानी, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सच सुच्च कलिजुग अन्तिम करे मेहरवानी, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक उठाइंदा। जन भगतां उत्तों हो आप कुरबानी, करबला माण गवाइंदा। वेले अन्त मेटे परेशानी, पेशतर आपणा मेल
मिलाइंदा। लेखा जाणे दो जहानी, निरगुण सरगुण धार वखाइंदा। आबे हयात अंमिउँ रस ठंडा पाणी, सति प्याला मुख लगाइंदा। दर दर घर घर सुणाए आपणी अकथ कहाणी, महिमां आपणे रंग वखाइंदा। लेखा चुके अल्ला राणी, रहबर इक्को फेरा पाइंदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत लभ्भदी फिरे सच्चा हाणी, साहिब नज़र किते ना आइंदा। छोटी नढ्ढी बाल अञ्याणी, खुल्ही मींढी राह भवाइंदा। कर खेल खेले ख़लक रुहानी, रूह बुत्त भेव कोए ना पाइंदा। हदूद महिदूद महिबूब लासानी, लाशरीक शिरकत रूप ना कोए वटाइंदा। जानणहार जीव जंत जगत युगत पुराणी, परम पुरख आपणा वेस वटाइंदा। वेखणहारा तसबी मणके गल विच गानी, कुतबख़ाना फोल फुलाइंदा। कातब कोई ना जाणे कहाणी, तीस बत्तीस वंड ना कोए वंडाइंदा। पाक रसूल पाक निशानी, इतफ़ाकन इतफ़ाकीआ राह जणाइंदा। देवणहार नजात चरण कँवल ध्यानी, वफ़ात आपणी झोली पाइंदा। कोई लुगात ना जाणे हरि की कथा कहाणी, अकाथ आलम ना कोए वड्याइंदा। पीर पैगम्बरां दस्सदा रिहा निक्की निक्की बच्चयां वाली बाणी, आपणा बाणा ना किसे समझाइंदा। सच सुच्च इक्को जोत नूरानी, नूर आपणे विच प्रगटाइंदा। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत सन्त गुरमुख गुरसिख जिस दी दस्सदे गए निशानी, सो निशाना कलिजुग अन्त गुरमुखां आप लगाइंदा। झूठ सच दोहां करे मेहरवानी, बिन झूठ सच नज़र किते ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि आपणी कार कमाइंदा।