१३ फग्गण २०१९ रतन सिँघ दे नवित्त दिली दरबार पहाड़ गंज
जगत सिँघासण पावा चार, चौखट रूप वखाईआ। भगत सिँघासण खेल अपार, साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडाईआ। कलिजुग सिँघासण पए भार, बलहीण दए दुहाईआ। भगत सिँघासण करे प्यार, घर ख़ुशी इक वखाईआ। जगत सिँघासण जाए हार, आपणा माण गंवाईआ। भगत सिँघासण होए उज्यार, दो जहान वज्जे वधाईआ। जगत सिँघासण जगत ख्वार, जगत कूक कूक सुणाईआ। भगत सिँघासण सुहाए आप निरँकार, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल आपणा रिहा जणाईआ। जगत सिँघासण रिहा चीक, रो रो नैणां नीर वहाइंदा। भगत सिँघासण रिहा उडीक, प्रभ चरण ध्यान लगाइंदा। जगत सिँघासण जगत शरीक, शिरकत घर घर आप बणाइंदा। भगत सिँघासण मेटे अन्धेरा तारीक, निरगुण नूर चन्द चमकाइंदा। जगत सिँघासण धोखा देवे हस्त कीट, ग़रीब निमाणयां धक्का लाइंदा। भगत सिँघासण सच कराए प्रीत, निमाण निमाणयां आप उठाइंदा। जगत सिँघासण जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे खेल आप लगाइंदा। जगत सिँघासण नेत्र रोवे, नैणां छहबर लाईआ। भगत सिँघासण दुरमति मैल
धोवे, बण सेवक सेव कमाईआ। जगत सिँघासण सीस वाल खोहवे, खुली मींढी रिहा वखाईआ। भगत सिँघासण लै के आए साचा ढोए, सोहँ ढोला इक सुणाईआ। जगत सिँघासण अन्तिम मोए, जीवण नज़र कोए ना आईआ। भगत सिँघासण लेखा जाणे जहान दोए, निरगुण सरगुण आपणे अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। जगत सिँघासण गया थक्क, आपणा बल गंवाईआ। भगत सिँघासण राह रिहा तक्क, जगत ध्यान लगाईआ। जगत सिँघासण गया अक्क, कूड़े राजे बैठे आसण लाईआ। भगत सिँघासण रिहा नठ्ठ, कवण वेला प्रभ मेरे उत्ते चरण टिकाईआ। जगत सिँघासण उलटी होई मति, साची सिख्या ना कोए दृढ़ाईआ। भगत सिँघासण चरण कँवल बंधाए नत, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। जगत सिँघासण ख़ाली वखाए हथ्थ, भण्डार नज़र कोए ना आईआ। भगत सिँघासण सेवा करे पुरख समरथ, बण चाकर सेव कमाईआ । जगत सिँघासण तुटा हठ, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। भगत सिँघासण हो प्रगट, पारब्रह्म वेखे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण इक्को इक जणाईआ। जगत सिँघासण मारे धाह, संगी नज़र कोए ना आइंदा। भगत सिँघासण बण मलाह, लोकमात फेरा पाइंदा। जगत सिँघासण करे ना, मैथों भार झल्लया ना जाइंदा। भगत सिँघासण करे हां, निउँ निउँ ख़ुशी नाल सीस झुकाइंदा । जगत सिँघासण भुल्ले आपणा थाँ, थान थनंतर नज़र कोए ना आइंदा। भगत सिँघासण पकड़े बांह, फड़ बांहों आप उठाइंदा। जगत सिँघासण बुद्धी होई काँ, काग वांग कुरलाइंदा। भगत सिँघासण कहे पारब्रह्म आया सब दा पिता माँ, मेरे उपर आसण लाइंदा। भगत जन वेखो नेत्र नैण करो चा, चाउ घनेरा इक रखाइंदा। भुल्लयां भटकयां पावे राह, रहबर इक्को नज़री आइंदा। जग उजड़यां दए वसा, सच दुआरे आप बहाइंदा। गुरमुख मुकरयां लए मना, मोह मुहब्बत आपणे नाल बंधाइंदा। साचा दर दए खुल्हा, खुल्ल्हा वेहड़ा आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सिँघासण इक वड्याइंदा। भगत सिँघासण उच्चा वड्डा, हरि वड्डा आप वड्याईआ। जगत सिँघासण जावे नस्सा, थाँ नज़र कोए ना आईआ। भगत सिँघासण भगत दुआरे देवे सद्दा, जन भगतां रिहा जगाईआ। जगत सिँघासण जाए भज्जा, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। भगत सिँघासण घर घर देवे सद्दा, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। जगत सिँघासण टप्पदा जाए आपणी हद्दा, दूर दुराडा वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। भगत सिँघासण करे अरदास, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। कर किरपा शहिनशाह शाबाश, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। नित नित रखदा रहां तेरी आस, जुग जुग ध्यान लगाईआ। कवण वेला करे जोत प्रकाश, जोती जाता बेपरवाहीआ। मेरी पूरी करे
पूरब आस, मेहरवान हो सहाईआ। मेरी तृष्ना होए तृप्तास, भुक्ख ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण कँवल इक टिकाईआ। भगत सिँघासण मंगे चरण धूढ़, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। साहिब सतिगुर आसा पूर, मनसा मन ही माहे खपाया। जुग चौकड़ी वसदा रिहों दूर, कलिजुग अन्तिम नेड़े आया। तूं सर्ब कला भरपूर, बेअन्त तेरी शहिनशाहया। मैं तेरा हुक्म मन्नां ज़रूर, ज़रूरत आपणी पूर कराया। कर किरपा बख्श नूर, नूर नूराना नूर दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट तकाया। चरण कँवल रख भगवान, मैं इक्को ओट तकाईआ। उपर बैठ हो निगाहबान, जन भगतां दे वड्याईआ। मैं वेखां तेरा खेल महान, ख़ालक तेरी की चतुराईआ। हुक्म दे बण हुक्मरान, धुर फ़रमाना आप जणाईआ। दो जहानां दे ज्ञान, निष्अक्खर कर पढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मैं वेखां तेरे मिहमान, दर बैठण सीस झुकाईआ। मैं तेरा संदेसा देवां घर घर बण अञ्याण, बाली बाला वड सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण कँवल उपर धर, मेरी पूरी आस कराईआ। चरण रख प्रभ मेरे सीस, तेरे चरणां सीस निवाया। तूं साहिब सच्चा जगदीश, जगदीश्र तेरा अन्त किसे ना आया। तेरे छत्र झुल्ले सीस, दो जहान तेरे हुक्मे अन्दर हुक्म मनाया। तेरी कोई ना करे रीस, सानी नज़र कोए ना आया। तेरी इक्को इक हदीस, साचा कलमा लएं पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाया। आपणा चरण रख कंधे, दोए चरण ध्यान लगाया। भगत भगवान तेरे बंदे, बैठे तेरा राह तकाया। लख चुरासी जीव अन्धे, तेरा नूर नज़र ना आया। कूड़ी क्रिया लग्गे धंदे, धन्दा जगत ना किसे मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाया। आपणा चरण रख मेरी पिठ, मैं बैठा माण गंवाईआ। तेरा खेल सदा अनडिठ, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैं हारया तूं गया जित, तेरी जित मेरी वड्याईआ। मैं साची सिख्या लवां सिख, सिखां इक्को नाम पढ़ाईआ। सेवा करन दा रखां हित, नित नवित्त सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण कँवल मेरे उपर टिकाईआ। चरण कँवल रख मेरे पट्ट, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। मैं तेरा वेखां खेल समरथ, निरगुण धार चलाईआ। किस बिध लहिणा देणा चुकाए चौदां हट्ट, चौदां तबक पन्ध मुकाईआ। निरगुण नूर कर प्रगट, प्रतख आपणी खेल वखाईआ। भगत भगवान लए रख, भगवन आपणी दया कमाईआ। सच्चा मार्ग इक्को दस्स, साची सिख्या सिख समझाईआ। आत्म परमात्म होए वस, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरे उपर आसण लाईआ। ला आसण मेरे प्रभ, परम पुरख तेरी वड्याईआ। आपणे चरण नाल मैनूं दब्ब,
मेरा दुखड़ा रहे ना राईआ। मेरा नैण खुल्हा झब्ब, नित तेरा दर्शन पाईआ। तेरे चरणी बहिवां फब, मुख वेखां चाईं चाईंआ। दर्शन करां रज्ज, जुग चौकड़ी आपणी भुक्ख मिटाईआ। मेरा पड़दा सतिगुर कज्ज, उपर आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी पत मात रखाईआ। तेरे उत्ते चढ़ांगा। सज्जा चरण पहलों धरांगा। भगत भगवान बण के फड़ांगा। शाह सुल्तान बण के लड़ांगा। राज राजान बण के अड़ांगा। मूर्ख मुग्ध अञ्याण बण के चढ़ांगा। चतुर सुघड़ सुजान बण के सच्चा ढोला पढ़ांगा। गहर गम्भीर गुण निधान बण के हुक्म हाकम करांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आपे करांगा। तेरे उपर आसण लग्गेगा। पुरख अकाल दीपक जगेगा। भगत भगवान प्रेम अन्दर मघेगा। लख चुरासी जीव जंत अग्नी तत्त दगेगा। परम पुरख सुल्तान मेहरवान सेवादार गज्जेगा। शब्द धुर निशान सज्जे हथ्थ विच सजेगा। चौथी मंज़ल चढ़ निगहबान, ग़रीब निमाणयां पड़दे कजेगा। कर ख़ालक खेल महान, आपणी करनी कर कर कदे ना रज्जेगा। गुरमुखां दे दान, सदा संग रखेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चरण कँवल कँवल चरण मेरा पड़दा ढकेगा। प्रभ तेरे चरण दी इक आस, आसा सर्ब तजाईआ। तेरे मिलण दी इक प्यास, प्यास रिहा वधाईआ। तेरे दरस दी इक ख़ाहिश, ख्वाहिश रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर मेला लए मिलाईआ। मेल मिलावांगा। निरगुण हो के आवांगा। भगत दुआर सुहावांगा। ढाडी हो के गावांगा। रागी हो के अलावांगा। बाग़ी हो के सब नूं ढावांगा। स्वांगी हो के जगत भुलावांगा। विस्मादी हो के गुरमुखां अन्दर डेरा लावांगा। ब्रह्मादी हो के ब्रह्म ज्ञान जणावांगा। धुर दी वादी पिछली मेट मिटावांगा। बण के गाडी नवां राह चलावांगा। सृष्ट सबाई थक्की मांदी, राए धर्म दे हथ्थ फड़ावांगा। गुरसिक्खी सच्ची आउँदी जांदी, यद्द आपणी फेर प्रगटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सिँघासण तेरे उत्ते आपणा आसण लावांगा। तेरे उपर आसण लाएगा। मेहरवान दया कमाएगा। चरण कँवल उपर टिकाएगा। धरत धवल सर्ब हिलाएगा। ज़िमीं असमान सर्ब कुरलाएगा। जंगल जूह उजाड़ बियाबान धीरज धीर ना कोए धराएगा। समुंद सागर हाहाकार, नेत्र नैणां नीर वहाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दोए जोड़ सीस झुकाएगा। भगत भगवन्त कर निमस्कार, सजदा इक्को इक जणाएगा। कुदरत वेखे कायनात, कादर कलमा नबी इक पढ़ाएगा। पिछला सब दा जाए एतबार, मुजरम सब नूं आप वखाएगा। सृष्टी भुल्ली भुल्ले जीव गंवार, गुरू पीर अवतार पैगम्बर अग्गे हो ना कोए छुडाएगा। वेखो पैंदी मार, मारनहार हुक्म चलाएगा। सृष्ट सबाई सुट्टे डूँग्घी गार, फड़ के बाहर ना कोए कढ्ढाएगा।
अग्गे पिच्छे सज्जे खब्बे नज़र ना आए कोई यार, चौथी यारी चौथे जुग मेट मिटाएगा। नार कन्त ना करे प्यार, पुत्तर धी गोद ना कोए सुहाएगा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी गोद उठाल, अंग लगाएगा। इक्को घर सुहाए आप आपणे लाल, दूसरयां मुख ना कदे दरसाएगा। आप फिरे बण कंगाल, भगतां उच्चे तख्त बहाएगा। जलवा नूरी दे जलाल, जोबन आपणे रंग रंगाएगा। प्रगट हो दीन दयाल, दीनन आपणी गोद बहाएगा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा हल्ल करे आप स्वाल, फिकरा अग्गे हो समझाएगा। वेखो आउँदा ज़िवाल, ज़ेर ज़बर मेट मिटाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण आपणा आसण लाएगा। सिँघासण कहे प्रभ मेरे उत्ते सज, तेरा ध्यान लगाया। वेखीं धोखा दे ना जाईं भज्ज, वेला वक्त दे सुहाया। शेर हो के शब्द गज्ज, क्यों बैठा मुख छुपाया। पीर पैगम्बर गुर अवतार सारे कहिन्दे साडी मुक्की हद्द, अग्गे राह ना कोए वखाया। मेहरवान हो के पड़दा कज्ज, दोशाला आपणे हथ्थ उठाया। तेरी किरपा बिन कोए ना सके बच, कलिजुग बाज़ी रिहा उलटाया। दीन दयाल तेरे अग्गे बोलया सच, सच्चा गुरमुख बिन तेरी किरपा नज़र कोए ना आया। जिध्धर वेखां भाण्डे कच्च, दर दर घर घर काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काया। जो तेरे अन्दर गया रच, तूं आपणी छाती लगाया। तेरा खेल पुरख समरथ, नज़र किसे ना आया। श्री भगवान हो के डट, डंका आपणा नाम वजाया। की होया पंज तत्त काया गंवार जट्ट, अन्दर समरथ पुरख बैठा आसण लाया। इक्को खोल्ह भगत हट्ट, बिन भगती सब दी झोली दए भराया । रातीं सुत्तयां दे दे मति, दिने उठदयां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नज़री आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सिँघासण भगत आपणी झोली रिहा डाहया। भगत सिँघासण उठ वेख मार ध्यान, प्रभ की की खेल रचाइंदा। सारे मंगण दर ते दान, नेत्र अक्ख ना कोए उठाइंदा। पुरख अबिनाशी बड़ा शैतान, शरअ सबद दी अगली शब्द फड़ाइंदा। किसे हथ्थ अञ्जील किसे हथ्थ बाईबल शास्त्र सिमरत वेद पुराण किसे पढ़ा गीता ज्ञान, त्रिलोकी नाथ वंड वंडाइंदा। किसे मार बाणी नाम बाण, अणयाला तीर चलाइंदा। आप बैठा हो बेपछाण, बेख़बर ख़बर आपणी आप समझाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग देंदा रिहा दान, सरगुण आपणा हुक्म मनाइंदा। कलिजुग अन्त प्रगट होया आण, प्रभ आपणा वेस वटाइंदा। साचे तख्त बहे नौजवान, तख्ता सर्ब उलटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जगत तख्त दए गंवा, भगत सिँघासण दए बिठा, आसण अबिनाशन आप लगाइंदा। सत्त नाल लग्गे वीह, बीस बीस ध्यान लगाईआ। सिँघासण कहे प्रभ मैं तेरे चरण लग्ग जावां जी, जीवण मेरी झोली पाईआ। जन भगतां घर ख़ुशी वखावीं तीं, तृंञण इक्को वार लगाईआ। सृष्ट सबाई पुट्ट दे नींह,
जड़ रहिण किसे ना पाईआ। वख वख करदे बक्करी शींह, शेर आपणा रूप वटाईआ। जन भगतां उपर थीं, थापड़ थापड़ गोद सलाईआ। मनमुख दोंह हथ्थां दे धरींह, शौह दरयाए आप रुढ़ाईआ। अग्गे बीज सच्चा बी, फुलवाड़ी भगत इक महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्त वीह सति सतिवाद दूआ निरगुण सरगुण दाद सिफ़रा मेटे सर्ब स्वाद, सिफ़र सिफ़र सिफ़र सर्ब लोकाईआ।