पुस्तकालयभाग १३

१४ फग्गण २०१९ बिक्रमी भगत सिँघ दे गृह इटारसी

दो जहान रहे तका, निरगुण ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नैण रहे उठा, नूर नूर वेखे रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान रहे लगा, चरण कँवल कँवल सरनाईआ। करोड़ तेतीसा फूल रहे बरखा, सेवक सेवा सच कमाईआ। चौदां लोक शुकर रहे मना, शहिनशाह इक्को ओट तकाईआ। चौदां तबक कहिण बेपरवाह इक ख़ुदा, बेनज़ीर वड्डी वड्याईआ। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां लेखा रिहा चुका, वड दाता दानी दया कमाईआ। लोकमात प्रगट होया आ, जोती जाता वेस वटा, शब्द अगम्म डंक वजाईआ। सृष्ट सबाई रिहा जणा, वेखणहारा थाउँ थाँ, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। सचखण्ड निवासी सच दुआर कर रोशना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तक्कण राह, नेत्र नैण नैण उठाया। प्रगट होया बेपरवाह, पड़दा आपणा रिहा चुकाया। जन भगतां देवे सच सलाह, मंत्र इक्को नाम दृढ़ाया। वेखणहारा जल अस्गाह, टिल्ले पर्बत फोल फुलाया। पांधी बण दो जहान, निरगुण सरगुण पन्ध मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाया। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र खोल्ह अक्ख, लोकमात ध्यान लगाईआ। योद्धा सूरबीर महाबली होया आप प्रतख, निरगुण दाता पुरख बिधाता नूर कर रुशनाईआ। महिमा जणाए इक अकथ, बोध अगाध कर पढ़ाईआ। सतिजुग सच चलाए रथ, सृष्ट सबाई देवे मति, दो जहानां वेख वखाईआ। लख चुरासी पाए नथ्थ, वसणहारा घट घट, आत्म परमात्म लेखा जाणे बेपरवाहीआ। भगत भगवान दर साचे सद्द, अमृत नाम प्याए मदि, कूड़ी क्रिया पार कराए हद्द, साचा मन्दिर इक वखाईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, श्री भगवान करे अड्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाईआ। पीर पैगम्बर चढ़या चाउ, गुर अवतार ख़ुशी मनाईआ। प्रभ खेल करे अगम्म अथाहो, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। जन भगतां जणाए एका नाउँ, नाउँ निरँकारा आप जणाईआ। देवणहारा सच सलाहो, सलाहगीर फेरा पाईआ। निरगुण सरगुण बणे पिता माउँ,

बाल अञ्याणे गोद उठाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप दरसाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार मंगण धूढ़, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। पुरख अबिनाशी रंग चाढ़्हे इक्को गूढ़, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। लेखा जाणे मूर्ख मूढ़्ह, चतुर सुघड़ सुचज्जे आपे खेल खलाईआ। वसणहारा नेड़े दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होया हाज़र हज़ूर, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। गुरमुखां अन्तर देवे जोती नूर, नूर नूराना नूर रुशनाईआ। माया ममता हउमें हंगता कूड़ी क्रिया करे चूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा वेस आप वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र खोल्हण, खोल्ह खोल्ह समाईआ। शब्द अगम्मी इक्को बोलण, समझ किसे ना आईआ। श्री भगवान पूरा तोल आया तोलण, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। लख चुरासी आया वरोलण, नाम मधाणा इक्को पाईआ। सच दुआर आया खोल्हण, चार वरन इक सरनाईआ। जन भगतां रखण आया अडोलन, सिर साचा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण रास, मण्डल मण्डप वज्जे वधाईआ। श्री भगवान वसया भगतां पास, भगवन आपणा रंग जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग विछड़े पूरी करे आस, आसा आपणे नाल मिलाईआ। नाता तोड़ पृथ्मी आकाश, चरण कँवल दए सरनाईआ। आत्म परमात्म देवे साथ, सगला संग निभाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म जणाए इक्को गाथ, इक्को ढोला राग सुणाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, लोआँ पुरीआँ फोल फुलाईआ। साचा सरोवर तीर्थ ताट, गृह मन्दिर दए वखाईआ। पूरब लेखा इक्को इक वखाल निरगुण जोत कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। सदा सुहेला इक इकेला वसे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी हरि महकाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, भेव कोए ना पाईआ। निरगुण धारों निरगुण उठ, लोकमात करे कुड़माईआ। गोबिन्द मेला साचे सुत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बाहरों दिसे काया बुत्त, अन्तर श्री भगवान आसण लाईआ। सन्त सुहेले लख चुरासी विच्चों आपणी गोदी चुक्क, आप आपणे अंग लगाईआ। जन्म जन्म दी मेटे भुक्ख, कर्म कर्म रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला मेल मिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण आवण मेला, मेला हरि जू आप लगाइंदा। एका दर गुरु गुर चेला, गुर चेला रंग वखाइंदा। निरगुण होया सज्जण सुहेला, सरगुण आपणी गोद सुहाइंदा। कलिजुग अन्तिम प्रभ मिलण दा इक्को वेला, वेला गया हथ्थ

ना आइंदा। साहिब सतिगुर आया सज्जण सुहेला, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। कटणहारा राए धर्म दी जेला, लख चुरासी नाता तोड़ तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा लेखा आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आए नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। चलो वेखो गुरमुख खेड़े, हरि सतिगुर डेरा लाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर करे खेल बेअन्त बथेरे, बहु भांती रूप वटाईआ। चार जुग कीते चेरे, चेला इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण परवरदिगार, बेपरवाह खेल खलाइंदा। आदि जुगादी सांझा यार, साहिब सुल्तान वेस वटाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ऊँचां नीचां राउ रंकां करे प्यार, दूई द्वैत ना कोए रखाइंदा। बजर कपाटी काया हाटी पड़दा देवे पाड़, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। अमृत बूँद स्वांती देवे ठंडी ठार, निझर झिरना आप झिराइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, आत्म परमात्म वखाए सच निवास, सेज सुहञ्जणी आप वड्याइंदा। निरगुण निरगुण होए दास, सरगुण सरगुण बन्धन पाइंदा। भगत भगवान पूरी करे आस, भगतन आपणे लेखे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे नच्च, सच दुआर वज्जे वधाईआ। प्रभ प्रगट होया इक समरथ, समरथ आपणी कार कमाईआ। सन्त सुहेले सज्जण लए रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। निज आत्म खोल्ह अक्ख, आख़र आपणा दरस कराईआ। लख चुरासी नालों कर कर वक्ख, कूड़ा नाता दए तुड़ाईआ। लहिणा देण मुकाए हथ्थो हथ्थ, जगत उधार ना कोए जणाईआ। अन्तर आत्म तेरे वस, हरि जू आपणी बूझ बुझाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता मथ, सच सुच्च दए समझाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश कोटन रवि ससि, नूरी जलवा इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा कराईआ। साची खेल कराए ख़लक, बेपरवाह भेव ना आइंदा। परवरदिगार आए फकत, शाह हकीर वेख वखाइंदा। हरिजन वेखे आपणे बालक, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर कदी ना करे आलस, निंद्रा रूप ना कोए वटाइंदा। जुग चौकड़ी बणे सालस, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आवण नठ्ठे, वाहो दाही पन्ध मुकाईआ। सच दवारे होवण कठ्ठे, घर इक्को वज्जे वधाईआ। हरि सरनाई सारे ढठ्ठे, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। श्री भगवान जुग जुग तेरे देंदे रहे पते, लिख लिख लेखा हुक्म सुणाईआ। तुध बिन वेले अन्त पत्त कोई ना रखे, लख चुरासी कूक कूक दए दुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी त्रैगुण माया अग्नी कीते तत्ते, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। बिन भगतां तेरे रंग कोई ना रत्ते, रत्ती रत्त नज़र किते ना आईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण इक्को इक जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र खोल्ह करो ध्यान, मेहरवान आप जणाइंदा। प्रभ प्रगट होया नौजवान, दूसर वंड ना कोई वंडाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, लोक परलोक खोज खुजाइंदा। त्रैभवण धनी खेल महान, महिमा अकथ अकथ सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सन्त सुहेला इक अख्वाइंदा। सन्त सुहेला दए उपदेश, आपणी दया कमाईआ। अमृत जाम देवे घुट्ट, अंमिओ रस चुआईआ। कर प्रकाश निरगुण जोत, जोत नूर रुशनाईआ। लहिणा देणा चुका वरन गोत, ब्रह्म इक्को इक समझाईआ। नाता तुटे हरख़ सोग, चिन्ता ग़म रहे ना राईआ। पारब्रह्म ब्रह्म करे संजोग, घर मेला सहिज सुभाईआ। आत्म रस भोगे भोग, भस्मड़ रूप ना कोई वटाईआ। सच मुनारा सोहे गोबिन्द सेज, सिँघासण डेरा लाईआ। शब्द गुरू लगाए चोट, सति नगारा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दवारा इक सुहाईआ। भगत दुआरे आया आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। कोटन कोटि जन्म उतारे पाप, पतित पुनीत करे बेपरवाहीआ। सोहँ सो जपाए जाप, गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे जस गाईआ। आदि जुगादी सच्चा बाप, पुरख अकाल फेरा पाईआ। त्रैगुण मेटे तीनो ताप, अग्नी तत्त रहे ना राईआ। हरिसंगत मेला साचा साक, बंधप इक्को इक दरसाईआ। नज़री आए कमलापात, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। दूर दुराडी मुक्के वाट, पन्ध नेरन नेर जणाईआ। सच दवारे खोल्हे ताक, सौदा इक्को नाम वखाईआ। गुर अवतार जा बैठे आपणे घाट, सन्तन लेखा बेपरवाहीआ। नाम अनमुल्ली देवे दात, काया कुली आप टिकाईआ। प्यावणहारा आबेहयात, सबर प्याला हथ्थ उठाईआ। वेखणहारा कायनात, कलमा नबी रिहा जणाईआ। जन भगतां देवे सच सौगात, सच समग्री झोली पाईआ। इक्को इक रंग रंगाए दिवस रात, घड़ी पल ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दवारा दए वड्याईआ। भगत दवारे वज्जे नगारा, हरि सतिगुर आप वजाइंदा। सन्त भगत परम पुरख हरि कर प्यारा, हरि मन्दिर इक्को इक दरसाइंदा। इक्को मन्दिर इक्को गुरूदवारा, ठाकर इक्को नज़री आइंदा। इक्को शहिनशाह सिक्दारा, शाह पातशाह इक्को हुक्म मनाइंदा। इक्को आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लए अवतारा, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। इक्को राग इक्को छन्द सुणाए सर्ब संसारा, साध सन्त इक्को रंग रंगाइंदा। कलिजुग अन्तिम कलि कल्की लए अवतारा, सतिजुग साचा राह वखाइंदा। सृष्ट सबाई करे ख़बरदारा, निंद्रा आलस ना कोई जणाइंदा। तोड़नहारा गढ़ हँकारा, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाइंदा । ग़रीब निमाणयां दए सहारा, दो जहानां पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची

करनी करने आया, पारब्रह्म करतार। हरिजन साचे लए जगाया, शब्द अगम्मी कर गुफ्तार। नेत्र नैण इक खुल्हाया, आपे तोड़े बंद किवाड़। हरिसंगत साचा संग निभाया, लेखा जाणे अन्दर बाहर। गुप्त ज़ाहर नाद वजाया, सच सुणाए सच्ची धुनकार। धुर संदेसा इक सुणाया, हरि सज्जण मीत मुरार। पांधी बणके फेरा पाया, दर आया बण भिखारा। हरिजन साचे रंग रंगाया, करे खेल आप निरँकार। जगत नगारा जगत सुणाया, ढोला मृदंग हाहाकार। गुरमुख प्रेम अन्त ना किसे नज़र आया, कलिजुग सुत्ता पैर पसार। सच सिँघासण सोभा पाया, तख्त निवासी नौजवान। गुरमुखां प्रीती चिट्टी चादर चरण टिकाया, तेग बहादर जगत विहार। आदर देण घर घर आया, लेखा जाण सच्ची सरकार। फूलन बरखा गुरमुख लाया, दो जहान पए फुहार। सचखण्ड साचे वज्जे वधाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे वेखणहार। कोट कोटन नगारा वज्जे मृदंग, ढोलक ढोल ना कोए जणाईआ। वेखणहार सूरा सरबँग, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। आत्म अन्तर देवे अनन्द, बाहरों वेख गोबिन्द चन्द, निरगुण सरगुण धुर दी धार रुशनाईआ। छड्ड के आया कोट ब्रह्मण्ड, भगत दुआर वंडी वंड, बेपरवाह आपणी दया कमाईआ। गीत गोबिन्द सुहागी रसना जिह्वा गाए दन्द, साचा छन्द इक्को इक जणाईआ। कर दरस मिटे हिरस शब्द सुत पाए ठंड, अग्नी तत्त तत्त बुझाईआ। जुग जन्म दी टुटी गंढ्ढ, पल्लू आपणी गंढ्ढ रखाईआ। दूई द्वैती ढाह कंध, घर इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत प्यार जगत आधार सच सतार रिहा जणाईआ। भगत प्यार साची सिख्या, आदि जुगादि सुणावणहार। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी धुर लेखा लिख्या, लेखा लेख अगम्म अपार। निरगुण निराकार निरवैर अजूनी रहित बिन भगतां किसे ना दिस्या, लख चुरासी नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन उपजाए आपणी धार। हरिजन उपजे धार निराली, निरगुण निरवैर आप उपजाईआ। मेल मिलावा जोत अकाली, अक्ल कला अख्वाईआ। काया मण्डल दीपक थाली, जोती जोत डगमगाईआ। आत्म परमात्म साचे मन्दिर आप बहाली, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर निरगुण सरगुण अग्गे होए स्वाली, प्रेम भिच्छया मंग मंगाईआ। प्रेम भिच्छया प्रभ दी भुक्ख, बिन भगतां पूर ना कोए कराइंदा। दो जहान निरगुण विछोड़ा दुःख, बिन सरगुण सुख ना कोए उपजाइंदा। लोकमात होए ना उज्जल मुख, गुरमुख संग हरि सतिगुर चन्द चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगत दवारे आए चल, जन भगतां बिन नेत्र दर्शन पाइंदा। शब्द गुरू इक्को चेला, सतिगुर पुरख

अकाल अख्वाईआ। आदि जुगादि जुग जुग मेला, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। निरगुण हो के सरगुण खेल खेला, पंज तत्त दए वड्याईआ। अन्तिम होए इक इकेला, एकँकारा बेपरवाहीआ। जिउँ भावे तिउँ जाणे आपणा वेला, वार थित ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा चेला इक्को कर, लख चुरासी देवे वर, घर घर चेला गुर का राग सुणाईआ। चेला सुणावे गुर का नाद, बिन तन्दी तन्द राग अल्हाइंदा। कोटन कोटि सुणन ब्रह्माद, ब्रह्मांड भेव कोए ना पाइंदा।

स्वागत संगत होया कबूल, प्रभ लेखे आपणे पाईआ। लेखे लग्गा इक इक फूल, बच्चे बुढ्ढे नढ्ढे जवान जो रहे बरसाईआ। जन्म जन्म दी बख्श भूल, भुल्लयां गले लगाईआ। साहिब सतिगुर दा इक्को असूल, भगतां आपणे रंग रंगाईआ। मेल मिलाए आत्म परमात्म नार कन्त कन्तूहल, सुहञ्जणी सेज फूल विछाईआ। चुकावणहारा सूद नाल मूल, लहिणा सब दी झोली पाईआ। गुरमुख पंघूड़ा गुर सतिगुर रिहा झूल, हुलारा दो जहान लगाईआ। प्रभ कोल वड्डा बचन ना कोई माअकूल, जिस नाल गुरमुखां शुकरीआ अदा कराईआ। स्वागत होया रास, सगल समग्री मिली वड्याईआ। लेखे लग्गी संगत तेरे चरणां ख़ाक, जो उड उड मस्तक लाईआ। रूह बुत्त दोवें होए पाक, पाकीज़गी इक्को घर वखाईआ। हरि जू मिल्या हरिजन साक, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। पारब्रह्म जिध्धर वेखे मार झात, अग्गे पिच्छे सज्जे खब्बे गुरमुख फूल रहे बरसाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुर नर मुन जन पीर पैगम्बर गुर अवतार भगत प्रभ ने लोकमात खोल्हया ताक, आपणा पर्दा आप उठाईआ । दो जहानां श्री भगवान निरगुण कट के आया वाट, पन्ध मुका वाहो दाहीआ। कलिजुग वेख अन्धेरी रात, गुरमुख साचा चन्द चमकाईआ। लै के आया धुर सुग़ात, नाम इक्को झोली पाईआ। गुरसिखां स्वागत कीता बन्न्ह हाथ, गुरमुखां प्रभ कर किरपा लहिणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। फुल पंखड़ीआं गुंचे हस्सण, हस्स हस्स ख़ुशी मनाईआ। इक दूजे नूं हाल दस्सण, भेव अभेद समझाईआ। वेखो प्रभ जू हिरदे आया वसण, आप आपणी कल धराईआ। बाले बच्चे अग्गे अग्गे नस्सण, ख़ुशीआं रंग चढ़ाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी गायण जसण, वेद पुराण रहे शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्वागत भगत सिँघ जो आए भागत, भगवती भगौती सिमरती सतिवादी अनादी विस्मादी ब्रह्मादी आदि शक्ति सर्ब दी दादी सेवा रही कमाईआ। माअकूल जवाब अज्जे छोटा, निक्की निक्की गल्ल समझाईआ। गुरसिख स्वागत एडा वड्डा मोटा, दो जहान कोई चुक्क

ना सके राईआ। श्री भगवान मेहरवान निरगुण आया कस लंगोटा, निरगुण आपणा बल धराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिन्दे रहे दस्स प्रभ आपणा पोता, पुत्तर गुरमुख मात वड्याईआ। श्री भगवान सदा मेहरवान जुग चौकड़ी होए भगतां जोगा, आपणी रखे ना कोए वड्याईआ। उच्ची कूक सुणाए चौदां लोका, परलोक वज्जे वधाईआ। जिस ने हरि का नाम सति गाया सलोका, तिस दा भार सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच जवाब करे लाजवाब, क्यों, सच लोकमात नज़र किसे ना आईआ।

तख्त कहे प्रभ सच्चा ताज, आदि जुगादि वड्याईआ। ताज कहे शहिनशाह ग़रीब निवाज़, बेअन्त बेपरवाहीआ। बेपरवाह कहे मैं कल्गी रखां लाज, गोबिन्द बैठा ध्यान लगाईआ। गोबिन्द कहे मेरा पिता पुरख अकाल गुरू महाराज, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। ताज कहे प्रभ साजण साज, साची तख्त वंड वंडाईआ। तख्त कहे मेरी रखी लाज, मेहरवान हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। तख्त कहे ताज बलकारा, बल आपणा आप रखाइंदा। ताज कहे शहिनशाह खेल अगम्म अपारा, भेव कोए ना आइंदा। शहिनशाह कहे मैं कल्ग़ी देवां सहारा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। कल्गी कहे मैनूं गोबिन्द लग्गे प्यारा, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। तख्त कहे ताज बलवान, एका एक एक अख्वाइंदा। ताज कहे मेरा साहिब सुल्तान, निरगुण आपणी खेल कराइंदा। निरगुण कहे मैं कल्गी देवां दान, वस्त अमोलक वंड वंडाइंदा। कल्ग़ी कहे मैं गोबिन्द करां परवान, दूसर अंग ना कोए लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। तख्त कहे ताज सच मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। ताज कहे श्री भगवान अतीता, आदि जुगादि सच सिँघासण सोभा पाईआ। श्री भगवान कहे गोबिन्द मेरी चलाए रीता, रीतीवान इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप जणाईआ। तख्त कहे ताज अपार, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। ताज कहे शहिनशाह शाह पातशाह सच्ची सरकार, धुर दी धार आप प्रगटाइंदा। धुरदरगाही कहे मेरा नूर किरन कल्गी चमत्कार, ज़हूर इक्को इक दरसाइंदा। कल्ग़ी कहे मेरा गोबिन्द सरदार, दो जहानां इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस वटाइंदा। गोबिन्द कहे मेरे सीस कल्ग़ी, हरि सतिगुर आप टिकाईआ। हरि सतिगुर कहे मैं दिती वंनगी, लोकमात राह जणाईआ। दो जहान वाहो दाह फिरदी, बण बण पांधी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा जणाईआ। कल्गी कहे मेरा साहिब एक, जिस दिती मैनूं वड्याईआ। मैं नेत्र लोचण लवां पेख, मुख पर्दा आप उठाईआ। दीन दयाल देवणहारा टेक, समरथ नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी दए जणाईआ । कल्ग़ी कहे मेरा ताजां वाला, साचा तख्त हंढ्ढाइंदा। लेखा जाणे दो जहानां, दोए दोए धार चलाइंदा। निरगुण सरगुण पहरे बाणा, वेस अनेक कराइंदा। जुग चौकड़ी हो प्रधाना, मंत्र नाम दृढ़ाइंदा। भूपत भूप राज राजानां, शाह सुल्ताना हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल वरताइंदा। ताज कहे तख्त सुहञ्जणा, सोभावन्त वड्डी वड्याईआ। चरण छुहाए आदि निरँजणा, श्री भगवान बेपरवाहीआ। दो जहानां पर्दा कज्जणा, मेहर नज़र नैण उठाईआ। सच दवारे बहि के सजदा, सचखण्ड ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी इक्को इक जणाईआ। तख्त कहे मेरा ताज वीर, प्रेम प्रेम नाल वंडाइंदा। ताज कहे प्रभ गुणी गहीर, गहर गम्भीर समाइंदा। पारब्रह्म कहे मेरा गोबिन्द तीर, शब्द निशाना इक उठाइंदा। गोबिन्द कहे मैं तेरी उडीक रखां अख़ीर, आख़र इक ध्यान लगाइंदा। मेरी कल्ग़ी होई दिलगीर, कल काती चार कुण्ट नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। गोबिन्द कहे पुरख अकाल, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। मेरी कल्ग़ी होए निहाल, नेत्र दरस तेरे वड्याईआ। तेरा ताज होए परवान, मेहरवान तेरी शरनाईआ। तेरा जलवा नूर जमाल, ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। मेरा तख्त तेरा अस्थान, भूमका रूप ना कोए वटाईआ। लेखा जाणे आप भगवान, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस घर आपणी धार चलाईआ। तख्त कहे मेरा सच्चा शाह, शहिनशाह इक अख्वाया। शहिनशाह कहे मेरा लेखा बेपरवाह, अन्त किसे ना पाया। निरगुण सरगुण वेस वटा, आदि जुगादी खेल रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव रिहा जणाया । साचा भेव खोल्हे आदि, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। साचा खेल उपाए ब्रह्माद, ब्रह्मांड वज्जे वधाईआ। साचा राग सुणाए अनाद, नादी नाद अल्हाईआ। साचा खेल वेखे तमाश, निरगुण सरगुण नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तख्त इक सिँघासण, एका ताज पुरख अबिनाशन, एका कल्ग़ी दासी दासन चरण कँवल करे वास, निवासा इक्को घर रखाईआ। गोबिन्द कहे मैं तेरा पुत्त, पिता तेरे हथ्थ वड्याईआ। कल्ग़ी कहे मेरी गई रुत्त, रुत्तड़ी होर ना संग निभाईआ। ताज कहे मैं पवां उठ, आपणा बल धराईआ। तख्त कहे मेरे उत्ते बहि अबिनाशी अचुत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। राह चलाए सच सुच्च, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ।

दो जहानां लए पुच्छ, बचया कोए रहिण ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कोई ना सके लुक, लोक परलोक वेख वखाईआ। शाह सुल्तान हो पए बुक्क, भबक आपणे नाम लगाईआ। जन भगतां उपर जाए तुठ, मेहर नज़र इक उठाईआ। तीर निराला एका जाए छुट्ट, शब्द अगम्मी बाण चलाईआ । कलिजुग कूड़ा बूटा देवे पुट्ट, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सुत कहे मैं तकां राह, नेत्र नैण नैण उठाया। ताज कहे कवण वेला प्रभ बणे मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाया। श्री भगवान कहे मैं देवां सलाह, साची सिख्या इक दृढ़ाया। गोबिन्द कहे मैं पकड़ी बांह, पुरख अकाल सगला संग निभाया। लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए आपणी धार वडयाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव रिहा जणाया। साचा भेव तख्त निवासी, हरि भगवान आप जणाइंदा। भूपत भूप शाहो शाबासी, शहिनशाह आपणा खेल कराइंदा। आदि जुगादि मण्डल मण्डप पावे रासी, गोपी काहन नाच नचाइंदा। लेखा जाणे पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतर वेख वखाइंदा। हर घट निरगुण सरगुण जोत करे प्रकाशी, प्रकाशवान आपणा भेव जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल पुरख अकाल, एका एक जणाईआ। तख्त निवासी हो दयाल, दीनन वेखे थाउँ थाईंआ। शाह पातशाह बेमिसाल, साची मिसल नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तख्त दए दृढ़ाईआ। एका तख्त सच सिँघासण, सोभावन्त आप सुहाइंदा। उपर बैठ पुरख अबिनाशन, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। लेखा जाणे ख़ाक ख़ाकन, ज़िमीं असमानां खोज खुजाइंदा। निरगुण सरगुण खेल तमाशन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण बहि बहि हुक्म मनाइंदा। सच सिँघासण बहे निरँकार, निरगुण आपणी धार जणाईआ। आदि जुगादी इक अवतार, पुरख अबिनाशी वेस वटाईआ। महल अटल उच्च मनार, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। शब्द डंका अगम्म अपार, दो जहान आप सुणाईआ। लेखा जाण धुर दरबार, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शहिनशाह आपणा खेल समझाईआ। शहिनशाह सिर रख ताज, तख्त निवासी खेल कराइंदा। भगत भगवन्त रखे लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सतिजुग साचा रच रच काज, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। एका बेड़ा चलाए जहाज़, चप्पू आपणा नाम लगाइंदा। सन्त सुहेले उठाए मार आवाज़, निज नेत्र नैण खुल्हाइंदा। लख चुरासी रच रच काज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सीस जगदीश ताज रखाइंदा। ताज कहे मेरी कल्ग़ी धार, धार धार विच्चों प्रगटाईआ। कलिजुग कल्ग़ी कर प्यार, सच प्रीती इक समझाईआ। मेल मिलावा पुरख

अकाल, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। सचखण्ड दुआर सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची विच वसाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, महिमा इक्को इक सुणाईआ। कृपानिध हो दयाल, मेहरवान दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल्ग़ी एका धार जणाईआ। कल्ग़ी कहे मेरा कल्ग़ी वाला, कल इक्को नज़री आइंदा। जिस दा नूर बेमिसाला, चन्द चमक ना कोए वड्याइंदा। जुग चौकड़ी खेल निराला, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। वसणहारा सच्ची धर्मसाला, थिर घर आपणा डेरा लाइंदा। लेखा जाण दो जहानां, तिक्खी धार शब्द खण्डा हथ्थ चमकाइंदा। ग़रीब निमाणयां दे सहारा, राज राजानां ख़ाक मिलाइंदा। दोए जोड़ करे निमस्कारा, निमख निमख आपणा आप कटाइंदा। नेत्र नैण उठा राह तक्के सांझे यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। गोबिन्द कहे मेरी इक्को आस, आसा आप जणाईआ। पुरख अकाल बुझा प्यास, तृष्ना तृखा रही सताईआ। निरगुण हो के दे साथ, साचा संग निभाईआ। प्रगट हो पुरख समराथ, समरथ खेल कराईआ। नाता तोड़ ज़ात पात, वरन गोत दे खपाईआ। सृष्ट सबाई बणा के इक जमात, पट्टी इक्को नाम पढ़ाईआ। आत्म परमात्म सुणा के गाथ, सोहला इक्को इक वड्याईआ। सच दुआर वखा के घाट, पत्तण बहि बहि बेपरवाहीआ। मनमति मिटा के नार कमज़ात, गुरमति इक्को इक समझाईआ। दर्शन देवे साख्यात, निरगुण आपणा पड़दा लाहीआ। लेखा जाणे कायनात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा भेव जणाईआ । गोबिन्द कहे मैं वेखां रंग, प्रभ इक ध्यान लगाईआ। कल्ग़ी कहे मैं मंगां मंग, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। कवण वेला प्रभ आए सूरा सरबँग, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। बोध अगाध वजाए मृदंग, नाम मृदंगा हथ्थ उठाईआ। पुरीआँ लोआँ जाए लँघ, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड चरणां हेठ रखाईआ। सृष्ट सबाई इक सुणाए सुहागी छन्द, सोहँ एका नाम दृढ़ाईआ। जन भगतां कटे फाँसी फंद, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। निरगुण जोत चाढ़्हे चन्द, जगत अन्धेर मिटाईआ। गुरसिख सुरत नार दुहागण ना होए रंड, शब्द हाणी मेल मिलाईआ। कलिजुग मेटे भेख पखण्ड, कूड़ी क्रिया शौह दरयाए रुढ़ाईआ। सच सच आपणा नाम देवे वंड, घर घर इक्को वस्त वखाईआ। ज़ात पात दूई द्वैत ढाहे कंध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। गोबिन्द कहे मैं रखी आसा, इक्को इक ध्यान लगाईआ। साहिब उत्ते पूरा भरवासा, भरम भुलेखा ना कोए जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इस दीआं निक्कीआं शाख़ां, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान चार खाणी चार बाणी उहदी सिफ्त दीआं करदे बातां, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। कर किरपा जिस जन दस्से आपणा साका, साख्यात नज़री आईआ। कलिजुग अन्तिम

आ के मेटे अन्धेरी राता, निहकलंका नाउँ रखाईआ। कलि कल्की पुछे वाता, सम्बल आपणा चरण टिकाईआ। जन भगतां बणे पिता माता, गुरमुख बाल गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। गोबिन्द कहे मैं नेत्र खोल्हां, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। इक्को ढोला सच्चा बोलां, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। एका खेलां अन्तिम होला, लख चुरासी रंग रंगाईआ। दो जहान सुणावां सच्चा सोहला, पुरख अकाल करे पढ़ाईआ। पीर पैगम्बर नज़री आए मौला, घट घट रिहा समाईआ। मेरा पूरा करे कौला, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। भार हौला करे धौला, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया कोई ना पाए रौला, सच सुच्च इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर वखाईआ। गोबिन्द कहे पुरख अकाल आवेगा। मेरी आसा पूर करावेगा। सगला संग निभावेगा। जोती जामा पावेगा। निहकलंका नाउँ रखावेगा। नाम डंक वजावेगा। दो जहान हिलावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव कुरलावेगा। करोड़ तेतीसा धीर ना कोए धरावेगा। तेई अवतारां चरण बहावेगा। भगत अठारां सद्द ल्यावेगा। ईसा मूसा मुहम्मद निउँ निउँ सजदा सीस झुकावेगा। नानक गोबिन्द पुरख अकाल इक्को नज़री आवेगा। तूं मेरा मैं तेरा लेखा आदि अन्त वखावेगा। शब्द अगम्मी साचा सेहरा, गुर गोबिन्द ताज पहनावेगा। लख चुरासी पाए घेरा, सत्तां दीपां आप उठावेगा। कूड़ी क्रिया ढाहे ढेरा, साचा मार्ग लावेगा। भगत भगवान वसाए खेड़ा, भगत दुआर इक वडयावेगा। कलिजुग अन्तिम देवे गेड़ा, उलटी लठ गढ़ावेगा। शाह सुल्ताना भेड़ भेड़ा, जीव जंत कुरलावेगा। गुरमुखां नज़री आए नेरन नेरा, मेरा लहिणा अन्त चुकावेगा। इक्को ढय्या कर के बैठा जेरा, अन्तिम आपणा मेल मिलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर करावेगा। मेरी आसा अन्तिम करे पूर, परम पुरख भगवाना। दर मेले हाज़र हज़ूर, शहिनशाह सुल्ताना। मेरा संग देवे ज़रूर, निरगुण निरगुण उठ बलवाना। कलिजुग क्रिया करे चूर, नाम खण्डा खिच म्याना। जन भगतां देवे मस्तक धूढ़, मेहरवान हो मेहरवाना। गुरमुख चाढ़्हे रंग गूढ़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा दाना। साचा दान देवे आप प्रभ, कल आपणी किरपा धार। निरगुण सरगुण वेखे लभ्भ, सन्त सुहेले विच संसार। उलटी करे कँवल नभ, अमृत झिरना, झिरे अपार। सन्त सुहेले सज्जण सद्द, देवे दरस दीदार। नाम वजाए साचा नद, धुन आत्मक सच धुनकार। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, बख्शे चरण प्यार। जगत दुआर पार हद्द, हरि सतिगुर मेला नार कन्त भतार। अंमिउँ रस जाम प्याए मध, दिवस रैण ख़ुमार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप करतार। हरि करता कल आवेगा। अक्ल कला खेल करावेगा। कलि कल्की अख्वावेगा। सम्बल डेरा लावेगा।

साचा बंक सुहावेगा। राउ रंक उठावेगा । जीव जंत जगावेगा। साध सन्त मिलावेगा। तट तीर्थ वेख वखावेगा। गुरदर मन्दिर मस्जिद मठ्ठ शिवदुआले फोल फुलावेगा। चार कुण्ट राह तकावेगा। नठ्ठ नठ्ठ प्रभ आपणा पन्ध मुकावेगा। जन भगतां दुरमति मैल कट कट, कंचन रूप वटावेगा। सृष्ट सबाई फट फट, दो धारी खण्डा इक चलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा फेरा आपे पावेगा। आपणा फेरा हरि जू पाएगा। अचरज खेल रचाएगा। नज़र किसे ना आएगा। सृष्ट सबाई ख़ाक रलाएगा। गुरमुख सज्जण फड़ उठाएगा। धूढ़ी मजन इक कराएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि आपणी कार कमाएगा। हरि आपणी कार कमावेगा। सो पुरख निरँजण बण के आवेगा। हरि पुरख निरँजण राह जणावेगा। एकँकारा पड़दा लाहवेगा। आदि निरँजण जोत चमकावेगा। अबिनाशी करता शुकर मनावेगा। श्री भगवान निशान झुलावेगा। पारब्रह्म प्रभ आपणा खेल रचावेगा। लख चुरासी समझावेगा। शब्द अनादी नाद गावेगा। पिछली वादी सर्ब मिटावेगा। लख चुरासी हाडी नाड़ी फोल फुलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप चुकावेगा। आपणा लेखा चुकाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। महाकाल हुक्म सुणाएगा। काल निउँ निउँ सीस निवाएगा। धर्म राए हथ्थ फड़ाएगा। चित्रगुप्त लाड़ी मौत नाल रलाएगा। लख चुरासी सत्त दीप नव खण्ड खंन खंन कराएगा। सजदा पीर पैगम्बर इक झुकाएगा। जगत बसन्तर मेट मिटाएगा। जन भगतां रंग रंगाएगा। आत्म अनन्द इक दरसाएगा। काया मन्दिर अन्दर लँघ, दरस दिखाएगा। आत्म सेज सुहञ्जणा पलँघ, सतिगुर बहि बहि ख़ुशी मनाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाएगा। आपणी करनी कमावेगा। सोहँ ढोला गावेगा। शब्द वचोला आप बणावेगा। पंज तत्त नज़र कोए ना आवेगा। ब्रह्ममत समझावेगा। गतमित आपणे हथ्थ रखावेगा। कमलापति वेस वटावेगा। सतिजुग साचा राह चलावेगा। चार वरन इक्को घर बहावेगा। श्री भगवान साची सरन, दूजा इष्ट ना कोए मनावेगा। भगत भगवान खोल्ह दृष्ट, दृष्टी आपणी उत्ते पावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमावेगा। आपणी करनी करे करतार, करनहार अख्वाइंदा। तख्त निवासी हो उज्यार, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। ताज कहे प्रभ सुणे पुकार, तज अभिमान जो चरणी आइंदा। कल्ग़ी कहे कल करां परवान, जो गोबिन्द ध्यान लगाइंदा। गोबिन्द कहे मैं देवां दान, गुरसिख पुरख अकाल दी झोली पाइंदा। अन्तिम लेखा मुक्के जहान, श्री भगवान आप मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचा इक सुहाइंदा।