१५ फग्गण २०१९ बिक्रमी जसवंत सिँघ दे गृह इटारसी
भगतो साचा दस्सो प्रेम, परम पुरख मंग मंगाइंदा। श्री भगवान करे नेम, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। जिस भगती कीती कुण्ट हेम, सो कुंट गुरमुखां अन्दर वेख वखाइंदा। दरस करन आए नेत्र नैण, नैणां देवी राह तजाइंदा। विछड़े वेखे सज्जण सैण, सगला संग बणाइंदा। आपणी कहाणी आया कहिण, कह कह आप सुणाइंदा। पिछला लओ मैथों लैण, अगला लेखा अग्गे राह जणाइंदा। दूजा रहे ना कोई देण, दे दे आपणा शुकर मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप समझाइंदा। भगतो दस्सो प्रेम रीत, रीतीवान मंग मंगाइंदा। सच सुच्च वेखो प्रीत, प्रीतीवान वेख वखाइंदा। मैं तुहाढ्ढा गावां गीत, ढोला विचोला इक बणाइंदा। सारे छड्डे मन्दिर मसीत, शिवदुआले मठ्ठ ना कोई वड्याइंदा। लख चुरासी दे के पीठ आपणी करवट ना कोई बदलाइंदा। जन भगतां परखे नीत, निरगुण आपणी धार जणाइंदा। आओ रल मिल के प्रभ दा वेखो धाम अनडीठ, अनडिठड़ा आप दिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साची मंग मंगाइंदा। भगतो प्रीती दयो दस्स, हरि सतिगुर मंग मंगाईआ। जुग चौकड़ी पूरी करे आस, आसा आसा विच समाईआ। दो जहानां मिटाए तरास, तृष्ना भुक्ख रहे ना राईआ। राह तक्कण पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल नैण उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे करन खाहश, ख्वाहिश आपणी नाल प्रगटाईआ। पवण उणंजा लए सास, ठंडी धार चलाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड करे दास, बण दासी दास सेव कमाईआ। मण्डल मण्डप पाइन रास, बण गोपी काहन नाच नचाईआ। लोक परलोक मंगण दात, बैठे झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन भगतां प्रगट होए ना किते साख्यात, सति सरूप ना कोई दृढ़ाईआ। भगतो दस्सो आपणा रंग, रंग रंगीला पुच्छ पुछाइंदा। कर किरपा दयो संग, सगला संग वड्याइंदा। जे आखो अन्दर आवां लँघ, मन्दिर काया सोभा पाइंदा। तुसीं सुणो मैं वजावा मृदंग, राग आपणा नाम सुणाइंदा। दूई द्वैती ढाह कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। बिन खादयां पीतीआं रसना जिह्वा दयां अनन्द, अनन्द इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची मंग आप मंगाइंदा। भगतो दस्सो वक्त सुहेला, सुहञ्जणी रुत्त मिले वड्याईआ। कवण दवारे होवे मेला, मिलनी जगदीश कराईआ। राह तक्के गोबिन्द चेला, सतिगुर आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेलणहारा खेल दरसाईआ। भगत कहिण सुण श्री भगवान, सच सुच्च दृढ़ाईआ। जिन्हां चिर साडा प्रेम ना करें परवान, परवाना तेरे हथ्थ ना कोई फड़ाईआ। दर आ के बण निधान, बण निमाणा सीस झुकाईआ। पहलो साडी मन्न आण, आपणा माण मिटाईआ।
पहलो साडा कर ध्यान, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। पहलों साडा सुण ब्यान, दुखी होए रहे कुरलाईआ। की होया तूं बणया भगवान, बिन भगतां तेरी चले ना कोई वड्याईआ। सच पुच्छें असीं तेरा निशान, जुग चौकड़ी रहे झुलाईआ। क्यों बणया नादान, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। असीं तेरे सुत चतुर सुघड़ सुजान, तेरी रहमत इक्को नज़री आईआ। साडा तन गात्रा तैनूं रखे विच म्यान, साडे बिना तेरा रूप ना कोई दिखाईआ। बिन साडे तेरा कोई ना गाए गान, बैठा रहे सचखण्ड आपणा मुख छुपाईआ। बिन साडे तूं मातलोक ना होए प्रधान, तेरी प्रधानगी कम्म किसे ना आईआ। बिन भगतां झुले ना तेरा निशान, तेरी ख़ाक मिटी मट किसे ना पाईआ। साडे दर बण दरबान, भगत इक्को इक हुक्म मनाईआ। पिछला लेखा चुक्कया पिछले जहान, अग्गे इक्को इक वखाईआ। जिन्ना चिर साडा प्रेम ना करें परवान, पक्खी वास बणे थाउँ थाईंआ। कोटन कोटि मन्दिर मस्जिद मठ्ठ शिवदुआले तैनूं कुरलाण, तेरी सार किसे ना पाईआ। जिन्ना चिर सानूं ना मिलें आण, तेरी कीमत ना कोए रखाईआ। हुण भगत होए बलवान, बल तेरा देवण ढाहीआ। कलिजुग इकठ्ठे होए नौजवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। भगत कहिण आ दर, दर सच्चा सच जणाईआ। पिच्छे देंदा रिहा वर, अछल अछल्ला खेल कराईआ। निरगुण हो के सचखण्ड दवारे बैठों वड़, आपणा पड़दा ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा नाम अक्खर गए पढ़, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। हुण असीं हथ्थीं लईए फड़, फड़ बांहों विच लैणा बहाईआ। जे अग्गों जाएं अड़, बण बाले लईए मनाईआ। तेरी छाती उत्ते जाईए चढ़, आप आपणा बल रखाईआ। क्यों, निर्भय हो के कोई ना रख्या डर, भउ नज़र कोए ना आईआ। तेरा पल्लू ल्या फड़, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी तेरा भाणा रहे जर, हुण आपणे भाणे विच तैनूं चलाईआ। साडी मर्ज़ी आपणी किरपा कर, तेरी किरपा साडी मर्ज़ी विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा सच्चा वर, दर तेरे तेरी अलख जगाईआ। भगवान कहे मैं सदा भगौड़ा, हथ्थ किसे ना आइंदा। मेरा पन्ध लम्मां चौड़ा, कोटन कोटि पांधी दर दर आप फिराइंदा। सब तों उच्चा मेरा पौड़ा, हथ्थ किसे ना आइंदा। कोटी कोट सुणावे मैं होया रहां ढोरा, जे कोई वेखण आए मैं नैण बंद कराइंदा। जे कोई कहे प्रभ साचा बौहड़ा, मैं शब्दी राग सुणाइंदा। जे कोई कहे मैं करां ज़ोरा, ज़ेर ज़बर सब दा रूप वखाइंदा। जे कोई कहे मैं प्रभ दा बांका छोहरा, भगत रूप वटाइंदा। आपणे हथ्थ रखे डोरा, डोरी आपणा तन्द वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। दाता शिश बणे दयाल, आपणी खेल कराईआ। जन भगतां अन्दर
वड़े हो बेपहचान, नज़र किसे ना आईआ। सेवा करे श्री भगवान, काया माटी अन्दर कूड़ी क्रिया हूंझ हुंझाईआ। सेवक बण के करे खेल महान, गुरमुख सोई सुरत जगाईआ। सुरत जगा के देवे दान, नाम निधान झोली पाईआ। नाम निधान दे ज्ञान, आत्म अन्तर बूझ बुझाईआ। आत्म अन्तर सच अस्थान, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सच सिँघासण नौजवान, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जोती जाता हो प्रधान, इक्को हुक्म सुणाईआ। परमात्म आत्म खेल महान, पुरख अकाल दए वड्याईआ। सतिगुर बणे शाह सुल्तान, चेला सुरती शब्द जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहली धार बणे शिश, दूजी धार लेखा लिख, तीजी धार बदल पिठ, चौथी धार हो अनडिठ, आपणा रूप वटाईआ। भगत कहिण भगवान सुण गल्ल, अच्छी तर्हा जणाईआ। हुण करन नहीं देणा वल छल, अछल अछल्ल तेरी चले ना कोए चतुराईआ। शेर हो के जे वड़ें झल्ल, झल्ल भगत आपणी देण दरसाईआ। जे नठ्ठ के लुकें जल, मच्छ कच्छ रूप ना कोए वटाईआ। जे उच्चे टिल्ले पर्बत चढ़ें अटल, फड़ चरणां हेठां लईए लाहीआ। जे डूँग्घी वड़ें डल, फड़ बांहों बाहर कढ्ढाईआ। जे निरगुण हो के जोत जाएं रल, आपणी जोत लईए मिलाईआ। जे दीआ हो के जाइए बल, आपणे नूर विच समाईआ। जे स्नेहुड़ा देवें घल्ल, शब्दी राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरा इक्को मंग मंगाईआ। भगत कहिण भगवान वेख, सच सच दृढ़ाया। निरगुण हो के करया भेख, सरगुण भरम भुलाया। जुग चौकड़ी तेरा थोड़ा थोड़ा कीता हेत, समुच्चा रंग ना कोए रंगाया। कलिजुग अन्तिम सानूं आया तेरा भेत, आपणा पड़दा दे उठाया। जे हो किरसाणा फिरें खेत, चारों कुण्ट घेरा पाया। जे वखाएँ धुप अग्नी जेठ, तेरा हथ्थ सीस टिकाया। जे लिखण लग्गें लेख, पिछला लेखा तैनूं दईए वखाया। फेर क्यों ना करें हेत, आप आपणा माण गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरा इक सुहाया। भगवान कहे ना मारो ताअना, मेरा तन नज़र ना आईआ। मेरा रूप बुढ्ढा नढ्ढा नौजवाना, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। मेरा खेल गोपी काहना, मण्डल रासी रास रचाईआ। मेरा मेल दो जहानां, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। मेरा नाउँ नाम तराना, तुरिया नैण शरमाईआ। मेरा मन्दिर भगत मकाना, बिन भगतां सोभा दर ना कोए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा सालाहीआ। भगत जन ना मारो तीर, आपणा रूप ना कोए वखाइंदा। मैं तुहाढ्ढी कटां भीड़, जुग साची सेव कमाइंदा। भगत कहिण पहलों चोटी चाढ़्ह अख़ीर, इक्को मंग मंगाइंदा। भगवान कहे मैं बेनज़ीर, नज़र किसे ना आइंदा। भगत कहिण जिन्ना चिर ना वखाएँ आपणी सच तस्वीर, तेरा एतबार ना कोई धराइंदा। जुग चौकड़ी गुर अवतारां पीर पैगम्बरां करें दिलगीर, शरअ शरीअत विच फसाइंदा। दीन
मज़्हब पा लकीर, कूड़ी क्रिया वंड वंडाइंदा। कोई शाह कोई हकीर, दर दर अलख कोए जगाइंदा। तेरे भगत तेरा अमृत मंगण शीर, दूजी वंड ना कोए वखाइंदा। जिन्ना चिर ना बख्शे पिछली तकसीर, तदबीर आपणी आप समझाइंदा। भगवान कहे मैं सांझा पीर, सभनां संग निभाइंदा। भगत कहे तूं जुग जुग भगतां पावें भीड़, तेरा भेव कोए ना आइंदा। कलिजुग अन्त जिन्ना चिर ना बन्न्हे बीड़, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी इक जणाइंदा। भगत कहिण भगवान अनोखा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। भगवान कहे मैं जुग जुग देवां धोखा, मेरा अन्त कोए ना पाईआ। भगत कहिण कल सानूं मिल्या मौका, तेरी पिछली रीती देईए गंवाईआ। जिन्ना चिर ना दस्सें राह सौखा, असां नहीं मन्नणा रुस्से किवें मनाईआ। श्री भगवान वेख कहे बौहड़ी मैं हो ना जावां औंता, जे गुरमुख बैठे मुख भवाईआ। सचखण्ड मेरा पोचिआ रहि जाए चौंका, बहिण वाला नज़र कोए ना आईआ। निरगुण कूकर हो के भगत दवारे भौंका, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग मैं लाया आपणा ढौंका, अक्ख पलक ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत रिहा समझाईआ। भगत कहिण हो जा दूर, दूर दुराडे बेपरवाहीआ। पहलां कर साडा मुआफ़ कसूर, कसर पिछली रहि कोए ना जाईआ। दर्शन दे घर आ ज़रूर, ज़रूरत सब दी पूर कराईआ। जे सर्ब कला भरपूर, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। तेरा जोती जोत नूर, निर्भय तेरी चतुराईआ। दर आ के साडे अन्दरों कूड़ा हूंझ, बण सेवक सेव कमाईआ। साडे नेत्र रोंदे पूंझ, आपणा पल्लू हथ्थ उठाईआ । पहलों साडे प्रेम अन्दर झूझ, साची सिख्या दे समझाईआ। आप आपणा भेव दस्स गूझ, दूई द्वैत पड़दा लाहीआ। फेर सानूं आवे सूझ, तेरी समझ समझ नाल मिलाईआ। पंज तत्त आपणा वेहड़ा कर के कूच, कूचे गली गुरमुखां होका दए सुणाईआ। तेरी कहाणी सुणीए सूचना सूच, सच सुच्च तेरी वड्याईआ। साडे मिलण दी रख भूख, प्रभ जे तूं भुक्खा होए आपणी प्रेम प्रीती तेरी झोली पाईआ। फेर तैनूं आवे सूख, तूं आपणा सुख जन भगतां विच टिकाईआ। जन भगत ना माणस रहे ना मनुक्ख, तेरी जोत रुशनाईआ। तेरा बालक बहि जाए तेरी कुक्ख, दूजा सके ना कोए उठाईआ। तूं प्रेम प्यार नाल वेख मुख, मुख आपणा दे वखाईआ। ओनां चिर नेड़े ना जावीं ढुक्क, असीं मन्नीए ना तेरी रज़ाईआ। जे तुठां ग़रीब निमाणयां आ के पुछ, क्यों रोंदे मारो धाहीआ। असीं अग्गों कहीए श्री भगवान साडे कोल नहीं कुछ, इक्को तेरे तेरी ओट तकाईआ। फेर वेखीं सानूं झुक, झुकवीं धार चलाईआ। सानूं एहो रीती रही पुग्ग, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जे सचखण्ड बैठा रिहों लुक, तेरा संग ना कोए रखाईआ। निर्भय निरवैर हो के बुक्क, भबक आपणी इक जणाईआ। तेरा नाँ अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं दे कराईआ। तेरी सुहञ्जणी
सोहे रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी इक महकाईआ। की होया सानूं पंज तत्त दित्ता काया बुत्त, अंस तेरी रूप अख्वाईआ । क्यों बैठा हो के चुप, चुप बैठयां तैनूं लाज ना आईआ। तेरे भगत वसण अन्धेरे घुप्प, तेरा चन्द ना कोए रुशनाईआ। कृपानिध ठाकरस्वामी मेहरवान हो के उठ, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, भगत भगवान इक्को घर वधाईआ। भगवान कहे मेरा होए वाधा, वलदीअत आप जणाइंदा। भगत कहे असीं ना जाणीए प्यो दादा, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। भगवान कहे मैं सिध्धा सादा, वल छल ना कोए रखाइंदा। भगत कहे मैं पक्का रिध्धा, तेरे अग्गे आप टिकाइंदा। भगवान कहे मैनूं आए स्वादा, बिन रसना रस सुहाइंदा। भगत कहे तूं रखें लाजा, मेहरवान इक्को नज़री आइंदा। भगवान कहे मैं सन्त भगत मारां वाजां, बण दरबान सेव कमाइंदा। भगत कहे मैं आवां भाजा, चरणां राह तकाइंदा। भगवान कहे मैं वजावां वाजा, अनहद नादी नाद सुणाइंदा। भगत कहे मेरा पड़दा काजा, सिर मेरे हथ्थ टिकाइंदा। भगवान कहे जन भगत मैं आपणा साजण साजा, बिन भगतां भगवान नज़र किसे ना आइंदा। भगत कहे मेरा ग़रीब निवाजा, ग़रीब निमाणयां मेल मिलाइंदा। भगवान कहे भगत सच्चा राजा, दो जहानां राज कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान इक दूजे दा रखण डर, निडर दोवें रूप वखाइंदा। सचखण्ड सच्ची कुल्ली, कुलवन्ता आप बणाईआ। जन भगतां दए आप अणमुली, करता कीमत ना कोई लाईआ। भगत फुलवाड़ी साची फुल्ली, पत्त डाली आप महकाईआ। मंगी दात रसना जिह्वा बुल्हीं, बत्ती दन्द नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा बन्धन चन्दन बन्दन नंदन दोहां दए चुकाईआ ।
१५ फग्गण २०१९ बिक्रमी भगत सिँघ दे गृह इटारसी
हरि भगतो वेखो हरी दुआर, निर्मल जोत जोत रुशनाईआ। दर्शन करो अगम्म अपार, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। सो पुरख निरँजण मन्दिर वखाए महल्ल अटार, ऊँचो ऊँच सच्चा शहिनशाहीआ। हरि पुरख निरँजण कर तैयार, निरगुण आपणी कार कमाईआ। एकँकारा कर पसार, वेखणहारा चाईं चाईंआ। आदि निरँजण कर उज्यार, नूरो नूर नूर धराईआ। अबिनाशी करता पावे सार, साहिब सतिगुर सहिज सुखदाईआ । श्री भगवान झुलाए निशान, सति सतिवादी हथ्थ उठाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ। सचखण्ड दुआर इक मकान, सच सिँघासण रिहा वछाईआ। योद्धा सूरबीर बलवान, नौजवान आपणा नैण उठाईआ। शाहो भूप राज राजान, शहिनशाह आपणी खेल कराईआ । देवणहारा
धुर फ़रमान, सच संदेसा इक सुणाईआ। मन्दिर सोहणा सच मकान, श्री भगवान आप बणाईआ। दिशा कूट सके ना कोए वखाण, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा जणाईआ। जन वेखो नेत्र नैण, निरगुण नरायण आप जणाइंदा। महिमा कोई ना सके कहिण, अकथ कथनी कथ कथ दृढ़ाइंदा। साहिब सतिगुर इक्को साक सज्जण सैण, श्री भगवान नज़री आइंदा। देवणहारा लहिण देण, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक वखाइंदा। सच दवारा वेखो एक, एकँकार जणाईआ। आदि जुगादि जिस दी टेक, सो साहिब रिहा उपजाईआ। निरगुण सरगुण लिखणहारा लेख, लेखा आपणा दए जणाईआ। निरवैर निराकार अजूनी रहित धारनहारा भेख, वेस अवल्लड़ा, दए समझाईआ। सदा सदा सद करनहारा हेत, नित नवित्त कार कमाईआ। दो जहानां खेलणहारा खेल, ख़ालक ख़लक वड वड्याईआ। आपणा दस्सणहारा भेत, अनभव प्रकाश कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर रिहा समझाईआ। साचा मन्दिर वेखो आण, अनडिठड़ा आप वखाइंदा। मेल मिलाए श्री भगवान, मेला इक्को घर जणाइंदा। गुर अवतार करन ध्यान, पीर पैगम्बर नैण उठाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाण, निउँ निउँ सजदा सर्ब कराइंदा। निर्मल जोत जगे महान, शब्द अनादी राग अल्हाइंदा। भूपत भूप नौजवान, नर नरायण नज़री आइंदा। सदा सदा सद भगत भगवन्त करे परवान, सच परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। दर सदे आप मिहमान, मेहर नज़र इक उठाइंदा। देवणहारा दरस दान, दाता दानी झोली आप भराइंदा। आदि जुगादी सच्चा काहन, सति सरूपी नज़री आइंदा। आ के वेखो हरि दी शान, शहिनशाह आपणा रंग रंगाइंदा। जुग चौकड़ी खेले खेल विच जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप जणाइंदा। साचे भगत वेखो दरवाज़ा, दीन दयाल आप खुल्हाईआ। किरपा करे ग़रीब निवाज़ा, जगत निमाणे रिहा जगाईआ। निरगुण हो के फिरे भाजा, सरगुण मेल मिलाईआ। शब्द अगम्म वजाए वाजा, सुर ताल ना कोए वजाईआ। आत्म परमात्म रचया काजा, ब्रह्म पारब्रह्म वखाईआ। सदा सुहेला रखे लाजा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच महल्ल रिहा जणाईआ। आओ भगतो वेखो महल्ला, निरगुण निरवैर आप जणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बैठा इक इकल्ला, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। निरगुण दीपक आपे बला, तेल बाती कोए ना पाइंदा। सति सतिवादी सति पुरख निरँजण फड़ाए पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटला, अस्थिल दवारा इक वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप मिलाइंदा। आओ भगतो वेखो भगवान, सच दवारा इक वड्याईआ। जिस दा झुलदा रहे
निशान, जुग चौकड़ी आप झुलाईआ। जिस दा धुर फ़रमान, सच संदेसा इक अल्हाईआ। जिस दा नाम शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान दए समझाईआ। जिस दी पछाण अञ्जील कुरान, खाणी बाणी करे ध्यान, ध्यान विच कदे ना आईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी गावण गाण, गा गा शुकर मनाईआ। जिस दा विष्न ब्रह्मा शिव करे ध्यान, ध्यान ध्यान विच मिलाईआ। जिस दा इक्को नाम परवान, कोटन कोटि नाम सिफ्त सालाहीआ। जिस दा इक्को इक विधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर रिहा जणाईआ। आओ भगतो वेखो नठ्ठ, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। वसणहारा घट घट, दर मन्दिर कुंडा लाहइंदा। आपणा पड़दा लाहो झट्ट, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। निरगुण वेखो पुरख समरथ, नर नरायण नज़री आइंदा। लेखे लाओ आपणी रत्त, रत्ती रत रत रंगाइंदा। इक्को सिखो ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या आप पढ़ाइंदा। नाता तुटे पंज तत्त, तत्त कम्म किसे ना आइंदा। मेल मिले कमलापति, कँवल नैण वेख वखाइंदा। सच सरनाई जाओ ढठ्ठ, सच दवारा इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप जणाइंदा। भगत कहिण प्रभ आवांगे। तेरा दर्शन पावांगे। नेत्र नैण रजावांगे। मन बुद्धि मति तेरी भेंट चढ़ावांगे। सुरती सुरत चढ़ावांगे। शब्दी राग अलावांगे। बण वैरागी नेत्र नैणां नीर वहावांगे। तेरी पिछली वादी, कर फ़नाह आसान वखावांगे। तूं बणें कन्त सुहागी, हउँ सेवक नार अख्वावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा मन्दिर वेख वखावांगे। तेरे मन्दिर वेखण दा चाउ, भगत भगवान रहे जणाईआ। आदि अन्त तेरा पसाउ, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। तेरा किसे नज़र ना आए थाउँ, जिस घर वसें सच्चे माहीआ। कर किरपा आपणी पकड़ा बांहों, पल्लू आपणे नाल गंढ्ढाईआ। पहलों दस्स आपणा सच्चा नाउँ, नाउँ निरँकारा आप समझाईआ। फेर दे ठंडी छाउँ, त्रैगुण अग्नी तत्त ना लागे राईआ। आप बण पिता माउँ, भगत बालक रूप सखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे मन्दिर मिले वड्याईआ। तेरे मन्दिर आवांगे। गीत गोबिन्द अलावांगे। सोहँ ढोला गावांगे। तूं मेरा मैं तेरा इक्को बन्धन पावांगे। मन होए चाउ घनेरा, मन वासना मेट मिटावांगे। तेरे मन्दिर कर के डेरा, फिर बाहर कदे ना धावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर तेरा दर्शन पावांगे। घर दर्शन तेरा करांगे। श्री भगवान तैनूं वरांगे। कलिजुग अन्त मूल ना डरांगे। तेरे साचे पौड़े चढ़ांगे। निरगुण तेरी धार फड़ांगे। जोती शब्दी कर प्यार, तेरे महल अटल वड़ांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, लग्ग चरणी तेरे तरांगे। चरण ला तरावांगा। सच मलाह अख्वावांगा। बेड़ा पार करावांगा। आपणे कंध उठावांगा । दो जहानां चरणां
हेठ दबावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव कोलों सीस झुकावांगा। सतिजुग साची रीत चलावांगा। दो जहानां इक हदीस पढ़ावांगा । लहिणा चुका तीस बतीस, छत्ती पन्ध मुकावांगा। लख चुरासी जीत, भगत भगवान वडयावांगा। गुरसिख काया मन्दिर देहुरा मसीत बणावांगा । पा सार डूँग्घी कन्दर, काया हाटी खोज खुजावांगा। मन वासना बन्न्ह बन्दर, इक्को ध्यान जणावांगा। लेखा जाण डेरा खण्डर, खण्डा नाम चमकावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां मेल मिलावांगा। जन भगतां मेला होएगा। श्री भगवान दुरमति मैल धोएगा। अमृत निझर रस झिरना चोएगा। भगत भगवान इक्को जिहा होएगा। आत्मा परमात्मा नाल छोएगा। पारब्रह्म ब्रह्म आपणा बीज बोएगा। गुरमुख विछोड़े विच कदे ना रोएगा। सुरती शब्दी जोड़ जोड़े, आपणे धागे विच परोएगा। कूड़ी क्रिया दर तों होड़े, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आप भगतां जोगा होएगा। भगतां जोगा होवांगा। दिवस रैण कदे ना सोवांगा। साचा नाम ढोआ ढोवांगा। लख चुरासी कोलों पिछली कीती सारी खोहवांगा। सतिजुग अग्गे बीज बोवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां आत्म सेजा सोवांगा। प्रभ आत्म सेज विछावांगे। तेरे प्रेम दी बरखा लावांगे। नित नवित्त तेरा राह तकावांगे। तूं साहिब सदा अनडिठ, मिन्नतां कर कर तैनूं मनावांगे। तेरे प्रेम नाल तैनूं जित, आपणे घर वसावांगे। जे करवट बदल देवें पिठ, फड़ बांहों गले लगावांगे। करीए प्यार पुत्तर मात पित, तेरी सेज सुहञ्जणी चढ़ के ख़ुशी मनावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे मन्दिर सोहणे आवांगे। सोहणा मन्दिर वखावांगा। जग आउणा जाणा पन्ध मुकावांगा। साची सेजे सौणा आप समझावांगा। सोहँ ढोला नाम गाउणा, दूजा पढ़ना बंद करावांगा। चरणी छोहणा, साची रीत दृढ़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां आप उठावांगा। जन भगतां आप उठाऊँगा। बण सेवक सेव कमाऊँगा। दर दर घर घर फेरा पाऊँगा। जग रुसड़े आप मनाऊँगा। जग विछड़े गले लगाऊँगा। सुण दुखड़े दु:ख मिटाऊँगा। अगम्मी कुखड़े भार कराऊँगा। उज्जल मुखड़े मात वखाऊँगा। सुकड़े रुख हरे कराऊँग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि मन्दिर आप जणाऊँगा। हरि मन्दिर इक वडयावांगा। डूँग्घी कन्दर पन्ध मुकावांगा। रवि ससि नैण शरमावांगा। हस्स हस्स जन भगतां अंग लगावांगा। नस्स नस्स दो जहानां पन्ध मुकावांगा। दस्स दस्स साचे मार्ग आपे लावांगा। रस रस अमृत रस इक छिटकावांगा। जस जस दो जहानां ढोला अलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलिजुग अन्तिम भेव जणावांगा। कलिजुग अन्तिम भेव खोल्हांगा। निरगुण हो के बोलांगा। सरगुण
तोल तोलांगा। भगत भगती विच्चों फोलांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि जुगादि कदे ना डोलांगा। आदि जुगादि कदे ना डुल्लेगा। श्री भगवान बूटा ना हुलेगा। हरि भगत सदा सदा फुल फुलेगा। लोकमात कदे ना रुलेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां कदे ना भुलेगा। भगत कहिण प्रभ सच रीत, इक्को वार जणाईआ। कवण दवारे बणें मीत, मित्र प्यारा अख्वाईआ। कवण सुणाएँ अगम्म गीत, अनडिठड़ी धार चलाईआ। कवण रूप वसें मीत, रेख रंग ना कोए जणाईआ। कवण बिध कराएं प्रीत, प्रीतीवान तेरी वड्याईआ। कवण धार लएं जीत, हार नज़र कोए ना आईआ। कवण मेहर करें काया ठांडी सीत, अमृत मेघ बरसाईआ। कवण जस करया अतीत, त्रैगुण लेखा मात चुकाईआ। कवण रंग वसें हस्त कीट, बेपरवाह सच्चे शहिनशाहीआ। कवण हुक्म परखें नीत, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगत मंग मंगाईआ। भगवान कहे की दस्सां सज्जण, सच सच जणाईआ। पहलां देवां चरण धूढ़ मजन, दुरमति मैल धवाईआ। प्रेम भगती जूठे झूठे भाण्डे भज्जण, भरम भउ गढ़ रहिण ना पाईआ। निर्मल काया होए कंचन, काया माटी लेखे लाईआ। नेत्र नाम पावां अंजन, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। अनहद नाद अनादी वज्जण, सुर ताल ना कोए समझाईआ। फिर होवां पड़दे कज्जण, मेहर नज़र इक उठाईआ। सन्त सुहेले कूड़ी क्रिया तज्जण, नज़री इक्को इक आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा जणाईआ। भगत कहिण प्रभ दस्स हाल, हालत आपणी दे जणाईआ। किस बिध तोड़ें त्रैगुण माया जंजाल, जीवण युगत दएं जणाईआ । किस बिध भय चुकाएं काल, महाकाल नेड़ ना आईआ। किस बिध जन्म जन्म ना होए ज़िवाल, लख चुरासी फंद कटाईआ। किस बिध चित्रगुप्त लेखा ना सके वखाल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। किस बिध लाड़ी मौत ना वजाए ताल, घर घर फेरा पाईआ। साडा तेरे अग्गे इक्को स्वाल, कर किरपा हल्ल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा जणाईआ। जन भगतो चरण करो ध्यान, हरि सरन मिले वड्याईआ। त्रैगुण माया रहे ना काण, पंच विकार ना कोए लड़ाईआ। काल महाकाल ना कोए निशान, राए धर्म ना कोए सज़ाईआ । चित्रगुप्त लेख ना सके वखाल, लाड़ी मौत ना लए प्रनाईआ। आत्म परमात्म देवे इक्को ज्ञान, सोहँ ढोला गाउणा चाईं चाईंआ। साहिब सतिगुर मिले आण, बेपरवाह फेरा पाईआ। जीवंदयां करे कल्याण, मरयां नेड़ कोए ना आईआ। अन्तिम देवे शब्द बबाण, फड़ बांहों विच बिठाईआ। जोती जोत मिलाए श्री भगवान, आवण जावण रहिण ना पाईआ। उठो भगतो करो ध्यान, हरि ध्यानी रिहा जणाईआ। साचा मन्दिर वेखो मकान, बे मुकाम रिहा
वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद खुल्हाईआ। भगत कहिण असीं चल्लांगे। प्रभ तेरा दर मल्लांगे। जोती धार विच रलांगे। मुड़ के फेर कदे ना हल्लांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी साया हेठ पलांगे। तेरी साहिब साया तक्कांगे। आदि जुगादि कदे ना अक्कांगे। दरस कर कर मूल ना थक्कांगे। तेरे चरणां उत्ते आपणा सीस सट्टांगे। पिछांह करें ते मूल ना हटांगे। कर प्यार अग्गे डटांगे। तेरा नाम इक्को रटांगे। तेरा प्रेम रस चट्टांगे। तेरे दर ते लाहा खट्टांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे प्रेम विच आपणा प्रेम रंगांगे। सच प्रेम रंगावांगा। हरि भगतां मेल मिलावांगा। अंगीकार अख्वावांगा। संगी बण के जावांगा। बहु रंगी खेल करावांगा। अणमंगी भिच्छया पावांगा। सच सरंगी नाम वजावांगा। मृदंगी इक्को हथ्थ उठावांगा। गुरमुख नंगी ना होए कंडी, सिर आपणा हथ्थ टिकावांगा। लख चुरासी होए रंडी, कन्त सुहाग सर्ब वखावांगा। ना कोई दिसे भेख पखण्डी, कूड़ी क्रिया मोह तुड़ावांगा। नाम फड़ चण्ड प्रचण्डी, दो जहानां वेख वखावांगा। जन भगतां इक्को छन्दी, सोहँ ढोला नाम जपावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, रहबर हो के आवांगा। रहबर हो के आएगा। नूर इलाही नूर रुशनाएगा। मुकामे हक़ सोभा पाएगा। कलमा नबी इक जणाएगा। रसूल आपणा पड़दा लाहेगा। कायनात वेख वखाएगा। मार झात ताक खुल्हाएगा। पिछली वाट याद कराएगा। चौदां तबक वेख वखाएगा। ईसा मूसा मुहम्मद उठाएगा। साचा सूसा तन पहनाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां घर जणाएगा। जन भगतां घर जणावांगा। पिछला लेख मुकावांगा। अगला हेत दृढ़ावांगा। नेतन नेत नज़री आवांगा। पहली चेत रुत्त सुहावांगा। निरगुण हो के भेत खुल्हावांगा। सरगुण आपणे विच लपेट, पड़दा पावांगा। बण खेवट खेट, बेड़ा आपणे कंध उठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमावांगा। साची सेवा कार कमाऊँगा। जन भगत दवारे आऊँगा। बण बरदा फेरा पाऊँगा। डरदा डरदा पड़दा लाहूंगा। दर झोली मंग मंगाऊँगा। हौली हौली खेल वखाऊँगा। धरत धवल धौल भार लाहूंगा। नाल नाल अट्टी मौली बन्न्ह ल्याऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप वखाऊँगा। आपणी मौली लै के आवां अट्टी, तन रतड़ा रंग रंगाया। पीर पैगम्बर भरन चट्टी, बैठे सीस झुकाया। पिछली वेखण लिखी पट्टी, अल्फ़ ये पड़दा लाहया। आलम उल्मा खट्टी किसे ना खट्टी, खटका घर घर नज़री आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तन्दी तन्द उठाया। एका तन्दी मैहन्दी रंग, मौला रूप वखाईआ। सच दवारे सच पलँघ, निरगुण नच्चे उपर मलंग, सेली टोपी
नज़र कोए ना आईआ। करे खेल सूरा सरबँग, दो जहानां इक अनन्द, अनन्द आपणे विच्चों प्रगटाईआ। चार दीवारी पार कंध करे बख्शंद, बख्शश नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गाना इक वखाईआ। साचा गाना नौजवान, निरगुण आपणे हथ्थ रखाइंदा। चौथे दर हो बलवान, मेहरवान भेव चुकाइंदा। दो जहानां हुक्मरान, सच संदेसा इक सुणाइंदा। पीर पैगम्बर करन ध्यान, नेत्र नैण सर्ब कुरलाइंदा। मीआं बीवी होए हैरान, शरअ शरीअत पन्ध मुकाइंदा। लेखा जाण अञ्जील कुरान, कलमा नबी फोल फुलाइंदा। पड़दा खोल्ह दीन इस्लाम, अलैकम इक्को घर समझाइंदा। नज़री आए इक अमाम, अमन दो जहान कराइंदा। पेशतर पेशीनगोई कोई ना सके पहचान, पश्चाताप सर्ब वखाइंदा। पीर पैगम्बर गुर अवतार संदेसा दे दे दस्स गए निशान, पड़दा पाड़ बे पड़दा ना कोए कराइंदा। आपणी आप जाणे भगवान, जन भगतां वखाए साची शान, महल अटल इक मकान, बेमिसाल बेनज़ीर अख़ीर आपणी कल धराइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रूप रंग रेख ना कोए निशान, शब्द अगम्म इक धुन्कान, राग नाद सब दा पन्ध मुकाइंदा।
१६ फग्गण २०१९ बिक्रमी भगत सिँघ दे गृह इटारसी
सचखण्ड कहे प्रभ दस्स सरोत, बिन सरवणां दे समझाईआ। सच तूं भगतां उत्ते होया मोहत, मेहर नज़र उठाईआ। मेल मिलाया निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। नाता तोड़या वरन गोत, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। माया ममता कढ्ढया खोट, वासना दुर्गन्ध रहिण ना पाईआ। दित्ता नाम भण्डारा अतोट, अतुट आप वरताईआ। राह तक्के तेरा सच दुआर कोट, नैण नैण उठाईआ। कवण वेला तेरे भगतां पूरा होवे शौंक, संसा रहे ना राईआ। मैं अमृत तेरा देवां तरौंक, सदा सद सेव कमाईआ। कवण वेले जाण पहुंच, आपणा पन्ध मुकाईआ। सतिजुग साची चले रौंस, रहबर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सचखण्ड कहे मैं करां सफ़ाई, आप आपणी सेवा लाईआ। कवण वेला वज्जे वधाई, गृह मन्दिर होए शनवाईआ। तेरे भगत आवण चाईं चाईं, चाउ घनेरा इक रखाईआ। तूं पकड़ें आपणी हथ्थीं बांहीं, फड़ बांहों नाल मिलाईआ। वेख वखाएं थाउँ थाईं, लख चुरासी खोज खुजाईआ। चार वरनां देवें छाईं, गोबिन्द अंग लगाईआ। गोबिन्द लेखा चुके छींबे झीवर नाई, नेत्र नैणां नैण दरसाईआ। लोकमात पुटया बूटा काही, काग़ज़ कलम लिखे कोए ना शाहीआ। सचखण्ड साचे साचा रंग वखाईं, रंग इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे चरणां सीस टिकाईआ।
सचखण्ड कहे मैं खोल्हां ताकी, पड़दा आपणा आप उठाइंदा। कवण वेला चढ़ें साचे राकी, अस्व इक्को नज़री आइंदा। जन भगतां देवें लहिणा बाकी, पूरब लेखा झोली पाइंदा। लोकमात बदल देवें हयाती, आप आपणे रंग रंगाइंदा । एका देवें नाम सच निशानी, नछावर आपणा आप कराइंदा। इक सुणाएं साची साखी, साख्यात आपणा रूप दरसाइंदा। निरगुण हो के बणे साथी, सरगुण संग निभाइंदा। करें खेल पुरख समराथी, समरथ आपणी कल वरताइंदा। नेत्र रोवे ऐरावत हाथी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। सचखण्ड कहे मैं तक्कां राह, नेत्र नैण उठाया। पुरख अबिनाशी दे सलाह, गल पल्लू इक्को पाया। कवण वेला जन भगतां बहाए मेरे थाँ, मेरी तृष्ना भुक्ख मिटाया। जो इक्को गावण तेरा नाँ, दूजा इष्ट ना कोए मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, बण दर्दी दर्द वंडाया। सचखण्ड सच कर ख्याल, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। निरगुण हो के बणां दलाल, लोकमात वेख वखाइंदा। भगत उठावां साचे लाल, लालन आपणे रंग रंगाइंदा। मुरीदां जा के पुच्छां हाल, मुर्शद आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। गोबिन्द हल्ल करां स्वाल, पिछला लेखा झोली पाइंदा। शब्द अगम्म वजावां ताल, राग नाद ना कोए सालाहइंदा। नाता तोड़ कूड़ी क्रिया काल, कालख टिक्का मस्तक लाहइंदा। लोकमात कर प्रितपाल, बण सेवक सेव कमाइंदा। आपणी पूरी कर घाल, कीती घाल भगतां झोली पाइंदा। अन्दर बाहर चलां नाल नाल, दिवस रैण संग निभाइंदा। गगन मण्डल दीपक वेखां थाल, सति आपणा नूर धराइंदा। जगत युगत चलां अवल्लड़ी चाल, भेव कोए ना पाइंदा। भाग लगा काया माटी खाल, तन मन्दिर आप सुहाइंदा। जगत माया तोड़ जंजाल, जीवण युगत आप जणाइंदा। लख चुरासी विच्चों भाल, भल्ला इक्को नाम हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति कर्म कमाइंदा। सचखण्ड सच लैणा वेख, सच सच दृढ़ाइंदा। सच प्रभ सच धारे भेख, सच साची कार कमाइंदा। सच दाता अलखना अलेख, सच आदेस कराइंदा। सच निरवैर खोल्हे भेत, नर निरँकार फेरा पाइंदा। सच सच सच करे हेत, हितकारी दया कमाइंदा। लख चुरासी वेख खेत, हरिजन साचे पकड़ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी आसा मेल मिलाइंदा। सचखण्ड प्रभ दए भरवासा, इक्को हुक्म जणाईआ। दीन दयाल पूरी करे आसा, आसा तृष्ना दए मिटाईआ। कलिजुग अन्तिम उलटणहारा पासा, उलटावणहारा आप उलटाईआ। जन भगतां देवे सगला साथा, साहिब सतिगुर बेपरवाहीआ। होए सहाई नाथ अनाथां, निर्धन सरधन वेखे थाउँ थाईंआ। लेखा चुके ज़ात पातां, पत पतवन्ता इक्को नज़री आईआ। सचखण्ड तेरी दस्से सच्चीयां बातां, सच कहाणी आप सुणाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा जणाईआ। सचखण्ड कहे प्रभ जा दौड़, आपणा पन्ध मुकाईआ। बिन भगतां लग्गी मैनूं औड़, मेरी तृखा ना कोए बुझाईआ। मेरा दुआर दिसे चौड़, चार कुण्ट ना कोए रुशनाईआ। जे मैं वेखां कर के ग़ौर, गहर गम्भीर तेरी वड्याईआ। दो जहान कूड़ा प्या शोर, शौहर नज़र किसे ना आईआ। की तूं होर कि भगत होर, आपणा भेत दे समझाईआ। जे तेरे सिर ते झुलदा चौर, क्यों भगतां ख़ाक मिलाईआ। प्रभ तेरे हथ्थ डोर, क्यों गुडी असमानों नीचे सुटाईआ। की होइउँ अन्धा बोल, नेत्र ना पेखें भगतां आवाज़ कन्न तेरे सुणन ना पाईआ। कोटन कोटि कबीर तेरे दर ते वजा गए ढोल, तेरी सुरत ना किसे खुल्हाईआ। नानक निरगुण हो के तोल गया तोल, सरगुण आपणे कंडे पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तूं ग़रीबां नाल करें मख़ौल, तैनूं लज्जया ज़रा ना आईआ। तूं गोबिन्द नाल कीता कौल, कलिजुग अन्तिम आवां हो के बेपरवाहीआ। हौला भार करां धरनी धौल, धवल आपणा चरण टिकाईआ। जा के भगतां अन्दर मौल, आपणा मुल लै पवाईआ। सच दुआर जा के खोल्ह, सचखण्ड रोवे कुरलावे मारे धाहींआ। जा के बद्धी गठड़ी फोल, आपणा पड़दा आप चुकाईआ। जे बणया रिहों अनभोल, तेरा निशाना जगत विच रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड सच रिहा मंग मंगाईआ। सचखण्ड मेरे अस्थान, तेरी मन्नां अरज़ोईआ। मैं वसां तेरे मकान, दर तेरे मैनूं ढोईआ। सुण तेरा फ़रमान, मैं आपणा बल गंवाईआ। सच मैं भगवान, मेरा कीता समझ कुछ ना पाईआ। दो जहान मैनूं कहिण अणजाण, मेरा भेव कोए ना पाईआ। बिन भगतां किसे ना आवे ज्ञान, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। मैं जा के देवां धुर फ़रमान, सच संदेसा इक सुणाईआ। आओ बच्चयो मिलो मेरे नाल, पिछला दु:ख गंवाईआ। अग्गे मार्ग दस्सां सुखाल, सुत्तयां आप जगाईआ। अन्दर वड़ के चलां नाल नाल, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। ना कोई वेखां शाह कंगाल, ग़रीबां अन्दर वड़ वड़ ख़ुशी मनाईआ। जे कोई लभ्भे मेरी चाल, दो जहान पैड़ नज़र किसे ना आईआ। निरगुण हो के घालण लवां घाल, सरगुण साची सेव कमाईआ। भगत प्यार पिच्छे होवां बेहाल, बिहबल हो के दयां दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दवारे रिहा समझाईआ। सचखण्ड कहे प्रभ मैं तेरा लारा, जुग जुग वेंहदा आया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तूं रिहों कुँवारा, आपणे अंग ना किसे लगाया। दूर दुराडा हुक्मे अन्दर दस्सदा रिहों इशारा, शब्दी नाउँ उपजाया। पंज तत्त वजाउदा रिहों नगारा, आपणा मुख छुपाया। नाँ रख गुर अवातारा, भेव किसे ना हथ्थ फड़ाया। पीर पैगम्बर गाउँदे गए तेरी वारा, वितकरा सब दे विच भराया। आप वड़या रिहों मेरे अन्दर डूँग्घी ग़ारा, आपणा मुख ना किसे वखाया। जिस वेले तेरा भगत दुखी
हो के मारे नाअरा, निरगुण सरगुण हो के मेल मिलाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग लुक लुक करया खेल न्यारा, अछल अछल्ल आपणी धार चलाया। कलिजुग अन्तिम तेरा वेखणा सच पसारा, पसर पसारी बेपरवाहया। तेरे भगत तेरा मंगण दीदारा, दूजा दरस किसे ना भाया। गोबिन्द लिख के गया लिखारा, लिख्या लेख ना किसे मिटाया। कह के गया पुरख अकाल पिता हमारा, पूत सपूता गोद सुहाया। कल रखे नाउँ निहकलंक कलि कल्की अवतारा, कल कलेश मेट मिटाया। जा के भगतां दे सहारा, क्यों बैठा मुख छुपाया। उन्नी साल बणया रिहा वणजारा, जगत हट्टो हट्ट जणाया। हुण करीं ना होर उधारा, राह तक्कदयां तक्कदयां तेरयां भगतां औखा झट लँघाया। इक वार दे के आ इशारा, आस्म आपणा दे समझाया। बंद किवाड़ी खोल्ह कवाड़ा, घर मन्दिर सोभा पाया। अन्दर वड़ के तूं कह मैं भगतां प्यारा, प्यार भगतां विच वखाया। फिर तेरा लावण नाअरा, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुण्ट नज़री आया। फिर तैनूं कोई ना कहे कुँवारा, क्यों, तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को घर जोड़ जुड़ाया। सचखण्ड कहे मैं दोह हथ्थां नाल वजावां नगारा, दो जहानां दयां सुणाया। पीर पैगम्बर करां ख़बरदारा, तेरी साची ख़बर जणाया। आओ वेखो परवरदिगारा, जिस ने आपणा नूर धराया। जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद कहे साडा यारा, यारी यारां नाल हंढ्ढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा आपणा वर, घर साचा सोभा पाया।