१६ फग्गण २०१९ बिक्रमी सुरिन्दर सिँघ दे गृह इटारसी
प्रभ भगतां दस्स आपणा ढंग, पड़दा आप उठाईआ। निरगुण हो चाढ़्ह रंग, सरगुण रंग रंगाईआ। अन्दरों वजा मृदंग, नाम सतार हिलाईआ। कर प्रकाश आपणा चन्द, नूर जोत रुशनाईआ। अमृत प्याया ठंड, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। पिछली टुट्टी आपणी हथ्थीं गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोसाईंआ। जगत रंडेपा कट रंड, सुहाग रूप वटाईआ। आपणा ढोला सुणा छन्द, सोहँ अक्खर कर पढ़ाईआ। ख़ुशी करां बंद बंद, बंदीख़ाना रिहा तुड़ाईआ। लेखा चुका बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। अन्तर आत्म दे अनन्द, रस इक्को इक चखाईआ। जगत विकारा कर खण्ड खण्ड, खण्डा नाम खड़काईआ। आवण जावण मुका पन्ध, बण पांधी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। भगतां जा के दस्सां आप, आपणी सेव कमाईआ। पूरब जन्म लाह पाप, पतित पुनीत कराईआ। निरगुण हो के बणां साक, सरगुण संग वखाईआ। नज़री आवां इक्को बाप, गुर अवतार पीर पैगम्बर चाचा रहिण कोए ना पाईआ। इक्को दस्सां आत्म
परमात्म जाप, जीवण युगत जगत जणाईआ। बंद कवाड़ी खोल्हां ताक, पड़दा आपणा आप उठाईआ। बिन नेत्र वेखां झाक, झाकी आपणी आप दिवाईआ। बिन रसना जिह्वा करां बात, शब्द अगम्म अथाह सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाईआ। भगतां कोल जा भज्ज, आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरा घर दे तज, भगत दुआर मिले वड्याईआ। जा के दर्शन कर रज्ज, आपणी भुक्ख गंवाईआ। हुण लावीं ना कोई पज, तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। सच सिँघासण बहि के सज, बैठा तेरा राह तकाईआ। निर्धनां जा के पड़दा कज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच नगारा हो के वज्ज, नाम आपणे चोट लगाईआ। शेर बब्बर हो के गज्ज, गर्ज इक्को इक सुणाईआ। कोझयां कमल्यां रख लज्ज, लज पति तेरे हथ्थ फड़ाईआ। दर दरवेश हो के नच्च, मलंग रूप बणाईआ। सच ढोला जा के दस्स, सच्चो सच पढ़ाईआ। हिरदे अन्दर जा के रच, लूं लूं तेरा नाम ध्याईआ। वेखीं कौल ना करीं कच, इकरार इक्को इक जणाईआ। अग्गों श्री भगवान कहे हस्स, मैं जावां चाईं चाईंआ। जा के भगतां होवां वस, आपणा माण ना कुछ रखाईआ। जिध्धर कहिण ओधर जावां नठ्ठ, बण पांधी फिरां राहीआ। जे अग्गों घूरन मूधा पै के जावां ढठ्ठ, आपणा बल मिटाईआ। जे निउँ के वेखण नज़री आवां पुरख समरथ, बेपरवाह बेपरवाहीआ। जे भज्जण लग्गण अन्दर वड़ के पावां नथ्थ, डोरी आपणा नाम बंधाईआ। जे गावण लग्गण जस, सोहँ ढोला दयां पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी रिहा जणाईआ। जा छेती मेरे परवरदिगार, दो जहान आप सहाईआ। वेख आपणे यार, यारड़ा सथर इक हंढ्ढाईआ। तेरे पिच्छे होए ख्वार, ख्वारी सब दे सिर ते छाईआ। बिन तबीबों होए बीमार, सार कोए ना पाईआ। बिन हदीसों होए गंवार, कलमा हक़ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे घर तोट ना दिसे राईआ। श्री भगवान कहे मैं की करां, करतब नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां कोलों डरां, डर डर आपणा मुख छुपाईआ। किस बिध जा के अन्दर वड़ां, औदां जांदा नज़र ना आईआ। रातीं सुत्तयां जा के फड़ां, ग़फ्लत विच वेखां सर्ब लोकाईआ। साचे मन्दिर जा के चढ़ां, चढ़ चढ़ ख़ुशी मनाईआ। भगत भगवान दा इक्को अक्खर पढ़ां, सोहँ ढोला आपे गाईआ। पंच विकारे नाल लड़ां, आपणा बल धराईआ। निमाणां हो के सेव करां, सेवक आपणा रूप वखाईआ। भगतां मरनी आप मरां, जन भगतां तत्ती वा ना लागे राईआ। निरगुण हो के भाणा आप जरां, सरगुण आपणी गोद बहाईआ। पारब्रह्म हो के ब्रह्म वरां, नार कन्त रूप दरसाईआ। दो जहान लख चुरासी अग्गे बलकारी हो के अड़ां, बल आपणा आप समझाईआ। नाता तुड़ावां सिरां धड़ां, धड़ सीस रहिण कोए ना पाईआ। सब दीआं पुट्टां जड़ां, फेर सके ना कोए लगाईआ।
आदि जुगादि जुगा जुगन्तर किसे कोलों ना हरां, हार गुर अवतार पीर पैगम्बर मन्न मन्न बैठे ढेरीआं ढाहीआ। जन भगतां भाणा सदा जरां, जर जर आपणा शुकर मनाईआ। कदे ना आवां विच शरअ, शरीअत उंगलीआँ उत्ते नचाईआ। पावां सार दर दरां, घर गुरमखां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच साची रिहा जणाईआ। सचखण्ड कहे मैं होया ख़ुश, सुणी तेरी कहाणी। जिन्ना चिर भगतां वल ना वेखें झुक, तेरी मिले ना कोए निशानी। जे बैठा रिहों चुप, अन्त होऊ तेरी हानी। तेरा गोबिन्द बूटा रिहा सुक, जा के अमृत दे पाणी। छोटे बाल्यां गोदी चुक्क, जिन्हां नीहां हेठ दिती कुरबानी। जा आपणी मेट भुक्ख, राह तक्के तेरा चार खाणी। धरत धवल सुखणा रही सुख, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। चौकड़ी औध रही पुग, दिसे सुघड़ सुचज्जी ना कोए सवाणी। हुण क्यों बैठा साहिब लुक, पिच्छे जुग चौकड़ी आपणी दस्सदा रिहों बाणी। सूरबीर हो के उठ, कर खेल आप महानी। मेल मिला गोबिन्द सुत, दे आपणे नाम जवानी। दो जहानां जा के पुच्छ, शहिनशाह शाह सुल्तानी। आपणे निशान्यौं मूल ना उक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा घर पद निरबाणी। सचखण्ड सुण, सच्ची सच जणाईआ। मैं छेती जावां हुण, आपणा पन्ध मुकाईआ। भगत साचे लवां चुण, लख चुरासी खोज खुजाईआ। इक समझावां आपणा गुण, गुरा इक देहि बुझाईआ। जीव जंत छाण पुण, साध सन्त बाहर कढ्ढाईआ। नाम निधान वजावां धुन, धुन आत्मक राग सुणाईआ। करां खेल आपणा फुन, फ़ुरे मंत्र सभनी थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे रिहा जणाईआ। सचखण्ड कहे साहिब बड़ा दूल्हा, बेअन्त तेरी वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी फलया फूला, लख चुरासी मात लहराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा लैंदे गए झूला, झूला जीव जंत जणाईआ। निरगुण तेरा दस्सदे गए सति असूला, असलीयत लिख लिख लेख समझाईआ। तेरा आदि ना जाणे कोई मूला, अन्त भेव कहिण ना पाईआ। तेरा हकीकत विच जवाब दित्ता ना किसे माअकूला, मुख़बर बण के मुख़बरी गए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे वज्जी वधाईआ। सचखण्ड रख उडीक, हरि हरि जू आप जणाइंदा। करे खेल लाशरीक, शिरकत सब दी मेट मिटाइंदा। तेरे वेंहदयां मेरी आई तरीक, जन भगतां मेल मिलाइंदा। सच दवारे बज्झे प्रीत, प्रीती इक्को इक समझाइंदा। सति धर्म दी चले रीत, रीतीवान आप दरसाइंदा। इक्को गावण ढोला गीत, मन्दिर इक्को नज़री आइंदा। इक्को बैठा रहे अतीत, त्रैगुण माया डेरा ढाइंदा। इक्को सब नूं लए जीत, जित आपणे हथ्थ रखाइंदा। जन भगतां कर काया ठांडी सीत, सीतल धार वहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड तेरी आसा पूर कराइंदा।
तेरी आसा पूर करावांगा। बण पांधी राही जावांगा। गुर अवतार पीर राह विच्चों नाल मिलावांगा। पैगम्बर इशारयां नाल समझावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव हनोरयां नाल उठावांगा। करोड़ तेतीसा फोरयां नाल मिलावांगा। बण शहिनशाह शाह पातशाह अस्व घोड़े आसण पावांगा। सेवा ला राग छतीसा, छत्ती जुग दा गेड़ चुकावांगा। ख़ाली कर सब दा खीसा, ख़ाली हथ्थ फिरावांगा। निरगुण वेख सरगुण बीसा, बिस्तरा सब दा गोल करावांगा। साचे तख्त बैठ जगदीशा, जगदीश्र आप अख्वावांगा। छत्र झुले एका सीसा, सीस जगदीश ताज वडयावांगा। दो जहानां पीसण पीसा, लोआँ पुरीआँ वेख वखावांगा। लेखा जाणे सिँघ मनजीता, मन जित सर्ब समझावांगा। खेले खेल आप जगदीशा, जगत जुग राह जणावांगा। भगत दुआर मेल अनडीठा, अनडिठड़ी कार कमावांगा। मिट्ठा कर के कौड़ा रीठा, अमृत रस भरावांगा। भगत भगवान सच प्रीता, परम पुरख हो समझावांगा। निरगुण हो के वस चीता, चेतन सर्ब करावांगा। सच सिँघासण बैठ अतीता, लोक परलोक इक्को नाद वजावांगा। नाउँ धर पुरख अबिनाशन , अबिनाशी राह चलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगत दवारे बहि बहि आपणा राग अलावांगा। सचखण्ड कहे केहड़ा भगत दुआर, कवण कूटे रिहा बणाईआ। जिस गृह करें शृंगार, आपणी शान वखाईआ। जिस अन्दर करें उज्यार, आपणा नूर धराईआ। जिस मन्दिर दएं आधार, दो जहान मिले वड्याईआ। जिस गृह भगतां करें प्यार, प्रेम प्रीती इक सिखाईआ। जिस दवारे गुर अवतार रखें नाल, पीर पैगम्बर चरणां विच बिठाईआ। जिस घर विष्न ब्रह्मा शिव वजावण ताल, बैठे ताड़ीआं लाईआ। जिस दर आपणी घालण लए घाल, कीती घाल लेखे पाईआ। सो मन्दिर कवण बेमिसाल, मिसल साची रिहा बणाईआ। मेरा पूरा कर स्वाल, आपणा खोल्ह हाल जणाईआ। पुरख अबिनाशी हो दयाल, सच दवारे रिहा जणाईआ। जिस दवारे नींहां हेठां दित्ते बाल, सो दवारा दो जहानां करे रुशनाईआ। उस दवारे नेड़ ना आए काल महाकाल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। पहली चेत्र सच्चा मार्ग आवां सिखाल, चौथी मंज़ल चढ़ के आपणा हुक्म सुणाईआ। दोहां हथ्थां उत्ते स्वाल, दोहां दा लेखा अग्गे फेर बुझाईआ। करे खेल आप कमाल, करतब नज़र किसे ना आईआ। भगत वछल हो कृपाल, भगतां देवे माण वड्याईआ। आपणी प्रीती कर हलाल, छुरी गुरमुख हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर रिहा बणाईआ। सचखण्ड दवारा खोल्हे अक्ख, नैण नैण उठाईआ। मैं वेखां प्रभ दा खेल प्रतख, जो लोकमात रिहा कराईआ। जन भगतां करे किवें पक्ख, पत्त पतवन्ता सच्चा माहीआ। जुग चौकड़ी एहदा गाउँदे आए जस, क्यों एह भगतां जस रिहा गाईआ। निरगुण हो के होया वस, सरगुण अन्दर डेरा लाईआ। ग़रीबां विच गया फस, भुख्यां
अग्गे आपणा वास्ता पाईआ। भज्जा फिरे हो अनथक्क, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। अग्गों कोई ना सके डक्क, कोटन कोटि बैठे आपणा बल धराईआ। नेड़े आ के सब नूं वज्जे फट्ट, मूँह दे भार रिहा सुटाईआ। जन भगतां खोल्ह हट्ट, दवारा इक्को इक दरसाईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी कल वरताईआ। दवारा खोल्ह ना करे बस, अग्गे भेव अभेद जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप विकया भगतां हट्ट, भगत आपणे प्रेम हट विकाईआ। प्रेम हट्ट औझड़ राह, पीर पैगम्बर गुर अवतार लए फसा, आप आपणी कल धराइंदा। फेर सूलीआं उत्ते दए चढ़ा, तन खलड़ी आप लुहाइंदा। ततीआं लोहां उत्ते दए बहा, सीस धड़ वंड वंडाइंदा। बाले नीहां हेठ दबा, सबर शुकर इक समझाइंदा। एसे कर के बेपरवाह, बेपरवाही खेल कराइंदा। जिस नूं आपणा प्रेम प्यार दित्ता सिखा, जगत नाता तोड़ तुड़ाइंदा। सो गुरमुख गुर सतिगुर उत्तों होए फ़िदा, फ़ैसला इक्को वार जणाइंदा। भगत भगवान राह वखा सिध्धा, उच्चे डण्डे आप चढ़ाइंदा। आपणे मिलण दी आप जणाए बिधा, बिध अन्तर आत्म आप रखाइंदा। जे कोई पुछे भगवान किडा, कहे, निक्का हो के साडे अन्दर डेरा लाइंदा। प्रेम प्रीती अन्दर भिजा, भिन्नड़ी रुत्त सुहाइंदा। जे कोई पुछे किवें खोल्हे नैण तीजा, रसना कहे रातीं सुत्तयां दरस कराइंदा। जे कोई पुछे क्यों कर रीझा, रसना कहे फड़ बांहों गोद बहाइंदा। जे कोई पुछे भगत बीज किवें बीजा, रसना कहे सुत अनादी नाउँ धराइंदा। जे कोई पुच्छे तुहानूं केहड़ी देवे चीजा, रसना कहे अमृत रस प्रेम प्याला निझर झिरना झिराइंदा। जे कोई पुछे किवें करे पार दहिलीजां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान इक्को घर वसाइंदा। प्रभू असीं नहीं दस्सण जोग, भगत रहे जणाईआ। सानूं नहीं पता क्यों कीता संजोग, किस बिध मेल मिलाईआ। क्यों कटया वछोड़ा रोग, दुखियां सुख वखाईआ। ना जाणीए किव चुगाएं चोग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे दर तेरा वर, तेरे विच वखाईआ।
१६ फग्गण २०१९ बिक्रमी कौड़ा मल दे गृह इटारसी
सच दस्स प्रभ एकँकार, सचखण्ड दुआर ध्यान लगाइंदा। तेरा खेल अगम्म अपार, अथाह भेव कोए ना पाइंदा। कलिजुग अन्त लै अवतार, निरगुण रूप वटाइंदा। साचे मन्दिर हो उज्यार, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। सच संदेसा दए संसार, शब्द अगम्मी राह जणाइंदा। भगत भगवन्त मात उठाल, साची सिख्या सिख समझाइंदा। नाता तोड़ शाह कंगाल, शहिनशाह
इक्को रंग वखाइंदा। धर्म दुआर इक धर्मसाल, शिवदुआला मठ्ठ इक्को नज़री आइंदा। इष्ट गुरदेव इक्को निभे नाल, आत्म परमात्म आप जणाइंदा। हरिजन अनमुलड़े वेख लाल, लख चुरासी फोल फुलाइंदा। निरवैर हो बणे दलाल, निराकार सेव कमाइंदा। साची सिख्या इक सिखाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। सचखण्ड होए हैरान, हैरानगी आपणी रिहा जणाईआ। प्रगट हो श्री भगवान, लोकमात दए वड्याईआ। जन भगत कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। सच संदेसा दए जहान, जीवण युगत इक जणाईआ। सोहँ अक्खर नाम महान, आत्म परमात्म करे कुड़माईआ। कूड़ी क्रिया मिटे अन्ध अंध्यान, जगत अन्धेरा दए गंवाईआ। सच वखाए इक मकान, भगत दुआर सोभा पाईआ। निर्मल नूर धर महान, दीवा बाती इक्को डगमगाईआ। काग़ज़ कलम सर्ब शरमाण, हरि का जस लिख्या ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। सचखण्ड दुआर खोल्हे ताक, आपणा पड़दा आप उठाइंदा। पारब्रह्म प्रभ पूरा करे भविख्त वाक्, पिछली करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। शाह अस्वारा चढ़ के जाए साचे राक, अस्व इक्को इक दौड़ाइंदा। लोक परलोक वेखे मार झाक, नैतर नैण आप खुल्हाइंदा। भगत भगवान लभ्भे साथ, सगला संग निभाइंदा। नाम अगम्म देवे दात, अनमुलड़ी दात वरताइंदा। आत्म परमात्म जणा सच करामात, करवट आपणी आप बदलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। सचखण्ड दवारे मार ध्यान, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। कलिजुग अन्त हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। साचे सन्त कर परवान, भगत भगवान होए सहाईआ। साची किरपा करे आण, निहकर्मी कर्म कमाईआ। लेखा लिखे आप महान, महिमा अगणत गणी ना जाईआ। साचा मन्दिर सति मकान, सति सतिवादी करे रुशनाईआ। भगत दुआर वड बलवान, बल बावन मंग मंगाईआ। दरगाह साची बणया इक विधान, पंचम मेला चाईं चाईंआ। पंचम पंच होए सवाधान, आप आपणी आलस लाहीआ। मंगण मंग नौजवान, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। त्रै पंज होए प्रधान, सच प्रधानगी दे सच्चे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा जणाईआ। सचखण्ड दवारे तेरी वंड, लोकमात जणाइंदा। प्रगट हो सूरा सरबँग, साहिब सतिगुर धार वखाइंदा। भगत भगवान पूरी करे मंग, आसा आसा झोली पाइंदा। नाम निधान वजाए मृदंग, दो जहान सुणाइंदा। पंचम चाढ़्हे साचा रंग, रंग रंगीला सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। पंच होए प्रधान, पंच मिले वड्याईआ। पंचां मिल्या दरगाह माण, दर साचे ख़ुशी वखाईआ। पंचां दा गुर इक ध्यान, पुरख अकाल नज़री आईआ। पंजां मिल्या शाह सुल्तान, राज राजान बेपरवाहीआ।
पंचां दित्ता इक ज्ञान, निरगुण निरगुण कर पढ़ाईआ। पंचां चरण कँवल दे ध्यान, सच मकान इक वखाईआ। सचखण्ड बहाए नौजवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। पंचम होए नौजवान, आपणा बल धराईआ। नेत्र खोल्हण सच मकान, नैण अक्ख बदलाईआ। मंगण मंग श्री भगवान, हरि जू अग्गे झोली डाहीआ। पिछली चुके पिच्छे काण, अगला मार्ग इक दरसाईआ। तेरा मेला विच जहान, निरगुण इष्ट तेरा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे झोली डाहीआ। पंजे मंगण मंग, झोली डाहीआ। श्री भगवान दे अनन्द, इक्को आस रखाईआ। भगत तेरे चढ़न चन्द, लोकमात होए रुशनाईआ। तेरा ढोला गावण छन्द, गीत गोबिन्द इक अल्हाईआ। तेरा नाम वज्जे मृदंग, दूजी अवर ना कोए शनवाईआ। त्रैलोआँ बहिण लँघ, तेरे मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कर वखाईआ। पंच कहिण प्रभ हो तैयार, तेरे अग्गे इक अरदास। जन भगतां कर सच प्यार, लोकमात हो प्रकाश। ग़रीब निमाणयां दे धरवास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद वसण तेरे पास। श्री भगवान गया मन्न, सति सच दृढ़ाइंदा। भगत भगवान चढ़ाए चन्न, चन्द किरन रूप रुशनाइंदा। अन्तिम बेड़ा देवे बन्न्ह, भार आपणे कंध उठाइंदा। लेखा जाणे जननी जन, दर घर साचा फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचां एका हुक्म जणाइंदा। पंच पंच मैं जावांगा। परपंच जगत मिटावांगा। रंचक इक्को नाम जपावांगा। सञ्झ सवेर इक वखावांगा। कलिजुग अन्त देर ना लावांगा। गुरमुख घेर घेर उठावांगा। सच दवारे फड़ बहावांगा। निरगुण रूप नज़री आवांगा। सति सरूप वखावांगा। चारे कूटां कूड़ी क्रिया डेरा ढावांगा। सच सपूत आप उपजावांगा। बिन ताणा पेटा सूत, आपणी गंढ्ढ रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मेल मिलावांगा। पंच परवान पए हस्स, सोहँ ढोला गाईआ। की जो कुछ सानूं रिहा दस्स, सो लोकमात कमाईआ। वेखीं पिच्छा दे ना आईं नठ्ठ, अछल अछल्ल तेरी बेपरवाहीआ। तेरा नाउँ तेरे भगत रहे रट, रट्टा प्या जगत लोकाईआ। जा के दूई द्वैत मेट फट्ट, पट्टी आपणे नाम बंधाईआ। हिरदे अन्दर जा के वस, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। जा के साडा हाल दस्स, गुरमुख राह तक्कण चाईं चाईंआ। भगतो अग्गे पिच्छे आओ नस्स, प्रभ मिलदा कर के लम्मीआं बाहींआ। इक दूजे दा गाओ जस, जस वेद पुराण गा ना सके राईआ। पन्ध मुकाओ नठ्ठ नठ्ठ, दो जहान चरणां हेठ दबाईआ। एथे इक्को होवे इकठ्ठ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। निरगुण मिले पुरख समरथ, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्नेहुड़ा जा सुणाईआ।
सच स्नेहुड़ा दस्सांगा। जन भगतां हिरदे वसांगा। फड़ बांहों सचखण्ड नठ्ठांगा। इक्को लाहा लोकमात विच खट्टांगा। किरपा करनों पिच्छे ना हटांगा। मेहर गुरमुखां झोली सट्टांगा। हो शेर जगत नूं तकांगा। हरिजन आपणी गोदी चक्कांगा। सचखण्ड दवारे आ के लुकांगा। फिर पंचां ताईं पुछांगा। भगत दुआर कर इकठ्ठे, निउँ निउँ सब दे अग्गे झुकांगा। आपणी करनी करनों कदे ना उकांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सूरबीर हो के उठांगा। पंज कहिण तेरी वडयाई, तूं वड्डा नज़री आइंदा। जा भगतां नाल कर कुड़माई, क्यों बैठा देर लगाइंदा। सौहरे पेईए इक्को घर वखाई, दूजा दर नज़र ना आइंदा। इक्को घर धी जवाई, सेज सुहञ्जणी इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरा इक्को नज़री आइंदा। उठ जा पारब्रह्म, पंच रहे जणाईआ। निहकर्मी कर आपणा कर्म, जन भगतां कर्म कांड मिटाईआ। सच दवारे दस्स सच धर्म, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। नाता तोड़ बरन वरन, साची सरन इक समझाईआ। नेत्र खोल्ह हरन फरन, आपणा फुरना दे बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मेल थाउँ थाईंआ। जन भगतां मेल मिलावांगा। कठ्ठे कर के एथे बहावांगा। निहथ्थे कर बहावांगा। साचे रस्ते आपे पावांगा। पिछले बसते बंद करावांगा। बिन दन्दां राग अलावांगा। बिन कन्नां आप सुणावांगा। बिन छन्नां आप वसावांगा। बिन मन्दिरां डेरे लगावांगा। बिन रंगां रंग चढ़ावांगा। बिन कन्दरां खेल वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां मेल मिलावांगा। जन भगत साचे औणगे। पंच बहि बहि ख़ुशी मनौणगे। साचा ढोला इक्को गौणगे। तेरा नाम ध्याौणगे। गूढ़ी नींदे सौणगे। तेरी सेजा इक हंढ्ढौणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लख लख शुकर मनौणगे। जन भगत लै के आऊँगा। फड़ बांहों सर्ब मिलाऊँगा। पिछला लेखा मूल चुकाऊँगा। इक्को रंग रंगाऊँगा। कूड़ी क्रिया संग मिटाऊँगा। अनन्द अनन्द विच जणाऊँगा। बिन चन्द प्रकाश कराऊँगा। सचखण्ड दुआर वसाऊँगा। फिर बहि के ख़ुशी मनाऊँगा। पंचम राह इक जणाऊँगा। दो जहानां जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बण निरगुण आप समझाऊँगा। जद भगत मिलावा होवेगा। दुखिया फेर कोई ना रोवेगा। सिख्या इक्को इक बलोवेगा। अमृत रस आपणा चोवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरवैर कदे ना सोवेगा। जन भगत दवारे आवणगे। गीत सुहागी गावणगे। प्रभ दा दर्शन पावणगे। चुप हो बहि जावणगे। पुच्छ पुच्छ वेख वखावणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल खलावणगे। भगत दुआर बहिणगे। सो पुरख निरँजण नाम लैणगे। धन्न धन्न इक्को वार कहिणगे। नाते बज्झण
साक सैण दे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लहिणे मुकाए लहिण देण दे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, घर इक्को मन्दिर भगत भगवान इकठ्ठे रहिणगे।
१६ फग्गण २०१९ बिक्रमी टोपन राम दे गृह इटारसी
पिछला लेखा मेटया, जो लिख्या बण अणजाण। अग्गे करे हेतिआ, कर किरपा श्री भगवान। जो दर तों जावे छेकया, जगा मिले ना दो जहान। पूरब कदे ना भुल्ले चेतिआ, वेखणहारा निगहबान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान देवे मेहरवान पिछला लेखा चुकाए आण। तुसीं कहो प्रभ तेरे पुत्त, तेरे हथ्थ वड्याईआ। प्रभ कहे क्यों इक दूजे नालों गए रुठ्ठ, हथ्थ नाल हथ्थ लओ मिलाईआ। जे मैनूं लओ पुच्छ, तुहाढ्ढे बिना दूजा नज़र कोए ना आईआ। मेरे कोल एहो कुछ, गुरमुख नज़री आईआ। जे अन्दर वेखो झुक, निरगुण हो के आसण लाईआ। जे ओहले जाओ लुक, फड़ बोदीयों बाहर कढ्ढाईआ। हुण वेला रिहा ढुक, क्यों बैठे मुख छुपाईआ। मार छाल बहो उठ, प्रभ मिल्या इक्को माहीआ। जगत कूड़ अन्धेरा घुप्प, अज्ञान बैठा अन्धेरा पाईआ। श्री भगवान तुहाढ्ढीआं सुखणां रिहा सुख, चार जुग मेल मिलावा एका थाईंआ। क्यों लुकाउदे फिरदे मुख, लुक्या कोए रहिण ना पाईआ। थल्ले डिगयां गोदी लए चुक्क, हलूणा दो जहान वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा लेखे नाल मिटाईआ। किस दे नाल होवो ग़ुस्से, ग़ुस्सा कवण जणाईआ। प्रभ नालों क्यों बैठे रुस्से, रुसयां लए मनाईआ। जे तुसीं नहीं झुकदे प्रभ तुहानूं झुके, तुहाढ्ढे कोलों आपणी भुल्ल लए बख्शाईआ। जसवन्त रो रो दिने रात पुच्छे, प्रभ एह की खेल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणे बच्चयां इक्को हथ्थ रखाईआ। पिछली रुस्सण दी छड्ड दयो वादी, अगला हाल सुणाइंदा। तुहाढ्ढे अग्गे हो के प्रभ आप फ़रयादी, तुहाढ्ढी फ़रयाद आपणी झोली पाइंदा। जे सच पुच्छो गोबिन्द कहे माता गुजरी सब दी दादी, वंड होर ना कोए वंडाइंदा। तुहाढ्ढे पिच्छे तरन आंढी गवांढी, कर किरपा पार कराइंदा। प्रभ दा दित्ता सृष्ट सबाई खांदी, दूजा वंड ना कोए वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तुट्टी गंढ्ढ वखाइंदा। प्रेम प्रीती क्यों बैठे तोड़, प्रीत रही शरमाईआ। नेत्र रोवो प्रभ सानूं जोड़, गल पल्लू वास्ता पाईआ। दूई द्वैती विच्चों होड़, हाढ़ा कढ्ढे नैण छहबर लाईआ। जगत वासना ना पाए शोर, संसा अवर ना कोए रखाईआ। फड़ के बांहवां नाल दोहां नूं आपणे अग्गे तोर, मेहरवान हो गोसाईंआ। जे एन्हां नूं नहीं लोड़, प्रभ तैनूं एन्हां
दी लोड़, बिन भगतां ना कोए वड्याईआ। जे आपणा वखौण ज़ोर, तूं नीवां हो के वक्त लै लँघाईआ। जे औकड़ बणे ते जावीं बौहड़, तेरे भगतां तत्ती वा ना लागे राईआ। तिन्हां अग्गे किसे दा कोई ना चल्ले ज़ोर, जिन्हां सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुरमुखां नाल मिलाईआ।