पुस्तकालयभाग १३

१६ फग्गण २०१९ बिक्रमी भगत सिँघ दे गृह इटारसी

सो पुरख निरँजण शाह सुल्ताना, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। हरि पुरख निरँजण मेहरवाना, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। एकँकारा वड बलवाना, बल आपणा आप धराईआ। आदि निरँजण खेल महाना, अनभव प्रकाश कराईआ। अबिनाशी करता मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी आप कमाईआ। श्री भगवान सच निशाना, निरवैर पुरख झुलाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधाना, सच प्रधानगी आप कमाईआ। सति पुरख निरँजण दानी दाना, दाता दानी इक हो जाईआ। करे खेल आप महाना, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आपणी इच्छया कर परवाना, साची भिच्छया झोली पाईआ। महल अटल इक मकाना, बिन छप्पर छन्न छुहाईआ। सचखण्ड वसाए हो निगाहबाना, बेअन्त बेपरवाहीआ। शाहो भूप बण राज राजाना, सीस जगदीश ताज टिकाईआ। देवणहारा धुर फ़रमाना, धुर दी धार आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख बेपरवाहीआ। सो पुरख निरँजण ठांडा सीता, निरगुण आपणी खेल कराइंदा। हरि पुरख निरँजण एको मीता, अजूनी रहित नज़री आइंदा। एकँकारा सदा अतीता, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। आदि निरँजण खेल अनडीठा, आपणी कार कमाइंदा। अबिनाशी करता आपे जाणे आपणी रीता, रीतीवान आप हो जाइंदा। श्री भगवान सच बन्न्हाए प्रीता, प्रीती इक्को दर वखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग चाढ़्हे आप मजीठा, दूजा वेस ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। सो पुरख निरँजण खेल अवल्ला, हरि पुरख निरँजण आप जणाईआ। एकँकार फड़ाए पल्ला, आदि निरँजण मेला सहिज सुभाईआ। अबिनाशी करता वसे निहचल धाम अटला, श्री भगवान सोभा पाईआ। पारब्रह्म सच संदेस घल्ला, नर निरँकार आप जणाईआ। सच सिँघासण इक्को मल्ला, तख्त निवासी सोभा पाईआ। जोती शब्दी आपे रल्ला, निरगुण धार धार विच्चों दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचाईआ। आपणी रचना रच करतार, निरगुण आपे वेख वखाइंदा। ना कोई दूजा मीत मुरार, सगला संग ना कोए निभाइंदा। आपणी इच्छया भर भण्डार, साची भिच्छया झोली पाइंदा। आपणा लेखा

वेखणहार, दूजा लेख ना कोए समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी करनी आप कमाइंदा। आपणी करनी आपे कर, करता साची खेल रचाईआ। आपणे मन्दिर आपे वड़, वेखणहारा चाईं चाईंआ। आपणा अक्खर आपे पढ़, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाईआ। आपणा फड़ आपे लड़, पल्लू गंढ्ढ वखाईआ। आपे बण नारी नर, नरायण सेज सुहाईआ। आपे बण जननी जन, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अपार, निरगुण आप कराइंदा। सचखण्ड सोहे इक दुआर, हरि साचा आप सुहाइंदा। नूर इलाही हो उज्यार, जलवा इक्को इक प्रगटाइंदा। मुकामे हक़ कर पसार, सोभावन्त सोभा पाइंदा। शब्द अगम्म बोल जैकार, जै जैकार इक्को नाम सुणाइंदा। महल अटल कर उज्यार, दीवा बाती कमलापाती आप टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा खेल रखे हथ्थ, लेखा लिख्त विच ना आईआ। पारब्रह्म पुरख समरथ, बेअन्त बेपरवाहीआ। सचखण्ड दुआर चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। सचखण्ड निवासी हो प्रगट, प्रगट आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप जणाईआ। साची करनी करने जोग, करता पुरख इक अख्वाइंदा। दरगाह साची भोगे भोग, भस्मड़ आपणा रूप वटाइंदा। निरगुण निरगुण कर संजोग, धुर संजोगी मेल मिलाइंदा। भाग लगाए साचे कोट, किला बंक आप वसाइंदा। मेल मिलावा निरगुण जोत, जोती जोत विच समाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी सचखण्ड दुआर, सच साचा आप कराइंदा। निरगुण नारी कन्त भतार, निरगुण साची सेज हंढ्ढाइंदा। निरगुण अन्दर निरगुण बाहर, निरगुण गुप्त ज़ाहर रूप वखाइंदा। निरगुण निरगुण करे पसार, आप आपणे रंग रंगाइंदा। निरगुण निरगुण करे वणजार, बण वणजारा हट्ट चलाइंदा। निरगुण निरगुण खेल खलार, आप आपणा खेल खलाइंदा। निरगुण निरगुण कर पसार, पसर पसारी सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धराइंदा। आपणी कल आपे रख, अक्ल कला वड्याईआ। निरगुण घर निरगुण हो प्रतख, घर साचे वज्जे वधाईआ। घर खेल पुरख समरथ, घर इक्को रूप धराईआ। शब्द अगम्म बोल अलख, अलख अलखना दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। आपणा भेव खोल्हे आप, घर आपणे सोभा पाइंदा। निरगुण पिता माई बाप, पूत निरगुण गोद सुहाइंदा। शब्दी शब्द वड प्रताप, बाल बाला रूप जणाइंदा। इक जणाए आपणा जाप, सो पुरख निरँजण आप पढ़ाइंदा। हँ रूप जानणा आप, निरगुण निरगुण धार वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दरगाह साची आप सुहाइंदा। सुत दुलारा शब्दी जा, पारब्रह्म प्रभ ख़ुशी मनाईआ। अबिनाशी करता बण मलाह, साचा राह समझाईआ। श्री भगवान हो सहा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आदि निरँजण कर रुशना, दीवा बाती इक जगाईआ। एकँकारा फड़ बांह, आप उंगली रिहा लगाईआ। हरि पुरख निरँजण देवणहारा सच्चा थाँ, थान थनंतर इक दरसाईआ। सो पुरख निरँजण बण पिता माँ, सुत दुलारे सति समझाईआ। सचखण्ड दवारे सच सिँघासण बैठा आसण ला, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। तेरा मन्दिर दए बणा, घर घर विच लए प्रगटाईआ। थिर घर दवारा आप खुल्हा, सुत शब्दी वंड वंडाईआ। नाम नगारा दए वजा, आदि जुगादि करे शनवाईआ। निरगुण जोत कर रुशना, एका दीप टिकाईआ। मेल मिलावा सहिज सुभा, पड़दा विच ना कोए टिकाईआ। अलख अगम्म अथाह बेपरवाह भेव जणाईआ। तेरी सेवा दए लगा, साची सिख्या इक पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला सुणा, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। विचोला बणे आप ख़ुदा, परवरदिगार होए सहाईआ। मुकामे हक़ इक दरसा, नौबत इक्को नाम वजाईआ। कलमा इक्को इक पढ़ा, निष्अक्खर दए जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरे उत्तों होया फ़िदा, फ़ितरत नज़र कोए ना आईआ। तेरा मेरा राह सिध्धा, द्वैत विच ना कोए रखाईआ। शब्दी सुत ख़ुशी विच पाए गिधा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि पुरख आप जणाईआ। शब्द सुत उठ दुलारे, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। अस्थिल सोहण तेरे चुबारे, थिर घर तेरा रंग रंगाइंदा। तेरा पिता पुरख अकाले, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। सद वसे सचखण्ड सच्ची धर्मसाले, बंक इक्को इक वड्याइंदा। आदि जुगादि जुग जुग चले तेरे नाले, सगला संग निभाइंदा। निरगुण हो के सुरत संभाले, आप आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप समझाइंदा। शब्द सुत चरण दुआर, ढह ढह सीस झुकाईआ। पारब्रह्म प्रभ दे प्यार, इक्को मंग मंगाईआ। तेरी धूढ़ी मस्तक लावां छार, शहिनशाह देणी वड्याईआ। सेवा करां बण सेवादार, जुग चौकड़ी तेरा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी इच्छया पूर कराईआ। तेरी इच्छया पूर करावांगा, श्री भगवान सच सुणाइंदा। तेरा मन्दिर सच वसावांगा, कर किरपा भेव जणाइंदा। तेरी धार चलावांगा, निरगुण नूर डगमगाइंदा। तेरा डंक वजावांगा, आपणा नाम प्रगटाइंदा। तेरा बंस बणावांगा, विष्नूं रूप धराइंदा। तेरा रंग रंगावांगा, पारब्रह्म ब्रह्म वंड वंडाइंदा। तेरा चन्द चढ़ावांगा, निरगुण जोत जोत चमकाइंदा। तेरा अँध्यार गंवावांगा, शंकर तेरा कुण्डा लाहइंदा। तेरा राग गावांगा, ढोला इक्को इक दृढ़ाइंदा। तेरी गंढ्ढ पवावांगा, त्रैगुण माया वेस वटाइंदा। तेरा रंग जणावांगा, पंज तत्त अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल

खलाइंदा। सूरा सरबँग अख्वावांगा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे सुत जणाइंदा। साचा सुत निक्का बाला, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। दीन दयाल साहिब कृपाला, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। मैं चलां नित नित तेरी चाला, जिउँ भावे लैणा चलाईआ। मैनूं दस्सणा राह सुखाला, सिख्या इक्को वार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। साची सिख्या लै पढ़, श्री भगवान आप जणाइंदा । निरगुण फड़ाए आपणा लड़, पल्लू तेरे नाल बंधाइंदा। साचे मन्दिर वेख खड़, श्री भगवान पड़दा लाहइंदा। निरगुण नज़री आए इक्को नर, नर नरायण खेल कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव खोल्हे तेरा दर, दर दवारा आप खुल्हाइंदा। त्रैगुण माया भण्डार देवे भर, पंज तत्त जोड़ जुड़ाइंदा। लख चुरासी घाड़न घड़, तेरा खेल आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत आप जणाइंदा। शब्द सुत कर ध्यान, हरि साचा सच जणाईआ। तेरा नाम दयां ज्ञान, आपणा नाउँ सिफ्त सालाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन प्रणाम, निउँ निउँ चरणां सीस झुकाईआ। साचे घर बणावां विधान, मार्ग इक्को इक दृढ़ाईआ। धर्म झुलावां इक निशान, दो जहान करे रुशनाईआ। महिमां अकथ सुणावां गान, कथनी कथ ना सके कोई राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आप जणाईआ। सुत शब्द चरणी ढठ्ठ, दोए जोड़ वास्ता पाया। कर किरपा पुरख समरथ, दर तेरे मंग मंगाया। लख चुरासी तेरी वथ, हउँ सेवक सेव कमाया। तेरा नाउँ होए प्रगट, दो जहानां हट्ट चलाया। कर किरपा दे इक्को मति, ब्रह्म मति आप समझाया। मेरा नाता जुड़े पंज तत्त, तत्तव आपणे रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे वास्ता पाया। पुरख अबिनाशी हो दयाल, आदि आदि जणाईआ। उठ शब्द सुत साचे लाल, हरि लालन रंग रंगाईआ। तेरा खेड़ा सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआर इक जणाईआ। लख चुरासी अन्दर बहाल, गृह मन्दिर इक वड्याईआ। अनाद अनादी वज्जे ताल, ब्रह्म ब्रह्मादी आप सुणाईआ। लेखा जाण शाह कंगाल, तेरी रहमत झोली पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव घालण घाल, पीसण पीस सेव कमाईआ। दो जहान वज्जे तेरा ताल, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा राग अल्हाईआ। तेरी सेवा करे महाकाल, काल तेरे चरणां सीस झुकाईआ। राए धर्म सेवक दयां बहाल, चित्रगुप्त करे लिखाईआ। तेरा खेल करां कमाल, बेमिसाल धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक जणाईआ। साची सिख्या सुण कन्न, बिन कन्नां ध्यान लगाइंदा। सुत दुलारा गया मन्न, बिन मन आस तकाइंदा। तेरी वडयाई साहिब धन्न, धन्न कह कह शुकर मनाइंदा। तूं आदि पुरख जननी जन, दाई दाया अख्वाइंदा। हुक्मे अन्दर

दित्ता घल्ल, बण सेवक सेव कमाइंदा। तेरा महल्ल इक अटल, निरगुण साहिब नज़री आइंदा। मैं लख चुरासी अन्दर जावां रल, आप आपणा फेरा पाइंदा। घर विच घर लवां मल्ल, सच सिँघासण आप सुहाइंदा। तेरा पीवां अमृत जल, निझर झिरना इक वखाइंदा। तेरा दीपक जाए बल, जोत निरँजण रंग रंगाइंदा। तूं आदि जुगादि रहिणा मेरे वल, मैं तेरी आस तकाइंदा। तेरी किरपा नाल लग्गे मैनूं फल, फुल फलवाड़ी लोकमात महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाइंदा। साचे सुत उठ जा, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। लख चुरासी बण मलाह, बेड़ा मात चलाईआ। सरगुण देणी सति सलाह, निरगुण नाम दृढ़ाईआ। चार खाणी वंड वंडा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणा मार्ग पाईआ। चारे बाणी डंक वजा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी गाईआ। चारे जुग खेल खला, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग रंग रंगाईआ। चारों कुण्ट फेरा पा, उतर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। चार वरन वंड वंडा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश भेव जणाईआ। चौकड़ गंढ्ढ आप पवा, नव नौ वेस धराईआ। चार यारी अंग लगा, एका गंढ्ढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। साची सिख्या सुण बालक, श्री भगवान आप जणाइंदा। तेरा खेल वेखे ख़ालक, मख़लूक तेरे रंग रंगाइंदा। आदि जुगादि ना करना आलस, निंद्रा रूप ना कोए वटाइंदा। जुग चौकड़ी बणना सालस, डोरी तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। तेरा रूप इक्को ख़ालस, ख्वाहिश सब दी पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप जणाइंदा। साचा सुत दोए जोड़, प्रभ अग्गे सीस निवाईआ। श्री भगवान मेरी पूरी करनी लोड़, नित नित तेरा ध्यान लगाईआ। चढ़ के आउणा अगम्मी घोड़, शाहअस्वारा फेरा पाईआ। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां पन्ध मुकाउणा दौड़ दौड़, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। मेरी तृष्ना बुझौणी औड़, देणा दरस रघुराईआ । आदि जुगादि तेरी लोड़, जुग जुग विसर ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे ओट तकाईआ। साचे सुत प्रभ दए दिलासा, सचखण्ड निवासी दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी वेखां तेरा खेल तमाशा, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा । चरण कँवल इक भरवासा, श्री भगवान आप समझाइंदा। सदा सदा सद पूरी करे आसा, निराशा रूप ना कोए रखाइंदा। पावां सार पृथ्मी आकासा, गगन मण्डल खोज खुजाइंदा। तेरे गृह वेखां रासा, गोपी काहन नचाइंदा। गुर अवतार तेरीआं शाख़ां, पीर पैगम्बर गंढ्ढ पवाइंदा। धुरदरगाही तेरीआं दातां, सरगुण झोली आप भराइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान गाए तेरीआं गाथां, अञ्जील कुरान सिफ्त सालाहइंदा। खाणी बाणी टेके माथा, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। तेरा खेल पुरख समराथा, गुर

चेला रंग वखाइंदा। तेरा नाउँ पूजा पाठा, दो जहानां आप समझाइंदा। तेरा प्रेम सरोवर तीर्थ ताटा, अमृत मेघ बरसाइंदा। तेरा प्यार चौदां हाटा, चौदां लोक कुण्डा लाहइंदा। तेरा खेल ख़लक तमाशा, चौदां तबकां भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, साचे सुत आप जणाइंदा। शब्द सुत मंगे असीस, प्रभ निउँ निउँ लागे पाईआ। किरपा कर हरि जगदीश, इक तेरी ओट तकाईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल खेलां ठीक, लख चुरासी ठीकर वेख वखाईआ। अन्तिम वेला दे तारीख़, जिस वेले लएं मिलाईआ। तूं साहिब लाशरीक, सिरकत विच कदे ना आईआ। तेरी सिफ्त करे ना कोए तारीफ़, लेखा लिख्त ना कोए जणाईआ। जुग चौकड़ी तेरी पढ़ां हदीस, कलमा इक्को नज़री आईआ। तेरी किरपा दो जहान लवां जीत, हार रूप ना कोए वखाईआ। तेरे मन्दिर बैठा रहां अतीत, त्रैगुण पोह ना सके राईआ। निरगुण दस्सां सच प्रीत, साहिब सतिगुर मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेला दए जणाईआ। साचा वेला श्री भगवान, निरगुण निरगुण आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी खेल महान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढ्ढाइंदा। नव नौ हो आप प्रधान, निरगुण सरगुण रंग रंगाइंदा। तेई अवतार कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। अठारां भगत कर कल्याण, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद दे पैग़ाम, पीर पैगम्बर आप जणाइंदा। नानक निरगुण सचखण्ड दवारे वखा इक निशान, सच निशाना इक झुलाइंदा। मंत्र इक्को सति नाम, दो जहानां झोली पाइंदा। चार वरनां दे ज्ञान, ऊँचां नीचां राउ रंकां इक्को घर वसाइंदा। शब्द अगम्मी सति बबाण, जीवां जंतां आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर तेरा नाउँ धराइंदा। शब्द सुत तेरा नाउँ सतिगुर, गुर गुर रूप वखाईआ। नानक निरगुण जाए जुड़, सरगुण करे कुड़माईआ। सच सुहेला जाए बौहड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी इक्को राग अल्हाईआ। शब्द गुर दाता गहर गम्भीर, हरि सतिगुर गुर आप जणाइंदा। नाता जोड़ पंज तत्त शरीर, सरगुण आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। अमृत आत्म दे ठंडा सीर, साचा झिरना इक झिराइंदा। चोटी चाढ़्ह फड़ अख़ीर, आख़र आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी तेरा रंग वखाइंदा। शब्द रंग रंग अपारा, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। एका जोती दस अवतारा, दहि दिशा वेख वखाईआ। गोबिन्द सूरा शाह सिक्दारा, शहिनशाह इक्को अख्वाईआ। कल्ग़ी तोड़ा सीस दस्तारा, चण्डी इक्को नाम चमकाईआ। खण्डा खड़ग वेख दो धारा, दो जहानां रिहा डराईआ। पुरख अकाल मीत प्यारा, जीवां जंतां रिहा समझाईआ। शब्द अगम्म वज्जे नगारा, नौबत इक्को नाम सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होए ख़बरदारा, नेत्र नैण सर्ब खुल्हाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत शब्द दए वड्याईआ। सुत शब्द तेरा रूप अगम्म, नज़र किसे ना आइंदा। आदि जुगादि ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना फेरा पाइंदा। पवण स्वास ना लए दम, नेत्र नैण ना कोए वहाइंदा। हड्ड मास नाड़ी ना कोए चम्म, दृष्टी दर ना कोए जणाइंदा। हरख़ सोग ना कोए ग़म, चिन्ता ना कोए जणाइंदा। बुध मति ना कोए मन, ब्रह्म वंड ना कोए वंडाइंदा। राग नाद ना कोए कन्न, रसना जिह्वा ना कोए हलाइंदा। मन्दिर महल्ल ना कोए छन्न, छप्पर रूप ना कोए वखाइंदा। तेरा मेला इक्को श्री भगवन, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। तेरा नाम सच्चा धन, जुग चौकड़ी आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे करतार, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। देवणहारा सच सहार, साहिब इक्को दए सरनाईआ। जुग चौकड़ी खेल अपार, बेपरवाह आप समझाईआ। सरगुण नाता जोड़ विच संसार, गुर अवतार वंड वंडाईआ। पीर पैगम्बर ला अखाड़, बण मलंग नाच नचाईआ। कलमा नबी रसूल दे धार, कायनात करे पढ़ाईआ। आलम उल्मा कर ख़बरदार, बेख़बर आप सुणाईआ। ग़फ्लत विच ना आए परवरदिगार, बेदार करे लोकाईआ। राम रहीम सांझा यार, रहमत आपणे हथ्थ रखाईआ। गोबिन्द गुर कर प्यार, दो जहानां दए वड्याईआ। तेरा रूप अपर अपार, जग नेत्र नज़र ना आईआ। शब्दी शब्द खेल करतार जन भगतां दए वखाल, जलवागर परवरदिगार नूरो नूर डगमगाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अगोचर जाणे ना कोए वड्याईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण लिख लिख गए हार, लेखा लिख्त विच ना आईआ। सुत शब्द तेरा प्यार, प्रभ अन्त लए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। सुत शब्द तैनूं वडयावांगा। जुग चौकड़ी राह वखावांगा। गुर अवतार खेल खलावांगा। पीर पैगम्बर मेल मिलावांगा। बिन नानक निरगुण सचखण्ड दुआर किसे ना जणावांगा। बिन गोबिन्द साचा चन्द ना किसे दरसावांगा। निरगुण हो के निरवैर वेस वटावांगा। तेरा लेखा पूर करावांगा। कलि कल्की फेरा पावांगा। जोती जामा वेख वखावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव उठावांगा। करोड़ तेतीस हलावांगा। सच नगारा इक वजावांगा। बण वणजारा सेव कमावांगा। भगत प्यारा गले लगावांगा। कलिजुग अँध्यारा अन्त मिटावांगा। सतिजुग साचा राह चलावांगा। चार वरनां इक्को घर वसांगा। जन भगतां मंत्र फोर, फुरना इक समझावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी गंढ्ढ पवावांगा। शब्दी गंढ्ढ गंढ्ढेगा। कलिजुग अन्तिम हंढ्ढेगा। श्री भगवान कदे ना संगेगा। देणा लहिणा सब तों मंगेगा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां आपे लँघेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा बेड़ा आपे बन्न्हेगा। सुत शब्द रख साची धीर, धुर दरबारी आप जणाइंदा। नव नौ चार आए

अख़ीर, आख़र आपणा मेल मिलाइंदा। प्रगट होए ज़ाहरा पीर, बेनज़ीर वेस वटाइंदा। दो जहानां बणे दस्तगीर, दस्त आपणा आप मिलाइंदा। लेखा जाण गुणी गहीर, गहर गवर खेल खलाइंदा। जन भगतां दरसाए सच तस्वीर, नूरो नूर नज़री आइंदा। शरअ शरीअत कट ज़ंजीर, लाशरीक वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच तौफ़ीक तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। सच तौफ़ीक देवे ख़ुदा, निरगुण आपणी वंड वंडाईआ। कलिजुग अन्तिम रहिण ना देवे जुदा, जुज़ आपणे विच समाईआ। सतिजुग मार्ग दस्से सिध्धा, वरन बरन ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार शब्द वड्याईआ। शब्द सुत तेरा साचा माण, श्री भगवान आप रखाइंदा। कलिजुग अन्त हो प्रधान, नाम प्रधानगी इक जणाइंदा। राज राजान शाह सुल्तान सर्ब मिट जाण, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। कलिजुग भेख पखण्ड ना दिसे निशान, कूड़ी क्रिया शौह दरयाए रुढ़ाइंदा। सच सुच्च कर परवान, नाम परवाना भगतां हथ्थ फड़ाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश देवे इक ज्ञान, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। अमृत बख्शे पीण खाण, निझर झिरना रस झिराइंदा । दीपक जोत जगाए महान, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। तेरा नाउँ ढोला सारे गाण, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आइंदा। वचोला बणे नौजवान, निरगुण आपणा नाउँ रखाइंदा। काग़द कलम होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी तेरा राह चलाइंदा। शब्द सुत तेरा साचा राह, श्री भगवान आप चलाईआ। सतिजुग बणे सति मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जन भगतां दृढ़ाए इक्को नाँ, सोहँ ढोला सच्चा गाईआ। ग़रीब निमाणयां पकड़े बांह, कोझे कमल्यां गले लगाईआ। शाह सुल्तानां ख़ाक मिला, ऊँचां नीचां इक्को घर बहाईआ। एका मन्दिर दए प्रगटा, जिस घर वज्जे प्रभ वधाईआ। पुरख अकाल नज़री जाए आ, इष्ट इक्को इक दरसाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठण सीस झुका, भगत भगवान ध्यान लगाईआ। सन्त साजण लैण गा, रसना जिह्वा सिफ्त सालाहीआ। गुरमुख सज्जण लैण ध्या, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ। गुरसिख धूढ़ी ख़ाक लैण रमा, मस्तक इक्को टिक्का लाईआ। सतिगुर गोबिन्द बणे मलाह, हरिजन साचे पार कराईआ। दो जहानां इक्को डंका दए वज्जा, नाम नगारा हथ्थ वखाईआ। सीस जगदीश ताज सुहा, ताजां वाले चरण लगाईआ। रहबर बण बेपरवाह, वस्त देवे सर्ब लोकाईआ। सबर प्याला जाम प्या, बेसबरी दए मिटाईआ। धुर दी ख़बर आप सुणा, सच संदेसा इक अल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक दूजे दी पकड़न बांह, दीन मज़्हब शरअ शरीअत कोए रहिण ना पाईआ। जिध्धर वेखण सही सलामत नज़री आए ख़ुदा, ख़ुदी सब दी रिहा गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द मिले वड्याईआ। साचे शब्द तेरा जैकार, कलिजुग

अन्त अन्त कराईआ। साचे शब्द तेरा प्यार, चार वरन कुड़माईआ। साचे शब्द तेरा आधार, गुरसिख ध्यान लगाईआ। साचे शब्द तेरा वापार, गुरमुख हट्ट चलाईआ। साचे शब्द तेरा उज्यार, जन भगतां नैण खुल्हाईआ। साचे शब्द तेरा भण्डार, हरि भगतां आप वरताईआ। साचे शब्द तेरा दुआर, थिर घर साचा दए वसाईआ। साचे शब्द तेरा करतार, सचखण्ड इक्को नज़री आईआ। साचे शब्द तेरा संसार, सरगुण वंड वंडाईआ। साचे शब्द तेरा विहार, विवहारी आप कराईआ। साचे शब्द तेरा लेखा जुग चौकड़ी चार, चारों कुण्ट खेल कराईआ। साचे शब्द तेरा लहिणा देण चुकाए अगम्म अपार, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द दए वड्याईआ। साचे शब्द तेरा माण, दो जहान रखाइंदा। साचे शब्द तेरा फ़रमान, खाणी बाणी रूप वटाइंदा। साचे शब्द तेरा निशान, निरगुण सरगुण नज़री आइंदा। साचे शब्द तेरा मकान, घट घट अन्दर फेरी पाइंदा। साचे शब्द तेरा पीण खाण, लख चुरासी धीरज धीर धराइंदा। साचे शब्द तेरा बबाण, बिन भगतां हथ्थ किसे ना आइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल करे भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द शब्द नाउँ रखाइंदा। साचे शब्द तूं सच्चा गुर, आदि जुगादि तेरी चतुराईआ। तेरा मेला सदा सदा सद धुर, धुर मेला तेरे हथ्थ रखाईआ। निरगुण हो के सरगुण नाल जाईं जुड़, लोकमात करीं कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर तेरा रूप वखाईआ। शब्द गुरु गुरदेव, शब्दी वड वड्याईआ। पंज तत्त करे तेरी सेव, सतिजुग चले ना कोए चतुराईआ। तेरा लेखा अलख अभेव, अगम्म तेरी वड्याईआ। तेरा लहिणा सदा निहकेव, निहचल धाम तेरी रुशनाईआ। क्या कोई गाए रसना जिह्व, बत्ती दन्द ना सिफ्त सालाहीआ। तेरा लेखा जाणे कुण्ट हेम, दूजा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द तेरी शरनाईआ। गुर शब्द तेरी सरनागत, जीव जंत जणाइंदा। आत्म परमात्म तेरी मति, ब्रह्म विद्या इक दृढ़ाइंदा। नाड़ बहत्तर तेरी रत्त, हाडी तिन्न सौ सठ्ठ जोड़ जुड़ाइंदा। निरगुण हो के सरगुण जाणे मित गत, गति मित आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलिजुग अन्तिम भगतां रखणी पत, भगवान तेरी सेवा लाइंदा। घर घर जा के मार्ग दस्स, निरगुण आपणा राह वखाइंदा। निक्का हो के हिरदे वस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप समझाइंदा। सुत दुलारा शब्दी गुर, उठ उठ करे धाईआ। जन भगत दवारे जाए बौहड़, आपणा पन्ध मुकाईआ। संदेसा देवे प्रगट होया ब्रह्मण गौड़, पूत सपूता हुक्म मनाईआ। दो जहानां वाली निरगुण आया दौड़, निहकलंका नाउँ रखाईआ। सम्बल नगर वसया कर के वेखो गौर, गहर गम्भीर आसण लाईआ। गोबिन्द चेले कलिजुग अन्तिम बौहड़, रूप रंग रेख ना कोए दरसाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर भगतां नाल मिलाईआ। शब्द गुर उठ उठ धावे, आपणा बल जणाईआ। सोए भगत मात उठावे, रातीं सुत्तयां लए मिलाईआ। कोई ना मरे प्रभ के हावे, पिछला लेखा रिहा चुकाईआ। जिन्हां गोबिन्द दित्ते बेदावे, अन्तिम आपणी झोली पाईआ। आपणे कंडे तोले सांवें, तराज़ू आपणे हथ्थ उठाईआ। जिन्हां तेरे लाए नावें, तिन्हां इक्को गया नाम पढ़ाईआ। जो नानक निरगुण ढोले गावे, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सो नार सुहञ्जणी आपे रावे, रव रिहा हर घट थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर दए वड्याईआ। शब्द गुर कहे मैं सतिगुर पूरा, आदि जुगादि अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी कौल करां पूरा, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। जन भगत दवारे हाज़र हज़ूरा, मुख आपणा पड़दा लाहइंदा। नाम वजावां अगम्म तूरा, तुरिया राग मुख शरमाइंदा। जन भगतां अन्दरों हूंझां कूड़ा, दुरमति मैल धवाइंदा। गुरमुख सवाणी चाढ़्हां चूड़ा, लाल रंगीला रंग रंगाइंदा। इक्को जोती देवां नूरा, इक्को सेज सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द आप समझाइंदा। शब्द गुरू कहे मैं साचा मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी चलावां आपणी रीत, नित नित आपणी धार बंधाईआ। कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव गाउँदे मेरे गीत, गाउँदयां अन्त कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी खेल करावां शिवदुआले मठ्ठ मन्दिर मसीत, गुरदवारे गंढ्ढ पवाईआ। आप वसां धाम अनडीठ, बिन भगतां नज़र किसे ना आईआ। खाणी बाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराणी सिफ्त सालाही गीत, साहिब आपणी सेवा लाईआ। साचे सन्तां धाम वखावां इक अतीत, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाईआ। गुरमुखां दस्सां सच प्रीत, चरण कँवल प्रभ सरनाईआ। गुरसिखां मेल मिलावां ठीक, कूड़ी क्रिया ठीकर भन्न वखाईआ। जुग चौकड़ी लवां जीत, बचया कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा मेरा देणा इक्को साचा वर, तेरे भगतां सेव कमाईआ। तेरे भगतां सेव कमावांगा। प्रभ घर घर जा उठावांगा। निरगुण जोती मेल मिलावांगा। शब्दी राग अलावांगा। सोई सुरती आप हिलावांगा। अकाल मूर्ती इक दरसावांगा। नाद तूरती इक जणावांगा। आसा पूरती पूर करावांगा। सतिजुग सच महूरत तेरे चरणां नाल वखावांगा। नाता तोड़ कूड़ो कूड़त, सच सुच्च झोली पावांगा। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़्हत, अज्ञान अन्धेर मिटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे भगतां रंग रंगावांगा। तेरे भगत रंग चढ़ेगा। दर मन्दिर तेरे वड़ेगा। निर्भय हो ना डरेगा। सोहँ ढोला इक्को पढ़ेगा। चरण दवारे तेरे खड़ेगा। जे बाहर कढ्ढें तां अग्गों अड़ेगा। हो निमाणा सरनी पड़ेगा। तेरी प्रीती इक्को वरेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर शब्द साची सेव करेगा।

सच साची सेव कमावांगा। प्रभ तेरा जस सुणावांगा । जन भगतां हस्स हस्स मेल मिलावांगा। नस्स नस्स पन्ध मुकावांगा। दस्स दस्स बांह फड़ावांगा। अन्दर वड़ डूँग्घी कन्दर ढठ्ठ आप जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दो जहानां लठ्ठ उलटावांगा। दो जहानां गेड़ा गिढ़ेगा। कूड़ी क्रिया बेड़ा रुढ़ेगा। गुरमुख विरला हरि सरन सरनाई जुड़ेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणी करनी आपे करेगा। शब्द गुरू कहे तेरा नाउँ सच, सच तेरी वड्याईआ। सृष्ट सबाई देवां दस्स, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। प्रगट होया पुरख समरथ, वड दाता बेपरवाहीआ। जीव जंत साध सन्त चरणी जाओ ढठ्ठ, दर डिगयां पार कराईआ। नाता तोड़ तत्त अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध रहे ना चतुराईआ। बीज बीजे साचे वत, बण किरसाणा हल्ल चलाईआ। देवणहारा धीरज जत, सति सन्तोख झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा संदेसा दयां सुणाईआ। तेरा संदेसा सुणावां ढोला, सो पुरख निरँजण तेरी सरनाईआ। कलिजुग अन्तिम कोई ना रहे उहला, हरि पुरख निरँजण वेस जणाईआ। निरगुण हो के बणया विचोला, एकँकारा फेरा पाईआ। आदि निरँजण आपणे नूर मौला, मौला इक्को नज़री आईआ। श्री भगवान पूरा करे कौला, पिछला कीता तोड़ निभाईआ। श्री भगवान धरनी भार करे हौला, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म चुकाए आपणा उहला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सेव कमाईआ। दर तेरे प्रभ साची सेवा, इक्को नज़री आईआ। दो जहान दा सच्चा मेवा, तेरे चरण मिले सरनाईआ। चौदां रतन मस्तक थेवा, तेरी मेहर नज़र वड्याईआ। जुग चौकड़ी कोटन कोटि गा गा थक्की रसना जिह्वा, बण मस्त तेरा दर ना कोए वखाईआ। कोटन कोटि गाउँदे देवी देवा, सुरप्त ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम देणा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। दर तेरे अलख निरँजण, इक्को अलख जगाईआ। तूं दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार कराईआ। किरपा कर पावे नाम अंजन, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। निरगुण सरगुण होवे सज्जण, सगला संग निभाईआ। अन्तिम आएयों पड़दे कज्जण, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर जो घड़या सो अन्तिम भज्जण, थिर कोए रहिण ना पाईआ। भगत भगवान तेरी चरणी आए लग्गण, नेत्र नैण रहे तरसाईआ। कोट जन्म दी बुझे अग्न, त्रैगुण तत्त रहिण ना पाईआ। कर किरपा आपणा नाम मुख लगा सगन, सोहँ ढोला गौण चाईं चाईंआ। दिवस रैण तेरे नाम अन्दर रहिण मग्न, जगत तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। बिन तेरे नाम होए नग्न, उत्ते पड़दा ना कोए पाईआ। चार कुण्ट चार वरन ख़ाली हथ्थ मंगण, दर दर घर घर फेरा

पाईआ। बिन तेरे पारब्रह्म ब्रह्म कोई ना आए सद्दण, अन्तर आत्म होका ना कोए जणाईआ। कोटन कोटि साध सन्त आपणा भार लद्दण, दूजा भार ना कोए उठाईआ। ग़रीब निमाणे कलिजुग अन्तिम तेरे अग्गे हाढ़े कढ्ढण, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। दरोही ख़ुदा दी तेरे पिच्छे कूड़ी दुनिया छड्डण, परवरदिगार मिले सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे भगतां दयां मिलाईआ। भगत मिलावा एका घर, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। अबिनाशी करता देवे वर, श्री भगवान झोली पाइंदा। निरभउ चुकाए भय डर, भ्यानक रूप ना कोए वखाइंदा। सन्त साजण ल्याए फड़, अन्दर वड़ वड़ सेव कमाइंदा। भगत दवारे आपे चढ़, बंद ताकी कुण्डा लाहइंदा। गुरमुखां दरस दिखाए अग्गे खड़, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा। गुरसिख लगाए आपणे लड़, पल्लू गंढ्ढ पवाइंदा। प्रेम प्यारयां दी मरनी मर, साचा मरना आप सिखाइंदा। मेहरवान सरनाई जाणा तर, तारनहार दया कमाइंदा। किला तोड़ हँकारी गढ़, डूँग्घी कन्दर वेख वखाइंदा। सुरत सवाणी सोई फड़, गुर शब्दी आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप मिलाइंदा। भगत मिलावा साचे मन्दिर, निरगुण सरगुण आप कराईआ। मन वासना बन्न्ह बन्दर, डोरी तन्द पवाईआ। बजर कपाटी तोड़ जन्दर, पड़दा आप उठाईआ। कर प्रकाश अन्धेरी कन्दर, निरगुण जोत जोत जगाईआ। कोटन कोटि प्रकाश रवि ससि सूरया चन्द्र, मण्डल मण्डप नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप मिलाईआ। जन भगत मेले आप प्रभ, आपणी दया कमाईआ। लख चुरासी विच्चों लभ्भ, भेव अभेद खुल्हाईआ। नौ दवारे पार हद्द, दसवें बूझ बुझाईआ। नाद अनादी सुणाए छन्द, अनहद राग अल्हाईआ। अमृत जाम प्याए मध, कँवल नाभी आप उलटाईआ। आत्म सेजा साची सद्द, जन भगत करे कुड़माईआ। लेखे लाए काया माटी हड्ड, रक्त बूँद होए सहाईआ। विश्व बणाए इक्को यद्द, वरन गोत ना कोए रखाईआ। देवणहारा चौथा पद, चौथी मंज़ल दए चढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया नालों कर अड्ड, अड्डरा घर वखाईआ। फड़ बांहों भगत भगवान सच दवारे आए छड्ड, जिस दर कबीर बैठा ध्यान लगाईआ। इक्को नानक निरगुण निरवैर पार कर के गया हद्द, गोबिन्द आपणे नाल मिलाईआ। कोटन कोटि पीर पैगम्बर बैठे विच अद्ध, थल्ले उपर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, भगत भगवान इक निशान एथे ओथे इक मकान, मढ़ी मकबरा नज़र कोए ना आईआ।