१८ फग्गण २०१९ बिक्रमी लैफ़टीनैंट महिन्दर सिँघ दे गृह औरंगाबाद
सुत शब्द करे निमस्कारा, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। सो पुरख निरँजण तेरा ठांडा दरबारा, बेअन्त तेरी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण तेरा सहारा, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। एकँकार तेरा पसारा, बेपरवाह वेख वखाईआ। आदि निरँजण तेरा उज्यारा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। श्री भगवान तेरा जैकारा, नाद अनादी नाद शनवाईआ। अबिनाशी करते तेरा हुलारा, दो जहान दए वड्याईआ। पारब्रह्म तेरा प्रेम प्यारा, आदि अन्त भुल्ल ना जाईआ। हउँ बालक सेवक चाकर पा ख़ारा, साची सेव कमाईआ। महल अटल तेरा मनारा, शाह पातशाह तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे रंग रंगाईआ। श्री भगवान हो मेहरवान, मेहर नज़र उठाइंदा। सुत दुलारे नौजवान, सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। सच संदेसा धुर फ़रमान, तेरी झोली पाइंदा। दो जहानां इक ज्ञान, निरगुण निरबाण आप समझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करन ध्यान, करोड़ तेतीसा राह तकाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र नैण उठाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सुत दुलारा प्या हस्स, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ । साहिब सुल्तान मेरे समरथ, बेअन्त तेरी वड्याईआ। मैं पन्ध मुकावां नठ्ठ नठ्ठ, बण पांधी फेरा पाईआ। लोक परलोक तेरा संदेसा देवां चार कुण्ट गावां जस, दहि दिशा राग अल्हाईआ। कर किरपा कृपानिधान मेरे अन्तर वस, निज आपणा डेरा लाईआ। सदा सुहेले तेरा इक्को मिले रस, दूजा रस नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ। श्री भगवान पुरख समरथ, बेपरवाह आप जणाइंदा। सुत दुलारे साची वथ, निरगुण तेरी झोली पाइंदा। लोकमात हो प्रगट, साचा मार्ग इक जणाइंदा । सति सतिवादी खोल्ह हट्ट, सति पुरख निरँजण आप समझाइंदा। आत्म परमात्म तेरे वस, पारब्रह्म ब्रह्म तेरी वंड वंडाइंदा। बोध अगाध तेरा नद, शब्दी राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाइंदा। साची सिख्या देवणहार, एकँकार इक अख्वाईआ। सो पुरख निरँजण मीत मुरार, हरि पुरख निरँजण सिफ्त सालाहीआ। एकँकारा दए आधार, आदि निरँजण नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करता खोल्ह किवाड़, श्री भगवान दए वखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म पाए सार, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। शब्दी सुत बण वणजार, दो जहानां हट्ट चलाईआ। चौदां लोक तक्कण तेरा इक नज़ार, चौदां तबक इक ध्यान लगा निरगुण सरगुण दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप समझाईआ। साची करनी समझाए अबिनाशी अचुत, चेतन आप कराइंदा। सुत दुलारे छेती उठ, आलस निंद्रा ना कोए रखाइंदा। निरगुण
हो के निरगुण पुछ, बेपरवाह प्रभ आपणा भेव खुल्हाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बैठा रिहों लुक, तेरा पड़दा कोए ना लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आप जणाइंदा। सुत दुलारा हो तैयार, आपणा बल धराईआ। निरगुण हो के पावां सार, सरगुण भेव जणाईआ। नाम निधान बोल जैकार, अगम्म अथाह ढोला राग सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करां बेदार, सदा सुहेला संग जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र नैण दयां वखाल, वड दाता पुरख अकाल इक्को नज़री आईआ। लोकमात हो प्रधान, सच प्रधानगी मात जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेखणहारा नौजवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल इक समझाईआ। सुत शब्द कहे मैं जावांगा। पारब्रह्म प्रभ तेरी सेव कमावांगा। बोध अगाधा नाद वजावांगा। शब्द अनरागी सेवा लावांगा। विस्मादी हो विस्माद, आपणी कल धरावांगा। चार जुग दा पिछला लहिणा, कलिजुग अन्त मुकावांगा। जगत विछड़े तेरे भगत, श्री भगवान तेरे नाल मिलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गृह मन्दिर साची सेव कमावांगा। सुत दुलारा दोए जोड़, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। श्री भगवान इक तेरी लोड़, दूजी ओट ना कोए तकाइंदा। तेरे सुत तेरे नाल देवां जोड़, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। रस वेखां मिट्ठा कौड़, कूड़ी क्रिया खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाइंदा। सुण सुत मेरे साचे लाल, पुरख साजण रिहा जणाईआ। लोकमात बण दलाल, भेव अभेदा इक खुल्हाईआ। चार वरन चार कुण्ट वखा सच्ची धर्मसाल, काया मन्दिर अन्दर वसे बेपरवाहीआ। लख चुरासी फल ना दिसे किसे डाल, सिंमल रुक्ख रहे लहराईआ। त्रैगुण माया प्या जंजाल, कोई तोड़ ना सके राईआ। पढ़ पढ़ जीव जंत साध सन्त होए बेहाल, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। बिन हरि नामे होए कंगाल, ख़ाली हथ्थ देण दुहाईआ। कलिजुग अवल्लड़ी चली चाल, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। अमृत आत्म सरोवर कोई ना सके उछाल, कोटन कोटि अठसठ तीर्थ रहे नहाईआ। धुन अनाद अनहद वज्जे ना कोए ताल, सुंन समाध ना कोए खुल्हाईआ। जोत निरँजण दीपक दीआ कोई ना सके बाल, सच प्रकाश ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक्को शब्द सुत उठाईआ। शब्द सुत कहे मैं बड़ा बलवान, बल आपणे विच रखाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवां दान, खाणी बाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराण तेरा नाम दृढ़ाइंदा। दो जहानां वेखां मार ध्यान, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां इक्को राह वखाइंदा। जुग चौकड़ी खेल करां महान, महिमा अकथ कथ समझाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नव नौ चार वेखां आण, अनडिठ फेरा पाइंदा। मेरा रूप रंग रेख कोई ना सके पहचान, नज़र नज़र नाल ना कोई मिलाइंदा।
मैं वसां तेरे चरण कँवल सच अस्थान, थिर घर साचे सोभा पाइंदा। तेरा मन्दिर सचखण्ड मकान, बेमुकाम तेरा भेव कोए ना आइंदा। परवरदिगार मुकामे हक़ तेरा निशान, बेनज़ीर तेरी खेल जणाइंदा। सच तौफ़ीक तोहे मिहबान, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला तेरा नाअरा इक जणाइंदा। लोकमात हो प्रधान, सच निशान इक वखाइंदा। सर्ब जीआं दा श्री भगवान, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। आत्म परमात्म देवां आप ज्ञान, दूई द्वैती पड़दा पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरी सेव कमाइंदा। तेरी सेव कमावांगा। निरगुण हो के जावांगा। शब्दी राग अलावांगा। चारे खाणी वेख वखावांगा। चारे बाणी भेव चुकावांगा। गुरमुख सज्जण हाणी आप उठावांगा। साचे सन्तां अकथ कहाणी, तेरा नाम जणावांगा । भगत भगवान तेरी दरगाह साची राणी, नार कन्त मेल मिलावांगा। अमृत आत्म ठंडा पाणी, निझर झिरना सच झिरावांगा। एका पद दे निरबाणी, तेरे चरण कँवल दरसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, बिन तेरे दूजी आस ना कोए रखावांगा। प्रभ मेरे दीन दयाल, हथ्थ तेरे वड्याईआ। मैं कलिजुग अन्तिम दो जहान वखावां इक सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक प्रगटाईआ। जिथ्थे लेखा चुके शाह कंगाल, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दे के गए आपणा ब्यान, शब्द ब्यान जगत रखाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए श्री भगवान, निरगुण आपणा जामा पाईआ। लेखा जाणे दो जहान, घर घर दर दर वेख वखाईआ। शब्द अगम्म देवे सर्ब ज्ञान, जीव जंत करे पढ़ाईआ। अणयाला मारे हरि निशान, मँझधारे पार कराईआ। भगत भगवन्त लए पछाण, बेपहचान फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक दरसाईआ। साचा मार्ग दस्से रीत, मित्र प्यारा आप जणाइंदा। शब्द सुत वेख कलिजुग रीत, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। लख चुरासी मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गाउँदी गीत, मसला हल्ल ना कोए कराइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निज आत्म बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान आपणे रंग रंगाइंदा। जन भगत मंगण इक प्रीत, सच प्रीती तेरे नाल बंधाइंदा। काया कर ठांडी सीत, अग्नी तत्त नेड़ ना आइंदा। सदी चौधवीं रही बीत, ईसा मूसा मुहम्मद नैण उठाइंदा। सदी बीसवीं गुर अवतार रहे उडीक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत शब्द आप समझाइंदा। सुत शब्द कहे मैं बलकार, बल आपणा आप जणाईआ। आदि जुगादि मेरे हुक्मे अन्दर कार, दो जहान सेव कमाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड करन निमस्कार, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण
परवरदिगार, लोकमात फेरा पाईआ। मेरा सिफ्ती सालाहन नाम निरँकार, रसना जिह्वा ढोला गाईआ। मेरा अन्त ना पारावार, बेअन्त कह कह गए शुकर मनाईआ। मैं वसां तेरे चरण दुआर, चरण चरणोदक मिले सरनाईआ। कलिजुग अन्तिम लोकमात खोल्हां कवाड़, बंद ताकी कुण्डा लाहीआ। भगत भगवन्त देवां उठाल, फड़ बांहों दयां जगाईआ। साचे सन्तां चलां नाल नाल, निज आत्म मेल मिलाईआ। गुरमुखां पूरी करां घाल, जो जन्म जन्म तेरा नाउँ रहे ध्याईआ। गुरसिखां वखावां सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक प्रगटाईआ। साची वस्त देवां नाम धन माल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा नाम वर, जन भगतां झोली पाईआ। साचा नाम सति चरण, सति सतिवादी आप जणाइंदा। जन भगतां खोल्ह हरन फरन, निज नेत्र पड़दा लाहइंदा। नाता चुके मरन डरन, भय भउ ना कोए वखाइंदा। साहिब सतिगुर आवे करनी करन, करता पुरख आपणा वेस वटाइंदा। नाता तोड़े वरन बरन, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। कूड़ी क्रिया आया फड़न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। शब्द सुत दए संदेसा, आपणा आप जणाईआ। प्रगट होए नर नरेशा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोत सरूपी धारे भेसा, भेखी आपणा भेख वटाईआ । रूप रंग ना कोए रेखा, रेख आपणी ना कोए जणाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोए केसा, पारब्रह्म मूंड ना कोए मुंडाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर रहे हमेशा, जन्म मरन ना कोए जणाईआ। कलिजुग अन्तिम नव नौ चार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या आप जणाईआ। कलिजुग अन्तिम लेखा भगवान, नर हरि नरायण आप जणाइंदा। हरि प्रगट होवे नौजवान, दाता दानी वेस वटाइंदा। हरिजन साचे लए पहिचाण, निरगुण आपणी कल धराइंदा। बोध अगाध दे ज्ञान, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। काग़ज़ कलम शाही होए हैरान, हरि का लेखा लिख्त विच ना आइंदा। सन्त साजण कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। गुरमुखां दे इक ध्यान, ध्यान ध्यान विच रलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा खेल करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। प्रगट हो सांझा यार, सगला संग निभाईआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, नूर नूराना सच्चा माहीआ। आपणी हकीकत लए विचार, लाशरीक फेरा पाईआ। मुरीद मुर्शद लए उठाल, फड़ बांहों गले लगाईआ। कलमा नबी दए सिखाल, रसूल इक्को नज़री आईआ। गुर अवतार दए सहार, पीर पैगम्बर गोद बहाईआ। भगत भगवन्त मिलाए नाल, कल आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्दी इक्को इक वड्याईआ। इक्को शब्द सुत दुलारा, गुर सतिगुर आप उठाइंदा। कलिजुग करे पार किनारा, सतिजुग साचा रंग चढ़ाइंदा। भगत
भगवान मेला इक दवारा, दूजा घर ना कोए वखाइंदा। देवणहारा दरस दीदारा, दीद ईद चन्द चढ़ाइंदा। खोल्हणहारा बजर किवाड़ा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। देवणहारा वस्त ठंडा ठारा, नाभ कँवल उलटाइंदा। बख्शणहार जोत चमत्कारा, जोत निरँजण दीआ डगमगाइंदा। प्रेम प्रीती कर प्यारा, पीआ प्रीतम मेल मिलाइंदा। भगत वछल सदा गिरधारा, जुग जुग आपणा खेल कराइंदा। कलिजुग अन्तिम दए सहारा, सति सतिवादी पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला मेल मिलाइंदा। साचा मेला शब्दी धार, गुर सतिगुर आप मिलाईआ। पतिपरमेश्वर मीत मुरार, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे रंग रंगाईआ । ईश जीव खोल्ह किवाड़, जगदीशर होए सहाईआ। साचे मन्दिर आपे वाड़, गृह पड़दा दए उठाईआ। कर प्रकाश बहत्तर नाड़, जगत अन्धेर गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलावे सहिज सुभाईआ। मेल मिलावा शब्दी गुर, गुर चेला धार जणाइंदा । ब्रह्म ब्रह्माद इक्को सुर, नाद अनाद जणाइंदा। भगत भगवान अन्तर आत्म जाइण जुड़, रूप अवर ना कोए वखाइंदा। इक दूजे दी पूरी करन थुड़, घाटा नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आपणे रंग रंगाइंदा। हरिजन रंगे आप प्रभ, प्रभ आपणी दया कमाईआ। लख चुरासी विच्चों लभ्भ, गुर शब्दी बूझ बुझाईआ। धर्म दवारे आपे सद्द, सद्दा नाम लगाईआ। जगत क्रिया पार हद्द, हदूद इक दरसाईआ। अमृत जाम प्याए निरगुण मदि, सरगुण ख़ुमार रखाईआ। लख चुरासी नालों कर अड्ड, आपणा बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला थाउँ थाईंआ। हरिजन मेला थान थनंतर, सति पुरख निरँजण आप कराइंदा। आत्म परमात्म एका मंत्र, सोहँ ढोला इक पढ़ाइंदा। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, घट घट खोज खुजाइंदा। पावे सार गगन गगनंतर, लख चुरासी पड़दा लाहइंदा। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी सतिजुग बणाए साची बणतर, कलिजुग कूड़ी क्रिया कालख टिक्का लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले आप मिलाइंदा। सन्त सुहेला सज्जण मीत, मित्र प्यारा नज़री आईआ । जिस मिल्या प्रभ अतीत, त्रैगुण नाता दए तुड़ाईआ। शब्द अगम्मी ढोला गीत, गृह मन्दिर राग सुणाईआ। चरण कँवल उपर धवल सच सच प्रीत, प्रीतीवान इक समझाईआ। नाता तुटे मन्दिर मसीत, जिस सतिगुर पूरा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा रिहा चुकाईआ। हरिजन लेखा चुक्के मात, श्री भगवान आप चुकाइंदा। जन भगतां देवे इक्को दात, नाम निधान झोली पाइंदा। लेखा लिखे बिन कलम दवात, शाही रंग ना कोए रंगाइंदा। निरगुण निरवैर पुरख अकाल वेखणहारा मार झात, अनभव आपणी धार चलाइंदा । परवरदिगार बेपरवाह देवणहार नजात, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। मुरीद
मुर्शद होण ना देवे वफ़ात, फतवा अन्त ना कोए लगाइंदा । प्यावणहारा आब हयात, सच प्याला इक वखाइंदा। वेखणहारा कायनात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत वछल दया कमाइंदा। भगत वछल वछल गिरधारा, आपणी दया कमाईआ। बिन नेत्र नैणां वेखे संसारा, बिन कन्नां सुणे लोकाईआ । बिन रसना जिह्वा गाए वारा, वारता आपणी आप अल्हाईआ। बिन पंज तत्त करे शृंगारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश ना बन्धन पाईआ। बिन त्रैगुण माया दए सहारा, बिन ब्रह्मा विष्न शिव करे वड्याईआ। बिन काग़ज़ कलम बणे लिखारा, आपणा लेखा दए समझाईआ। इक्को शब्द सुत दुलारा, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर वणज वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल न्यारा, निरगुण सार कोए ना आईआ। कलिजुग अन्तिम निहकलंक लै अवतारा, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पुच्छे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, दर दर घर घर भगत भगवान इक्को अलख जणाईआ। सचखण्ड निवासी सच दरबार, सति सतिवादी खेल कराइंदा। अलख अगोचर अगम्म अपार, बेपरवाह राह चलाइंदा। निरगुण जोत कर उज्यार, दीआ बाती कमलापाती आप टिकाइंदा। महल अटल उच्च मनार, सोभावन्त आप सुहाइंदा । शाहो भूप बण सिक्दार, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। सो पुरख निरँजण करे खेल अपार, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण ठांडा दरबार, निराकार आप वसाइंदा। एकँकारा वड बलकार, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। आदि निरँजण निराकार निरवैर हो ज़ाहर, ज़हूर आपणा इक दरसाइंदा। अबिनाशी करता खोल्ह कवाड़, मन्दिर अन्दर सोभा पाइंदा। श्री भगवान साचे लाल, पुरख अकाल आप जगाइंदा । पारब्रह्म प्रभ हो तैयार, आप आपणी खेल कराइंदा। करनी करता करे आप करतार, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। शब्दी सुत योद्धा बलकार, बलधारी आप उठाइंदा। थिर घर पावे सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी सति पुरख निरँजण, सति सतिवादी आप कराईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर दो जहान लेखा जाणे दर्द दु:ख भय भंजन, भेव अभेदा भेव आप खुल्हाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दीन दयाल ठाकर स्वामी नाम निधान पाए इक्को अंजन, जुगा जुगन्तर एका एक पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक सुहाईआ। सचखण्ड दुआर सच सुल्ताना, सोभावन्त आप सुहाईआ। सो पुरख निरँजण वड मर्द मर्दाना, वड मर्दानगी आप कमाईआ। शब्दी शब्द हो मेहरवाना, बेपरवाह आपणा राह चलाईआ। जुग चौकड़ी खेल महाना, करनी करता आप कमाईआ। देवणहारा धुर फ़रमाना, सच संदेसा इक अल्हाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवणहारा इक ज्ञाना, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। खाणी बाणी कर निशाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड
निवासी पुरख अबिनाशी आपणी करनी आप कराईआ। सचखण्ड दुआर इक महल्ला, निरगुण आपणा आसण लाइंदा। निरगुण धार निरगुण नूर निरगुण दीपक बला, निरगुण शब्दी शब्द वंड वंडाइंदा। निरगुण फड़ाए निरगुण पल्ला, आप आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण आपे चढ़, सति सतिवादी सोभा पाइंदा। सति सतिवादी सति पुरख, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिन्ता रोग ना कोए राईआ। निरगुण होए सति पुरख, नित नवित्त वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा भेव रखे हथ्थ, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। निरगुण नूर हो प्रगट, हरि जू आपणा वेस वटाइंदा। शब्द अगम्म चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। जुग चौकड़ी मार्ग दस्स, निरगुण सरगुण राह जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सति सतिवादी दे वथ, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। नाम निधान जणाए महिमा अकथ, मित्र मीता नाम समझाइंदा। आत्म परमात्म साचे मन्दिर वस, काया बंक डेरा लाइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, जोत निरँजण डगमगाइंदा। लेखा जाण स्वास स्वास, स्वास स्वासां विच समाइंदा। खेल कर पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी आपणा बन्धन पाइंदा। जुग चौकड़ी खेल अपार, हरि करता आप कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, साची सेवा इक समझाईआ। त्रैगुण माया भर भण्डार, पंचम तत्त करे कुड़माईआ। चार खाणी बोल जैकार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रंग रंगाईआ। चार बाणी कर पसार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाईआ। लेखा जाण धुर दरबार, धुर दी कार कमाईआ। निरगुण देवणहार सहार, सति पुरख निरँजण इक्को नज़री आईआ। निरगुण लै मात अवतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कराईआ। साची करनी जुग जुग करदा, करता पुरख करनहार। निर्भय हो कदे ना डरदा, दो जहानां पावे सार। लख चुरासी अन्दर वड़दा, जोती जाता खेल अपार। साचे मन्दिर आपे चढ़दा, महल अटल उच्च मनार। आत्म परमात्म ढोला इक्को पढ़दा, सोहँ शब्द जैकार। सचखण्ड दुआर गुर अवतार पीर पैगम्बर आपे घड़दा, थिर घर देवे आप बहाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल दीन दयाल। दीन दयाल खेल अपार, थिर घर शब्दी दए वड्याईआ। शब्दी शब्द वड भण्डार, बेपरवाह आप वरताईआ। निरगुण सरगुण कर प्यार, वस्त अमोलक झोली पाईआ। गुर अवतार खेल न्यार, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि आपणी खेल रचाईआ। आदि खेल रच निरँकार, निरगुण आपणी धार चलाइंदा। लख चुरासी कर प्यार पारब्रह्म ब्रह्म आपणी वंड
वंडाइंदा। आत्म परमात्म भेव न्यार, आप आपणा खेल खलाइंदा। ईश जीव दए आधार, जगदीश रंग रंगाइंदा। शब्द अनाद सच्ची धुनकार, धुन आत्मक राग सुणाइंदा। सेवा ला गुर अवतार, आप आपणा कर्म कमाइंदा। निहकर्मी हो ख़बरदार, साची ख़बर आप सुणाइंदा। जुग चौकड़ी दए आधार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी वेस लोकमात, निरगुण सरगुण आप कराईआ। सरगुण देवणहारा दात, इच्छया भिच्छया पूर कराईआ। बोध अगाध शब्द ज्ञान, नाम निधान करे पढ़ाईआ। निष्अक्खर कर परवान, परवाना घर घर वंड वंडाईआ। वसणहारा सच मकान, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी आपणा राह जणाईआ। जुग चोकड़ी राह अनडिठ, नर निरँकार आप जणाइंदा। गुर अवतार कर कर हित, पीर पैगम्बर भेव खुल्हाइंदा। वेस वटाए नित नवित्त, जुग जुग आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव धुर दरबार, धुरदरगाही आप जणाईआ। हुक्मे अन्दर विष्न ब्रह्मा शिव आधार, करोड़ तेतीसा आपणी खेल कराईआ। हुक्मे अन्दर गुर अवतार, तेई अवतार निरगुण निरगुण खेल खलाईआ। हुक्मे अन्दर पीर पैगम्बर दे आधार, कलमा नबी रसूल जणाईआ। हुक्मे अन्दर भगत भगवान खोल्ह कवाड़, आत्म हाटी कुण्डा लाहीआ। हुक्मे अन्दर मेल मिलावा घर जैकार, शब्द शब्दी नाद सुणाईआ। हुक्मे अन्दर शाहो भूप बण सिक्दार, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाईआ। हुक्मे अन्दर बण भिखार, दर दरवेश अग्गे आपणी झोली डाहीआ। हुक्मे अन्दर बणे वरतार, दाता दानी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। साची करनी करनेहार, करता पुरख इक अख्वाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लै अवतार, निरवैर पुरख आपणा राह चलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेखे वारो वार, वेखणहारा नज़र किसे ना आइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बण लिखार, गीता ज्ञान इक दृढ़ाइंदा। अञ्जील कुरान कर प्यार, काया काअबा मन्दिर सुहञ्जणा इक सुहाइंदा। खाणी बाणी बोल जैकार, साचा नाअरा इक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग चौकड़ी वंड वंडाइंदा। जुग चौकड़ी वंड, गहर गम्भीर आप जणाईआ। आदि जुगादि आपे जाणे आपणा कम्म, दूसर भेव कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बेड़ा बन्न्ह, दो जहानां पार कराईआ। वसणहार बिन छप्पर छन्न, साचे मन्दिर सोभा पाईआ। देवणहारा नाम धन, वस्त अमोलक इक जणाईआ। सुणावणहारा राग कन्न, बिन रसना जिह्वा गाईआ। चढ़ावणहारा साचा चन्न, बिन सूरज चन्द करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग
जुग आपणा हुक्म जणाईआ। कलिजुग अन्तिम हरि करतार, हरि करता आप जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेख्या वारो वार, नव नौ चार वंड वंडाइंदा। गुर अवतार सेवादार, पीर पैगम्बर सीस झुकाइंदा। वरन बरन ज़ात पात रंग रंगे करतार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश गंढ्ढ पवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी खेल ख़ालक, मखलूक रंग चढ़ाईआ। पीर पैगम्बर बण सालस, सच सालसी मात कराईआ। निरगुण धार सरगुण ख़ालस, ख़ालस आपणा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल करदा आया, करनहार इक अख्वाईआ। लेखा जाण त्रैगुण माया, पंज तत्त करे कुड़माईआ। जुग चौकड़ी राह चलाया, गुर अवतार सेव कमाईआ। शास्त्र सिमरत दए उपजाया, नाम निधान सिफ्त सालाहीआ। रसना जिह्वा सरगुण गाया, निरगुण भेव चुकाईआ। कलम शाही माण दवाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाईआ। आपणा खेल करे मात, निरगुण आपणी धार चलाइंदा। जुग जुग पूरी करे ख्वाहिश, ख्वाहिश ख्वाहिश नाल प्रनाइंदा। निरगुण सरगुण वेखे खेल तमाश, गोपी काहन मण्डल रास रचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआर एकँकार एका एक सुहाइंदा। सचखण्ड दवारे निरगुण जोत, निरवैर पुरख अख्वाईआ। वसणहारा एका कोट, दूजा बंक ना कोए वड्याईआ। शब्द अगम्म नगारा चोट, दो जहान शनवाईआ। देवणहार सद अतोट, भण्डार इक्को इक वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर निरगुण निरगुण बणाए गोत, सरगुण सरगुण घर वखाईआ। शब्दी धार ओत पोत, पुत पोतरे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। सचखण्ड वसे एकँकार, अक्ल कला अख्वाइंदा। निरगुण नूर जोत उज्यार, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। जुग चौकड़ी कर पसार, परम पुरख फेरा पाइंदा। लेखा जाण गुर अवतार, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। दर दरवेश मंगदे गए बण भिखार, ख़ाली झोली सर्ब भराइंदा। देवणहार हरि भण्डार, आदि अन्त आप वरताइंदा। काग़ज़ कलम ना लिखणहार, लिख लिख लेख ना कोए मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग जुग पन्ध गया मुक्क, लोकमात रहिण ना पाईआ। कलिजुग अन्तिम नेड़े आया ढुक, दो जहान देण गवाहीआ। चौदां तबकां बूटा रिहा सुक्क, आबे हयात ना कोए प्याईआ। चौदां लोक वेखण लुक लुक, नेत्र नैण नैण उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर शब्दी राह तक्कण सुत, कवण दवारे फेरा पाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं दए कराईआ। निरवैर सुहाए आपणी रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। लख चुरासी वेखे काया बुत्त, घर घर
आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पांधी बणे इक्को राहीआ। कवण वेला बणे पांधी राही, रहबर इक्को नज़री आईआ। दो जहानां कटे फाही, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। कलिजुग कूड़ी मिटे शाही, दुरमति मैल धवाईआ। गोबिन्द एका बूटा पुट्टया काही, कूड़ी क्रिया दए उखड़ाईआ। मेल मिलाए झीवर छींबे नाई, ज़ात पात रहिण ना पाईआ। चार वरन बणाए भाई भाई, बरन अठारां दए रुढ़ाईआ। निर्मल जोत करे रुशनाई, अज्ञान अन्धेर गंवाईआ। आत्म परमात्म होए सहाई, दूजा लेख रहिण ना पाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलाए सच गोसाईं, गहर गम्भीर थाउँ थाईंआ। ग़रीब निमाणयां कोझे कमल्यां पकड़े बांही, जगत रुसयां लए मनाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां दए ख़ाक रलाई, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण दाता पुरख बिधाता कलिजुग आपणा वेस वटाईआ। गुर अवतार रहे उडीक, पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। निरवैर पुरख तेरी आई तरीक, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। तेरा नाउँ लाशरीक, शिरकत मेट ख़ुदाईआ। तेरे विच इक तौफ़ीक, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला इलाही नूर बेपरवाहीआ। वेला अन्तिम आया ठीक, गोबिन्द लेखा गया समझाईआ। निरगुण जाणे सच प्रीत, श्री भगवान तोड़ निभाईआ। वेद व्यासा वेखीए नज़दीक, नेत्र नैण नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। सच संदेसा श्री भगवान, हरि शब्दी शब्द जणाइंदा। विष्नूं उठ कर ध्यान, हरि विश्व खेल कराइंदा। ब्रह्मे ब्रह्म ना हो अणजाण, बाली बुध वड्याइंदा। शंकर वेख धूंआँधार, हरि निरगुण जोत जोत चमकाइंदा। करोड़ तेतीसा चुके काण, सुरप्त इन्द रहिण ना पाइंदा। त्रैगुण माया होए वैरान, वैरी घर घर नज़री आइंदा। पंज तत्त चढ़े तूफ़ान, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। लख चुरासी होए वैरान, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण दान, प्रभ अग्गे झोली डाहइंदा। तूं दाता दानी वड मेहरवान, तेरी मेहर अन्दर सब कुछ नज़री आइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण दस्स दस्स आए विच जहान, कलम शाही काग़ज़ रंग रंगाइंदा। तेरा भेव ना पाए कोई नौजवान, निज घर नज़र किसे ना आइंदा। कूड़ी क्रिया घर घर वड़या शैतान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे दर घर आसण लगाइंदा। गुर अवतार तक्कण राह, नेत्र नैण उठाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म मिले मलाह, दो जहानां बेड़ा रिहा तराईआ। भगत अठारां करन सलाह, मिल मिल आपणा मता पकाईआ। कवण वेला बख्शे सर्ब गुनाह, गुण अवगुण मेटणहारा हरि निरँकार अख्वाईआ। कवण वेला देवे चरण पनाह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लेखा मुकाए थाउँ थाँ, बचया कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
एका देणा साचा वर, दर तेरे दस्त उठाईआ। विष्न कहे प्रभ छेती आ, मैं तेरी आस रखाईआ। ब्रह्मा कहे पारब्रह्म फेरा पा, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। शंकर कहे मैं मस्तक चरण धूढ़ी टिक्का रिहा लगा, नेत्र नैण नैण दरसाईआ। करोड़ तेतीसा कहे साडा पन्ध मुका, धीरज धीर ना कोए वखाईआ। तेई अवतार कहिण साडी चले ना कोई वाह, कलिजुग जीव तेरा नाउँ गए भुलाईआ। भगत अठारां मारन धाह, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। कबीर कहे मैं आया समझा, प्रभ इक्को सच्चा माहीआ। मूसा कहे तेरा जलवा तक्कया बेपरवाह, मेरी सुध रही ना राईआ। ईसा कहे मैं कह के आया इक ख़ुदा, मेरा पिता मेरे पिच्छे आवे वाहो दाहीआ। मुहम्मद कहे मैं तेरे दर मंगदा रिहा पनाह, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। अमाम अमामां सिर आवे नूर धरा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। आपणा जलवा दए वखा, बेनज़ीर फेरा पाईआ। चोदां तबक लहिणा देणा दए मुका, चौदस चन्द वेख वखाईआ। नानक निरगुण कहे मैं निरगुण आया समझा, पुरख अकाल वड वड्याईआ। इक्को ढोला लैणा गा, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। सोहँ वचोला लैणा बणा, अंगीकार इक कराईआ। मंत्र सति नाम दृढ़ा, दृष्ट इष्ट दए खुल्हाईआ। एका जोती जोत सच रुशना, दहि दिशा वज्जे वधाईआ। गोबिन्द नूरी नूर धरा, पिता पुरख अकाल माईआ। सुत दुलारा इक वडया, खड़ग खण्डा नाम चमकाईआ। चार वरनां भेव चुका, अमृत आत्म जाम प्याईआ। कर कर खेल विच जहान, दर दर इक्को आण समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा राह रहे तकाईआ। श्री भगवान हो ख़ुशहाल, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण सदा मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाइंदा। एकँकार वड बलवान, बलधारी भेव चुकाइंदा। आदि निरँजण जोत महान, नूर नूराना नूर रुशनाइंदा। श्री भगवान देवणहारा दान, सच संदेसा इक सुणाइंदा। अबिनाशी करता हथ्थ लै निशान, दो जहानां आप झुलाइंदा। पारब्रह्म कर परवान, सति परवाना आप अल्हाइंदा। ब्रह्म देवणहारा माण, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी करे कल्याण, मेहर नज़र आप टिकाइंदा। तेई अवतारां करे परवान, पिछला लेखा आपणी झोली पाइंदा। भगत अठारां बख्शे इक ध्यान, चरण सरन सरनाई इक रखाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद जणाए इक कलाम, कलमा निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। नानक गोबिन्द कर प्रणाम, परम पुरख वेख वखाइंदा। साचे मन्दिर वसे आण, सम्बल आपणा डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। धुर फ़रमाना सच संदेसा, श्री भगवान आप जणाईआ। प्रगट होए नर नरेशा, निरगुण आपणी कल धराईआ। वेखणहारा देस परदेसा, ब्रह्मण्डी खण्डी खोज खुजाईआ। जोती नूर करे वेसा, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। कलिजुग अन्तिम खेले खेडा, बण खलारी फेरा पाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक समझाईआ। कलिजुग अन्तिम आवांगा। बेपरवाह अख्वावांगा। निरगुण जोती जामा पावांगा। जोती जोत रुशनावांगा। शब्दी राग सुणावांगा। दो जहान उठावांगा। ब्रह्मण्ड खण्ड पड़दा लाहवांगा। लोआँ पुरीआँ फोल फुलावांगा। गुर अवतार दर बहावांगा। पीर पैगम्बर हुक्मे विच रखावांगा। सृष्ट सबाई वेख वखावांगा। हरिजन साचे आप जगावांगा। आत्म परमात्म दे टेक, बुध बिबेक वखावांगा । कलिजुग अन्तिम मेट रेख, सतिजुग साचा राह चलावांगा। जन भगतां कर हेत, हितकारी हरि अख्वावांगा। अन्दर वड़ के दस्सां भेत, दूई द्वैती पड़दा लाहवांगा। दो जहानां बण नरेश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शहिनशाह इक्को इक अख्वावांगा। लेखा लिख के पहली चेत, वीह सौ वीह शाह सुल्तानां मूँह दे भार सुटावांगा। अग्ग लग्गे पंचम जेठ, सृष्ट सबाई जोती लम्बू लावांगा। गुरमुख रखां साया हेठ, गुरसिख चरणी आप बहावांगा। हरि जी वेखे जगत खेत, कलि कल्की फेरा पावांगा। उतर पूरब पच्छिम दक्खण चारों कुण्ट बालू रेत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां एका घर वखावांगा। आपणी खेल रचावांगा। पिछला लेखा सर्ब वखावांगा। कलिजुग वेला पन्ध मुकावांगा। गुरमुख मेला मेल मिलावांगा। बण सज्जण सुहेला डंक नाम इक वजावांगा। जन भगतां वाली अख्वावांगा। सन्त साचा सगन मनावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कर वखावांगा । साची करनी कर वखावांगा। निहकलंक हो के आवांगा। दुआर बंक इक सुहावांगा। सम्बल आपणा आसण लावांगा। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर वडयावांगा। उच्चे टिल्ले पर्बत ढावांगा। समुंद सागर फोल फुलावांगा। डूँग्घी कन्दर पन्ध मुकावांगा। लख चुरासी पड़दा लाहवांगा। गुरमुख सड़दा आप बचावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां इक्को राहे पावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर खोल्हो अक्ख, सो पुरख निरँजण रिहा जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो प्रतख, प्रतख आपणी धार चलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दो जहानां उडण कक्ख, कुल्ली कक्ख नज़र कोए ना आएगा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले गुरसिख सज्जण श्री भगवान लए रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाएगा। आत्म परमात्म देवे नाम वथ, वस्त अमोलक आप वरताएगा। बण रथवाही चलाए रथ, रथ इक्को नज़री आएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक जणाएगा। साचा मार्ग दस्सांगा। हर घट अन्दर वसांगा। प्रेम प्यार अन्दर फसांगा। दूई द्वैत कोलों नस्सांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणी करनीयों कदे ना हटांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण दर, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। जुग जुग तेरा मन्नदे रहे डर, तेरे हुक्मे सेव
कमाईआ। सदा सदा सद देंदा रिहों वर, वर आपणा नाम झोली पाईआ। तेरा सिफ्त सालाही अक्खर नाउँ आए पढ़, निष्अक्खर तेरे दर ते नज़री आईआ। कर किरपा अन्त बांहों फड़, आपणी करवट लै बदलाईआ। नाता छड के आए सीस धड़, पंज तत्त रहिण ना पाईआ। तेरी सरनाई डिगे दड़, नधड़क तेरी ओट तकाईआ। तूं ही चोटी तूं ही जड़, मध तूं ही नज़री आईआ। तेरा दुआर सच्चा घर, दूजा मन्दिर ना कोए सुहाईआ। लोकमात दीन मज़्हब ज़ात पात कलिजुग जीव रहे सड़, झगड़ा तेरे नाम पाईआ। मुल्ला शेख़ मसायक सच हदीस सके ना कोई पढ़, कलमा नबी ना कोए समझाईआ। अल्फ़ ये गई हर, हैरानी चार कुण्ट छाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ आवे डर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। पीर पैगम्बरो तक्को राह, हरि रहबर आप जणाइंदा। जो सिख्या आए सिखा, कवण लोकमात नाल निभाइंदा। उम्मत उम्मती गए भुला, भेव अभेद ना कोए जणाइंदा। आपे दस्सो परवरदिगार की देवे सज़ा, कलिजुग वेला अन्तिम आइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद लए सीस झुका, नेत्र नैण नीर वहाइंदा। तेरे अग्गे इक दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। जिउँ भावे तिउँ कर रज़ा, साडा बल ना संग निभाइंदा। तूं लाशरीक वाहद इक ख़ुदा, ख़ुदी सब दी मेट मिटाइंदा। जो तेरे नालों होए जुदा, जुज़ तेरा ना कोए रखाइंदा। अजूनी जून दे भवा, राए धर्म राह तकाइंदा। लाड़ी मौत हथ्थ फड़ा, ज़बराईल मेकाईल असराफ़ील अज़राईल संग ना कोए निभाइंदा। मुर्शद आपणे मुरीद लै बचा, जो तेरा कलमा इक ध्यााइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाइंदा। तेरे दर अलख मेहरवान, मेहर नज़र टिकाईआ। दर बरदे बणे ग़ुलाम, ग़ुरबत रही ना राईआ। अग्गे चले ना कोए इस्लाम, इस्म आज़म ना कोए जणाईआ। तेरा कलमा हक़ कलाम, कायनात तेरी तेरे विच समाईआ। तूं अमाम महिदी देवणहार पैग़ाम, सच संदेस सुणाईआ। तूं आदि जुगादी इक्को राम, रमिआ हर घट थाईंआ। तेरा खेल अन्त महान, पीर पैगम्बर भेव कोए ना पाईआ। अञ्जील कुरान होई हैरान, तीस बतीस ना कोए सालाहीआ। सिदक सबूरी ना कोए ईमान, सदका सच ना कोए रखाईआ। जिउँ भावे तिउँ मेट निशान, तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। कर किरपा सानूं कर परवान, दूर दुराडे तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी सरन मिले सरनाईआ। साची सरन देवांगा अन्त, श्री भगवान आप जणाइंदा। सदी बीसवीं बणाए बणत, घड़न भंनणहार खेल कराइंदा। लख चुरासी लेखा वेखे जीव जंत, जगत जहान फोल फुलाइंदा। कवण गाए मणीआं मंत, आत्म परमात्म कवण वेख वखाइंदा। कवण हंढ्ढाए सच सुहञ्जणा कन्त, विभचार कवण हंढ्ढाइंदा। कवण महिमां जणाए अगणत, भेव अभेद
खुलाइंदा। कवण तोड़े गढ़ हउमें हंगत, माया ममता मोह मिटाइंदा । कवण होए साचा पंडत, निष्अक्खर नाम सालाहइंदा। लेख मुकाए जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा लेख लिखाइंदा। भगत अठारां पए रो, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। श्री भगवान सवाधान हो, तेरी ग़फ्लत कम्म किसे ना आईआ। चार कुण्ट चौथे जुग चार वरन आत्म परमात्म सब दी टोह, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। तेरा नाम निशान बैठे खो, कूड़ी क्रिया कर कुड़माईआ। अमृत आत्म कोई ना सके चो, अठसठ फिरन वाहो दाहीआ। दुरमति मैल कोई ना सके धो, गुर दर मन्दिर मस्जिद मठ्ठ शिवदुआले बैठे डेरे लाईआ। तेरी सच ना सुणे कोई सो, सो पुरख निरँजण तेरा रूप नज़र किसे ना आईआ। कूड़ी क्रिया फसे काम क्रोध लोभ मोह हँकार रिहा छोह, होछापन जगत वड्याईआ। चन्द प्रकाश करे ना कोई लो, अन्ध अन्धेर ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, भगत तेरा राह तकाईआ। भगत जनो मैं आवांगा। दुखियां दु:ख मिटावांगा। आत्म सुख उपजावांगा। मात गर्भ दा उलटा रुख, आपणी हथ्थीं जड़्ह उखड़ावांगा। सन्त सुहेले गोदी चुक्क, लख लख शुकर मनावांगा। उज्जल करां मात मुख, शब्द बोध अगाध पढ़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बण सेवक सेव कमावांगा। सेवक हो के आएगा। प्रभ आपणी दया कमाएगा। लख चुरासी खोज खुजाएगा। भगत भगवान फड़ उठाएगा। अन्तर आत्म बूझ बुझाएगा। सोहँ मंत्र इक पढ़ाएगा। गगन गगनंतर खोज खुजाएगा। बिध अन्तर आप वखाएगा। ब्रह्म निरंतर मेल मिलाएगा। ब्रह्म नज़र ना आएगा। निहकर्मी कर्म कराएगा। सरन इक्को वेख वखाएगा। मरन इक्को इक सिखाएगा। नौ खण्ड पृथ्मी राज राजानां चरणां हेठ दबाएगा। सीस ताज इक टिकाएगा। गुरू महाराज आप अख्वाएगा। शब्द राग इक सुणाएगा। छत्ती राग पन्ध मुकाएगा। भेव अभेदा भेव खुल्हाएगा। चार वरन नैण शरमाएगा। अठारां बरन डेरा ढाहेगा। अञ्जील कुरान रहिण ना पाएगा। गीता ज्ञान भगत भगवान इक दृढ़ाएगा। काया मन्दिर इक वसाएगा। जिस घर बहि बहि ख़ुशी वखाएगा। अनहद नादी नाद सुणाएगा। ब्रह्म ब्रह्मादी फेरा पाएगा। पिछली वादी आप मुकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां इक्को राह तकाएगा। जन भगत इक्को राह लभ्भेगा। पुरख अकाल सूरा गज्जेगा। जगत विकारा कूड़ा भज्जेगा। मूर्ख मूढ़्हा चरणी लग्गेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दो जहान श्री भगवान शाह पातशाह शहिनशाह सच सिँघासण इक्को सजेगा। नानक गोबिन्द पए हस्स, दर साचे आसण लाईआ। पारब्रह्म तेरा खेल समरथ, भेव कोए ना आईआ। जगत पन्ध मुकाएं
नस्स नस्स, बण पांधी पांधी राहीआ। जन भगतां पूरी करें आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। जिन्हां तेरे मिलण दी लग्गी प्यास, आत्म तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। घर मन्दिर वखाएं रास, गोपी काहन नचाईआ। नाता तोड़ ज़ात पात, ब्रह्म पारब्रह्म दरसाईआ। डूँग्घी कन्दर पुछें वात, उच्चे मन्दिर दएं वड्याईआ। बंद कवाड़ी खोलें ताक, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। लेखा मुकाए चौदां लोक वाट, परलोक नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग हथ्थ तेरे वड्याईआ। नानक गोबिन्द सच ख्याल, हरि साचा सच जणाइंदा। गोबिन्द शब्द इक दलाल, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। लख चुरासी विच्चों वेखे लाल, लालन आपणे रंग रंगाइंदा। भगत भगवान लए भाल, आप भाल्यां हथ्थ किसे ना आइंदा। घर विच घर वखा सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक जणाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत डगमगाइंदा। जा के पुछे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाइंदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर चले नाल नाल, बण सेवक सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप दृढ़ाइंदा । नानक गोबिन्द कर ध्यान, नेत्र नैण नैण निहालया। तेरा खेल वड महान, बेपरवाह श्री भगवानया। कलिजुग अन्तिम होएं प्रधान, निहकलंक नौजवानया। कलि कल्की तेरा निशान, योद्धे सूर मर्द मर्दानया। तेरा सम्बल इक मकान, बेमुकाम आप सुहा ल्या। तेरा धर्म इक निशान, दो जहानां आप झुला ल्या। तेरा नाम इक निधान, सोहँ अक्खर आप सिखा ल्या। गोबिन्द अन्त कह के गया मेरा सोहँ चिला तीर कमान, शस्त्र हथ्थ ना कोए उठा ल्या। खण्डा कोई ना रखे म्यान, लोहार तरखाण ना कोए घड़ा ल्या। मेरा नाता जुड़या नाल श्री भगवान, पुरख अकाल मेरा संग निभा ल्या। कलिजुग अन्त होए प्रधान, दो जहानां वेख वखा ल्या। जन भगतां करे परवान, आप आपणा मेल मिला ल्या। सत्तर बहत्तर चुहत्तर कर परवान, किला इक्को इक दरसा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणा भेव जणा ल्या। आपणा भेव दस्स गोबिन्द, गहर गम्भीर दया कमाईआ। कलिजुग अन्तिम मेटे चिन्द, चिन्ता चिखा रहिण ना पाईआ। दाता दानी गुणी गहिंद, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। सन्त सुहेले वेखे अनादी बिंद, पूत सपूते लए जगाईआ। पावे सार जीउ पिण्ड, इंड ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। धार अमृत देवे सागर सिन्ध, निझर झिरना आप झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना रिहा जणाईआ। सचखण्ड निवासी धुर फ़रमाना, धुर शब्दी शब्द जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम वरते भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। तख्तों लाहवां राजा राणा, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। चार वरन अठारां बरन सर्ब कुरलाणा, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। ना कोई दिसे मुल्ला शेख़ मुलाणा, पंडत पांधा पन्ध मुकाइंदा।
क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश मिटे निशाना, आत्म परमात्म भेव खुलाइंदा। चार वरनां इक्को गाणा, राग अनाद इक अल्हाइंदा। चार वरनां इक मकाना, काया मन्दिर अन्दर आप वखाइंदा। चार वरनां इक सुल्ताना, शहिनशाह इक्को नज़री आइंदा। चार वरनां इक्को माणा, ऊँच नीच ना कोए वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप जणाइंदा। साची करनी करे करतार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। बीस बीसा हो उज्यार, जगत जगदीशा रंग रंगाईआ। सच संदेसा देवे इक्को वार, एकँकार कर सिखाईआ। ना कोई मेटे मेटणहार, अमिट भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति संदेसा नर नरेशा निरगुण इक्को इक जणाईआ। शब्द संदेसा उठे दूत, सो पुरख निरँजण आप उठाइंदा। पहली चेत जगाए चारे कूट, दहि दिशा पड़दा लाहइंदा। कलिजुग मेटणा जूठ झूठ, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाइंदा। द्वैत रहिण ना देणी फूट, माया ममता मोह चुकाइंदा। एका तागा एका करना ताणा पेटा सूत, सूत्रधारी इक्को नज़री आइंदा। मनुश मनुख रहे ना कोए कपूत, विभचारी धीर ना कोए धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द आप जगाइंदा। शब्द गुर उठ जाणा दौड़, दो जहानां वाली आप जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखणा रस मिट्ठा कौड़, लख चुरासी फोल फुलाईआ। जन भगत दवारे जाणा बौहड़, तेरा मेरा भेव चुकाईआ। नेत्र खोल्ह वेखणा ग़ौर, गहर गम्भीर रिहा समझाईआ। अग्गे पिच्छे वेला होर अग्गे होए होर, वार थित आपणे हथ्थ रखाईआ। सदी बीसवीं राज राजान शाह सुल्तान इक दूजे दे पिच्छे दित्ते तोर, राए धर्म हथ्थ फड़ाईआ। अन्तिम रहिण ना देवे कोई ठग्ग चोर, कूड़ी क्रिया शौह दरया रुढ़ाईआ। माणस मानुख कोई ना दिसे ढोर, मनुश मानव इक्को रंग रंगाईआ। अग्गे चलण ना देवे किसे दा ज़ोर, ज़ोरू ज़र ख़ाक मिलाईआ। एका मंत्र फोरे फुरना फोर, फुरने सब दे बंद कराईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आपणे हथ्थ रखे डोर, जिउँ भावे लए चलाईआ। अगम्म अथाह बेपरवाह बेनज़ीर चढ़ के वेखे साचे घोड़, शाहसवारा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत शब्द रिहा जणाईआ। सुत शब्द कहे मैं उठांगा। तेरे हुक्मे अन्दर नठ्ठांगा। प्रभ लख चुरासी कुठांगा। कलिजुग जड़ पुट्टांगा। शौह दरयाए सुट्टांगा। तेरे भगतां जा के पुच्छांगा। ओन्हां दे अन्दर वड़ के लुकांगा। निर्भय हो के बुकांगा। आपणे निशान्यौं कदे ना उकांगा। ग़रीब निमाणयां गोदी चुकांगा। वीह सौ इक्की कर खेल तेरे चरणां सुटांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे भाणयो कदे ना उकांगा। गुर शब्द भाणा कदे ना रुकणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। कलिजुग अन्तिम पैंडा मुक्कणा, लोकमात रहिण ना पाईआ। लख चुरासी बूटा सुक्कणा, हरया सिंच
ना कोए कराईआ। गुरमुख विरला लोकमात फुट्टणा, फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। जिस सति पुरख निरँजण गोदी चुकणा, तिस मिले माण वड्याईआ। कूड़ कूड़यारां मिले ना अन्तिम लुकणा, चार कुण्ट थाउँ नज़र कोए ना आईआ। धर्म राए फड़ फड़ कुसणा, चित्रगुप्त लेख वखाईआ। श्री भगवान बिन भगतां सब दे नालों रुस्सणा, आपणा मुख ना किसे वखाईआ। दो जहान निरगुण चरणी झुकणा, सरगुण मिले ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा समझाईआ । तेरा संदेसा सुण भगवान, विष्न ब्रह्मा शिव नीर वहाईआ। हउँ बाले नढ्ढे अञ्याण, बेवस ध्यान लगाईआ। कर किरपा श्री भगवान, मेहर नज़र उठाईआ। अन्तिम दे इक्को दान, दर तेरे मंग मंगाईआ। चरण कँवल रहे ध्यान, दूजी पलक ना कोए खुल्हाईआ। तेरा नाम मिले ज्ञान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हो इकठ्ठे, इक ध्यान लगाया। अन्तिम सरनी तेरी ढठ्ठे, आपणा माण गंवाया। दीन मज़्हब चुके सब दे रट्टे, रट्टा कोई रहिण ना पाया। असीं लिख लिख दे के आए तेरे पते, सच निशाना दे झुलाया। तेरी वेख खेल होए हक़े बक्के, तेरा अन्त कोए ना पाया। तेरी धूढ़ी चरण ख़ाक, नाल रत्ते, रत्ती रत्त ना कोए दसाया। दरोही ख़ुदा असीं छड्डे मदीने मक्के, मकबरयां विच दिती दुहाया। असीं गुर अवतार बण गए सारे भाई भाई सके, पिछला रट्टा ना कोए रखाया। नानक निरगुण सानूं इक्को मार्ग दस्से, सच सच रिहा समझाया। श्री भगवान हर घट हिरदे वसे, लख चुरासी डेरा लाया। क्यों दीनां मज़्हबां विच फसे, आत्म सब दा शब्द दयो वडयाया। साडे पिछले लेखे रहि जाण ठप्पे, अञ्जील कुरान तेरी झोली पाया। तेरे दर ते आए सद्दे, आपणा माण गंवाया। साडी कोई ना रही हद्दे, किनारा रूप ना कोए वखाया। असीं तेरी बण गए यद्दे, विष्नूं आपणा आप मिलाया। जिस धारों हरि जू आप कढ्ढे, अन्त ओसे विच लए मिलाया। क्यों चौदां सदीआं अद्ध विच छड्डे, अग्गे मिली ना कोई सरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर दरवेश, बण के फेरा पाया। परवरदिगार सच समझाइंदा। धुर फ़रमाना हुक्म अल्हाइंदा। नूर इलाही डगमगाइंदा। मुकामे हक़ इक रुशनाइंदा। हकीकत हक़ फोल फुलाइंदा। तारीक जगत मेट मिटाइंदा। लाशरीक वेख वखाइंदा। हो नज़दीक भेव चुकाइंदा। पहली चेत्र नेड़े आइंदा। वीह सौ वीह बिक्रमी राह तकाइंदा। चौथी मंज़ल डेरा लाइंदा। भगत भगवान नाल रलाइंदा। धुर फ़रमाना इक सुणाइंदा। पिछली कीती सर्ब मिटाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद ख़ाली खीसी आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा सर्ब सुणाइंदा। सच संदेसा देवे आप, आपणी दया कमाईआ। पहली चेत चल के आउणा जिथ्थे वसे सच्चा बाप, पिता
इक्को इक अख्वाईआ। चौदां तबक कदमां नाल औणे नाप, कदम कदम समझाईआ। वेख के आउणा उम्मत उम्मती पाक, पाक रसूल रिहा समझाईआ। आपणयां मकबरयां दी लै के औणी ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक दए विछाईआ। चौथी मंज़ल चढ़ के फेर वखा खोल्हे ताक, अग्गों पिच्छों नज़री आईआ। गुर गोबिन्द दा पूरा करे भविख्त वाक्, वाक्य अक्खीं दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नजात आपणे हथ्थ रखाईआ। पीर पैगम्बर कहिण प्रभू असीं आवांगे। दर आ के दर्शन पावांगे। सजदा सीस झुकावांगा। धूढ़ी टिक्का मस्तक लावांगे आपणा आप मिटावांगे। सगन इक्को इक मनावांगे। जो कहें सो झोली पावांगे। तेरे हुक्मे अन्दर आपणी कार कमावांगे। मक्के काअबे वज्जे जन्दर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा लख लख शुकर मनावांगे। सच संदेस जणाऊँगा। फड़ उंगली राहे पाऊँगा। आपणा पर्दा आप खुल्हाऊँगा। मुख नक़ाब ना कोए रखाऊँगा। सच नवाब नज़री आऊँगा। पुन्न सवाब पन्ध मुकाऊँगा। अस्व घोड़े चरण रकाब टिकाऊँगा । महिराब हुजरा वेख वखाऊँगा। आदाब इक्को इक समझाऊँगा। सच नवाब नज़री आऊँगा। नग़मा नाम आपणा दृढ़ाऊँगा। नूर नूर विच मिलाऊँगा। ज़हूर ज़हूर विच रुशनाऊँगा। मजबूर मजबूर कर समझाऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेद खुलाऊँगा। भेव अभेद खोलांगा। सच दवारे इक्को बोल बोलांगा। पीर पैगम्बरो पूरा तोल तोलांगा। अन्दर वड़ के सब नूं फोलांगा । आदि अन्त कदे ना डोलांगा। लख चुरासी ख़ाक वरोलांगा। जन भगतां उत्तों आपणा आप घोल घोलांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाअरा इक्को बोलांगा। साचा नाअरा इक सुणाऊँगा। फड़ बांहों मार्ग लाऊँगा। सोहँ ढोला इक जणाऊँगा। पड़दा उहला आप उठाऊँगा। घर घर विच मौला हो के नज़री आऊँगा। पिछला रौला सर्ब चुकाऊँगा। उलटा कर कौला आबे हयात प्याऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पहली चेत्र सच सच दृढ़ाऊँगा। सच सच दृढ़ावांगा। गुर अवतारां नाल रलावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव फड़ उठावांगा। इकवंजा बवन्जा धार इक्को घर जणावांगा। सत्त चार कर चुहत्तर अंक आप बणावांगा। बहत्तर कर प्यार, दो सत साता सच्ची खेल रचावांगा। सत्तर नाल रलावांगा। दो जहानां दे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक पढ़ावांगा। लख चुरासी जाण आप घट घट, तन्द आपणे हथ्थ रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचा भेव खुल्हावांगा। साचा भेव खुल्लेगा। गुरमुख कदे मात ना रुलेगा। जन भगत कदे ना भुल्लेगा। भगत भगवान कदे ना डुलेगा। सन्त सुहेला फले फुलेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच
संदेसा इक्को घल्लेगा। गुरसिख भुल्ल वड्डी होई परवान, सतिगुर आपणी झोली पाईआ। गुरसिख जगत भुलया जहान, नेंह सतिगुर नाल लगाईआ। गुरसिख दी भुल्ल लख चुरासी विच्चों प्रगट कीता ज्ञान, घर परमात्म मेल मिलाईआ। गुरसिख वड्डी भुल्ल घर पाया पुरख सुजान, छड्डी जगत लोकाईआ। गुरसिख वड्डी भुल्ल होई चतुर सुघड़ सुजान, जिस आपा तज परमात्म गंढ्ढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां दी गुरसिक्खी भुल्ल, धुर दी लिखी रखे अडुल, आपणे लेखे लए लगाईआ। एह भुल्लां दी वड्डी राणी, जेहड़ी शब्द मिलावे हाणी, घर साचे सोभा पाईआ। सतिगुर दी सुणावे अकथ कहाणी, वेद पुराण कहिण ना पाईआ। जिस दी चार बाणी बणी सवाणी, सो साहिब मेल मिलावा चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख भुल्ल अमृत देवे ठंडा पाणी, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। भुल्ल कहे मैं बड़ी वड्डी, गुरमुख जगत नालों भुलाया। कूड़ी वासना विच्चों कढ्ढी, माया ममता मोह चुकाया। आपणा नाम पंज तत्त वसाया हड्डीं, रत्त नाड़ी मास रंग रंगाया। कर जोत प्रकाश डूँग्घी खड्डी, अन्ध अन्धेर गंवाया। मैं भगतां घर आई सद्दी, सद्दा सतिगुर नाम सुणाया। नौ दवारे कर के पार हद्दी, सुखमन टेडी बंक डूँग्घी भँवरी डेरा ढाया। आसा तृष्ना माया ममता छड्डी, जगत विकार नाता तोड़ तुड़ाया। भुल के सवाणी मिली शब्द हाणी गुरसिख आत्म सेज बहि के सजी, घर आपणा कन्त पाया। प्रेम प्यार अन्दर बद्धी, मति मतिवाली होई नैण शरमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस वखाया आपणा घर, तिस लेखा लेखे लए लगाया। गुरमुख भुल्ल कहे मैं सदा सुहागण, रंडेपा नज़र कोए ना आईआ। अठ्ठे पहर रहां वैरागण, बिरहों रोग सताईआ। दिवस रैण मेरे नैण जागण, आलस निंद्रा दिती मुकाईआ। मैं हँस होई कागण, सोहँ ढोला इक्को गाईआ। चरण धूढ़ी अशनान मिल्या माघन, दुरमति मैल धवाईआ। मैं दस्सण आई आंढण गवांढण, प्रभ मिलो सच्चे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस वखाए आपणा घर सो भुल्ली भटकी दर तेरे आ सोभा पाईआ। एका ढय्या दे के गया मुनयाद, गुर गोबिन्द लेख जणाईआ। कलिजुग अन्त सुणे फ़रयाद, बेपरवाह बेपरवाहीआ। सतारां सौ छपंजा बिक्रमी फेर कराए याद, बीस बीसा हरि रघुराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार वरन लए साध, साधना इक्को इक जणाईआ। अग्गे समां थोड़ा रहि गया कोई सीस तों बाल ना सके काट, जो कटे तिस देवे सज़ाईआ। कलिजुग अन्तिम खेलया खेल बाज़ीगर नाट, बण नटुआ स्वांग वरताईआ। सूरत सच रब्ब दी करे साख्यात, सखी सरवर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नव खण्ड पृथ्मी जटा जूट बणाईआ। चरण कँवल डूँग्घा सागर, संसार पार कराईआ। भाग लगाए काया गागर, गहर गम्भीर
वेख वखाईआ। देवे नाम रती रत्नागर, रतन अमोलक झोली पाईआ। दर आयां घर देवे आदर, आपणा आदर्श वखाईआ। नाम पाए चिटी चादर, गुर तेग़ बहादर होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण कँवल कँवल चरण इक्को इक दरसाईआ। चरण कँवल सच सहारा, लोकमात दरसाइंदा। गुर सतिगुर सिख करे प्यारा, प्रेम प्रीती राह जणाइंदा। कलिजुग अन्त बण वणजारा, सच सच हट खुल्हाइंदा। गुरमुख गुर गुर इक्को धारा, धार धार विच्चों जणाइंदा। निर्मल दीआ कर उज्यारा, जोती जाता नूर रुशनाइंदा। अमृत आत्म ठंडा ठारा, भर प्याला जाम प्याइंदा। बजर कपाटी तोड़ ताला, दूई द्वैती पड़दा लाहइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म दए सिखाला, सो पुरख आप जणाइंदा। अजपा जाप अन्तर पाए माला, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। पूरब लेखे लाए घाला, घाली घाल लेखे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण कँवल इक वड्याइंदा। जन चरण कँवल साची धूल, मस्तक टिक्का नाम लगाईआ। काया चोली रंग चाढ़्हे गूढ़, उतर कदे ना जाईआ। मन मनसा होए दूर, रोग सोग ना कोए वखाईआ। दरस दिखाए हाज़र हज़ूर, हरिजन आसा पूर कराईआ। सर्ब कला सतिगुर भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। वसणहारा नेड़े दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जिस जलवा दित्ता मूसे कोहतूर, तुरत आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण कँवल दए वड्याईआ। चरण कँवल मिले मीत, मित्र प्यारा इक्को नज़री आइंदा। आत्म परमात्म गाए गीत, सोहँ ढोला राग अल्हाइंदा। नज़री आए सतिगुर अतीत, त्रैगुण बन्धन ना कोए पाइंदा। कर किरपा वसे चीत, मन चित ठगौरी ना कोए वखाइंदा। काया करे पतित पुनीत, पतित पापी पार कराइंदा। अमृत मेघ बरसे ठांडा सीत, अग्नी तत्त बुझाइंदा। घर विच घर वखाए ठीक, कूड़ी क्रिया ठीकर भन्न वखाइंदा। चरण कँवल लग्गी प्रीत, प्रीतीवान तोड़ निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। चरण कँवल मंगे मंग, दोए जोड़ सरनाईआ। सुरती शब्द डोर पतंग, घर मन्दिर खेल वखाईआ। अनहद शब्द वजा मृदंग, अनादी नाद सुणाईआ। सेज सुहञ्जणी वेख पलँघ, आत्म सोभा पाईआ। निज घर देवे अनन्द, निजानंद इक दरसाईआ। भाण्डा भरम भउ ढाहे कंध, दूई द्वैत डेरा ढाहीआ। कर प्रकाश अन्धेरे अन्ध, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जिस जन आपणा नाम देवे सोहँ सुहागी छन्द, आवण जावण पतित पावण लख चुरासी फंद देवे कटाईआ।