१९ फग्गण २०१९ बिक्रमी औरंगज़ेब दे मकबरे उत्ते ख़ुलदाबाद
नाबूदे बतरफ़, पेशवा पेशगोई। मुज़ाहर दाऊदे हरफ़, तालब उल्माना हज़रते अनोही। गोबिन्दे शरक, आफ्ताब तलोई। शहिनशाह शकर, नोशे नज़ोही। ख़ुदावंद मुशरक्क, मसलते सनोही। रहमत करीम, कयामते दरोही। बेनज़ीर आमद, ख़ुशामद मबोही। ज़री ख़ाक दामन, पुश्त बे वजोही। कादरे कायनात मुशाहिद, मुसतफ़ा शनोई। ज़ाहरा पीर वाहद, लाशरीक इक शनोई। रहबर नजात वफ़ात आकात लुग़ाते सफ़ात महिवख़ाना सुराही। कदमबूस शबनूस हवस हूस हाजत अलोही, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलमा आलमीन मेहरवान या मबीन गोबिन्द सच तलकीं तुआरफ़ बेनज़ीं मुतयन्न मुतआसर मुहासर ख्वाब फ़र्शोरे बज़ूद आज़गीं।
१९ फग्गण २०१९ बिक्रमी महिंदर सिँघ दे गृह औरंगाबाद
तेरा खेल अनडिठ भगवान, आदि जुगादि नज़र किसे ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कठ्ठे कीते आण, धुर संदेसा सच सुणाइंदा । पीर पैगम्बर चरण कँवल करन ध्यान, सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। भगत दरवेश होए हैरान, नेत्र नैण ना कोए उठाइंदा। कलिजुग कूके आपणा देवे, ब्यान उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। तूं साहिब सदा निगाहबान, आदि जुगादि जुग जुग वेख वखाइंदा। मैं तेरा बाल अञ्याण, छोटा सुत अख्वाइंदा। चार कुण्ट मेरा निशान, प्रभ तेरे सहारे झुलाइंदा। तूं दित्ता मैनूं दान, मैं तेरी आस रखाइंदा। नव खण्ड पृथ्मी वेख मार ध्यान, घर घर मेरा रंग नज़री आइंदा। मैं साबत रहिण ना दित्ता किसे दा ईमान, शरअ शरअ नाल टकराइंदा। लख चुरासी अन्दर वाड़या इक शैतान, हुक्म हाकम आप समझाइंदा। चार खाणी होई वैरान, बाणी बाण ना कोए लगाइंदा। इकवंजा बवन्जा तेरा खेल महान, पंज दो तोहे सोभा पाइंदा। मैं सुण के होया हैरान, निरगुण की की खेल रचाइंदा। सभना कोलों लए ब्यान, पूरब लेखा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाइंदा। कलिजुग कहे सुण भगवान, मेरी तेरे अग्गे अरज़ोईआ। मैं योद्धा सूर बड़ा बलवान, बल आपणा आप धराईआ। तेरा मन्नया धुर फ़रमान, लोकमात सेव कमाईआ। किसे दा चल्लण ना दित्ता ज्ञान, अज्ञान अन्धेर रखाईआ। नाद सुणन ना दित्ता किसे कान, आत्म रस ना कोए वखाईआ। नव नौ चार कीती बियाबान, फुल फुलवाड़ी ना कोए महकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो दस्स के गए शरअ ईमान, मैं शिरकत घर घर दिती पाईआ। सच धर्म दा रहिण ना दित्ता निशान, कूड़ा रंग इक रंगाईआ।
भरम भुलाए राज राजान, तख्त निवासी नज़र कोए ना आईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कुठ्ठा खाण, छुरी हलाल जगत कसाईआ। तेरा रूप नज़र ना आए मेहरवान, जग नेत्र धीआं भैणां रहे तकाईआ। साचा मन्दिर ना दिसे कोए मकान, दीन मज़्हब ज़ात पात करे लड़ाईआ। भोज मिले ना किसे खाण, भक्ख खाए जगत लोकाईआ। पवण स्वास मेल ना कोए प्राण, प्राणी आपणा आप पड़दा ना कोए लाहीआ। नेत्र नैण शरमाए अञ्जील कुरान, अक्ख प्रतख ना सके उठाईआ। ऊँच नीच राउ रंक नेत्र नैण सर्ब वहाण, सुख आत्मक ना कोए दरसाईआ। कूड़ी क्रिया जगत ढोला गाण, तेरा बोला ना कोए सुणाईआ। क्यों अन्त होएं अञ्याण, प्रभ मैनूं रिहा भुलाईआ। तेरी चरणी डिगा आण, दोए दोए जोड़ लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कलिजुग रोवे मारे धाहींआ। कलिजुग रोवे मारे कूक, कूक कूक सुणाइंदा। मैं आपणा देवां सच सबूत, साबत मानुख नज़र कोए ना आइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार वसया पंज तत्त कलबूत, कलमा नबी ना कोए वसाइंदा। कूड़ी क्रिया झूठी मली भबूत, तन माटी ख़ाक ना कोए रमाइंदा। साचा मन्दिर ना दिसे अरूज, अरस कुरस डेरा ढाइंदा। साध सन्त कोई रहिण ना दित्ता महिफ़ूज़, मुफ़लस सब नूं आप बणाइंदा। श्री भगवान क्यों मेरे लई होया कंजूस, दर तेरे वास्ता पाइंदा। मेरी करनी कर महिसूस, महिबूब इक्को ओट तकाइंदा। मैं हुक्म जणाया ख़ूब, साची ख़सलत आप जणाइंदा। नव खण्ड पिृथ्वी सत्त दीप मेरी हदूद, हद्द तेरी विच कदे ना आइंदा। किसे दी रहिण ना दिती सूझ बूझ, बुध बिबेक ना कोए रखाइंदा। सब दे उत्ते चढ़या कूद, बल आपणा आप वखाइंदा। दर तेरे आया निरगुण ढूंड, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। मेरी इच्छया आपे बूझ, तेरे अग्गे झोली डाहइंदा। तेरा भेव सदा गूझ, गहर गम्भीर नज़र ना आइंदा। तूं मेरे नाल करें दूज, मैं तेरा निक्का बाला दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। मैनूं गोबिन्द दस्सी सूझ, साची सिख्या इक दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस तकाइंदा। कलिजुग रोवे मारे धाह, नाअरा इक सुणाईआ। नेत्र खोल्ह बेपरवाह, आपणी अक्ख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान लए दर बुला, क्यों मैनूं दित्ता भुलाईआ। उठ वेख मेरा राह, मैं आपणी सेवा दयां जणाईआ। लख चुरासी कूड़े धंदे दिती ला, माया ममता नाल प्रनाईआ। हउमें हंगता सेजे दिती सवा, सेज सुहञ्जणी नज़र कोए ना आईआ। किसे नूं सूर खवाया किसे नूं गां, साबत कोए रहिण ना पाईआ। सब नूं भुलया तेरा नाँ, नाउँ निरँकार नज़र किते ना आईआ। लोकमात वेख मेरा थाँ, थान थनंतर इक्को अग्न वखाईआ। जगत जीव बणे हँसों काँ, काग हँस ना रूप वटाईआ। पुत्तर मांवां रहे तका, मावां पुत्रां ध्यान रखाईआ। नाता तुट्टा भैण भ्रा, चतुराई रही ना धी
जवाईआ। नूंह सस्स ना शरम हया, प्रभ जू मैं आपणी खेल वखाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ वेसवा घर दित्ते बणा, साबत नज़र कोए ना आईआ। अठसठ तीर्थ कलिजुग जीव नंगे तारीआं रहे ला, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नैण ना कोए उठाईआ। नेत्र रोवण थाउँ थाईं रहे कुरला, करबला घर घर नज़री आईआ। मेरे लई क्यों होया बेवफ़ा, मैं तेरा वफ़ादार बण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे चरणां सीस रखाईआ। कलिजुग रो दस्से हाल, आपणा हाल जणाईआ। पारब्रह्म मेरा इक्को मन स्वाल, तेरे अग्गे रिहा लिखाईआ। कर किरपा मेरे नाल दे दे महाकाल, काल मेरी पूरी आस कराईआ। मेरे सिर ते दे रुमाल, ओढन इक्को पड़दा पाईआ। मेरी करनी वेख कमाल, मैं तेरी करनी दिती गंवाईआ। तेरा नज़र ना आवे कोई सच्चा लाल, बिन गोबिन्द चेला रूप ना कोए वटाईआ। शहिनशाह होए कंगाल, नाम हट्ट ना कोए चलाईआ। पृथ्मी आकाश वज्जे ताल, गगन मण्डल देण दुहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होए बेहाल, बिहबल हो हो रहे कुरलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर अपणीआं घालां गए घाल, लिख लिख तेरा संदेसा लोकमात जगत पढ़ाईआ। मैं किसे नूं चल्लण ना दित्ता किसे दे नाल, अन्दर वड़ के पड़दा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे अरदास सुणाईआ। तेरे अग्गे मेरी अरदास, अरदासा इक्को वार कराइंदा। तूं साहिब पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता नाउँ धराइंदा। जुग जुग तेरा खेल तमाश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तेरा गीत अल्हाइंदा। मैं तेरा छोटा पुत्त तेरे प्यार विच होया बदमाश, बदमाशी घर घर आप सिखाइंदा। ख़ाली कोई रहिण ना दिती लाश, पंज तत्त अन्दर डेरा लाइंदा। माया ममता गृह गृह पावे रास, कूड़ी क्रिया नाच नचाइंदा। तेरी निक्की जिही मुहम्मद शाख़, महिमान लोकमात अख्वाइंदा। तेरा गोबिन्द दासी दास, बण सेवक सेव कमाइंदा। मैं तेरा पुत्तर ख़ास, ख़ालक तेरे रंग रंगाइंदा। मेरे वल वेख मार झात, झाकी तेरी आप जणाइंदा। चारों कुण्ट पई अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। कलिजुग जीव नार होए कमज़ात, हरि जू कन्त ना कोए हंढ्ढाइंदा। रसना जिह्वा बत्ती दन्द गाउँदे गाथ, अन्तर आत्म मेल ना कोए मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा इक्को नज़री आइंदा। कलिजुग अन्त हो बलवान, आपणा बल जणाईआ। साहिब मेरे वेख सुल्तान, सुत्ती जगत लोकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर छड्ड गए मैदान, अन्त कोए रहिण ना पाईआ। मसला घर घर तेरी महिमा लिख गए अञ्जील कुरान, खाणी बाणी राग अल्हाईआ। अन्त सारे पए पछताण, पसचाताप इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरा सुत तेरी ओट तकाईआ। मैं छोटा पुत्त सोहणा चंगा,
कलिजुग इक्को इक्को सुणाइंदा। तेरा हुक्म वजाया मृदंगा, मर्दानगी आपणी इक रखाइंदा। जीव जहान कीता नंगा, पड़दा उपर ना कोए पाइंदा। नेत्र हुंदयां होया अन्धा, तेरा रूप नज़र किसे ना आइंदा। बिन बंदगीयों ख़ाली कीता बंदा, बंदीख़ाना इक वखाइंदा। तेरी मेहर अन्दर आया अन्तिम कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी बहि के डेरा लाइंदा। तेरा खेल सदा बहुरंगा, भेव अभेद ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ख़ाली हथ्थ दर वखाइंदा। कलिजुग कहे मेरे ख़ाली हथ्थ, ख़ाली करी लोकाईआ। जीव जंत साध सन्त पाई नथ्थ, कूड़ी क्रिया डोरी इक उठाईआ। वरन बरन ज़ात पात लाए फट्ट, दूई द्वैत ना कोए मिटाईआ। राज राजान शाह सुल्तान खेड़ा होया भठ्ठ, भाण्डा भरम ना कोए भंनाईआ। हउमें हंगता दूई द्वैत माया ममता कूड़ी क्रिया वज्जी सट्ट, सिर सके ना कोए उठाईआ। आत्म परमात्म तेरा मंत्र साचा नाम सके ना कोई रट, रट्टा दीन मज़्हब लड़ाईआ। चौदां लोक वेख हट्ट, चौदां तबक नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरा तेरी पए सरनाईआ। कलिजुग कहे मैं डिगां सरन, तेरी ओट तकाईआ। मेरा भाणा सारे जरन, तेरा नाउँ भुलाईआ। बिन तेरे मैनूं कोई ना आए फड़न, गुर अवतार पीर पैगम्बर दे के गए गवाहीआ। अन्तिम आए प्रभ करनी करन, करता पुरख वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, अन्त तेरी सार तेरे विच्चों नज़री आईआ। पुरख अबिनाश हो दयाल, ठाकर स्वामी आप जणाइंदा। छोटे सुत मेरे लाल, लालन तेरा रंग रंगाइंदा। जुग चौकड़ी बीते काल, कोटन कोटि रूप वटाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर मार्ग मात सिखाल, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर चलां नाल नाल, आत्म परमात्म खोज खुजाइंदा। सदा सदा सद हो कृपाल, किरपन आपणी दया कमाइंदा। वेले अन्त ना हो बेहाल, तेरा दुखड़ा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। मेहर नज़र नाल तक्क, तक्कवा इक्को इक जणाईआ। कलिजुग मेटणा शक़, शहिनशाह समझाईआ। करे नबेड़ा हक़ो हक़, हकीकत वेखे थाउँ थाईंआ। तेरा फल गया पक्क, श्री भगवान तोड़न आईआ। तेरी लेखे लग्गे रत्त, रत्ती रत्त रत महकाईआ। तेरी सोहणी चंगी मति, कलिजुग जीव दए भुलाईआ। सब दा खेड़ा कीता भठ्ठ, त्रैगुण अग्नी इक्को लाईआ। साचा मार्ग देवां दस्स, नेत्र खोल्ह खोल्ह समझाईआ। तूं उठ के जाणा नस्स, प्रभ साचा रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग इक्को इक जणाईआ। कलिजुग कहे प्रभ दस्स सेवा, मैं सेवक दर ते आया। तूं आदि जुगादि सदा निहकेवा, निहचल आपणा धाम सुहाया। अमृत आपणा दे मेवा, रस इक्को मिट्ठा नज़री आया। वड गहर गम्भीर देवी देवा, देवत
सुर तेरी सरनाया। गुण गावां रसना जिह्वा, साचा ढोला नाद वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलिजुग साचे आप जगाया। कलिजुग उठ बाल अञ्याणे, बाली बुध जणाईआ। तेरे खेल बेमुहाणे, जीव जंत कुरलाईआ। जगत संदेस तेरे गाणे, कूके सर्ब लोकाईआ। नज़र ना आए श्री भगवाने, अन्तर आत्म दरस कोए ना पाईआ। रसना जिह्वा कूड़े खाणे, अंमिउँ रस ना कोए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलिजुग इक्को इक जणाईआ। कलिजुग उठ हो तैयार, सो साहिब आप समझाइंदा। जा के मेरे भगतां कर निमस्कार, जो मेरा नाम ध्याइंदा। तेरा दुखड़ा दए निवार, दु:ख सुख विच बदलाइंदा। तैनूं लै के आए नाल, मेरे चरणां विच बहाइंदा। फिर तेरा पूरा करां स्वाल, सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। कलिजुग दोए जोड़ मंगे निशानी, प्रभ भगतां भेव जणाईआ। श्री भगवान कहे मेरी जोत नूरानी, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। घर घर दस्स के आया आपणी सच कहाणी, सति सतिवादी कर पढ़ाईआ। जो आत्म परमात्म सोहँ गाए बाणी सो भगत भगवान नज़री आईआ। बाकी दिसे ना कोई चार खाणी, चारों कुण्ट रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्नेहुड़ा इक जणाईआ। कलिजुग कहे मैं जावांगा। प्रभ तेरा शुकर मनावांगा। दर भगतां वेख वखावांगा। सोहँ ढोला सुण के, आपणा पन्ध मुकावांगा। लख चुरासी विच्चों चुण के, चरणी सीस निवावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेले उठ धावांगा। साचा वेला हरि समझाएगा । हुक्म इक्को इक सुणाएगा। कलिजुग भुल्ल कदे ना जाएगा। अनमुल्ल आपणी धार वखाएगा। पहली चेत्र दिवस जणाएगा। कलिजुग खेत्र इक वडयाएगा। बण हेतर दया कमाएगा। भगत भगवान कलिजुग नेत्र आप वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महिफ़ल इक्को घर लगाएगा। पहली चेत्र नस्सांगा। प्रभ तेरे भगत दवारे ढठ्ठांगा। सिर चरणां उत्ते सट्टांगा। पिच्छे मूल ना हटांगा। आपणा हक़ लैण नूं डटांगा। मूँहों उच्ची कूक कूक बकांगा। अनझक हो ना झकांगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सब दी कीती दस्सांगा। भय विच कदी ना नस्सांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा इक्को मंगांगा। पुरख अबिनाशी कहे चल के आउणा, वार थित जणाईआ। भगत दवारे सीस नवाउणा, मिले माण वड्याईआ। श्री भगवान आसण लाउणा, सच महल्ले सोभा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर बहाउणा, बचया कोए रहिण ना पाईआ। आम्हणो साम्हणा सब दा ब्यान कराउणा, चुग़ली निन्दया ना कोए रखाईआ। चार जुग दा लेखा अग्गे कढ्ढ वखाउणा, करनी करता
भुल्ल कदे ना जाईआ। जो मंगे सो झोली पाउणा, मेहरवान होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच जणाईआ। मैं मंगां इक्को दात, कलिजुग रिहा जणाईआ। मेरी सोहे अन्धेरी रात, साचा चन्द नज़र ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात छड्डण साथ, जगत संग ना कोए निभाईआ। तेरे चरण मंगण नात, दीन मज़्हब नाता ना कोए जुड़ाईआ। फिर मैं वी जोड़ां दोवें हाथ, ढै पवां सरनाईआ। कर किरपा मेरे रघुनाथ, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। प्रगट हो पुरख समराथ, समरथ आपणी कल धराईआ। मेरा लहिणा मेरी झोली घत्त, लख चुरासी गूढ़ी नींद सवाईआ। भगत भगवान विच्चों लैणे रख, जिन्हां आपणा मेल मिलाईआ। गोबिन्द खोल्हे इक्को हट्ट, दूजा नज़र कोए ना आईआ। निरगुण जोत जगे लट्ट लट्ट, इष्ट देव अवर ना कोए मनाईआ । पुरख अकाल तेरा ढोला तेरी गाथ, दर तेरे इक्को गाईआ। पिछला लेखा वेखीं फ़ेल पास, परचे सब दे हल्ल कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी शाख़, बिन तेरे शनाख़त ना किसे कराईआ। मैं सच सच सच दरबारे देवां आख, मैं सब दे उत्ते हुक्म चलाईआ। इक गोबिन्द तेरे नाल बन्न्ह के आया नात, पुरख अकाल मेरा पिता माईआ। मैं निरगुण उस दी ज़ात, सरगुण चोला जगत हंढ्ढाईआ। अन्तिम वेखे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक वेस वटाईआ। निहकलंक नरायण नर जोती जामा श्री भगवाना नौजवाना मर्द मर्दाना शाह सुल्ताना मण्डल पावे रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। उच्च महल्ले सदा अटले निहचल धाम आदी राम पावे सार, सार शब्द कर तैयार हरि हो न्यार, दो जहान बेपहचान श्री भगवान एका डंक आपणा नाम वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे चरणां राह तकाईआ। चरण दवारे आउणा भज्ज, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। तेरा पड़दा लवां कज्ज, मेहर नज़र उठाइंदा। चरण दवारे बहिणा सज, पिछला पन्ध मुकाइंदा। लोकमात दा मुक्के हज्ज, हाजी रूप ना कोए वटाइंदा। पिछला नाता देणा तज, अग्गे जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा इक सुणाइंदा। तेरी चरणी प्रभ जू आवांगा। बहि चरणां ख़ुशी मनावांगा। धूढ़ी टिक्का मस्तक लावांगा। पिछला लेखा लिखा, आपणी झोली पावांगा। अग्गे तेरे नाम दी मंगां भिच्छा, दूजी वस्त ना कोए वखावांगा। तिन्न जुग करनी रछा, इक्को ओट रखावांगा। सच दुआर तेरा दिसा, दहि दिशा नेत्र बंद करावांगा। तेरे भगतां अग्गे विका, कीमत आपणी ना कोए रखावांगा। जे पिच्छे बोलया फिका, पहली चेत्र चरणी डिग के भुल्ल बख्शावांगा। मैं तेरा बाला निक्का, निक्की निक्की गल्ल सुणावांगा। मेरा सच्चा हो जाए सिका, सिक्दार तैनूं इक अख्वावांगा। जे तूं मेरा खेल डिठा, मैं ख़ुशी ख़ुशी तेरा ढोला गावांगा। मैनूं दे ना जावीं पिठा,
बिन तेरे प्रभू जी जीवंदयां मर जावांगा। मेरा मेरी झोली पा दे हिस्सा, लख चुरासी मंग मंगावांगा। तेरा भगत तेरा गावे किस्सा, उस दे कोल कदे ना जावांगा। उह मैनूं लोकमात विच जिता, मैं हार मन्न के आपणा मूँह भवावांगा। तूं सच्चा कीता हिता, नेंह तेरा वेख ख़ुशी ख़ुशी गुण गावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे भिक्खक बण के आवांगा। भिक्खक बण के आवां स्वाली, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। तेरी निरगुण जोत अकाली, गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे तेरा ध्यान लगाईआ। तूं आदि जुगादि जुगा जुगन्तर दो जहानां माली, लख चुरासी बूटा आप लगाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरुगण वज्जे तेरी ताली, ताल तलवाड़ा इक्को नज़री आईआ। शब्द अगम्म बण मात पिता जो पिता बण करी दलाली, जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। तेरे दर तों कोई ना जाए ख़ाली, निरासा रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। खाली कोई ना गया जग्ग, जो हरि सरनाई आइंदा। कलिजुग तेरी लाज रखे पग्ग, पगड़ी तेरी वेख वखाइंदा। तेरी करनी वेख हरि जू गया रज्ज, रज्ज रज्ज आपणी ख़ुशी मनाइंदा। तेरा वेला अन्तिम जाए सज, साहिब सतिगुर आप सुहाइंदा। मेहरवान पड़दा देवे कज, नाम दुशाला उपर रखाइंदा। भगत भगवन्त लए सद्द, तेरा संग निभाइंदा। पिछली पार कर के हद्द, अग्गे आपणा राह वखाइंदा। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, जम की फाँसी आप तुड़ाइंदा। अमृत जाम प्याए मध, मधुर धुन राग अल्हाइंदा। सच नगारा जाए वज्ज, निरगुण सरगुण आप सुणाइंदा। चार वरन इक्को डोर जाए बज्झ, ज़ात पात रहिण ना पाइंदा। सतिजुग साचा धरत मात दी छाती चढ़े भज्ज, आप आपणा बल वखाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी धार चलाइंदा। इक्को देवे नाम वथ, सोहँ ढोला आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा मुक्के लहिणा आप वखाए नेत्र नैणां, घर आपणे खेल कराइंदा। घर आपणे खेल वखावांगा। तेरी करनी झोली पावांगा। साची सरनी इक रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पहली चेत कर के हेत, साचे दर आप मंगावांगा।
२० फग्गण २०१९ बिक्रमी महिंदर सिँघ दे गृह औरंगाबाद
धरनी कहे मेरी सोहे कुक्ख, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। सतिजुग साचे वेखां मुख, गृह साचे वज्जे वधाईआ। पिछला मिटे मेरा दुःख, दर्द रहिण ना पाईआ। नेत्र नैण वेखां झुक, अक्ख प्रतख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ । धरनी कहे मैनूं चढ़े चाअ, चाउ घनेरा इक रखाईआ। सतिजुग मल्ले कलिजुग था, आप आपणा फेरा पाईआ। तेरा जणाए इक्को नाँ, नाउँ निरँकारा वड वड्याईआ। दो जहानां दए समझां, लोआँ पुरीआँ भेव खुल्हाईआ। चोदां तबकां पाए राह, चौदां लोक राग शनवाईआ। बण के बाला मेरी पकड़े बांह, भज्जा फिरे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दित्ता साचा वर, घर साचे ख़ुशी वखाईआ। धरत कहे मेरा सोहणा रंग, सतिजुग साचा वंड वंडाईआ। श्री भगवान वज्जे मृदंग, नाद इक्को इक सुणाईआ। सच दवारा आपे लँघ, सुहञ्जणी सेज सोभा पाईआ। आत्म परमात्म देवे अनन्द, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया करे खण्ड खण्ड, खण्डा प्रभ का नाम खड़काईआ। गीत सुहागी सुणाए छन्द, सोहँ ढोला इक सुणाईआ। ख़ुशी कराई बंद बंद, बंदीख़ाना दए तुड़ाईआ। मेरी पूरी होवे मंग, तृष्ना रहे ना राईआ। घर मेरे चढ़े चन्द, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी पूरी आस कराईआ। धवल कहे प्रभ हो दयाल, दीनन दया कमाईआ। भगत भेजे आपणे लाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आ के सुणे ग़रीबां हाल, निमाणयां लए जगाईआ। निरगुण मिलाए हो दयाल, शब्दी खेल कराईआ। चार वरन दसाए इक्को धर्मसाल, बरन अठारां इक्को घर वड्याईआ। इक्को नाम इक्को अनाद इक्को नाद वज्जे ताल, अनादी आपणा राग सुणाईआ। इक सरोवर अमृत मारे उछाल, लहर लहर नाल मिलाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण युगत दए जणाईआ। साची चले आपणी चाल, अवल्लड़ी इक्को इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धौल हौला भार कराईआ। धवल कहे मेरी इक्को मंग, प्रभ तेरे अग्गे सीस निवाया। धरनी कहे प्रभ चाढ़्हे रंग, दूजी वार उतर कदे ना जाया। धरत कहे मेरा साहिब सूरा सरबँग, मेहरवान इक अख्वाया। जुग जुग वजाए मृदंग, नाम ढोला रिहा गाया। करे खेल सूरा सरबँग, दूजी ओट ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा जणाया। साचा लेखा साहिब सुल्तान, आपणे हथ्थ रखाईआ। धरनी धरत देवे दान, धवल इक्को इक वड्याईआ। सुण संदेसा ला के कान, मेहरवान रिहा जणाईआ। सतिजुग आवे बाल अञ्याण, आपणा बल रखाईआ। अबिनाशी करता देवे इक ज्ञान, अक्खर इक्को इक समझाईआ। चार वरन करन परवान, सरन इक्को इक रघुराईआ। आत्म परमात्म दस्से खेल महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा जणाईआ। सतिजुग साचा देवे भेज, प्रभ आपणी दया कमाईआ। जोती शब्दी देवे तेज, नूर नुराना हो सहाईआ। भगत भगवान लए वेख, भेव अभेद खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी मेट रेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। नाता
तोड़ मुल्ला शेख़, पंडत पांधे माण गंवाईआ। ग्रन्थी पन्थी करे ना कोए हेत, हितकारी इक्को नज़री आईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण निज आत्म लए पेख, बंद किवाड़ी कुण्डा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। सतिजुग साचा जाए उठ, उठ आपणी लए अंगड़ाईआ। सो पुरख निरँजण गया तुठ, हरि पुरख निरँजण देवे सिफ्त सालाहीआ। एकँकारा भण्डारा दए अतुट, आदि निरँजण वेखणा थाउँ थाईंआ। अबिनाशी करता अमृत जाम प्याए घुट्ट, श्री भगवान इक्को रस वखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म कोलों लए पुछ, लख चुरासी अन्दर घर घर फेरा पाईआ। वेखणहार सच सुच्च, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग खेल करदा रिहा लुक लुक, गुर अवतार हुक्म मनाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवान पारब्रह्म पतिपरमेश्वर शेर हो के रिहा बुक्क, भबक आपणे नाम लगाईआ। धरनी धरत धवल रिहा पुछ, पिछला पड़दा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवान बेपरवाहीआ। सतिजुग कहे दो दो जोड़, प्रभ जोड़ी जोड़ जुड़ाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर चढ़ां घोड़, अस्व इक्को नज़री आईआ। लोकमात जावां दौड़, पुनहि पुनहि सेव कमाईआ। कूड़ी क्रिया मेटां कूड़, अमृत तेरा रस खवाईआ। वरन बरन ज़ात पात दीन मज़्हब वेखां कर के ग़ौर, गहर गम्भीर तेरी मन्न सरनाईआ। रहिण ना देवां कोई ठग्ग चोर, माया ममता होए ना कोए हल्काईआ। काम क्रोध हँकार ना पाए शोर, हाहाकार ना करे लोकाईआ। भगत भगवान तेरी लोड़, आप आपणा मेल मिलाईआ। नाम अगम्मी साची डोर, सुरती शब्दी तन्द बंधाईआ। पावां सार अन्धेरे घोर काया मन्दिर डूँग्घी कन्दर फोल फुलाईआ। साचे मार्ग देवां तोर, राह इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, बण बरदा सेव कमाईआ। बरदा बणां पा ख़ाक, पाकी पाक रूप वटाइंदा। तेरी किरपा खोल्हां ताक, आत्म परमात्म पड़दा लाहइंदा। पूरा करां भविख्त वाक्, पूरब लेखा पन्ध मुकाइंदा। नाता तोड़ ज़ात पात, पारब्रह्म ब्रह्म जीव जंत समझाइंदा। कलिजुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त सृष्ट सबाई गाए इक्को गाथ, ढोला सोहला तेरा नाम पढ़ाइंदा। भगत भगवन्त मिले इक्को दात, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। ऊँच नीच राउ रंक बणा इक जमात, पट्टी इक्को इक वखाइंदा। निरगुण सरगुण बज्झे नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। कूड़ा कलिजुग छड्डे नात, कूड़ी क्रिया धक्का लाइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा वेख खेल तमाश, ख़ालक ख़लक तेरे रंग रंगाइंदा। तूं सर्ब जीआं पिता मात, आदि जुगादी इक अख्वाइंदा। तुध बिन कोए ना पुच्छे वात, सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। मैं लै के जावां तेरी दात, सोहँ मंत्र झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाइंदा। तेरा राह तक्कण समुंद सागर, नेत्र नैण नैण तरसाईआ। तूं वसणहारा डूँग्घी गागर, बेअन्त बेपरवाहीआ। तेरा आदि जुगादी खेल जगत सौदागर, बण वणजारा वेख वखाईआ। तेरा नाउँ करता कादर, कुदरत तेरा रंग दरसाईआ। तूं योद्धा सूरबीर बहादर, बल आपणा आप प्रगटाईआ। तूं पिसर पिदर मादर, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे झोली डाहीआ। दे वस्त अनमोल, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। सतिजुग सच दुआर जा के खोल्ह, श्री भगवान आप समझाइंदा। सतिजुग साचा तोल तोल, कंडा तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। सोहँ शब्द वजाउणा ढोल, ढोलक छैणा ना कोई रखाइंदा। बजर कपाटी पड़दा देणा खोल्ह, जन भगतां राह जणाइंदा। तेरे कोल वस्त अनमोल, अनमुलड़ी दात झोली पाइंदा। कोई ना जाणे पंडत पांधा रौल, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अन्त कोई ना आइंदा। तेरा मेरा इक्को कौल, साची करनी आप समझाइंदा। दए दलासा धरनी धरत धवल धौल, तेरा हौला भार कराइंदा। हर घट अन्दर जाणा मौल, मौला इक्को रंग वखाइंदा। बोध अगाधा शब्द लैणा बोल, अन्तर आत्म आप जणाइंदा। सच प्रीती घोली घोल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप चुकाइंदा। साचा लेखा दस्स मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। धुर संदेसा इक ज्ञान, इक्को इक पढ़ाईआ। शाहो भूप राज राजान, शहिनशाह हुक्म जणाईआ। कलिजुग अन्तिम मेट निशान, सतिजुग रंग रंगाईआ। जा के भगतां कर परवान, पहलों आपणा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सच संदेसा देवे पुरख, पुरखोतम आप जणाईआ। हरख ना कोई सोग ना कोई परख, प्रीख्या विच कदे ना आईआ। भगत दवारे जा के कर दरस, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। आपे मेहरवान अमृत मेघ देवे बरस, करोड़ छिआनवे नैण शरमाईआ। तेरी साची करे चढ़त, चढ़दीआं कला आप वखाईआ। तेरा कोई ना मंगे धड़त, जगत दुकान ना कोई वखाईआ। तेरी आपणे नाल करे लिख्त पढ़त, दूजा खाता होर ना कोई वखाईआ। वेखीं डरके ना जाईं परत, पारब्रह्म प्रभ आप समझाईआ। जन भगत ला के बैठे शर्त, लोकमात खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी रिहा जणाईआ। सति सतिवादी दस्से मीत, मित्र प्यारा आप जणाइंदा। साचा गाउणा इक्को गीत, गोबिन्द राग अल्हाइंदा। अन्तिम नाता तुटे मन्दिर मसीत, शिवदुआला मठ्ठ माण ना कोई रखाइंदा। घर पारब्रह्म बैठा रहे अतीत, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाइंदा। सतिजुग तेरी सच्ची रीत, साहिब सुल्तान आप लगाइंदा। ढोला गाउणा सोहँ गीत, राग ताल ना कोई वजाइंदा। पिछली कीती पिच्छे गई बीत, अगली कहाणी आपणे हथ्थ रखाइंदा। अबिनाशी करता बीठलो
बीठ, बेअन्त बेपरवाह आपणी धार चलाइंदा। मेहरवान वसे सदा नज़दीक, निज नेत्र दरस दिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आप सुणाइंदा। सच संदेसा सुण सतिजुग, सति सति ध्यान लगाया। प्रभ तेरे भगत मेलां चुक्क चुक्क, लख चुरासी खोज खुजाया। अन्दर वड़ां लुक लुक, आपणा मुख छुपाया। सच स्नेहुड़ा तेरा नाम देवा निमस्कार करां झुक झुक, झुक झुक माण अभिमान गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरा संग लैण निभाया । श्री भगवान वड दातार, दयानिध अख्वाईआ। आपणी हथ्थीं दए प्यार, बाले रिहा वड्याईआ। लोकमात कर विहार, बिवहारी आप समझाईआ । मेरा भगत तेरा अधार, तेरा संग रखाईआ। सदा सदा करे प्यार, प्रेम प्रीती इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग तेरे नाल साचे सन्त आप मिलाईआ। साचे भगतो उठो जग्ग, श्री भगवान आप जगाइंदा। हँस बणो होए कग्ग, कागों हँस बणाइंदा। सोहँ मोती माणक चोग चुगो रज्ज, तृष्ना भुक्ख मुकाइंदा। करो दरस उपर शाह रग, शहिनशाह इक्को नज़री आइंदा। कूड़ी क्रिया देवो तज, सच सुच्च दृढ़ाइंदा। अन्तिम सेजा चढ़ो भज्ज, पारब्रह्म ब्रह्म राह तकाइंदा। सच दवारे बहिणा सज, सतिगुर आपणा मेल मिलाइंदा। बिन मक्के काअबिउँ कराए हज्ज, हुजरा इक्को इक वखाइंदा। अमृत जाम पीओ रज्ज, सच प्याला हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप जगाइंदा। उठो भगतो करो ध्यान, श्री भगवान रिहा जगाईआ। बिन पढ़ियां देवे ज्ञान, निज नेत्र आप खुल्हाईआ। नाता तोड़े शरअ ईमान, दीन मज़्हब मोह मिटाईआ। नज़र आए इक भगवान, भावी होर ना कोए डराईआ। सच धर्म दा सच निशान, सति सतिवादी आप वखाईआ। आवण जावण लेखा चुक्के दो जहान, लख चुरासी मात गर्भ देवे ना कोए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। उठो भगतो खोल्हो अक्ख, श्री भगवान आप खुल्हाइंदा। पारब्रह्म प्रभ प्रगट होया प्रतख, प्रतख खेल वखाइंदा। जिउँ भावे तिउँ लए रख, आप आपणी कल धराइंदा। लख चुरासी नालों होवो वक्ख, वक्खरा राह चलाइंदा। आत्म परमात्म मार्ग देवे दस, दहि दिशा पन्ध मुकाइंदा। मन मनुआ हँकारी जाए ढठ्ठ, मति मतिवाली पन्ध मुकाइंदा। बुध बिबेकी जाणे मितगत, गतमित आपणी धार रखाइंदा। देवणहारा धीरज सन्तोख सति, जत इक्को इक जणाइंदा। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत्त, रत्ती रत्त वेख वखाइंदा । अन्तर आत्म परमात्म देवे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा चरणीं जाए ढठ्ठ, किसे सीस ना कोए झुकाइंदा । गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण बस्स, बसते सब दे आप बंधाइंदा। प्रगट हो पुरख समरथ, सतिजुग आपणा राह चलाइंदा।
जीव जंत चढ़ाए इक्को रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। एथे ओथे रखणहारा पत्त, पतिपरमेश्वर फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। उठो भगतो मारो झाक, हरि झाकी आप जणाईआ। प्रभ खोल्हण आया बंद ताक, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। मन्दिर अन्दर वखाए आपणा हाट, चौदां लोक नैण शरमाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, आदि निरँजण दीप डगमगाईआ। अमृत आत्म देवे बूँद स्वांत, निझर झिरना आप झिराईआ। अनहद शब्द वजाए नाद, अनरागी राग सुणाईआ। मेट मिटाए वाद विवाद, रेख रूप रहिण ना पाईआ। दरस दिखाए बहु बिध भांत, जोती जाता सच्चा शहिनशाहीआ। नज़री आए इक इकांत, इक इकल्ला आसण लाईआ। सच सुणाए आपणी गाथ, सोहँ ढोला इक पढ़ाईआ। पिछला चुक्के पूजा पाठ, मंत्र इक्को नाम दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मन्दिर इक दरसाईआ। उठो भगतो वेखो महल्ल, उपर महिफ़ल आप लगाइंदा। निरगुण वसे इक अटल, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। नाउँ रखाए सदा अस्थिल, जोती जोत डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर इक्को इक दरसाइंदा। उठो भगतो वेखो अटारी, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जगाए जोत आप निरँकारी, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जुग जुग वेखे खेल अपारी, पीर पैगम्बर आपणी धार चलाईआ। सतिजुग साचे आई वारी, आपणी वारता रिहा सुणाईआ। सन्त भगत भगवान खेल न्यारी, कोई समझ ना सके राईआ। मन मति बुध ठग्गणहारी, ठगौरी इक्को इक दसाईआ। भगत आत्म सदा कुँवारी, बिन भगवान ना किसे प्रनाईआ। लख चुरासी जूए बाज़ी हारी, जित ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां भेव खुल्हाईआ। उठो भगतो वेखो भेव, अभेदी आप जणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ अलख अभेव, निरगुण रूप वटाइंदा। दाता दानी वड देवी देव, देवत सुर पन्ध मुकाइंदा। वसणहारा निहचल धाम सदा निहकेव, नर नरायण खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। उठो भगतो करो संग, सगला संग निभाईआ। आपणा दवारा वेखो लँघ, घर बैठा बेपरवाहीआ। पारब्रह्म दे गाओ छन्द, तूं मेरा मैं तेरा दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। निज आत्म माणो इक अनन्द, निजानंद रस वखाईआ। दूई द्वैती ढाओ कंध, भाण्डा भरम भंनाईआ। लेखा चुके जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज रहिण ना पाईआ। चारे बाणी मुक्के पन्ध, परा पसन्ती मद्धम बैखरी बैठी सीस झुकाईआ। दर्शन पाओ दवारे सचखण्ड, सच दुआर इक्को नज़री आईआ। मेल मेले सूरा सूरा सरबँग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतां रिहा उठाईआ। भगतो उठो करो विचार, हरि विचार विच किसे ना आईआ। सोच सोच गए गुरू अवतार,
सोच विच पन्ध ना कोए मुकाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह गए पुकार, अन्त लिखण विच ना आईआ। दोए दोए जोड़ करदे गए निमस्कार, सजदा सीस झुकाईआ। तेरा लेखा बेअन्त पारावार, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। सारे मंगदे गए दीदार, नेत्र नैण नैण उठाईआ। जुग चौकड़ी बण लिखार, लेखा जीव जंत समझाईआ। कलिजुग अन्तिम निहकलंक लए अवतार, कलि कल्की फेरा पाईआ। साचे भगत लए उठाल, भगवन आपणे रंग रंगाईआ। साचे सन्तां करे वसाल, वसल इक्को इक वखाईआ। गुरमुखां चले नाल नाल, अन्दर बाहर होए सहाईआ। गुरसिखां बणे आप दलाल, शब्द सरूपी सेव कमाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, शहिनशाह इक रंग चढ़ाईआ। सच दुआर वखाए सच्ची धर्मसाल, काया मन्दिर अन्दर घर घर विच पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान मेल मिलावा सच समझाईआ। भगत जनां जग साचा मेला, मिलणी जगदीश कराइंदा। साहिब सतिगुर सज्जण सुहेला, निरगुण आपणा रंग रंगाइंदा। वसणहारा धाम नवेला, लोकमात फेरा पाइंदा। लेखा जाण गुरु गुर चेला, चेला गुर वंड वंडाइंदा। कटणहारा धर्म राए दी जेला, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाइंदा। आपणे हथ्थ रखे आपणा वेला, वार थित ना किसे समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धरनी धरत धवल सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। धरनी धरत धवल रख उडीक, समुंद सागर उच्चे टिल्ले आप जणाईआ। सतिजुग तेरी गोदी बहे ठीक, लोकमात फेरा पाईआ। भगत भगवान बन्न्हाए प्रीत, प्रीती इक्को इक जणाईआ। ज़िमीं असमान रल के गाउणा गीत, सोहँ ढोला इक वड्याईआ। लेखा चुकाए त्रैगुण अतीत, पंज तत्त वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा थाउँ थाईंआ। धरनी धरत धवल ना हो निरास, निरगुण आसा इक रखाइंदा। कूड़ी क्रिया तेरी बुझे त्रास, तृष्ना रोग आप मिटाइंदा। सति सतिवादी सतिजुग वसे तेरे पास, श्री भगवान आप वसाइंदा। भगत भगवान लेखा जाणे ख़ास, ख़ालस आपणे रंग रंगाइंदा। सति धर्म दी लाए साख़, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट रात, चन्द चांदना इक चमकाइंदा। लख चुरासी शब्द स्वास गाथ, अन्तर आत्म आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता आप कमाइंदा। धरनी धरत धवल कहे प्रभ छेती कर, शहिनशाह दु:ख ना झल्लया जाईआ। चारों कुण्ट आए डर, कूड़ कुड़यारे रहे डराईआ। साध सन्त डूँग्घी भँवरी गए वड़, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। काम क्रोध दा वहे हड़, माया ममता नाल रलाईआ। सब दी उखड़न वाली जड़, फेर सके ना कोए लगाईआ। कृपानिध ठाकर स्वामी ठग्ग चोर यार फड़, आप आपणा बल धराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरां कोलों हो गए निडर, सिर भय ना कोए रखाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा फेरा पाईआ। धरनी धरत धवल ना नेत्र रो, नर नरायण आप समझाइंदा। गुर दुरमति मुखड़ा देवे धो, स्वच्छ सरूपी रूप धराइंदा। अमृत रस देवे चो, तेरी तृष्ना भुक्ख मिटाइंदा। साचा ढोआ देवे ढो, वस्त तेरी झोली पाइंदा। सतिजुग बीज देवे बो, सति सरूपी आप सुणाइंदा। नाम देवे सोहँ सो, सो पुरख निरँजण खेल खलाइंदा। जन भगत जोगा आपे हो, भगवान आपणा संग रखाइंदा। लोआँ पुरीआँ करे लो, प्रकाश प्रकाश विच्चों प्रगटाइंदा। चरण कँवल तेरे नाल जाए छोह, छहबर इक्को इक लगाइंदा। पिछली वस्तू सब दे कोलों लवे खोह, ख़ाली हथ्थ सर्ब फिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, समग्री आपणे हथ्थ वखाइंदा।