२० फग्गण २०१९ बिक्रमी जसवंत सिँघ दे गृह औरंगाबाद
फुल्ल कहे प्रभ तेरे नाल छूह, शहिनशाह मिली वड्याईआ। मेरी बदल गई ख़ुशबू, ख़ुशनूदी इक्को नज़री आईआ। मैं बनास्पत छड्डी जूह, चरण सरन मिली सरनाईआ। मेरी बख्शी गई रूह, दर तेरे सेव कमाईआ। ना हां रही ना हूं, मैं तूं ना कोए दरसाईआ। जिध्धर वेखां नज़री आएं तू ही तूं, तुध बिन नज़र ना कोए उठाईआ। मेरा ख़ुशी होया लूं लूं, पंखड़ी पंखड़ी नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र मेरे उत्ते उठाईआ। फुल कहे मेरी पंखड़ी पत्त, पत पतवन्त तेरी सेव कमाईआ। धन्न भाग मेरी लेखे लग्गी रत्त, तेरे चरणां घोल घुमाईआ। खण्ड खण्ड हो के चरण दवारे गया ढठ्ठ, आपणा मूल मुकाईआ। अग्गे जिउँ भावे तिउँ रख, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। मैं तेरे चरणां सथर बैठा घत्त, तूं सथर यारड़ा सेज हंढ्ढाईआ। मेरा लहिणा देणा मुकया डाली पत, कंडा तन ना कोए चुभाईआ। मैं सुण के आया तेरा जस, जस तेरा वेद पुराण ना सके गाईआ। हो निमाणा चरणी गया ढठ्ठ, आपणा आप मिटाईआ। इक तेरा नाम लवां रट, रट्टा मुक्के जगत लोकाईआ। मैं विकया तेरे हट्ट, करता कीमत आपे पाईआ। मैनूं मार्ग देणा दस्स, दर इक्को मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे दर मिले वड्याईआ। दर तेरे आ के होया शहीद, शहादत आपणी आप जणाइंदा। मेरी इक्को अन्तिम ईद, आदर्श तेरा नज़री आइंदा। आपणे हथ्थीं कट के दे रसीद, तेरा लेखा कोई रहिण ना पाइंदा। मेरी जन्म जन्म दी चुके नींद, आलस रूप ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, दर तेरे आस रखाइंदा। फुल कहे
मेरी पत्ती डोडी, तेरा ध्यान लगाईआ। तेरा भेव ना जाणे कोई ज्ञानी बोधी, पढ़ पढ़ सार किसे ना आईआ। मेरी आत्म परमात्म सोधी, सुध आपणे चरण लगाईआ। दूजे घर मेरी कीमत होवे ना कौडी, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक मिलाईआ। तेरा लेखा जाणया वेदी सोढी, नानक गोबिन्द गया समझाईआ। बेशक मैं चढ़ के बहिवा उच्ची चोटी, बोदी विच कन्डयां आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा देणा नाम वर, दर तेरे मिले वड्याईआ। फुल्ल कहे मैं लाल गुलाबी, गुलशन विच सुहाइंदा। तेरा नूर आफ्ताबी, ताब ना कोए ल्याइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मेरी बदल दे हयाती, तेरे चरणां सीस निवाइंदा। आवण जावण लख चुरासी विच्चों मिले आज़ादी, इक्को तेरा ध्यान लगाइंदा। मैं ना जाणा मात पिता प्यो दादी, कवण मैनूं गोद उठाइंदा। मैं सुणया सच तेरी आदि जुगादी इक्को वादी, जन भगतां मेल मिलाइंदा। श्री भगवान मैं वी तेरे दर दा बणया हाजी, दर तेरे फेरा वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे वास्ता पाइंदा। फुल्ल कहे मेरा रंग फिका, नज़र किसे ना आईआ। बेशक मैं वज़ूदों निक्का, प्यार विच तेरा राह तकाईआ। मेरा मेरे भगवान मेरी झोली पा दे हिस्सा, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। पिच्छों तेरा कहाणी रहि जाए किस्सा, हाज़र हज़ूर हज़रत तेरा मेला इक गोसाईंआ। तेरे चरण कँवल दुआर रस मिल्या मिट्ठा, अमृत इक्को नज़री आईआ । वेखीं करवट बदल ना देवीं पिठा, पुश्त मेरे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मिले वड्याईआ। फुल्ल कहे मैं कंडा ख़ार, मेरा भेव कोए ना पाइंदा। मेरा गुलशन मेरा ग़ुंचा तेरा रूप वेखां बहार, बिहबल हो हो ध्यान लगाइंदा। तेरा विछोड़ा तेरा वैराग करे ख्वार, ख्वारी विच नीर वहाइंदा। कवण वेला मिले प्रभ सांझा यार, सगला संग निभाइंदा। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग पन्ध मुकाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर गल विच पा पा गए हार, मेरी हार जित विच ना कोए ल्याइंदा। शाह सुल्तानां नौजवानां बिरध बालां करया तन शृंगार, सुहंदा आपणे अंग रखाइंदा। जिध्धर वेख्या चारों कुण्ट अन्त पैंदी मैनूं मार, फड़ फड़ बांहों सर्ब बाहर कढ्ढाइंदा। दुखी हो के आया तेरे दरबार, दर आ के सीस निवाइंदा। पंखड़ी पंखड़ी हो के डिगा मूँह दे भार, आपणा बल ना कोए जणाइंदा। मेरी हालत वेख ग़मख़ार, ग़मग़ीन दिलगीर दर तेरे नेत्र नीर वहाइंदा। मैं वेख होया शरमसार, मेहरवान नेत्र नैण अक्ख ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाइंदा। साची सिख्या सुण फुल्ल, श्री भगवान आप जणाईआ। तेरा अन्तिम पए मुल्ल, करता कीमत आप चुकाईआ। लोकमात ना जाएं रुल्ल, ख़ाकी ख़ाक ना कोए मिलाईआ। तूं दर ते आएयों भुल्ल, प्रभ भुल्यां मार्ग पाईआ।
लेखे लाए तेरी कुल, कुलवन्ता बेपरवाहीआ। तेरा बूटा ना जाए हुल, पत डाली आप महकाईआ। तूं चरण प्रीती ग्यों घुल, घोल घोली वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच रिहा जणाईआ। सुण फुल कर ध्यान, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। तेरी अन्त होए कल्याण, करनी करता आप कमाइंदा। तैनूं गुरमुखां चाढ़या दान, गुर सतिगुर वेख वखाइंदा। नाल गुरसिखां देवे माण, अभिमान रूप ना कोए जणाइंदा। तेरी पिछली चुक्की काण, अग्गे आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। फुल्ल आएयों गुरमुख हथ्थ, तैनूं मिले वड्याईआ। तेरी पत लए रख, रक्षया करे हर घट थाईंआ। तेरी महिमां अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। तूं सेवा करी पुरख समरथ, समरथ आपणी झोली पाईआ। तूं डाली नालों आयां लथ्थ, घर साचे वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी पंखड़ी आपणे चरण छुहाईआ। साचे फुल तेरा गुरमुख संगी, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। तेरी खेल सदा बहु रंगी, भेव अभेद खुल्हाइंदा। मिले दात मूँहों मंगी, आवण जावण पन्ध कटाइंदा। तेरी जन्म जन्म दी कटे तंगी, दु:ख सुख विच बदलाइंदा। तेरी पिठ ना होवे नंगी, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। दीन दयाल सदा बख्शंदी, बख्शश इक्को इक वरताइंदा। वेख खेल विच वरभण्डी, ब्रह्मण्डी खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फूल तेरा नाउँ वड वड्याइंदा। साचे फूल तेरा गुरसिख सहारा, तेरा संग मिलाईआ। दोहां विचोला आप निरँकारा, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। प्रेम नाल करे प्यारा, प्यार प्रेम नाल वटाईआ। नेत्र वेखे खोल्ह उग्घाड़ा, अक्ख प्रतख रूप प्रगटाईआ। काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, बनास्पत नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जिस साहिब सतिगुर मिल्या पीर ज़ाहरा, तिस अग्गे चले ना कोए चतुराईआ। जिस दा नाउँ जपदे गए गुर अवतारा, पीर पैगम्बर ढोला राग अल्हाईआ। सो प्रगट होया महाबली अवतारा, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। कर किरपा जिस चाहे तिस करे पार उतारा, जन्म मरन कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब वड्याईआ। फुल निमाणा प्या हस्स, हस्स हस्स ख़ुशी मनाइंदा। श्री भगवान मैं होया भगतां वस, तेरे भगतां नाल हथ्थ मिलाइंदा। दोहां अन्दर ग्यों वस, दूजा रंग ना कोए रखाइंदा। की गाईए तेरा जस, जस गायां तेरा अन्त ना कोए पाइंदा। तेरी वड्याई सचखण्ड दवारयों आएं नठ्ठ, ग़रीब निमाणयां गले लगाइंदा। मेरी पखंड़ी मेरी डोडी मेरा फूल मेरा कँवल फड़ आपणे हथ्थ, आप आपणी गोद सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दित्ता इक वर, मेरी पिछली पूरी आस कराइंदा। सुण फुल्ल हरि दी गल्ल, हरि जू आप जणाईआ। जुग चौकड़ी खेल अछल अछल्ल, भेव किसे ना आईआ।
तूं गुरमुखां नाल ग्यों रल, गुरमुख तेरा संग निभाईआ। दोहां मिले इक्को फल, इक्को वस्तू झोली पाईआ। वेखणहार जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी डल, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख फुलवाड़ी आप महकाईआ। उठ फुल वेख गुरमुख रंग, सो सतिगुर आप रंगाइंदा। आत्म सेजा सोहे पलँघ, उत्ते तेरी बरखा लाइंदा। निरगुण हो के अन्दर लँघ, निरवैर आपणी कल धराइंदा। शब्द अगम्म वजाए मृदंग, अनहद राग सुणाइंदा। अमृत धार वहे गंग, निझर झिरना आप झिराइंदा। आत्म परमात्म इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाइंदा। ढोला सुणाए इक्को छन्द, तूं मेरा मैं तेरा दूजा रूप ना कोए वखाइंदा। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, जगत आपणा मेल मिलाइंदा । बंदीख़ाना तोड़ बंद, बंदश आपणे नाम पाइंदा। लेखा चुके गाउणा बत्ती दन्द, जिस जन आपणा दरस दिखाइंदा। कर प्रकाश निरगुण चन्द, जोत निरँजण डगमगाइंदा। पिछली जगत नाल गई हंढ्ढ, अग्गे गुरमुखां मेल मिलाइंदा। एथे ओथे मुक्के पन्ध, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। फुल कहे मेरे वड्डे भाग, गुरमुखां संग रखाया। मेरा सज्जण मिल्या साक, घर साहिब इक्को पाया। मेरा बंद खुलया ताक, अन्ध अन्धेर मुकाया। मैं नेत्र वेख्या झाक, पारब्रह्म प्रभ इक्को नज़री आया। मेरी लेखे लग्गे राख, पत्त डाली प्रेम प्रीती विच भस्म कराया। चरण कँवल बज्झे नात, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाया। लेखा लिख्या जगत विहार कलम दवात, बिन कलम शाही रंग चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरा लेखा अन्त मुकाया। लेखा अन्तिम मुकया गुल, लोकमात रहिण ना पाईआ। हरि जू खेल करे अनमुल्ल, अनमुलड़ी दात वरताईआ। अमृत आत्म ना जाए डुल्ल, गृह मन्दिर आप टिकाईआ। सति दवारा गया खुल्ह, ख़ालक ख़लक रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार जगत वड्याईआ। जगत वड्याई भगत भगवान, भय भंजन भेव जणाइंदा। साचा मेला जीव जहान, जागरत जोत जोत डगमगाइंदा । आत्म परमात्म दे ज्ञान, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। सच वखाए इक मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। दीवा बाती जगे महान, अगम्म अथाह बेपरवाह आपणा नूर प्रगटाइंदा। सन्त साजण कर परवान, गुरमुख आपणे अंग लगाइंदा। गुरसिखां बख्शे चरण ध्यान, चरणोदक मुख चुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर दाता इक्को इक अख्वाइंदा। वर दाता हरि गहर गम्भीर, गुणवन्ता वड वड्याईआ। सब दा लेखा वेखे अख़ीर, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। भगत भगवान चोटी चाढ़्हे फड़ अख़ीर, जगत जहान भगत हद्द मुकाईआ। नाता तोड़ शरअ ज़ंजीर, साख्यात दरस दिखाईआ। आवण जावण
कट भीड़, लख चुरासी फंद कटाईआ। अमृत आत्म बख्श सीर, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। बदलणहार आप तकदीर, तदबीर आपणी दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा आप चुकाईआ। हरिजन लेखा चुक्के मात, बाकी नज़र कोए ना आया। जिस जन बख्शे नाम दात, तिस आपणा रंग रंगाया। दरस दिखाए बहु बिध भांत, रूप अनूप आप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख सन्त सुहेले फड़, गुर चेले आपणी गंढ्ढ पवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन लगाया आपणे लड़, पौड़े साचे फड़ चढ़ाया।
२० फग्गण २०१९ बिक्रमी जगजीत सिँघ दे गृह औरंगाबाद
गुरसिख बाल सदा अञ्याण, बाली बुध रखाईआ। गुर शब्द चतुर सुघड़ सुजान, सदा सदा समझाईआ। साहिब सतिगुर हो मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। नाम निधाना दे ज्ञान, करे सच पढ़ाईआ। मन्दिर वखाए इक अस्थान, सच दुआर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख बाले वेख वखाईआ। गुरमुख बाला निक्का नढ्ढा, जुग जुग वेख वखाइंदा। प्रेम प्यार अन्दर बद्धा, आपणा बन्धन पाइंदा। लख चुरासी विच्चों कढ्ढा, आपणे रंग रंगाइंदा। आवण जावण पार कराए हद्दा, घर साचे मेल मिलाइंदा। आपणी उपजाए साची यद्दा, विश्व आपणा राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणा खेल वखाइंदा। गुरमुख बाला बाली बुध, बचपन हरि जणाईआ। बुध बिबेकी देवे सुध, सुरती शब्द मिलाईआ। आत्म परमात्म वेखे कुद्द, घर घर विच होए सहाईआ। आप आपा लए बुज्झ, ममता मोह मिटाईआ। हरि चरण प्रीती जाए रुझ, इक्को सेव कमाईआ। भेव चुके आत्म परमात्म गुझ, पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणे रंग वखाईआ। गुरसिख नंन्हां निक्का बच्चा, सतिगुर देवे माण वड्याईआ। हिरदे अन्दर आपे रचा, रच रच वेख वखाईआ। नाम जणाए इक्को सच्चा, साची सच करे पढ़ाईआ। धुर दरगाही देवे पता, पाती इक्को हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरसिख सदा बाल अञ्याण, बाली बुध रखाइंदा। गुरमुख देवे इक ज्ञान, ज्ञान अन्तर आत्म जणाइंदा। सति सतिवादी मिले आण, सति सति भेव खुलाइंदा। भगत भगवान करे कल्याण, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। लेखा जाण जीव जहान, हरिजन साचे खोज खुजाइंदा। शब्द अगम्म इक बबाण, पारब्रह्म वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख गुर गुर सेव लगाइंदा। गुरसिख बाल करे निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। आपणी
किरपा गुर सतिगुर धार, तेरी धार समझ विच ना आईआ। चरण कँवल दे प्यार, प्रेम प्रीती इक सिखाईआ। नेत्र दरस दीद दीदार, दर्दी दर्द वंडाईआ। हाल सुण मुरीदां आण, मुर्शद फेरा पाईआ। ग़रीब निमाणयां कर पहचान, पिछला दु:ख गंवाईआ। अगला दे धुर फ़रमान, सच संदेस सुणाईआ। श्री भगवान हो मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। पूरब विछड़े मेले आण, आपणे अंग लगाईआ। सोहँ दित्ता इक ज्ञान, नाम मंत्र दृढ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान करे परवान, परम पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख बाल गुरसिख अञ्याण, बाली बुध फड़ बांहों पार कराईआ।
२० फग्गण २०१९ बिक्रमी सरमैल सिँघ दे गृह औरंगाबाद
सतिगुर साहिब सदा दयाल, दया धार अख्वाइंदा। गुर गुर होए सदा कृपाल, कर किरपा वेख वखाइंदा। भगत भगवन्त खेल महान, श्री भगवान आप कराइंदा। सन्त सुहेले देवे दान, नाम निधाना झोली पाइंदा। गुरमुख वेखे चतुर सुघड़ सुजान, मूर्ख मूढ़्हे धंदे लाइंदा। गुरसिख चरण धूढ़ी देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। मनमुख जीव सर्ब कुरलाण, धीरज धीर ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा भेव खुल्हाइंदा। सतिगुर दाता योद्धा सूर, महाबली अख्वाईआ। गुर गुर सदा आसा पूर, मनसा मेट मिटाईआ। भगत भगवान मेला हाज़र हज़ूर, नित नवित्त वेख वखाईआ। सन्तन नाते तोड़े कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। गुरमुखां बख्शे चरण धूढ़, मस्तक टिक्का इक्को लाईआ। गुरसिखां माण गुरबत तोड़े ग़रूर, प्रेम प्रीती इक जणाईआ। मनमुखां रखे दूर दूर, दर कोए बहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता वेख वखाईआ। सतिगुर सच्चा दीन दयाल, निरगुण निराकार अख्वाइंदा । गुर गुर रूप शब्द दयाल, सरगुण आपणा बन्धन पाइंदा। भगत भगवन्त बण दलाल, दर घर साचे मेल मिलाइंदा। सन्तन देवे नाम निधान, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। गुरमुखां देवे इक ज्ञान, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। गुरसिखां वेखे मार ध्यान, नेत्र लोचण नैण खुल्हाइंदा। मनमुख जीव सर्ब पछताण, दर ढोई कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता खेल कराइंदा। सतिगुर पूरा सदा बलवान, बल आपणा आप धराईआ। गुर गुर खेल विच जहान, बोध अगाध पढ़ाईआ। भगत भगवान कर पहिचाण, मेल मिलाए बेपरवाहीआ। सन्त साजण बख्श ध्यान, चरण कँवल सरनाईआ। गुरमुख नाता तोड़ शरअ शैतान, शख़सीयत इक्को इक जणाईआ। गुरसिख
राग सुणाए कान, मंत्र नाम पढ़ाईआ। मनमुख जीव सर्ब कुरलाण, सति सन्तोख ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा रंग रंगाईआ। सतिगुर पूरा गहर गम्भीर, गुणवन्त अख्वाइंदा। गुर गुर मेला जुग जुग पीर, पीर पैगम्बर वेख वखाइंदा । भगत भगवान चोटी इक अख़ीर, आख़र आप चढ़ाइंदा। सन्त साजण बेनज़ीर, निरगुण नूर नूर दरसाइंदा। गुरमुखां कट मात भीड़, मार्ग साचे लाइंदा। गुरसिखां लेखा चुका शाह हकीर, इक्को रंग वखाइंदा। मनमुख जीव सदा दिलगीर, सच भरवासा ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आपणा भेव चुकाइंदा। मनमुख नेत्र रोवे नीर, नैण रहे कुरलाईआ। गुरसिख मिले इक्को धीर, सांतक सति जणाईआ। गुरमुख पड़दा चीर, आपणा घर दरसाईआ। सन्त साजण मेट लकीर, द्वैती पन्ध चुकाईआ। भगत भगवान नाम शमशीर, इक्को हथ्थ फड़ाईआ। गुर गुर नाता तोड़ सरीर, शब्दी शब्द रूप वटाईआ। सतिगुर दाता गुणी गहीर, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाईंआ। सतिगुर साहिब पुरख अगम्म, अगम्मड़ी खेल कराइंदा। गुर गुर रूप ना मरे ना पए जम्म, शब्दी धार जणाइंदा। भगत भगवान जाणे कम्म, निहकर्मी वेख वखाइंदा। सन्त साजण बेड़ा बन्न्ह, आपणे कंध उठाइंदा। गुरमुख राग सुणा कन्न, अनादी नाद वजाइंदा। गुरसिख साचे चाढ़्ह चन्न, लोकमात रुशनाइंदा। मनमुखां अन्तिम देवे डंन, लख चुरासी विच भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवन, भगवान आपणी धार चलाइंदा। मनमुख रोवण मारन धाह, हौला भार ना कोए कराईआ। गुरसिख तक्कण इक्को राह, नेत्र नैण उठाईआ। गुरमुखां मिले आप मलाह, प्रभ आपणा फेरा पाईआ। सन्त साजण लए जगा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। भगत भगवान लेखा दए चुका, आप आपणा पड़दा लाहीआ। गुर गुर डंका दए वजा, शब्द शब्दी सेव कमाईआ। सतिगुर पूरा निरगुण जोत कर रुशना, पारब्रह्म प्रभ आपणा वेस वटाईआ। दो जहानां शाह पातशाह, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल खला, ख़ालक वेखे थाउँ थाईंआ। रहबर बण आप ख़ुदा, ख़ुदी सब दी दए मिटाईआ। मुरीद मुर्शद रहिण ना देवे जुदा, आप आपणे अंग लगाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन सन्त सुहेले गोद उठा, भगत भगवान दए वड्याईआ। शब्द नाद धुन ब्रह्माद हो विस्माद दए वजा, आप आपणा हुक्म सुणाईआ। सतिगुर सज्जण धूढ़ी मजन दए नुहा, जन्म कर्म दुरमति मैल धवाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सच स्वामी पकड़े बांह, निहकामी निहकर्मी कर्म कांड गुरमुख दए मुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद देवणहारा ठंडी छाँ, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।