पुस्तकालयभाग १३

२० फग्गण २०१९ बिक्रमी महिंदर सिँघ दे गृह औरंगाबाद

तख्त निवासी एकँकारा, अक्ल कल हरि खेल खलाइंदा। शाहो भूप वड सिक्दारा, शहिनशाह आपणा हुक्म सुणाइंदा। निरगुण निरगुण खोल्ह किवाड़ा, बेपरवाह आपणी कार कमाइंदा। पकड़ उठाए सुत दुलारा, शब्दी नैण खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे खेल रचाइंदा। सचखण्ड निवासी पुरख अगम्म, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। निरवैर जाणे आपणा कम्म, करनी करता आप कमाईआ। जुग चौकड़ी बेड़ा बन्न्ह, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। सच संदेसा नाम धन, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अथाह, आपणी कार कमाइंदा। सो पुरख निरँजण बेपरवाह, भेव अभेद जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। एकँकारा दए सलाह, साची सिख्या आप समझाइंदा। आदि निरँजण दीप जगा, नूर नुराना डगमगाइंदा। श्री भगवान खेल रचा, निरगुण आपणी कार कमाइंदा। अबिनाशी करता पकड़नहारा बांह, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाइंदा। पारब्रह्म लेखा दए जणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणी धार जणाइंदा। सचखण्ड निवासी श्री भगवान, वड्डा वड वड्याईआ। योद्धा सूरबीर नौजवान, बल आपणा आप रखाईआ। जोती जाता हो प्रधान, पुरख अकाल आपणा हुक्म मनाईआ। सच संदेसा देवे आण, धुर फ़रमाणा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा खेल रचाईआ । सचखण्ड हरि खेल अवल्ला, निरगुण निरवैर आप कराइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटला, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। आदि जुगादी इक इकल्ला, अक्ल कल आपणी धार जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा भेव जणाइंदा। सचखण्ड निवासी भूपत राजा, मेहरवान वड्डी वड्याईआ। वेखणहारा आपणा सच तमाशा, मण्डल रास आप रचाईआ। साचे गृह कर प्रकाशा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। दर दरवेश बण दासी दासा, घर बैठा सीस झुकाईआ। आपणी इच्छया पूरी करे आसा, भिच्छया आपणी आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा रंग रंगाईआ। सचखण्ड निवासी साचा रंग, निरगुण निरवैर आप रंगाइंदा। सिँघासण सुहाए इक पलँघ, पावा चूल ना कोए वखाइंदा। सति सतिवाद वजाए मृदंग, तार सतार ना कोए हिलाइंदा। कर प्रकाश बिन सूरज चन्द, निर्मल जोत डगमगाइंदा। आपणी वंडे साची वंड, वंडणहार आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा राह चलाइंदा। सचखण्ड निवासी सच सुल्तान, साचा राह चलाईआ। पुरख अबिनाशी नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। जोती जाता

हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ। धुर संदेसा सच फ़रमान, सति सतिवादी आप अल्हाईआ। करे खेल श्री भगवान, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। आपणी करनी कर परवान, करता पुरख धार बंधाईआ। सीस जगदीश सुहाए आण, बेपरवाह आपणा पड़दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा भेव चुकाईआ। सचखण्ड हरि खोल्हे भेव, अभेद भेद आप जणाइंदा। निरगुण करे निरगुण सेव, सेवक सेवा रूप वटाइंदा। दाता दानी बण अलख अभेद, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे साचे चढ़, तख्त निवासी पुरख अबिनाशी एकँकारा सोभा पाइंदा। सचखण्ड दवारे निरगुण चढ़या, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। साचे मन्दिर आपे खड़या, भूपत भूप वड वड्याईआ। नाउँ निरँकार आपे पढ़या, लेखा लिख ना सके कोई राईआ। आपणा घाड़न आपे घड़या, तत्तव तत्त ना कोए वड्याईआ। आपणा प्रकाश आपे धरया, असुते वेस धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दए वड्याईआ। सचखण्ड सुहाए सच महल्ल, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। दीपक दीआ गया बल, तेल बाती ना कोए टिकाईआ। आपणे अन्तर आपे रल, आपे वेख वखाईआ। आपणा सिँघासण आपे मल, हरि जू आपे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे दए वड्याईआ। सचखण्ड दवारा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। हरि पुरख निरँजण महिमा अगणत, भेव अभेद ना कोए रखाइंदा। एकँकारा कर खेल नार कन्त, सेज सुहञ्जणी आप हंढ्ढाइंदा। आदि निरँजण नाउँ निरँकारा मणीआं मंत, सोहला ढोला इक दृढ़ाइंदा। अबिनाशी करता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा इक सुहाइंदा। सचखण्ड दुआर सुहञ्जणा, श्री भगवान आप सुहाईआ। दीपक जगे आदि निरँजणा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। करे वसेरा दर्द दु:ख भय भञ्जणा, बेअन्त बेपरवाह जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड देवे माण वड्याईआ। सचखण्ड दुआर सुहाए आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, इष्ट देव ना कोए रखाइंदा। ना कोई तीर्थ ना कोई ताट, किनारा नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा खेल वखाइंदा। सचखण्ड हरि खेल अपार, अपरम्पर आप कराईआ। ना कोई शब्द नाद धुनकार, रागी राग ना कोए अल्हाईआ। ना कोई जीव जंत पसार, साध सन्त ना कोए वड्याईआ। ना कोई सूरज चन्द सतार, मण्डल मण्डप ना कोए रुशनाईआ। ना कोई ज़िमीं असमान पहाड़, समुंद सागर ना कोए दरसाईआ। ना कोई पुरख ना कोई नार, कन्त सेज ना कोए सुहाईआ। इक इकल्ला एकँकार, निरगुण बैठा डेरा लाईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह करे आपणी कार, दूजा संग ना कोए रलाईआ।

आपणी इच्छया कर तैयार, निरिच्छत आपणी मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड इक्को इक सुहाईआ। सचखण्ड दवारा होए वड्डा, हरि वड्डा आप वड्याइंदा। निरगुण वसे बाला नढ्ढा, नज़र किसे ना आइंदा। आपे जाणे आपणी आर पार हद्दा, हदूद विच कदे ना आइंदा। आपणे प्रेम प्यार आपे बद्धा, दूजा बन्धन ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा इक वसाइंदा । सचखण्ड दुआर वसाए निरगुण जोत, निरवैर पुरख वड्डी वड्याईआ। आप बणाए आपणा कोट, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। करया खेल बेअन्त बहुत, बहु बिध धार आपणा राह चलाईआ। आपणे उत्ते होए मोहत, मुहब्बत आपणे नाल बंधाईआ। आपणी देवे सच सरोत, सोभावन्त सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा इक्को इक रुशनाईआ। सचखण्ड दवारे इक्को नूर, नूर नुराना आप अख्वाइंदा। प्रगट हो ज़ाहर ज़हूर, ज़ाहरा कल धराइंदा। मुकामे हक़ सच दस्तूर, बेपरवाह राह जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नूरी जलवा डगमगाइंदा। नूरी जलवा परवरदिगार, एका एक नज़री आईआ। आदि जुगादी एकँकार, आपणी कल धराईआ। साचे मन्दिर खोल्ह किवाड़, सच सिँघासण सोभा पाईआ। लेखा जाण धुर दरबार, दरगाह साची देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड वसे साचे थाईंआ। सचखण्ड दुआर वसे सति, सति सति समझाइंदा। सचखण्ड दवारे खेल हरि समरथ, समरथ आपणी धार वखाइंदा। सचखण्ड दवारे निरगुण निराकार हो प्रगट, प्रगट आपणी कल वखाइंदा। सचखण्ड दवारे इक्को हट्ट, हटवाणा इक्को नज़री आइंदा। सचखण्ड दवारे इक्को तट, सरोवर इक्को इक जणाइंदा। सचखण्ड दवारे इक्को वत, बीज मंत्र आपणा आप बिजाइंदा । सचखण्ड दवारे इक्को कमलापति, नर निरँकारा नज़री आइंदा। सचखण्ड दवारे इक्को जस, साचा सोहला आपे गाइंदा। सचखण्ड दवारे इक्को खाट, श्री भगवान सोभा पाइंदा। सचखण्ड दवारे इक्को वाट, पांधी अग्गे पन्ध ना कोए मुकाइंदा। सचखण्ड दवारे इक्को ज़ात, दूजा रूप ना कोए धराइंदा । सचखण्ड दवारे खेल तमाश, सचखण्ड निवासी आप कराइंदा। सचखण्ड दवारे पूरी करे आस, आपणी आसा पूर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दवारे आपणा डेरा लाइंदा। सचखण्ड दुआर मंगे मंग, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। सो पुरख निरँजण चाढ़या मैनूं रंग, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण दित्ता इक अनन्द, अनन्द अनन्द दरसाईआ। एकँकार हो बख्शंद, बख्शश मेरी झोली पाईआ। आदि निरँजण चाढ़या चन्द, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करते गाया छन्द, साचा ढोला इक अल्हाईआ। श्री भगवान पाई ठंड, मेरे अन्तर

चरण कँवल टिकाईआ। पारब्रह्म मेरा देणा संग, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मिले सरन सरनाईआ। श्री भगवान हो दयाल, सचखण्ड दुआर जणाइंदा। तेरा लेखा बेमिसाल, तेरी मिसल ना कोए बणाइंदा। आदि जुगादि वेखां तेरा हाल, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। सति सतिवादी बण दलाल, जुग जुग वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाइंदा। सचखण्ड दुआर नेत्र रो, नैणां नीर वहाईआ। धन्न भाग तेरे चरण गए छोह, मेरी छाती उत्ते टिकाईआ। मैं सुणदा रहां तेरे नाम दी सो, छन्द इक्को इक अल्हाईआ। मेरी वस्त मेरे कोलों ना लईं खोह, तेरे चरण पवां सरनाईआ। मैं तेरे जोगा गया हो, मैं दूजी ओट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दए वड्याईआ। सचखण्ड सुण मेरी आस, आसावंद जणाइंदा। तेरा संग पुरख अबिनाश, आदि जुगादि रखाइंदा। तूं रहिणा दासी दास, साची सेवा इक समझाइंदा। तेरे थल्ले खेल करां पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप जणाइंदा। सचखण्ड कहे मैं हो निमाणा, प्रभ तेरी सेव कमाईआ। तूं शाह पातशाह सच्चा सुल्ताना, हउँ भिक्खक रूप वटाईआ। दर दरवेश हो के मंगां दाना, आपणी ख़ाली झोली रिहा डाहीआ। तूं मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहरवाना, तूं मेहर नज़र इक रखाईआ। मैं बरदा बणां ग़ुलामा, तूं ग़फ्लत विच कदे ना आईआ। मेरी सलामा कर परवाना, अलैकम इक्को इक जणाईआ। तेरे प्रेम बद्धा गाना, तुध बिन सके ना कोए खुल्हाईआ। तूं साहिब मर्द मर्दाना, तेरी मर्दानगी मोहे भाईआ। तूं शहिनशाह सुल्ताना, सीस ताज इक रखाईआ। तेरा हुक्म दो जहानां, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दवारे रिहा जणाईआ। सचखण्ड दवारे सुण ला कर कान, हरि करता आप जणाइंदा। तेरे घर विच बणावां मकान, थिर घर नाउँ रखाइंदा। थिर घर देवां माण, शब्दी सुत वंड वंडाइंदा। शब्दी सुत कर परवान, साची भिच्छया झोली पाइंदा। साची भिच्छया इक महान, आपणी दात आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आप जणाइंदा। सचखण्ड दवारे सुण लै बोल, अनबोलत आप जणाईआ। सदा सदा सद वसां तेरे कोल, विछड़ कदे ना जाईआ। थिर घर कुण्डा देवां खोल्ह, शब्द सुत बहाईआ। अग्गे खेल करां अनमोल, अनमुलड़ी दात वरताईआ। तूं सुत्ता ना रहिणा बण अनभोल, बेपरवाह रिहा जगाईआ। आदि जुगादि रहिणा अडोल, डोल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्नेहुड़ा इक सुणाईआ। सचखण्ड दवारे खोल्ह अक्ख, सो पुरख निरँजण आप खुल्हाइंदा। सुत

दुलारा करां प्रतख, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। थिर घर साचे देवां रख, रक्षक आपणा भेव चुकाइंदा। अगला मार्ग देवां दस्स, विष्न ब्रह्मा शिव झोली पाइंदा। त्रैगुण माया बन्न्हां नत्त, पंज तत्त मेल मिलाइंदा। लख चुरासी कर प्रगट, साची घाड़न घड़त घड़ाइंदा। निरगुण निरगुण खेल तमाश, लोकमात राह चलाइंदा। रवि ससि कर प्रकाश, मण्डल मण्डप तेरा देस सुहाइंदा। घट घट अन्दर कर कर वास, जोती जाता खेल खलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर आप समझाइंदा। सचखण्ड दुआर गया मन्न, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तेरी वड्याई साहिब धन्न, हउँ बालक कहिण ना पाईआ। सुत दुलार प्रगट होवे तेरा जन, विष्न ब्रह्मा शिव करे कुड़माईआ । तूं सब दा बणना जननी जन, मात पित अख्वाईआ। दाई दाया बण के बेड़ा देणा बन्न्ह, निरगुण आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। सचखण्ड दवारे दे दिलासा, श्री भगवान आप समझाइंदा। निरगुण हो के खोल्हां ख़ुलासा, सरगुण आप समझाइंदा। वेख वखावां पृथ्मी आकासा, गगन मण्डल राह जणाइंदा। आत्म परमात्म देवां भरवासा, पूरी इच्छया आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप जणाइंदा। साची करनी शब्द दुलार, गुर सतिगुर आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मार्ग दयां सखाल, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। दीना बंधप हो दयाल, दीनन आपणी दया कमाईआ । सच वखावां इक धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दुआर तेरा भेव न्यार आपणे हथ्थ रखाईआ। सचखण्ड कहे प्रभ दस्स कहाणी, तेरे अग्गे मेरी अरज़ोईआ। निरगुण रूप तेरा नुरानी, निरँकार तेरी शहिनशाहीआ। तेरा खेल दो जहानी, निरगुण सरगुण दए वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव भरन पाणी, बण सेवक सेव कमाईआ। तेरा नाउँ रचाए खाणी बाणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण जस जस सुणाईआ। तेरी सच कवण निशानी, लोकमात लएं प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दवारे रिहा जणाईआ। सचखण्ड सच निशाना, श्री भगवान आप जणाइंदा। निरगुण हो के सरगुण पहनां बाणा, बाण निराला तीर चलाइंदा। घट घट अन्दर होवां जाणी जाणा, भेव अभेद खुल्हाइंदा। अगम्म अथाह बोध अगाध शब्द अनाद गावां गाणा, अनहद आप पढ़ाइंदा। भूपत भूप बण के राणा, आत्म परमात्म वेख वखाइंदा। एका घर करे टिकाणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल जणाइंदा। सचखण्ड कहे प्रभ दस्स हाल, किस बिध आपणी खेल चलाईआ। कवण अवल्लड़ी चलें चाल, निराली मात रखाईआ। निरगुण सरगुण मार्ग दएं सखाल, साची सिख्या कर पढ़ाईआ। कवण दवारे होएं दलाल, जगत वचोला

बणें माहीआ । वेख वखाए हक़ हलाल, हकीकत आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर साचे साची कहाणी दए समझाईआ। सचखण्ड सुण साची बात, हरि बातन आप जणाइंदा। सतिजुग खेलां खेल तमाश, मेहरवान वड्याइंदा। सुत दुलारा कर प्रकाश, सन्त कुमारा सोभा पाइंदा। बराह रूप पृथ्मी आकाश, आपणा रंग रंगाइंदा। यगै पुरुष कर दासी दास, साचा मार्ग लाइंदा । हाव ग़रीव खेल तमाश, नर नरायण आप जणाइंदा। कपल मुन पूरी करे आस, रिखप देव पड़दा लाहइंदा। प्रिथू देवे आपणा साथ, मत्तस आपणा रंग रंगाइंदा। कछप वेखे खेल तमाश, धनंतर आपणा भेव चुकाइंदा। मोहणी वखाए आपणी रास, हँसा आपणा राग अल्हाइंदा। बावन भेख धरे पुरख अबिनाश, नर सिँघ आपणी कल वटाइंदा। हरी हरि कदे ना होए उदास, गज लेखा आप चुकाइंदा। नर नरायण शाहो शाबाश, शहिनशाह आपणा भेव चुकाइंदा। पंडत देवे इक ज्ञान, बोध अगाध समझाइंदा। राम रामा कर परवान, परम पुरख खेल खलाइंदा। वेद व्यासा दे ज्ञान, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। त्रिलोकी नाथ भेव महान, काहना कृष्ना बंसरी राग सुणाइंदा। बोध अगाधा नौजवान, शब्द अनादा नाद वजाइंदा। मूसे भेव चुकाए आण, जलवा नूर नूर समझाइंदा। ईसे देवे इक ध्यान, आप आपणा घर वखाइंदा। मुहम्मद दे धुर फ़रमान, नाम संदेसा इक सुणाइंदा। पंज तत्त कर परवान, निरगुण आपणी जोत जगाइंदा। नानक नाम कर प्रधान, जोती जाता वंड वंडाइंदा। दस दस वेखे खेल महान, काया चोला आप हंढ्ढाइंदा। गोबिन्द मेला विच जहान, चेला गुर रूप समझाइंदा। भगतां दे चरण ध्यान, सरन सरनाई इक समझाइंदा। आत्म परमात्म कर परवान, साचा परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण प्रगट हो विच जहान, जीवण युगत जगत जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे सच सच दृढ़ाइंदा। सचखण्ड वेखे प्रभ तेरी वड्याई, दूजे नज़र कोए ना आईआ। किस बिध करें मात कुड़माई, सरगुण आपणे अंग लगाईआ। साचा ढोला गाएं चाईं चाईं, नाउँ निरँकारा नाम प्रगटाईआ। वेख वखाएं थाउँ थाईं, नव नौ चार फेरा पाईआ। भगत उठाएं फड़ के बांहीं, फड़ बांहों गले लगाईआ। सन्तां देवें ठंडी छाईं, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मैं वी वेखां तेरा घर, लोकमात मेरी बणत बणाईआ। सचखण्ड प्रभ चरणां रखे सीस, आदि आदि सीस झुकाईआ। तूं साहिब सच्चा जगदीश, जगदीशर तेरी वड्याईआ। तेरी कोई ना करे रीस, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी पीसण लए पीस, तेरी सेव कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी पढ़न हदीस, कलमा नबी रसूल जणाईआ। तेरा लेखा तेरी महिमा तेरा राग तेरा नाद तेरी

सिफ्त करे छतीस, राग रागां विच कदे ना आईआ। सद स्वामी हो विस्माद, बिस्मिल आपणी कार कमाईआ। तूं मेरी रचना रची आदि, आदि पुरख तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, लोकमात मैं वेखां तेरा घर, जिस घर आपणा डेरा लाईआ। श्री भगवान हो मेहरवान, सचखण्ड दवारे आप जणाइंदा। तेरी बेनन्ती होई परवान, परम पुरख झोली पाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बीते विच जहान, कोटन कोटि काल विहाइंदा। निरगुण प्रगट होवे विच जहान निरवैर आपणी धार चलाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगदे जाण दान, दोए दोए जोड़ वास्ता सर्ब पाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेले खेल नौजवान, निहकलंका आपणा नाम जणाइंदा। योद्धा सूर बली बलवान, बल आपणा आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आप जणाइंदा। सचखण्ड दवारा कहे मैनूं मंज़ूर, प्रभ चरणी सीस निवाया। जुग चौकड़ी पैंडा नहीं दूर, तेरे प्यार अन्दर ख़ुशी नाल बिताया। अन्तिम प्रगट होए ज़ाहर ज़हूर, निरगुण आपणा नूर कर रुशनाया। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी आसा रख के गए ज़रूर, ज़रूरत सब दी पूर कराया। बेपरवाह नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तूं होया रिहा मफ़रूर, हथ्थ किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ध्यान लगाया। पुरख अबिनाशी कहे भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट हो के आवां विच जहान, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मंगया दान, बण के दाता झोली पाईआ। दो जहानां वेखां मार ध्यान, विष्न ब्रह्मा शिव फड़ बांहों लवां उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे रिहा दृढ़ाईआ। सचखण्ड दवारा रखे आस, प्रभ आसा पूर कराईआ। कलिजुग अन्तिम निरगुण जोत करे प्रकाश, प्रकाशवान बेपरवाहीआ। कर किरपा तैनूं खड़े साथ, आप आपणी उंगली लाईआ। तेरा लहिणा चुके मस्तक माथ, पूरब झोली पाईआ। चरण कँवल बंधाए नात, नाता लोकमात जुड़ाईआ। फिर पुछे मेरी वात, कहाणी आपणी दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे दए वड्याईआ। सचखण्ड दवारे रहिणा तैयार, श्री भगवान आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी बीते चार, चार यारी पार कराइंदा। कलि कल्की लए अवतार, गोबिन्द मेला मेल मिलाइंदा। प्रगट हो विच संसार, श्री भगवान राह जणाइंदा। शब्द अगम्म बोल जैकार, अनादी नाद सुणाइंदा। सच दुआर खोल्ह कवाड़, आसण सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी वासना पूर कराइंदा। तेरी वासना अन्तिम करे पूरी, प्रभ आपणी दया कमाईआ। आसा रहे ना अन्त अधूरी निरगुण जोत करे रुशनाईआ। परम पुरख परमात्म कटे मजबूरी, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। कलिजुग अन्तिम गया आ, सचखण्ड निवासी सचखण्ड दवारे रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस नूं गए ध्या, ध्यान रहे लगाईआ। जिस नूं कहिन्दे वाहद लाशरीक इक ख़ुदा, शिरकत सब दी दए मिटाईआ। वेद पुराण बणाए आप गवाह, जगत शहादत इक वखाईआ। निरगुण दाता पुरख बिधाता जोती जाता आप आपणा वेस वटा, नूरो नूर रुशनाईआ। सच दुआर हरि निरँकार धरनी धरत धवल दए सुहा, आप आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे देवे दात, चरण कँवल बंधाए नात, नाता बिधाता आप जुड़ाईआ। सचखण्ड दवारे तेरा लहिणा, सो पुरख निरँजण अन्त चुकाईआ। आप वखाए तेरे नैणां, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। हरि सरनाई साची बहिणा, मिले माण वड्याईआ। इक्को मन्नणा प्रभ दा कहिणा, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक वसाईआ। सच दवारे वसणा खेड़ा, सचखण्ड निवासी आप वसाइंदा। जिस घर बहि के भगतां बन्न्हणा बेड़ा, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। धरत मात दा खुल्हा करना वेहड़ा, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाइंदा। लख चुरासी उलटा देणा गेड़ा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। दीन मज़्हब दा चुकणा झेड़ा, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। चार वरनां पाउणा घेरा, शरअ शरीअत डेरा ढाइंदा। कूड़ी क्रिया चुकणा हेरा फेरा, सच सुच्च इक समझाइंदा। सब ने कहिणा तूं मेरा मैं तेरा, बिन पारब्रह्म ब्रह्म नज़र कोए ना आइंदा। नाउँ रखा श्री भगवान सिँघ शेरा, दो जहानां भबक लगाइंदा। चौथे जुग ढहिणा डेरा, अग्गे सिर ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच महल्ला इक वसाइंदा। सच महल्ला वसे मात, सचखण्ड दए वड्याईआ। भगत भगवान इक जमात, इक्को अक्खर पढ़ाईआ। कलिजुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। मनमति रहे ना नार कमज़ात, गुरमति इक्को इक जणाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश मेल मिलाए पुरख समराथ, मिलावणहारा आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे तेरा माण वधाईआ। सचखण्ड दवारे मातलोक, तेरा रंग रंगाइंदा। जिस दवारे सुणाए इक सलोक, सोहला आपणे नाम पढ़ाइंदा। पावे सार लोक परलोक दो जहानां खोज खुजाइंदा। बंक दुआर सुहाए कोट, कोटन कोटि दवारे ढाइंदा। जन भगतां दस्से इक्को निरगुण ओट, दूजा इष्ट ना कोए वखाइंदा। मेल मिलाए निर्मल जोत, आत्म परमात्म बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा मात बणाइंदा। सच दवारा बणना मात, मित्र प्यारा आप जणाईआ। देवे वड्याई कायनात, कलमा नबी रसूल जणाईआ। अमृत जाम प्याए हयात आब, आब हयात मुख चुआईआ। मेल मिलाए

सच अहिबाब, महिबूब सच्चा शहिनशाहीआ। नज़री आए इक नवाब, नौबत आपणे नाम वजाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दे पूरे करे ख्वाब, जो सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गए ध्यान लगाईआ। नज़री आए पाकी पाक, पतित पुनीत इक अख्वाईआ। सच दवारा खोल्हे ताक, बंद ताकी कुण्डा लाहीआ। नज़री आए शहिनशाह शाह शाबाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दुआर समझाईआ। सचखण्ड कहे प्रभू तेरी पनाह, पुनहि पुनहि सीस झुकाईआ। लोकमात चलाएं सच राह, रहबर इक अख्वाईआ। लख चुरासी दएं पनाह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चार वरनां एका दर दएं बहा, कूड़ी क्रिया नाता तोड़ तुड़ाईआ। आत्म परमात्म मेला लएं मिला, जगत वछोड़ा पन्ध कटाईआ। साचा सोहला दएं सुणा, सोहँ ढोला गाईआ। पड़दा उहला दएं चुका, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। निझर झिरना इक झिरा, कँवल नाभ उलटाईआ। निरगुण जोत कर रुशना, जोत निरँजण डगमगाईआ। आत्म सेजा डेरा ला, सच सिँघासण सोभा पाईआ। भगतां खेड़ा दएं वसा, घर आपणा मंगल गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आवां चाईं चाईंआ। सचखण्ड दवारे अन्तिम आउणा, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग सच दवारे गूढ़ी नींद सवाउणा, फड़ बांहों ना तैनूं कोए उठाइंदा। निरगुण निरवैर अकाल दीन दयाल जोती जामा भेस वटाउणा, भेव अभेद आप खुलाइंदा। कलिजुग कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाउणा, सतिजुग साचा राह जणाइंदा। भगत भगवान आप मिलाउणा, आप आपणा मेल मिलाइंदा। मिल मिल भगतां मंगल गाउणा, गीत गोबिन्द अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर इक जणाइंदा। सचखण्ड दवारे तेरी वड्याई साढे तिन्न हथ्थ, श्री भगवान आप जणाईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रगट, तेरा महल्ल दए सुहाईआ। निर्मल जोत जगे लट, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। सति पुरख दा खुल्हे हट्ट, दो जहानां वणज कराईआ। वसणहारा घट घट, तेरे मन्दिर डेरा लाईआ। साचा मार्ग देवे दस्स, तोड़े भरम भउ लोकाईआ। लहिणा देण चुकाए तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नेत्र रोवे मारे धाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर होण बेबस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर इक्को इक समझाईआ। सचखण्ड दुआर पुरख अबिनाशा, इक्को इक समझाइंदा। जिस मन्दिर वेखे खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक पन्ध मुकाइंदा। तेरी पूरी कर आसा, तृष्ना तेरी झोली पाइंदा। शाहो भूप हरि शाह शाबाशा, शहिनशाह इक्को नज़री आइंदा। जन भगतां देवे धुर भरवासा, धुन आत्मक राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर आप वड्याइंदा। सचखण्ड कहे प्रभ तेरा मन्दिर, तेरे नाल सुहाईआ । कर किरपा जिस वसें अन्दर, तिस मिले माण वड्याईआ। भाग लग्गे

अन्धेरे कन्दर, जिस गृह जोत करें रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, तेरा दर्शन वेखां चाईं चाईंआ। सच दरस करन दा चाउ, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम मेल मिलाए बेपरवाहो, आप आपणा भेव खुल्हाइंदा। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन वेखणहारा थाईं थाउँ, थान थनंतर खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग वेखे अन्तिम वार, वर आपणा इक जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। सचखण्ड दा सच दवारा, हरि सतिगुर आप वसाईआ। गुर गुर वज्जे शब्द नग़ारा, नाद अनाद सुणाईआ। भगत भगवान करे प्यारा, पीआ प्रीतम वेख वखाईआ। सन्त साजण दए सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरमुखां खोल्हे बंद कवाड़ा, बंद ताकी कुण्डा लाहीआ। गुरसिखां देवे चरण धूढ़ छारा, मस्तक टिक्का लाईआ। मुरीद मुर्शद इक अधारा, आसा पूर वखाईआ। काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कारा, दर बैठे सीस झुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर उच्ची बोलण इक जैकारा, जै जैकार सुणाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यारा, पुरख अकाल नज़री आईआ। कलिजुग अन्तिम पार किनारा, दीन मज़्हब रहिण ना पाईआ। नज़री आवे इक्को परवरदिगारा, बेमुकाम सच्चा शहिनशाहीआ। आत्म परमात्म देवे सच नज़ारा, नज़रीआ आपणा इक टिकाईआ। मुकामे हक़ हो उज्यारा, हुजरा हक़ हक़ सुहाईआ। सचखण्ड वसणहारा एकँकारा, आप आपणी कल धराईआ। लोकमात दा धर्म अखाड़ा, इक्को इक वखाईआ। जन भगतां खोल्हे सच दवारा, दर दरवाज़ा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। सच दवारा खोल्हे आप, आपणी दया कमाइंदा। सृष्ट सबाई माई बाप, पिता पूत वेख वखाइंदा। चार वरन जणाए इक्को जाप, सोहँ मंत्र आप पढ़ाइंदा। त्रैगुण माया मेटे ताप, अग्नी तत्त ना कोए तपाइंदा। नाता तोड़ ज़ात पात, ब्रह्म इक्को इक समझाइंदा। पंज तत्त नाता जगत ख़ाक, ख़ाकी रूप ख़ाक समाइंदा। मढ़ी गोर ना कोई पुन्न ना सवाब, बिन सतिगुर पूरे पार ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल अन्तिम वेख वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम अन्त अन्त प्रभ आया, आपणी दया कमाईआ। मेटणहारा त्रैगुण माया, त्रै त्रै लेखा दए जणाईआ। देवणहारा ठंडी छाया, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साचा राग इक अल्हाया, अनादी नाद वजाईआ । आत्म परमात्म ढोला गाया, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। चौदां विद्या नैण शरमाया, चौदां लोक भेव ना पाईआ। चौदां तबकां कर रुशनाया, ज़िमीं असमान ना कोए सुहाईआ। सति सतिवादी साचा राह चलाया, रहबर बणया नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारे देवे वर,

लोकमात आप वड्याईआ। सच दवारा सचखण्ड, लोकमात वड्याइंदा। जन भगतां दिती इक्को वंड, श्री भगवान झोली पाइंदा। अन्तर आत्म इक अनन्द, बिन बत्ती दन्द वखाइंदा। सतिजुग सति सतिवादी चढ़े चन्द, चन्द चांदना आप चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सचखण्ड दवारा एकँकारा जोत उज्यारा शब्द नगारा, संगत सहारा घर इक्को इक वसाइंदा। इक्को वसे सच्चा घर, घर घर विच वज्जे वधाईआ। प्रभ आप चुकाए भउ डर, भ्यानक रूप ना कोए वखाईआ । आत्म परमात्म सेजा वेखे चढ़, साचे पौड़े दए चढ़ाईआ। दरस दिखाए अग्गे खड़, चतुर्भुज सच्चा शहिनशाहीआ। साचा ढोला लए पढ़, बिन रसना जिह्वा गाईआ। आपणी किरपा करता पुरख कर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत जींवदयां जग जाए मर, प्रभ चरण मिले वड्याईआ। दोज़ख़ बहिश्त दोहां नूं पार जाए कर, स्वर्ग चरणां हेठ दबाईआ। साहिब सतिगुर दा पल्लू फड़, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां डेरा ढाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव हरि भगत तेरा दर्शन करन, नेत्र नैण नैण उठाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जिस ल्या वर, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, भगत भगवान साची रीती, नाता तुटा मन्दिर मसीती, शिवदुआले मठ्ठ गुरुदुआर गुरमुख काया विच वखाईआ। गुरसिख काया सच दवारा, गुरु गुर अन्दर आसण लाइंदा। अठ्ठे पहर वज्जे नगारा, अनहद नादी नाद सुणाइंदा। मन मनुआ ना होए पनहारा, सुरती शब्दी मेल मिलाइंदा। गृह मन्दिर वखाए सच्ची धर्मसाला, धर्म दवारा इक प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा घर, तिस आपणे रंग रंगाइंदा। भगत कहे प्रभ दर्शन पा, मेरी नीती रही ना राईआ। पूजा पाठ तों खैहड़ा ल्या छुडा, हवनी हवन ना कोए वड्याईआ। निरगुण मिल्या निरगुण आ, पंज तत्त लेखा दए चुकाईआ। आत्म परमात्म गंढ्ढ लई पवा, ना सके कोए खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भगतां बणे गवाह, शहादत इक्को इक जणाईआ। जिन्हां दा दाता बेपरवाह, तिन्हां डर ना कोए वखाईआ। राए धर्म नैण रिहा शरमा, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। लाड़ी मौत मारे धाह, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। साचे भगतां प्रभू अन्तिम आपणी गोदी लए उठा, पंज तत्त काया माटी कम्म किसे ना आईआ। कोई साड़े कोई देवे दफ़ना, कोई पंछीआं कोलों तुड़ाईआ। कोई जल धारा दए वहा, कोई अंग भंग कटाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म प्रभ भगतां लए आपणी गोद बहा, दो जहानां नाता तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आपणा मेल मिलाईआ।

२१ फग्गण २०१९ बिक्रमी हरबंस सिँघ दे गृह पूना

साहिब सतिगुर खेल करया, करते हथ्थ वड्याईआ। भगतां अन्दर चोरी वड़या, आपणा माण गंवाईआ। गुरमुख साचे सीस हथ्थ धरया, जगदीश होए सहाईआ। निमाणा हो के गुरमुखां लेखा चुकाए सीस धड़या, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, करनी गुरमुखां हथ्थ वखाईआ। होया निमाणा दर दरवेश, दर दर घर घर फेरा पाईआ। गुरमुख वेखे सच्चे नरेश, शहिनशाह देवे माण वड्याईआ । अन्दर वड़ के करे हेत, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कीता खेल साचे हरि, हरिजन देवे माण वड्याईआ। खेल अगम्म अपार, भेव ना आया। वेखो भगत दुआर, पुरख अबिनाशी वेस वटाया। मंगता आया बण भिखार, ख़ाली झोली अग्गे डाहया। गुरमुख बाहरों आवण हो हुशियार, आप आपणा बल धराया। वेखो किथे लुक्या ठग्ग चोर यार, जुग चौकड़ी जो गुर अवतारां रिहा भुलाया। पुरख अबिनाशी कृपानिध, ठाकर स्वामी हौली हौली आए बाहर, जन भगतां वेख ख़ुशी मनाया। बिन गुरमुखां कोई नज़र ना आए विच संसार, जो कर स्वागत उडीक प्रेम प्रीती साची रहे जणाया। धुर दरगाही सच्चा माही गुरमुखां गल पाए आप हार, बण सेवक सेव कमाया। आपणा तजा सर्ब शृंगार, गुरसिख आपणे रंग रंगाया। गुरसिखां धूढ़ी मस्तक लावे छार, आपणा टिक्का गुरसिख सेहरा सीस बंधाया। हरिसंगत करे आप प्यार, चाढ़्हे रंगत एकँकार, रंग रंगीला इक रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा संगत वर, पूना संगत दो जहान श्री भगवान आपणे अग्गे अग्गे रखाया। गुरमुख घर सतिगुर डेरा, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। अबिनाशी करता कर के मेहरां, मेहरवान आया वाहो दाहीआ। रूप दस्से बण के चेरा, चेला आपणा नाउँ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन दवारे आपणा आसण लाईआ। हरि दुआर लग्गा मिट्ठा, श्री भगवान ख़ुशी मनाईआ। करया खेल इक अनडिठा, अनडिठड़ी धार चलाईआ। हरिजन हरी हरि आपे जिता, हार नज़र कोए ना आईआ। घर आउँदयां दा श्री भगवान गुरसिखां मुख डिठा, अग्गों हो के मिले चाईं चाईंआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर जगत संदेसा देंदे रहे चिठा, सो शहिनशाह आपणा दर वखाईआ। पूरब जन्म दा पिछला हिस्सा, दर आ के झोली पाईआ। श्री भगवान भगतो तुहाढ्ढे नालों निक्का, देवणहार सर्ब चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां फूलनहार पहनाईआ। फूलनहार कहिण प्रभ तेरी लोड़, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। कर किरपा जुग जन्म दे विछड़े जोड़, जोड़ी भगतां मेल मिलाईआ। बेअन्त स्वामी कलिजुग कली फूल तेरी पई लोड़, दूजा नज़र कोए

ना आईआ। गुरसिखां अन्दर वड़यों आप आ के गोर, दीवा बाती ना कोए जगाईआ। सच तैनूं सारे कहिन्दे रहे चोर, चोरी चोरी गुरमुखां कारज पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच शृंगार जन भगतां आप जणाईआ। दो हथ्थीं प्रभ चुक्के कंधे, गुरमुखां भार उठाईआ। कोई ना वेखे गंदे मंदे, निर्मल नूर रूप दरसाईआ। आप बणाए आपणे बंदे, बिन बंदगीयों पार कराईआ। साचे पौड़े चाढ़्हे डण्डे, डण्डा आपणा नाम वखाईआ। कोई ना रहे उरार कन्ढ्ढे, पार किनारा इक्को चरण दवारा दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे कंध उठाईआ। हरिजन तेरा चुक्कया भार, भावी जगत वरताईआ। अन्दरे अन्दर सच प्यार, बाहरों बहु रूपी भेव ना कोए जणाईआ। सच सिँघासण दे आधार, अबिनाशी आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। सतिगुर घर रिपोट ना होए ख़राब, ख़राबी जगत मिटाइंदा। श्री भगवान भगतां करे आप आदाब, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। तुसीं मेरे साहिब जनाब, हउँ सेवक रूप वटाइंदा। प्रभ देवण आया ख़ताब, मस्तक टिक्का नाम लगाइंदा। जिस दा कोई दे ना सके जवाब, सो करनी आप कमाइंदा। गुरमुख रोशन करे आफ्ताब, नूर जलवा इक दरसाइंदा। अग्गे कोई ना देवे अज़ाब, जन्म मरन दा दु:ख मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां पिछला लेखा साफ़ कराइंदा।