२१ फग्गण २०१९ बिक्रमी हरबंस सिँघ दे गृह पूना
सो पुरख निरँजण शाह सुल्तान, शहिनशाह आपणी खेल कराईआ। हरि पुरख निरँजण नौजवान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। एकँकारा बण प्रधान, सच प्रधानगी आप जणाईआ। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता डगमगाईआ। अबिनाशी करता वसणहारा सचखण्ड सच्चे मकान, बेपरवाह बेपरवाहीआ। श्री भगवान सच निशान, निरगुण निरगुण रिहा झुलाईआ। पारब्रह्म प्रभ कर परवान, सच परवानगी इक जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। साची खेल करे पुरख समरथ, भेव अभेद जणाइंदा। निरगुण निराकार निरवैर हो प्रगट, अजूनी रहित वेस वटाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जाण खेल तमाश, दो जहानां श्री भगवाना आपणी कार कमाइंदा। आदि पुरख देवणहारा इक्को साची दात, सचखण्ड दवारे सच सच समझाइंदा। जुग चौकड़ी पावे रास, गोपी काहन नाच नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल श्री भगवान, सो पुरख निरँजण
आप जणाईआ। हरि पुरख निरँजण हो मेहरवान, एकँकारा दए वड्याईआ। आदि निरँजण साचा दान, अबिनाशी करता झोली पाईआ। श्री भगवान मर्द मर्दान, पारब्रह्म प्रभ वेख वखाईआ। सचखण्ड दुआर सुहाए मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। भूपत भूप राज राजान, सीस ताज टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद रिहा खुल्हाईआ। भेव अभेद खोल्हे भगवन्त, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। जन भगतां जाणे आदि अन्त, जुग जुग आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। निरगुण सरगुण देवणहारा नाम मंत, बोध अगाध पढ़ाईआ। लख चुरासी बण नार कन्त, सेज सुहञ्जणी आप हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाईआ। साचा भेव देवे खोल्ह, बेअन्त बेपरवाहीआ। अगम्म अथाह तोले आपणा तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। निरवैर निराकार रहे अडोल, डुल कदे ना जाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण वेखे घोल, धुर फ़रमाना हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता आप जणाईआ। करनी करता दस्से मीत, मित्र प्यारा दया कमाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गए बीत, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात चलाई रीत, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वरन बरन वंड वंडाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान सुणाया गीत, अञ्जील कुरान सोहला ढोला आप जणाइंदा। नाता जुड़या शिवदुआले मठ्ठ मन्दिर मसीत, गुरुदुआर आपणा भेव जणाइंदा। वसणहारा धाम अनडीठ, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। सद बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। वसणहारा हस्त कीट, घट घट जोत जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। साचा भेद सो पुरख निरँजण, इक इकल्ला आप खुल्हाईआ। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजन, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। सच सरोवर कराए एका मजन, दुरमति मैल धवाईआ। नेत्र पाए नाम अंजन, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। काया माटी करे कंचन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। करनी रखे आपणे हथ्थ, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मार्ग दस्स, करोड़ तेतीसा करे पढ़ाईआ। सरगुण अन्तर आपे वस, ब्रह्म आपणी वंड वंडाईआ। निर्मल जोत कर प्रगट, जोत निरँजण नूर रुशनाईआ। शब्द अगम्मी सुणाए अनहद, अनादी नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी आपणी धार बंधाईआ। जुग चौकड़ी बन्न्हे धार, निरगुण सरगुण खेल खलाइंदा। लेखा जाण गुरू अवतार, पीर पैगम्बर आप जणाइंदा। मुकामे हक़ हो उज्यार, जलवा नूर नूर रुशनाइंदा। सचखण्ड साचा खोल्ह कवाड़, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। घर विच घर न्यार, थिर घर आपणा
रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी पार कराइंदा। जुग चौकड़ी जाए लँघ, लोकमात रहिण ना पाईआ। निरगुण सरगुण सगला संग, पुरख अकाल आप निभाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगदे गए मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। दाता दानी सूरा सरबँग, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। काया चोली चाढ़्हनहारा रंग, रंग मजीठी इक रंगाईआ। अस्व घोड़े कसणहारा तंग, शाहसवारा फेरा पाईआ। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां आपे लँघ, लोक परलोक चरणां हेठ दबाईआ। लहिणा देणा वेख रवि ससि सूरज चन्द, मण्डल मण्डप खोज खुजाईआ। रागां नादां कर खण्ड खण्ड, नाम वजाए इक मृदंग, राग इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणा दए जणाईआ। साचा लेखा दस्से आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। आदि जुगादी माई बाप, पिता पूत वेख वखाइंदा। सति सतिवादी साचा जाप, सो पुरख निरँजण आप पढ़ाइंदा। मेटणहारा तीनों ताप, त्रैगुण माया पड़दा लाहइंदा। सच बंधाए एका नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। बंद कवाड़ी खोल्ह ताक, आत्म अन्तर कुण्डा लाहइंदा। अमृत दे बूँद स्वांत, निझर झिरना इक झिराइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। आत्म परमात्म कर के दासी दास, साची सेवा इक समझाइंदा। नाता तुटे पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल ना खोज खुजाइंदा। सदा सुहेला वसे पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। अगम्मी सुणाए आपणी गाथ, मंत्र इक्को इक दृढ़ाइंदा। प्रगट हो पुरख समराथ, लोकमात फेरा पाइंदा। वेखणहार त्रिलोकी नाथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या आप दृढ़ाइंदा। साची सिख्या देवण जोग, हरि इक्को इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी भोगया भोग, भस्मड़ आपणी धार चलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर संजोग, निरगुण सरगुण नाता जोड़ जुड़ाईआ। नाम सुणाया इक सलोक, निष्अक्खर रूप वटाईआ। मन्दिर वखाया सचखण्ड दुआर किला कोट, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। होए प्रकाश निर्मल जोत, दीवा बाती ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा आप जणाईआ। भेव अभेदा दस्से मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, नाम प्रधानगी इक कमाईआ। सचखण्ड दा सच मकान, धरत धवल दए वखाईआ। लेखा जाण दो जहान, जीवण युगत जगत दए समझाईआ। आदि जुगादी सच्चा काहन, लख चुरासी गोपी वेखे थाउँ थाईंआ। निरगुण रूप श्री भगवान, भगवन आपणी कार कमाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाण, नेत्र सके ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर दरवेश मंगण दान, आपणी झोली रहे वखाईआ। करे की खेल वाली दो जहान,
कलिजुग अन्तिम आपणा फेरा पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप जीव जंत साध सन्त वेखे मार ध्यान, बिन नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। कवण दुआर कवण मकान कवण डेरा जिस देवे माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा रिहा जणाईआ। साचा लेखा दस्से मीत मुरारा, श्री भगवान दया कमाइंदा। कलि कल्की लै अवतारा, जोती जामा वेस वटाइंदा। सचखण्ड सुहाए इक दवारा, जन भगतां सेव कमाइंदा। निर्मल दीआ कर उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। शब्द अगम्म वज्जे नगारा, दूजा राग ना कोए सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप जणाइंदा। साचा लेखा दस्सांगा। निरगुण हो के वसांगा। शब्दी तीर निराला कसांगा । दो जहानां चरणां हेठां झस्सांगा। अगला मार्ग जन भगतां साचा इक्को दस्सांगा। नेड़े आ पिच्छे ना हटांगा। शाह पातशाह हो के डटांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुखां हिरदे आपे वसांगा। साचा मार्ग लावांगा। सचखण्ड दुआर वखावांगा। भगत भगवान रूप बणावांगा। सच निशान इक वखावांगा। अन्तिम कन्ता इक मिलावांगा। बजर कपाटी तोड़ तुड़ावांगा। निझर झिरना इक झिरावांगा। बूँद स्वांती कँवल प्यावांगा। अनहद रागी राग सुणावांगा। रसना जिह्वा बोलणा बंद करावांगा। सुरती शब्द नाल मिलावांगा। दूर दुराडे सुत्ते फड़ उठावांगा। जुग चौकड़ी लेखे आप जणावांगा। भाग लगा के पंज तत्त काया बुत्ते, अगम्मी रीती सच वखावांगा। जेहड़े गुरमुख हो जाण गुस्से, फड़ बांहों गले लगावांगा। जे कोई सच्ची पुछे, साम्हणे हो के नज़री आवांगा। हुण भेव ना रहिणा लुके, पड़दा आपणा चुक उठावांगा। शाह सुल्तानां मूँह दे भार सुट्टे, सीस ताज ना कोई रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मेल मिलावांगा। जन भगतां मेल मिलाएगा। नर नरायण दया कमाएगा। नव खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दहि दिशा वेख वखाएगा। हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी लुक्या कोए रहिण ना पाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहिण ना देवे कोई सफ़ारशी, आपणी अक्खीं वेख हरिजन आपणे नाल मिलाएगा। हरिजन साचे नाल रलावांगा। पिछली भुल्ल बख्शावांगा। सतिजुग राह वखावांगा। इक्को नाम जपावांगा। निरगुण नूर नज़री आवांगा। परवरदिगार खेल करावांगा। अमाम मैहन्दी रूप वटावांगा। कलमा नबी रसूल पढ़ावांगा। सच असूल आप बणावांगा। कातिल मकतूल खेल करावांगा। बेनज़ीर नज़र किसे ना आवांगा। मुरीद मुर्शद सच तस्वीर वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे घर बहावांगा। गुरमुखां गोदी चुकेगा। वेला नेड़े ढुकेगा। प्रभ शेर वांगूं उठेगा। भाणा कदे ना रुकेगा। शाह पातशाह कोई ना लुकेगा। हरि जू मूँह दे भार सुट्टेगा। लख चुरासी दिन
दिहाढ़े लुट्टेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आपे पुच्छेगा। जन भगतां आप उठाएगा। सो पुरख निरँजण दया कमाएगा। हरि पुरख निरँजण सेव कमाएगा। आदि निरँजण जोत जगाएगा। श्री भगवान घर घर फेरा पाएगा। अबिनाशी करता अन्दर वड़ राह वखाएगा। पारब्रह्म ब्रह्म आपणे अंग लगाएगा। निरगुण सरगुण इक मृदंग वजाएगा। काया चोली रंग चढ़ाएगा। नव खण्ड पृथ्मी खण्ड खण्ड वखाएगा। लख चुरासी नार दुहागण रंड, हरि जू कन्त नज़र ना आएगा। जन भगतां पूरी करे मंग, बण दरवेश सेव कमाएगा। आत्म सेजा बैठ पलँघ, सच स्नेहुड़ा आप सुणाएगा। नंगी होण ना देवे कंड, सिर आपणा हथ्थ टिकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दूर दुराडे नेरन नेरा हो के आप उठाएगा। गुरमुख सच्चा उठेगा। श्री भगवान तुठेगा। घर घर जा के पुछेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलिजुग अन्त कदे ना लुकेगा। साचे भगतो करो ख्याल, श्री भगवान आप जणाइंदा। निरगुण बणया आप दलाल, शब्द विचोला विच रखाइंदा। गोबिन्द नीहां हेठां दित्ते बाल, कलिजुग नींह जगत उखड़ाइंदा। सति दुआर बणे सच्ची धर्मसाल, जीवां जंतां आप वखाइंदा। ओथे लेखा चुके शाह कंगाल, ऊँच नीच रहिण कोए ना पाइंदा। नज़री आए पुरख अकाल, दूजा इष्ट ना कोए मनाइंदा। सतिजुग चले अवल्लड़ी चाल, कलिजुग कूड़ा पन्ध मुकाइंदा। भगतां तोड़े नाता काल महाकाल, भगतां आपणी गोद उठाइंदा। देवे नाम सच्चा धन माल, ठग्ग चोर यार लुट कोए ना जाइंदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर दूर दुराडा चले नाल नाल, विछड़ कदे ना जाइंदा। तुहाढ्ढा हल्ल करे स्वाल, प्रगट हो अबिनाशी दीन दयाल आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाइंदा। सच संदेसा देवे करतार, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। बुढ्ढे नढ्ढे बाले सर्ब परिवार, बचया कोए रहिण ना पाईआ। जिस जन निज नेत्र दित्ता इक दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। बेपरवाह परवरदिगार, पल्लू आपणा नाम फड़ाईआ। लेखा जाणे सांझा यार, सखी सरवर इक्को इक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेला दए समझाईआ। साचा वेला आउणा जग, जग जीवण दाता आप जणाइंदा। प्रभ स्नेहुड़ा देवे उपर चढ़ के शाह रग, जन भगतां आप जणाइंदा। भगत दवारे आओ भज्ज, राह इक्को इक वखाइंदा। जिथ्थे किसे दा कोई निशाना ना जाए लग्ग, तीर तलवार घाउ ना कोए रखाइंदा। कलिजुग अग्नी पोह ना सके अग्ग, अमृत मेघ इक बरसाइंदा। गुरमुखो तुहाढ्ढी दो जहान हद्द, श्री भगवान वंड वंडाइंदा। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, आपणी गोद बहाइंदा। सोहँ ढोला गाउणा छन्द, साची सिख्या इक जणाइंदा। सोवत जागत इक्को अनन्द, जीवण मरन इक्को
घर वखाइंदा। एथे ओथे मुक्के पन्ध, लेखा होर ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भरम भुलेखा आप कढ्ढाइंदा। भरम भुलेखा करो दूर, दर दुआर रिहा जणाईआ। प्रगट होया हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा फेरा पाईआ। पहलों बख्शे सर्ब कसूर, फेर दिती चरण सरनाईआ। अन्तिम आसा करे पूर, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। नाता तुटे सृष्टी कूड़, सतिगुर चरण मिले सरनाईआ। सतिगुर सरन साची धूढ़, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूढ़्ह, जिस जन आपणा भेव खुल्हाईआ। नाद सुणाए इक्को तूर, तुरिया नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगतां चाढ़्हे इक रंग, रंग रंगीला दया कमाईआ। आत्म सुहाए सेज पलँघ, पावा चूल ना कोए बणाईआ। दिवस रैण वज्जे मृदंग, धुन आत्मक राग सुणाईआ। पंच विकारा करे खण्ड खण्ड, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। निज आत्म देवे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच दरसाईआ। सोहँ ढोला साचा छन्द, चार वरन करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग लेखा रिहा चुकाईआ। कलिजुग लेखा मुक्के मात, मात रहिण ना पाईआ। जन भगतां बणे इक जमात, पट्टी इक्को इक पढ़ाईआ। लेखा लिखे बिन कलम दवात, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। आत्म परमात्म साची गाथ, ब्रह्म पारब्रह्म शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग सिख्या दए दृढ़ाईआ। सतिजुग सिख्या चार वरन, हरि करता आप जणाइंदा। जन भगतां नेत्र खोल्हे हरन फरन, निज नेत्र पड़दा लाहइंदा। नाता तुटे मरन जन्म, जन्म मरन इक्को घर वखाइंदा। साहिब आया तरनी तरन, हरिजन साचे पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, डूँग्घी भँवरी वेख वखाइंदा। डूँग्घी भँवरी वेखे सागर, गहर गम्भीर खोज खुजाईआ। लेखा जाणे पंज तत्त काया गागर, त्रैगुण लेखा थाउँ थाईंआ। ग़रीब निमाणया जगत निताणयां देवे आदर, आदर्श आपणा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे मेहर मेहर मेहर बेपरवाहीआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान देवे दान, दाता दानी इक अख्वाइंदा। कलिजुग अन्त हो प्रधान, सन्त साजण वेख वखाइंदा। बिन कल्मयों करे कल्याण, मुरीद मुर्शद आप जणाइंदा। कायनात वेखे मार ध्यान, नेत्र नैण नैण उठाइंदा । पीर पैगम्बर होण हैरान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलिजुग अन्त उठावांगा। धुर संदेसा हुक्म सुणावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव दर बहावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर नाल रलावांगा। त्रैगुण लेखा आप चुकावांगा। पंज तत्त भरम भुलेखा बाहर कढ्ढावांगा। मुल्ला शेख़ पड़दा लाहवांगा। पंडत पांधे दस्स संदेस जणावांगा। लख चुरासी होणा खेत, रण भूमी
रंग रंगावांगा। निरगुण हो के खेलां खेड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मृदंग वजावांगा। सच मृदंग वज्जेगा। कलिजुग कूड़ा भज्जेगा। सतिजुग साचा सजेगा। भगत भगवान पड़दा कज्जेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले आपे सद्देगा। गुर गोबिन्द धुर दी कार, निरगुण सरगुण रिहा जणाईआ। अमृत आत्म भर भण्डार, जीव जंत वरताईआ। शब्द म्यानों खिच कटार, खड़ग खण्डा चमकाईआ। जीव रक्षया करे सर्ब संसार, दुष्टां मेट मिटाईआ। बेज़बानां उत्ते कदे ना करे वार, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। गोबिन्द सूरा सूरबीर बलकार, निहथ्यां उत्ते हथ्थ ना कदे उठाईआ। जीवां जंतां सांझा करे प्यार, दूई द्वैत ना कोए रखाईआ। नानक निरगुण जोती दिती बाल, गोबिन्द जोत रुशनाईआ। जिस दा पिता पुरख अकाल, क्यों दुष्ट रूप वटाईआ। उहदे प्रेम अन्दर सारे होए हलाल, झटका करन दी लोड़ रही ना राईआ। जिन्हां अन्दर वसे आप दीन दयाल, मेहरवान आपणा डेरा लाईआ। ओन्हां दा गुरू गोबिन्द बणे काल, काल ग्रासी आप हो जाईआ। सतिगुर सदा सदा दयाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा दर, गोबिन्द खण्डा तिक्खी धार, गुरसिखां करे सच प्यार प्रेम प्यार, कटार लाल धार वखाईआ। गुर गोबिन्द ना कीता झटका, सीस धड़ ना अड्ड कराईआ। एहो सब नूं खा गया खटका, खट्टी हथ्थ किसे ना आईआ। धर्म दवारे जीव लटका, जो बणया बक्करा मात कसाईआ। अग्गे किसे ना पलटया पत्रा, नानक गोबिन्द दए ना कोए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच रिहा जणाईआ। सतिगुर गोबिन्द बक्करे कदी ना वढ्ढे, दुखियां दर्द आप वंडाइंदा। जिस आपणे बच्चे नीहां हेठां दब्बे, क्यों मासूमां उत्ते हथ्थ उठाइंदा। रसन हल्काए सारे बद्धे, कूड़ी रस जगत लोभाइंदा। अमृत धार गुरमुख प्यार गोबिन्द विचार लख चुरासी विच्चों थोड़े लभ्भे, जिस जन आपणा मेल मिलाइंदा। बाकी धर्म राए दवारे छड्डे, अग्गे हो ना कोए बचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, गुर गोबिन्द गोबिन्द गुर गुरमुख प्यार रंग रंगाइंदा। मन पंखी ना जाए दौड़, उड उड ना दहि दिश धाईआ। जिस सतिगुर पूरा जाए बौहड़, शब्द डोर बंधाईआ। बुद्धी करे अवर दी और, मन चले ना कोए चतुराईआ। पंच विकार ना पाए शोर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्काईआ। माया ममता हउमें हंगता गढ़ हँकारी देवे तोड़, निवण सो अक्खर इक समझाईआ। सुरत सवाणी शब्द हाणी देवे जोड़, आप आपणी दया कमाईआ। गुरमुख चढ़े साचे घोड़, काया मन्दिर अन्दर नठ्ठे वाहो दाहीआ। सतिगुर वखाए इक्को पौड़, पौड़ा आपणा नाम जणाईआ। नज़री आए प्रकाश अन्ध घोर, अन्धेर रहे ना राईआ। मन दा रहे ना कोई ज़ोर, निउँ निउँ लागे पाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, मन ममता दए मिटाईआ। मन ममता मिटे आसा, तृष्ना रहे ना राईआ। जिस सतिगुर चरण कँवल देवे भरवासा, घर इक्को नज़री आईआ। लेखा जाणे पवण स्वासा, पवण पवणी आप समाईआ। आपणा खोल्ह सुणाए खुलासा, भेव अभेद आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन इक्को बन्धन पाईआ। मन वासना पाए बन्धन, तन्दी तन्द बंधाइंदा। गुरमुख मस्तक लाए चन्दन, टिक्का इक जणाइंदा। अन्तिम देवे सच अनन्दन, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मन वासना बंद कराइंदा। मन वासना देवे कट, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। सच दुआर वखाए हट्ट, जिस घर सतिगुर आसण लाईआ। हरिजन चरणी जाए ढठ्ठ, माण अभिमान मिटाईआ। दीन दयाल सिर रखे दे कर हथ्थ, समरथ होए सहाईआ। कर किरपा पाए नाम नथ्थ, मन चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे साचा वर, मन वासना मन ही विच खपाईआ। मन वासना मन विच दब्बे, आपणा भार रखाईआ। गुरमुख आत्म अन्तर साची सेजा सद्दे, नाम स्नेहुड़ा जणाईआ। पार कराए कूड़ी हद्दे, साचे मन्दिर आप बहाईआ। जो जन गाए सोहँ छन्दे, तिस मन सके ना कदे डुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बिन सतिगुर शब्द मन हथ्थ किसे ना आईआ। एथे ठीक ओथे नाल, विछोड़ा ना कोए रखाइंदा। किरपा कर आप कृपाल, जगत दु:ख जन्म दु:ख कर्म दु:ख आप मिटाइंदा। देवणहारा साचा सुख, उज्जल करे मात मुख, मुख मुखड़ा आप सालाहइंदा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले भगत भगवान आदि जुगादि गोदी लए चुक्क, चुक आपणी ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एथे ओथे दो जहान साचा सुख उपजाइंदा।
२२ फग्गण २०१९ बिक्रमी जमादार हरचन्द सिँघ दे गृह सी० ऐम० ई० किरकी बंगला जे ९ पूना
भगत सेजा आत्म पलँघ, जुग जुग ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ मिले सूरा सरबँग, शाह पातशाह फेरा पाईआ। आत्म परमात्म देवे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों दरसाईआ। गीत सुहागी सुणाए छन्द, अनबोलत राग अल्हाईआ। निर्मल जोत चाढ़्हे चन्द, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। अनहद वजाए नद, धुन आत्मक नाम जणाईआ। कूड़ी क्रिया करे पार हद्द, सच दवारा इक दरसाईआ। माया ममता खैहड़ा जाए छड्ड, हउमें हंगता रहिण ना पाईआ। निरगुण सरगुण पड़दा देवे कज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अमृत जाम प्याए मध, रस इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान होए आप सहाईआ। भगत सेजा तक्के राह, नित नित ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ मिले मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। बोध अगाध दए सलाह, शब्दी नाम दृढ़ाईआ। डूँग्घी कवरी बाहर लए कढ्ढा, भँवरी भेव रहे ना राईआ। साचा मार्ग दए दरसा, गृह मन्दिर कुण्डा लाहीआ। अन्दरे अन्दर लए मिला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाईआ। भगत सच्चा करे पुकार, नित नित ध्यान लगाया। कवण वेला प्रभ मिले परवरदिगार, बेपरवाह फेरा पाया। मुरीद मुर्शद दए दीदार, निरगुण दीद इक्को चन्द चढ़ाया। लेखा जाणे गुप्त ज़ाहर, भेव अभेदा आप खुलाया। महल्ल सुहाए इक मनार, छप्पर छन्न ना कोए छुहाया। कमलापति करे प्यार, बहु भांती वेख वखाया। बूँद स्वांती देवे ठंडी ठार, अमृत आत्म जल प्याया। जुग जुग दा दुखड़ा दए नवार, लख चुरासी फंद कटाया। चरण कँवल देवे सच प्यार, प्रेम प्रीती इक जणाया । फड़ बांहों करे पार, राए धर्म ना दए सज़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग चौकड़ी वेख वखाया । भगत आत्म सेजा रही उडीक, इक्को ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ मिले लाशरीक, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। मेरा मिटे अन्धेरा तारीक, साचा चन्द करे रुशनाईआ। पिछला लहिणा चुक्के ठीक, अग्गे ठीकर भन्न वखाईआ। वसणहारा हस्त कीट, दर मेरा दए सुहाईआ। सच सुहञ्जणी दस्से प्रीत, पीआ प्रीतम वड वड्याईआ। निरगुण निरवैर निराकार जणाए गीत, बिन मन्दिर मसीत आप सुणाईआ। नज़री आए इक अतीत, त्रैगुण डेरा देवे ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देवे इक वर, ख़ाली झोली दए भराईआ। भगत आत्म सेजा नेत्र खोल्ह, नैण नैण तकाईआ। कवण वेला प्रभ वसे कोल, घर साचे होए सहाईआ। शब्द अगम्म वजाए ढोल, अनादी नाद सुणाईआ। बजर कपाटी पड़दा देवे खोल्ह, दूई द्वैती रहिण ना पाईआ। नाम भण्डारा दए अतोल, तुल कदे ना जाईआ। उलटा करे नाभ कौल, झिरना निझर आप झिराईआ। लेखा चुके धरनी धरत धौल, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। साचा अमृत आत्म रस प्याए इक्को पौहल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक दए वरताईआ। भगत सेजा हो निमाणी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कवण वेला पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मिले शाह सुल्तानी, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। जन्म जन्म दी सुणाए कहाणी, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। अन्तर देवे ठंडा पाणी, अमृत रस प्याईआ। भेव खुल्हाए चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी इक्को घर जणाईआ। नाता तुटे चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज बन्धन रहे ना राईआ। इक जणाए पद निरबाणी, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नित नित आसा पूर कराईआ।
भगत सेजा नेत्र रो, इक ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ मेरे नाल जाए छोह, चरण कँवल आप टिकाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी मेहरवान मेरे जोगा जाए हो, मैं उस दी सेव कमाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर करे लो, प्रकाश प्रकाश नाल मिलाईआ। दुरमति मैल देवे धो, काग हँस रूप वटाईआ। साचा ढोआ देवे ढो, धुर दी वस्त झोली पाईआ। मेरा भेव ना जाणे को, बिहबल हो हो दयां दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, मेरा दुखड़ा दए गंवाईआ। भगत सेजा नित नित उठ, हरि चरण ध्यान लगाईआ। सो पुरख निरँजण जाए तुठ, हरि पुरख निरँजण होए सहाईआ। एकँकारा अमृत जाम प्याए घुट्ट, आदि निरँजण नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करता देवे भण्डार अतुट, श्री भगवान झोली दए भराईआ। पारब्रह्म कर किरपा मैनूं लए पुछ, ब्रह्म मिले सहिज सुभाईआ। मेरी सुहञ्जणी सोहे रुत्त, पत डाली फुल महकाईआ। मैं दरस करां अबिनाशी अचुत, बिन नैणां नज़री आईआ। अगला लेखा लवां पुच्छ, क्यों बैठा मोहे भुलाईआ। केहड़ी गलों गया रुस्स, सेज सुहञ्जणी ना कोए हंढ्ढाईआ। घर विच घर बैठों लुक, आपणी माया पड़दा पाईआ। अन्तिम वेला गया ढुक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। भगत सेजा मंगे मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। जुग चौकड़ी तेरा संग, विछड़ कदे ना जाईआ । ठाकर स्वामी दीन दयाल तूं होए कदे ना नंग, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। कर किरपा मेरे अन्तर लँघ, मेहर नज़र नैण उठाईआ। सुंञी होई सेज पलँघ, बिन पावा चूल तेरा राह तकाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी तेरी इक्को इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक्को वर, तेरे चरणां सीस निवाईआ। श्री भगवान हो दयाल, दीनन दया कमाइंदा । निरगुण हो के वेखां आण, सरगुण भेव चुकाइंदा। काया मन्दिर वड़ मकान, दोंह हथ्थीं पड़दा आपे लाहइंदा। दीपक दीआ बाल महान, जोती जोत डगमगाइंदा। बिन अक्खां वेखे मार ध्यान, बिन नेत्र नैण खुल्हाइंदा। बिन रसना जिह्वा गाए गान, बिन बत्ती दन्द सिफ्त सालाहइंदा । बिन पढ़ियां देवे ज्ञान, बोध अगाधी ज्ञान दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा निरँकारा निरगुण धारा आप जणाइंदा। भगत सेज सुहावांगा। निरवैर हो के आवांगा। मेहरवान आप अख्वावांगा। धुर दा दान झोली पावांगा। शब्द निशान इक वखावांगा। दो जहानां वेख वखावांगा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां पन्ध मुकावांगा। भगत साचे कर परवान, परवानगी इक्को इक जणावांगा। अमृत आत्म पीण खाण, वस्त अमोलक झोली पावांगा। निष्अक्खर दे ज्ञान, अक्खर वंड ना कोए वंडावांगा। चौदां विद्या होए हैरान, चौदां तबकां डेरा ढावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, जन भगतां सेज सुहावांगा। जन भगतां सेज सुहाएगा। प्रभ आपणी दया कमाएगा। घर घर निरगुण फेरा पाएगा। सोई सुरती आप जगाएगा। अकाल मूर्ती मेल मिलाएगा। नाद तूरती राग सुणाएगा। आसा पूरती कर वखाएगा। रंग गूढ़ती इक चढ़ाएगा। लोकमात उतर ना जाएगा। गुरमुख सेजे बहि के शुकर मनाएगा। कीता कौल मुकर ना जाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान इक्को दर खुल्हाएगा। भगत दवारे आवांगा। भेव अभेद खुल्हावांगा। देवी देव आप जणावांगा। बण सेवक सेव कमावांगा। बिन रसना जिह्व गीत गोबिन्द अलावांगा। आत्म सेजा वेख निहकेव, निहचल आपणा धाम वडयावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां पन्ध मुकावांगा। जन भगतां पन्ध मुकाएगा। आवण जावण फंद कटाएगा। लख चुरासी रहिण ना पाएगा। जम की फाँसी आप तुड़ाएगा। राए धर्म दर दुरकाएगा। चित्रगुप्त ना लेख वखाएगा। लाड़ी मौत नैण शरमाएगा। पारब्रह्म ब्रह्म इक्को नज़री आएगा। निहकर्मी आपणा कर्म कमाएगा। साची सरन इक दरसाएगा। नेत्र हरन फरन खुल्हाएगा। नाता चरण प्रीती जुड़ाएगा। ज़ात पात ना कोए रखाएगा। अन्दर मार झात, आपणा आसण लाएगा। बंद कवाड़ी खोल्ह ताक, दस्म दवारी कुण्डा आप तुड़ाएगा। पूरा करे भविख्त वाक्, गोबिन्द मेला आप कराएगा। गुर चेला इक्को घर वसाएगा। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, आदि निरँजण वेख वखाएगा। घर आए सज्जण सुहेला, पुरख अबिनाशी फेरा पाएगा। बिन भगतां कोई ना जाणे वेला, लख चुरासी भरम भुलाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आत्म सेजा तेरी पूरी आस कराएगा। तेरी पूरी आस करावांगा। जन्म जन्म दी त्रास मिटावांगा। कर प्रकाश मात प्रगटावांगा। शब्द अनादी नाद सुणावांगा। बण हाजी हज्ज करावांगा। मक्का काअबा इक्को दर वखावांगा। हुजरा हक़ नज़री आवांगा। लाशरीक फेर अख्वावांगा। जगत तारीक अन्धेर मिटावांगा। पीर पैगम्बर नाल मिलावांगा। कूड़ा अडम्बर आप मिटावांगा। सच सुअम्बर इक रचावांगा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को घर वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे आपे चढ़, जन भगतां वेख वखावांगा। आत्म सेजे चढ़ांगा। सच दवारे आपे खड़ांगा। आत्म परमात्म ढोला पढ़ांगा। निर्भय हो कदे ना डरांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले सच दवारे खड़ांगा। आत्म सेज सुहावांगा। निरबाण पद दरसावांगा। जगत दुआर हद्द पन्ध मुकावांगा। गीत सुहागी छन्द अलावांगा। अजपा जाप करावांगा। बत्ती दन्द ना कोए हिलावांगा। मन्दिर मस्जिद मठ्ठ शिवदुआला घर घर विच आप प्रगटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सेज सुहञ्जणी इक्को रावांगा। प्रभ सेज सुहञ्जणी रावेगा।
कन्त कन्तूहल अख्वावेगा। जन भगतां सेज फूल बरसावेगा। अनमोल सेवा कमाएगा। अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाएगा। साची कुल आप उपजाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेज सुहञ्जणी इक वडयाएगा। सेज सुहञ्जणी चढ़या चा, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म प्रभ मिले आ, मेरी आसा रहे ना राईआ। सच सिँघासण डेरा लए ला, सोभावन्त वड्डी वड्याईआ। मेरा मन्दिर दए सुहा, अन्दरे अन्दर कर रुशनाईआ। दीपक दीआ दए जगा, बाती तेल कोए ना पाईआ। साकी जाम दए प्या, मधुर इक्को रस वखाईआ। मेरी पिछली रीती दए मिटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देवे आपणा वर, घर मेरे फेरा पाईआ। घर मेरे आवे मेरा माही, मैं इक ध्यान लगाया। सच सुहञ्जणी सेज विछाई, आपणा आप आसण डाहया। हो निमाणी सेव कमाई, बलहीण दए दुहाया। नेत्र नैण कज्जल कोए ना पाई, मीढी सीस ना कोए गुंदाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देवे इक वर, घर साचे होए सहाया। श्री भगवान अग्गों हस्स, सच संदेस सुणाइंदा। मैं पन्ध मुकावां नस्स नस्स, अन्तिम राह तकाइंदा। बीस बीसा हो प्रगट, घर घर डेरा लाइंदा। शब्द अगम्मी वज्जे नद्द, छत्ती राग भेव ना आइंदा। पूरब जन्म दी मुक्के हद्द, अगला जन्म आपणे हथ्थ रखाइंदा। सन्त सुहेले दर आपणे सद्द, दर दरवाज़ा इक्को इक वखाइंदा। नव दवारे पार कर हद्द, घर दसवें आसण आप लाइंदा। प्रेम प्रीती अन्दर बज्झ, सच प्रीती इक जणाइंदा। तेरे उत्ते बहिवां सज, रूप रेख रंग ना कोए रखाइंदा। तेरा पड़दा लवां कज्ज, नाम दोशाला नाल ल्याइंदा। भगत भगवान दोहां दा इक नगारा जाए वज्ज, सोहँ ढोला राग अल्हाइंदा। जो घड़या सो जाए भज्ज, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी कार कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम लहिणा चुक्के सीआं साढे तिन्न हथ्थ, हथ्थो हथ्थ आप चुकाइंदा। सचखण्ड दुआर हरि निरँकार किरपा धार गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान लए सद्द, सद्दा आपणा नाम दिवाइंदा। दर्शन करना रज्ज रज्ज, निज नेत्र नैण खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सेजा कर परवान, पुरख अबिनाशी देवे दान, हो मेहरवान दया कमाइंदा। मेहरवान प्रभ ठाकर स्वामी, आपणी दया कमाईआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, इक्को इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी शब्द अगम्म जणाए बाणी, गुर अवतार पीर पैगम्बर कर पढ़ाईआ। धुर दरगाह दी सच निशानी, सचखण्ड निवासी झोली पाईआ। लेखा जाणे शास्त्र सिमरत वेद पुराणी, गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी नाम सिफ्त सालाहीआ। निष्अक्खर सब तों वक्खर गुर अवतारां लाहे सत्थर, भेव अभेदा अछल अछेदा अगम्म अथाह बेपरवाह निरगुण दाता पुरख बिधाता आपणी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा
वर, आत्म सेज सुहञ्जणी, जोत जगे इक निरँजणी, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। निरगुण फेरा पाए आप, आपणी दया कमाईआ। भगत भगवान करे मिलाप, विछोड़ा कोए रहिण ना पाईआ। दोवें इक दूजे दा करन जाप, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म नाता बणे साक, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा सच्चा घाट, पत्तण बैठा इक्को माहीआ। इक्को पतण इक्को घाट, हरि इक्को वेख वखाइंदा। इक्को दाता देवणहारा दात, इक इकल्ला आप वरताइंदा । इक्को वेखणहारा मार झात, बंद ताकी कुण्डा लाहइंदा। इक्को पूरी करनहारा ख्वाहिश, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। इक्को मण्डल मण्डप पावे रास, गोपी काहन नाच नचाइंदा। इक्को ब्रह्मा विष्न शिव करे दासी दास, करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द सेव लगाइंदा। इक्को गुर अवतारां पीर पैगम्बरां निर्मल जोत करे प्रकाश, शब्द अनाद अनादी राग सुणाइंदा। इक्को भगत भगवान वसे सदा पास, आत्म सेजा डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत आपणा दर वखाइंदा। भगत सेज रहिणा तैयार, त्रैगुण अतीता रिहा जणाईआ। श्री भगवान आवे निरगुण धार, रूप रंग ना कोए वखाईआ। रातीं सुत्यां लए उठाल, अन्दर वड़ वड़ आप जगाईआ। पुच्छे आण मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। साची वेख धर्मसाल, काया मन्दिर दए वड्याईआ। दीपक दीआ इक्को बाल, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अमृत आत्म जाम दए प्याल, रस इक्को इक वखाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, चरण कँवल दए सरनाईआ। पूरब लेखे लाए घाल, कीती घाल थांएँ पाईआ। अग्गे वसे सदा नाल, निज आत्म डेरा लाईआ। सतिजुग दस्से अवल्लड़ी चाल, पूजा इक्को इक दृढ़ाईआ। लेखे लग्गे काया माटी खाल, पंज तत्त कंचन रूप वटाईआ। त्रैगुण माया होए बेहाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतन इक्को रंग रंगाईआ। भगतन सेज रंग चलूल, सो पुरख निरँजण आप रंगाईआ। हरि पुरख निरँजण जुग चौकड़ी कदे ना जाए भूल, भुल्ल विच कदे ना आईआ। एकँकारा चुकाए तेरा मूल, लहिणा पूरब झोली पाईआ। परवरदिगार दा सच असूल, असलीयत वेखे थाउँ थाईंआ। मुरीद मुर्शद करे कबूल, बेपरवाह बेनज़ीर नज़रीआ नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सेज इक्को इक वड्याईआ। सच सेज सोभावन्त भगत भगवान जणाइंदा। घर मिले नर नरायण कन्त, निरिच्छत फेरा पाइंदा। चाढ़्हे रंग इक बसन्त, उतर कदे ना जाइंदा। गढ़ तोड़ हउमें हंगत, निवण सो अक्खर इक पढ़ाइंदा। महिमा जणाए आप अगणत, बोध अगाध समझाइंदा। आत्म परमात्म इक्को मंत, गुर शब्दी भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण इक्को लाइंदा। सच
सिँघासण जाए लग्ग, सेज सुहञ्जणी मिले वड्याईआ। प्रगट हो सूरा सरबग्ग, निरगुण आपणा दरस दिखाईआ। मेल मिलावा उपर शाह रग, नौ दुआर डेरा ढाहीआ। कृपानिधान रखे लज्ज, मेहर नज़र इक उठाईआ। सच नगारा जाए वज्ज, नौबत नाम शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख आत्म सेज तेरा निरगुण जाणे लेख, भगत भगवान मिल मिल लए खेड, खेल आपणी ना किसे जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण जोत नूरी तेज, शब्दी गुर सतिगुर धार आदि जुगादि जुगा जुगन्तर इक्को इक अख्वाईआ ।
२२ फग्गण २०१९ बिक्रमी गुरबलविन्दर सिँघ दे गृह किरकी पूना
भगत सेज सुहावणी, हरि पाया कन्त भतार। पूरी होई भावनी, भाउ मिटया संसार। मिटी अन्धेरी शामनी, शौह किरपा कीती आण। अग्गे देवे ज़ामनी, सिर हथ्थ रख निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला विच संसार। भगत सुहेला साहिब सतिगुर, सदा सदा वड्याईआ। लेखा जाणे जन्म कर्म पूरब धुर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। कर किरपा दीनन जाए बौहड़, जुग जुग फेरा पाईआ। आत्म परमात्म देवे जोड़, जोड़ी इक्को घर वखाईआ। पूरी करे भगतन लोड़, आसा मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा हो सहाईआ। भगतन आसा पूरी कर, परम पुरख दया कमाइंदा। दर्शन देवे आत्म घर, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। लेख चुकाए चेतन जड़्ह, जड़्ह चेतन आपणे विच मिलाइंदा। गहर गम्भीर सतिगुर फड़, फड़ बांहों पार कराइंदा। सोहँ अक्खर जिस जन ल्या पढ़, तिस पार किनारा आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत लगाए आपणे लड़, पल्लू इक्को नाम बंधाइंदा।
२२ फग्गण २०१९ बिक्रमी गुरदेव सिँघ दे गृह किरकी पूना
भगत भगवान इक्को राग, इक्को घर वधाईआ। भगत भगवान इक्को नाद, इक्को इक शनवाईआ। भगत भगवान इक्को साज, ताल तलवाड़ा इक अख्वाईआ। भगत भगवान इक्को आवाज़, सोहँ ढोला सदा गाईआ। भगत भगवान इक्को काज, आत्म परमात्म होए कुड़माईआ। भगत भगवान इक्को स्वाद, रस फीके जगत तजाईआ। भगत भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को रंग वखाईआ। भगत भगवान इक्को घर, घर सच्चा इक अख्वाइंदा।
भगत भगवान इक्को वर, नार कन्त रूप वटाइंदा। भगत भगवान इक्को डर, भय भय विच समझाइंदा। भगत भगवान इक्को लड़, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। भगत भगवान इक्को धड़, सीस जगदीश ना वंड वंडाइंदा। भगत भगवान इक्को अक्खर लैण पढ़, दूजी विद्या ना कोए अल्हाइंदा। भगत भगवान इक दूजे नूं वेखण खड़, नैण नैण नैण दरसाइंदा। भगत भगवान इक दूजे दी सरनी जाइण पढ़, अभिमान दोहां विच नज़र ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवान भगत इक्को रंग रंगाइंदा। भगवान भगत इक्को डेरा, मन्दिर इक वड्याईआ। भगवान भगत इक्को घेरा, शब्द डोरी तन्द बंधाईआ। भगवान भगत इक्को वेहड़ा, चार दीवार ना कोए वखाईआ। भगत भगवान इक्को बेड़ा, जुग जुग बिन भगतां भगवान कम्म किसे ना आईआ। भगत भगवान इक्को खेड़ा, साढे तिन्न हथ्थ मिले वड्याईआ। भगवान भगत इक्को झेड़ा, इक दूजे नूं कहिण तूं मेरा मैं तेरा, दूजा रूप ना कोए वखाईआ। भगत भगवान इक्को नबेड़ा, अन्तिम मेला सहिज सुभाईआ। भगत भगवान इक्को गुर चेला, चेला गुर रूप जणाईआ। भगत भगवान कलिजुग अन्तिम होए मेला, मिलणी जगदीश कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हथ्थ रखे आपणा वेला, वेद पुराण कहिण ना पाईआ।