पुस्तकालयभाग १३

२२ फग्गण २०१९ बिक्रमी हरबंस सिँघ दे गृह किरकी पूना

सच दरबार शाह सुल्तान, सो पुरख निरँजण आप लगाइंदा। हरि पुरख निरँजण हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। एकँकारा बण बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। आदि निरँजण खेल महान, नूर नूराना नूर रुशनाइंदा। अबिनाशी करता हो जवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। श्री भगवान सच निशान, निरगुण निरवैर आप उठाइंदा। पारब्रह्म प्रभ कर ध्यान, बिन नेत्र नैण अक्ख खुल्हाइंदा। सच दवारा कर परवान, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। देवणहारा धुर फ़रमान, नाम संदेसा इक अल्हाइंदा। साचे सुत उठ बलवान, शब्दी शब्द जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राणा खेल कराइंदा। शब्दी सुत उठ जाग, सचखण्ड निवासी आप जगाईआ । पारब्रह्म प्रभ सति कराए याद, भेव अभेद खुल्हाईआ। निरगुण वजाए निराकार नाद, धुन आपणी आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे रिहा उठाईआ। सुत दुलारा खोल्ह अक्ख, प्रभ चरण ध्यान लगाइंदा। सच सिँघासण हो प्रतख, अबिनाशी करता आसण लाइंदा। बण निमाणा चरणीं गया ढठ्ठ, मस्तक टिक्का सीस लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे अलख जगाइंदा। साचे सुत रहि तैयार, सति सतिवादी आप जणाईआ। शब्दी शब्द तेरा नगार, निरगुण

दाता आप वजाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। साची दस्से तैनूं कार, करनी करता हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक द्रिड़ाईआ। सुत दुलारे कर ध्यान, हरि साचा सच जणाइंदा। विष्नूं दस्स इक फ़रमान, अबिनाशी करता आप अल्हाइंदा। दाता दानी दो जहान, निरवैर आपणी कल धराइंदा। नेत्र खोल्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। शब्द दुलारा ल्या उठा, रहबर आप अख्वाईआ। विष्नूं विश्व दए जगा, सच संदेस सुणाईआ। पारब्रह्म प्रभ रिहा फ़रमा, धुर संदेसा इक घलाईआ। चरण दवारे जाणा आ, देवणहारा इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा जणाईआ। विष्नूं कहे सच दस्स, दर तेरे ध्यान लगाईआ। कवण वेला आवां नस्स, प्रभ सरन मिले सरनाईआ। सच दवारे जावां ढठ्ठ, मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। शब्द कहे सुण सच कहाणी, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। पुरख अकाल दी अगम्म बाणी, बोध अगाध द्रिड़ाइंदा। सच संदेसा दो जहानी, निरगुण दाता आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। आपणी किरपा आपे धार, वेखणहारा चाईं चाईंआ। पारब्रह्म ब्रह्म कर उज्यार, धुर फ़रमाना आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्हे आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। शंकर वेख आपणी ज़ात, अजाति आप समझाइंदा। जिस ने दिती तैनूं दात, सो साहिब हुक्म सुणाइंदा। चरण कँवल कँवल चरण बंधौणा नात, नाता बिधाता इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक जणाइंदा। सच संदेसा त्रैगुण माया, त्रैभवण धनी आप जणाईआ। आदि पुरख आदि बणया जो दाई दाया, बण सेवक साची सेव कमाईआ। जिस दी सब दे उपर छाया, सो शहिनशाह हुक्म सुणाईआ। सच संदेसा इक घलाया, धुर फ़रमाना आप अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पड़दा सब दा रिहा उठाईआ। सच संदेसा पंज तत्त, तत्तवेता आप जणाइंदा। देवणहारा साची मति, पारब्रह्म प्रभ भेव खुल्हाइंदा। सच दवारे आउणा नठ्ठ, दर इक्को इक समझाइंदा। वसणहारा घट घट, पड़दा आपे लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाइंदा। सच संदेसा श्री भगवाना, एका इक जणाईआ। ब्रह्मा सुत उठे नादाना, नेत्र नैण खुल्हाईआ। सच संदेस दए ज्ञाना, मंत्र इक्को इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप जणाईआ।

साची करनी दस्से मेहरवान, भेव अभेद खुल्हाईआ। सचखण्ड दा सच निशान, इक्को इक जणाईआ। गुर अवतार करो ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान, सच प्रधानगी इक कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त कुमार रिहा जणाईआ। सन्त कुमार कहे दोए जोड़, प्रभ तेरी सच सरनाईआ। दर तेरे ते आवां दौड़, पिछला माण गंवाईआ। निरगुण निरवैर जाणा बौहड़, बेअन्त बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक जणाईआ। सन्त कुमार बराह दस्स, इक्को इक जणाईआ। बराह यगै पुरुष मेल मिलावा हस्स हस्स, श्री भगवान रिहा दृढ़ाईआ। यगै पुरुष हाव गरीव उठाउणा नठ्ठ नठ्ठ, वेला अन्त रिहा आईआ। हाव गरीव नरायण मिलणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्नेहुड़ा इक जणाईआ। सच स्नेहुड़ा कपल मुन, बेपरवाह आप जणाइंदा। बिन कन्नां लैणां सुण, बिन रसना आप सुणाइंदा। दत्ता त्रै लहिणा देण रिखव देव नाल मिलाइंदा। प्रिथू दस्से साचे कन्न, मत्तस आपणा पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा स्नेहुड़ा आप जणाइंदा। सच स्नेहुड़ा कच्छप धार, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। मोहणी रहिणा ख़बरदार, मन मोहण रिहा समझाईआ। धनंतर तेरी पावे सार, मंत्र आपणा नाम दृढ़ाईआ। हँसा तेरा बोल जैकार, बेअन्त वेख वखाईआ। नर सिँघ उठ नैण उग्घाड़, नर नरायण रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बल बावन रिहा हिलाईआ। बल बावन उठ हो तैयार, सतिगुर साचा आप जणाइंदा। नर सिँघ नाल कर प्यार, हरी हरि तेरी गंढ्ढ पवाइंदा। नरायण खोल्हणहार कवाड़, परसराम पड़दा लाहइंदा। वेखणहारा दसरथ बेटा राम अवतार, रमईया इक्को हुक्म जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल आप समझाइंदा। धुर दी खेल वेद व्यास, पुराण पुराणी आप जणाईआ। बारां अक्षरी जिस निवास, निहचल बैठा आसण लाईआ। करया खेल पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल सोभा पाईआ। दो जहानां पावे रास, निरगुण सरगुण रास रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सच संदेसा मुकन्द मनोहर लखमी नरायण, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। वेखणहारा साचे नैण, नैण इक्को इक खुल्हाइंदा। साचा ढोला आया कहिण, अनबोलत आप जणाइंदा। चुकावणहारा लहिण देण, त्रिलोकी नाथ आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म इक्को इक जणाइंदा। साचा हुक्म शाह सुल्तान, इक्को इक जणाईआ । भुल्ल ना जाए कोई अणजाण, बेपरवाह रिहा दृढ़ाईआ। सचखण्ड निवासी नौजवान, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। लेखा जाणे विच जहान, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। बुद्धी पावणहारा सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा

साचा वर, अवतार तेई रिहा जगाईआ । अवतार तेई खोल्हो अक्ख, हरि आख़र आप जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर जिस रखी तुहाढ्ढी पत, सो पतिपरमेश्वर खेल वखाइंदा। जिस सरगुण नाल बंधाया नत, निरगुण आपणी धार जणाइंदा। जिस धीरज दित्ता सति, सन्तोख आपणा इक्को इक समझाइंदा। निर्मल जोत कर प्रगट, नूर नुराना नूर रुशनाइंदा। जिस चौदां लोक वखाया हट्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाना सच संदेसा, एकँकारा आप जणाईआ। चतुर्भुज करे अदेसा, आदि शक्ति सीस झुकाईआ। जिस दा कोई ना जाणे लेखा, बेअन्त बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी खोल्हे भेता, बेअन्त बेअन्त आपणी कार कमाईआ। नित नवित्त करे हेता, सरगुण आपणा रंग रंगाईआ। सारे पिछला करो चेता, प्रभ चेतन रिहा कराईआ। पंच तत्त काया झूठा खेता, लोकमात अन्त रहिण ना पाईआ। राम राम दा इक्को बेटा, काहन काहन दए वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या नौजवाना, इक्को इक जणाइंदा। धुर संदेसा सच परवाना, बेपरवाह आप घलाइंदा। जो देंदा रिहा धुरदरगाही दाना, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। सो साहिब मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी आप कमाइंदा। लेखा जाण दो जहानां, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्नेहुड़ा इक जणाइंदा। सच शब्द विष्न ब्रह्मा शिव धार, शंकर आप जणाईआ। सच तख्त निवासी साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार वेखणहारा थाउँ थाईंआ। जिस लेखा दित्ता वेद चार, चार वरन कर पढ़ाईआ। जिस विष्न भरया भण्डार, वस्त अमोलक आप वरताईआ। जिस शंकर दिती धूढ़ी छार, मस्तक टिक्का इक्को लाईआ। जटा जूट पाए सार, त्रिशूल आपणे नाम वड्याईआ। त्रैगुण माया कर शृंगार पंज तत्त करी कुड़माईआ। लख चुरासी हो उज्यार, चारे खाणी वंड वंडाईआ। चारे बाणी बोल जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणा नाम जणाईआ। तेई अवतार कर ख़बरदार, ख़बर आपणी आप जणाईआ। लहिणा देणा चुक्के सच दरबार, धुर दरबारी भुल्ल कदे ना जाईआ। वेखणहारा जुग चौकड़ी चार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्नेहुड़ा इक घलाईआ। सच स्नेहुड़ा सुणया कन्न, इक ध्यान लगाया। इक दूजे दा निकले जन, भरम भुलेखा भउ चुकाया। जिस ने दित्ता पंज तत्त तन, सो साहिब वेखण आया। जेहड़ा आदि बणया जननी जन, धन्न धन्न जणेदी माया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा मंगे थाउँ थाया। अवतार तेई इक दूजे नूं रहे दस्स, आपणा हाल सुणाईआ। लेखा मंगे पुरख समरथ, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। चारों कुण्ट कोई ना सके नठ्ठ, जिध्धर वेखो नज़री आईआ।

त्रिलोकी पिच्छे गए छड्ड, अग्गे इक्को इक बैठा बेपरवाहीआ । जिस दा गाया नाम जणाई पूजा पाठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सच्चा वड वड्याईआ। हरि सच्चा बेपरवाह, बेपरवाही खेल कराइंदा। साचे भगत लए उठा, ध्रू प्रहलाद पर्दा लाहइंदा। बल उंगली नाल लए लगा, अमरीक आपणा राह जणाइंदा। जनक लेखा सच समझा, भेद अभेद जणाइंदा। बिदर सुदामा जै देव लए जगा, जग जीवण दाता आप उठाइंदा। रविदास चुमारा संग रला, कबीर जुलाहा आपणे मन्दिर आप वसाइंदा। साची करनी दए वखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हुक्म इक्को इक जणाइंदा। कबीर सुणया हरि का राग, कूक कूक सुणाईआ। भगतो सुणो अगम्म आवाज़, बेपरवाह लगाईआ। जिस ने वखाया आपणा स्वांग, सो स्वांगी स्वांग रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेला सहिज सुभाईआ। मेल मिलावा इक्को इक, एक एक जणाइंदा। शब्द अगम्मी रखो टेक, दूजा हुक्म ना कोए मनाइंदा। जिस ने लोकमात दित्ता भेज सो आपणा खेल खलाइंदा। जिस दा जोती नूर तेज, नूर नुराना पड़दा लाहइंदा। वेखणहारा साची सेज, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। सच स्नेहुड़ा परवरदिगार, एका एक जणाईआ। मूसा हो ख़बरदार, बेपरवाह रिहा समझाईआ। जिस दा जलवा तक्क डिगा मूँह दे भार, कोहतूर ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना रिहा अल्हाईआ। सुण ईसा हज़रत आप जणाए, सच सच समझाईआ। जिस नूं मन्ने नूर ख़ुदाए, नूर नूराना बेपरवाहीआ। पिता पूत जिस वडयाए, सो वड्डा दए वड्याईआ। लेखा अन्तिम दए चुकाए, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। दरगाह साची लए मिलाए, मुकामे हक़ हक़ रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक संदेसा रिहा जणाईआ। सच संदेसा मुहम्मद मीत, मेहरवान जणाइंदा। जिस जणाई आपणी रीत, कलमा नबी पढ़ाइंदा। सो साहिब निशाना दस्से ठीक, धुर दरगाही आप अल्हाइंदा। अन्तिम नेड़े आई तरीक, चौदां सदीआं पन्ध मुकाइंदा। चौदां तबक वेखे लाशरीक, वाहद आपणा फेरा पाइंदा। उम्मत उम्मती वेखे नीत, नीतीवान वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना आप अल्हाइंदा। धुर फ़रमाना अलमीन, नबी रसूलां आप जणाईआ। धुरदरगाही करे तलकीन, तालब तुलबा लए उठाईआ। दर दे बरदे बणो मस्कीन, मसला इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद्दा देवे थाउँ थाईंआ। सद्दा देवे निरगुण जोत, नानक धार धार जणाईआ। ना कोई वरन ना कोई गोत, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। शब्द अगम्म लगाए चोट, नगारा

इक्को इक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। धुर फ़रमाना नौजवान, इक्को इक जणाइंदा। नानक निरगुण कर परवान, नानक सरगुण आप समझाइंदा। दोहां वचोला मेहरवान, नज़र किसे ना आइंदा। सचखण्ड वसे सच मकान, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जाता खेल महान, बेपरवाह आप कराइंदा। जिस ने दित्ता सति नाम, मंत्र आपणा इक दृढ़ाइंदा। आदि जुगादी इक ज्ञान, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच कहाणी आप समझाइंदा। सच कहाणी सुण निरँकार, नानक ख़ुशी मनाईआ। तेरा अन्त ना पारावार, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। हउँ सेवक सेवादार, बण चाकर सेव कमाईआ। तेरा लेखा विच दरबार, सच सच तेरी वड्याईआ। दाता दानी देवणहार भण्डार, अतोट अतुट वरताईआ। तेरी महिमां जुग चार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान तेरा जस गाईआ। गुर अवतार दर मंगण बण भिखार, आपणी अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ चलां सद रज़ाईआ। सच संदेसा नानक निरगुण, निरगुण निरगुण आप जणाइंदा। श्री भगवान मेटणहारा चिन्द, चिन्ता चिखा ना कोए रखाइंदा। दाता दानी गहर गम्भीर गुणी गहिंद, भेव अभेद आप जणाइंदा। शब्द अनादी गोबिन्द बिंद, सुत दुलारा इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द शब्द वड्याइंदा। शब्द अगम्म गोबिन्द रंग, श्री भगवान आप जणाईआ। बेपरवाह वजाए मृदंग, मृदंग इक्को इक दरसाईआ। एथे ओथे दो जहान आपे लँघ, पर्दा उहला दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द नैण अक्ख खुल्हाईआ। गोबिन्द गोबिन्द खोल्ह नैण, निरगुण दाता आप समझाइंदा। मैं मन्नया तेरा कहिण, तेरी कीती भुल्ल ना जाइंदा। निरगुण हो के बणया साक सज्जण सैण, सरगुण रूप ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा देवे घर घर, सुहञ्जणा सच्चा थाँ आपे खोज खुजाइंदा। गोबिन्द कहे दस्स भगवान, कवण संदेसा दएं सुणाईआ। मैं तेरा सुत नादान, बालक बाला रूप वटाईआ। पुरख अकाल हो मेहरवान देणा दान, दाते दानी तेरी वड्याईआ। कवण वेला मेला करें विच जहान, निरगुण आपणे अंग लगाईआ। मैं तीर चिला छड्डया कमान, पंज तत्त देह ना कोए रखाईआ। शब्द सुत हो नौजवान, तेरा ध्यान लगाईआ। तूं यारड़े सत्थर करया परवान, मैं सूलां सेज हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर आवां चाईं चाईंआ। साचा दर दस्से भगवाना, कलिजुग अन्त अन्त जणाइंदा। पहली चेत्र दिवस महाना, बीस बीसा वेख वखाइंदा। सच दरबार लगाए नौजवाना, पुरख अबिनाशी आसण

लाइंदा। देवे हुक्म धुर फ़रमाना, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दर आए होए निमाणा, अग्गे सीस ना कोए उठाइंदा। त्रैगुण माया अन्त पछताणा, पसचाताप ना कोए मिटाइंदा। पंज तत्त होए हैराना, हरि का भेव कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची थित आप दृढ़ाइंदा। पहली चेत्र तेई अवतार औणगे। दर बहि के सीस झुकौणगे। दोए जोड़ वास्ता पौणगे। चार जुग दा लेखा कढ्ढ वखौणगे। साचा ढोला इक्को गौणगे। राम राम विच समौणगे। कृष्न कृष्न विच रलौणगे। जोत जोत विच मिलौणगे। आपणे अन्तर विच शरमौणगे। चोट चोट विच डंक वजौणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, दर बंक इक वखौणगे। पीर पैगम्बर आवणगे। बेपरवाह ढोला गावणगे। बण बरदे सीस झुकावणगे। सजदा कर कर शुकर मनावणगे। कलमा इक्को इक गावणगे। आपणा लेखा प्रभ अग्गे कढ्ढ वखावणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल वेख वखावणगे। भगत अठारां औणगे। प्रभ नेत्र दर्शन पौणगे। चरण कँवल सीस टिकौणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सिख्या इक दरसौणगे। नानक गोबिन्द दस दस धारी आवेगा। प्रभ आपणा मेल मिलावेगा। जोती नूर चन्द रुशनावेगा। गीत सुहागी छन्द सुणावेगा। अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दे विछड़े घर साचे मेल मिलावेगा। कलिजुग अन्तिम मेल मिलावांगा। पहली चेत्र रुत्त सुहावांगा। बीस बीसा नींह धरावांगा। जगत जगदीशा फेर अख्वावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर नाम हदीसा इक पढ़ावांगा। ख़ाली खीसा सब दा आप करावांगा। पिछली रीता लोक मात मिटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कर वखावांगा। चार वेद बोलणगे। पुराण अठारां तोलणगे। शास्त्र सिमरत आपणा भेव वरोलणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दो जहान दर इक्को सच्चा खोल्हणगे। अठारां ध्याए गीता गुण गाएगी। प्रभ इक्को वेख वखाएगी। अञ्जील कुरान दर्शन पाएगी। नेत्र नैण ना कोए दसाएगी। अल्ला राणी मुख नक़ाब चुकाएगी। पर्दानशीं बेपर्दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण जोत इक्को वेस वटाएगी। गुर दस उठणगे। प्रभ साहिब कोलों पुछणगे। सचखण्ड दुआर ना लुकणगे। शेर वांगूं बुक्कणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दोए दोए जोड़ सर्ब झुकणगे। सच संदेसा दो जहान, दोए दोए धार आप जणाईआ। करे खेल आप भगवान, भगवन आपणा भेव चुकाईआ। प्रगट हो विच जहान, निहकलंक नाउँ रखाईआ। आदि पुरख जिस दित्ता दान, अन्त आपे वेखण आईआ। जुग चौकड़ी

कर पहचान, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सच स्नेहुड़ा इक्को इक उपजाईआ। सच स्नेहुड़ा शब्द अमोला, धुरदरगाही आप उपजाइंदा। सचखण्ड दवारे जिस ने तोल तोला, सो लोकमात वेख वखाइंदा। जो जुग चौकड़ी गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों रखदा रिहा उहला, आपणा भेव ना किसे समझाइंदा। नाम निधान श्री भगवान सुणाउदा रिहा सोहला, कोटन कोटि नाम धराइंदा। सरगुण हो के बदलदा रिहा चोला, पंज तत्त काया जगत हंढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जो दीन मज़्हब ज़ात पात पाउदा रिहा रौला, वरन गोत वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप समझाइंदा। साची धार जो रिहा वंड, वंडणहारा बेपरवाहीआ। जिस ने रचे कोट ब्रह्मण्ड, मण्डल आपणी रास जणाईआ। जिस नूर दित्ता सूरज चन्द, किरन किरन जोत रुशनाईआ। जिस लख चुरासी बेड़ा बन्न्ह, जग सागर दित्ता तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो निरगुण आपणा फेरा पाईआ। सो निरगुण दाता हो मेहरवान, निरवैर खेल कराईआ। प्रगट हो विच जहान, पिछला लेखा दए चुकाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया मिटे निशान, माया ममता दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दरबार सच निरँकार इक्को इक लगाईआ। सच दरबार लग्गे अन्त, श्री भगवान आप लगाइंदा। नाम जणाए इक्को मंत, मंत्र आपणा नाम समझाइंदा। लख चुरासी नज़री आए साचा कन्त, कन्त कन्तूहल सेज हंढ्ढाइंदा। लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आपणा राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक समझाइंदा। सच दवारा लोकमात, मेहरवान लगाईआ। कलिजुग अन्तिम देवे दात, सतिजुग धार चलाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, निरगुण चन्द करे रुशनाईआ। चार वरन बणाए इक जमात, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक खुल्हाईआ। सच दुआर इक्को खोल्हणा, बेअन्त आप जणाइंदा। नाम ढोला इक्को बोलणा, गुर अवतार पीर पैगम्बर आप पढ़ाइंदा। साचा तोल इक्को तोलणा, दो जहान कंडा हथ्थ ना कोए रखाइंदा। लख चुरासी आप वरोलणा, भगत भगवान बाहर कढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा इक वखाइंदा। सच दरबारा इक वखावेगा। जिस दर बहि के हुक्म चलावेगा। नव नौ चार पन्ध मुकावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को माण जणावेगा। जुग चौकड़ी विछड़यां मेल मिलावेगा। मुहम्मद गोबिन्द अग्गे झोली डाहवेगा। नानक निरगुण वस्त वरतावेगा। दस्त दस्त नाल मिलावेगा। कीट हस्त नज़र कोए ना आवेगा। हुक्म इक्को सख्त सुणावेगा। कलिजुग वेला वक्त सर्ब समझावेगा। लख चुरासी कूड़ी क्रिया

होवे ग़रक, ग़रक आप करावेगा। कर के ग़रक, शौंह दरयाए रुढ़ावेगा। लेखे विच ना रहे फ़र्क, गोबिन्द फ़ुरना इक जणावेगा। पिछली कीती करे तरक, तुरत आपणा हुक्म मनावेगा। सचखण्ड विच्चों आया परत प्रतिनिध इक अख्वावेगा। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिन्ता दु:ख ना कोए जणावेगा। अद्धविचकार ना जावे अटक, दो जहानां चरणां हेठ दबावेगा। कलिजुग कूड़ कूड़यार देवे झटक, मूँह दे भार सुटावेगा। जन भगतां सवाउणा हो बेखटक, सिर आपणा हथ्थ रखावेगा। लख चुरासी धर्म दवारे रही लटक, फाँसी इक्को वार लटकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लेखा सर्ब चुकावेगा। सच दरबार लगेगा। साहिब सुल्तान सूरा फबेगा। दीपक जोती इक्को जगेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता निरवैर पुरख अजूनी रहित इक्को मघेगा। अजूनी रहित प्रभ खेल अवल्ला, अक्ल कलधारी आप कराईआ। कलिजुग अन्तिम हो अछल अछल्ला, वल छल भेव ना जाणे कोई राईआ। सच सिँघासण इक्को मल्ला, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। धुर संदेस नाम घल्ला, सच सच करे पढ़ाईआ। नूर इलाही नूर अल्ला, जलवा इक्को इक रुशनाईआ। वसणहारा मुकामे हक़ सच महल्ला, महिफ़ल आपणे नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी प्रभ आप कमावेगा। दूजा संग ना कोए रलावेगा। नाम मृदंग इक सुणावेगा। दो जहानां लँघ, आपणा डंक वजावेगा। कलिजुग कूड़ी क्रिया ढाह कंध, सतिजुग साचा राह वखावेगा। सृष्ट सबाई इक्को छन्द, सोहँ ढोला आप पढ़ावेगा। जन भगतां मुक्के पन्ध, पुरख अबिनाशी मेल मिलावेगा। सतिजुग साचा दे रस, मदिरा मास रसना कोई ना लावेगा। अमृत आत्म जाम प्यावेगा। सुरत सवाणी कोई ना रहे रंड, हरि कन्त इक्को नज़री आवेगा। नाता तुटे बत्ती दन्द, अजपा जाप करावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक लगावेगा। साचा मार्ग इक्को दस्सेगा। प्रभ हर हिरदे विच वसेगा। मुख मोड़ कदे ना नस्सेगा। निर्धन हो के भगतां चरणी ढठ्ठेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धन्ने लहिणा वट्टे चुकेगा। लहिणा वट्टे आप चुकाएगा। गुरमुख धन्ना रूप वटाएगा। जन भगतां राग सुणाएगा। नेत्र अन्न्हा पड़दा लाहेगा। बिन सूरज चन्नां चन्द चमकाएगा। सोहँ छन्दा इक पढ़ाएगा। बंदा बिन बंदगीयों पार कराएगा। नाम रंदा इक फिराएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप खलाएगा। साचा खेल खलावेगा। चार वरन समझावेगा। एका नाम दृढ़ावेगा। एका राम मिलावेगा। एका काहन समझावेगा। एका जाम प्यावेगा। एका इस्लाम चलावेगा। एका अमाम नज़री आवेगा। एका पैग़ाम पढ़ावेगा। एका नज़ाम बणावेगा। एका निशान झुलावेगा। एका

हुक्मरान अख्वावेगा। एका दान वरतावेगा। एका माण धरावेगा। एका भगवान आपणा राह वखावेगा। एका मन्दिर शिवदुआला मठ्ठ समझावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप करावेगा। साची करनी आप करावेगा। धुर दा ढोला राग अलावेगा। कलिजुग चोला नज़र कोई ना आवेगा। सतिजुग होला आप खल्हावेगा। मौला इक्को नज़री आवेगा। धरनी धरत धौला, हौला भार करावेगा। गोबिन्द कीता कौला, तोड़ निभावेगा। वेद व्यासा पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, उच्चा टिल्ला पर्बत वेख वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार कुण्ट नज़री आवेगा। चार कुण्ट अमाम अख्वाएगा। कलमा नबी इक जणाएगा। सजदा सीस इक वखाएगा। जगदीश आपणी कल धराएगा। हदीस आपणे नाम पढ़ाएगा । लाशरीक फेरा पाएगा। हकीकत हक़ खोज खुजाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम इक्को इक वडयाएगा। इक्को नाम सदा जुग चार, जुग जुग वेस वटाईआ। इक्को नाम थिर घर दुआर, शब्दी गुर प्रगटाईआ। इक्को नाम सुन अगम्म करे पार, पड़दा आप चुकाईआ। इक्को नाम विष्न ब्रह्मा शिव करे ख़बरदार, सच संदेसा इक जणाईआ। इक्को नाम करोड़ तेतीसा दए आधार, सुरप्त इन्द वेख वखाईआ। इक्को नाम काया पंज तत्त करे शृंगार, त्रैगुण मेला सहिज सुभाईआ। एका नाम शब्द धुनकार, घट घट रागी राग सुणाईआ। एका नाम लख चुरासी कर पसार, काया मन्दिर बंद रखाईआ। एका नाम वेद चार, चार चार सिफ्त सालाहीआ। एका नाम धार अवतार, तत्तव तत्त करे पढ़ाईआ। एको नाम कर पसार, पसर पसारी वेख वखाईआ। एको नाम भगत आधार, भगवन इक्को इक जणाईआ। इक्को नाम सन्त करे प्यार, सज्जण साचे वेख वखाईआ। इक्को नाम गुरमुखां खोल्ह किवाड़, बंद हाटी दए जणाईआ। इक्को नाम गुरसिखां करे प्यार, निवण सो प्रीती इक जणाईआ। इक्को नाम पीर पैगम्बर करे उज्यार, उजरत मूल ना लागे राईआ। इक्को नाम मुल्ला शेख़ मसायक करे शृंगार, मेहरवान दया कमाईआ। इक्को नाम गुर गुर खेल करे संसार, सतिगुर देवे माण वड्याईआ। इक्को नाम अन्दर बाहर, गुप्त ज़ाहर करे पढ़ाईआ। इक्को नाम खाणी बाणी हो उज्यार, चार चार रंग रंगाईआ। इक्को नाम दिसे जुग चार, चौकड़ी आपणा बन्धन पाईआ। इक्को नाम वखाए सच दरबार, दर दरवाज़ा इक्को नाम खुल्हाईआ। इक्को नाम वंडण वंडे विच संसार, वरन बरन गोत दए जणाईआ। इक्को नाम करे पार, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। इक्को नाम सर्ब प्यार, सांझा यार इक अख्वाईआ। इक्को नाम तलबगार, आदि जुगादि ध्यान लगाईआ। इक्को नाम कातब बण के बणे लिखार, देवे वड्याई कलम शाहीआ। इक्को नाम समुंद सागर, बन्न्हे धार, इक्को नाम जंगल जूह उजाड़ पहाड़ करे रुशनाईआ। इक्को नाम खेल करे सूरज चन्न सतार, मण्डल मण्डप

करे रुशनाईआ। इक्को नाम लेखा जाण पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर वेख वखाईआ। इक्को नाम गोपी काहन पाए रास, वेस अनेक धराईआ। इक्को नाम वसे सदा पास, विछड़ कदे ना जाईआ। इक्को नाम पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। इक्को नाम आदि अन्त पवण स्वास, उणंजा पवण छत्र झुलाईआ। इक्को नाम सुणाए धुर दी बात, जुग जुग बाणी इक प्रगटाईआ। इक्को नाम डूँग्घा खात, हथ्थ किसे ना आईआ। इक्को नाम देवणहार नजात, एथे ओथे वेख वखाईआ। इक्को नाम नाम पारजात, पारस कंचन लोहा रूप वटाईआ। इक्को नाम साख्यात, आदि जुगादि कोई ना सके छुपाईआ। इक्को नाम सब दा पिता मात, पुत्त पोतरे गुर अवतार पीर पैगम्बर गोद विच उठाईआ। इक्को नाम आबहयात, अमृत इक्को नाम वखाईआ। एका नाम कायनात, निरगुण आपणा आप जणाईआ। सो नाम साहिब सच्चे दी साची दात, सो पुरख निरँजण सार शब्द आपणा नाम जणाईआ। कलिजुग अन्तिम लै के आया आपणे साथ, मेहरवान दया कमाईआ। मेहर नज़र कर जिस वल लए झाक, तिस पड़दा दए खुल्हाईआ। एथे ओथे आवण जावण दो जहानां मुक्के वाट, लख चुरासी पन्ध रहिण ना पाईआ। चरण कँवल उपर धवल बन्न्हे नात, सचखण्ड मिले सरन सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार आप वड्याईआ। देवे वड्याई प्रभ जू भगत, भगतन मीता आप अख्वाइंदा। वेखणहारा लख चुरासी जीव जंत विच जगत, युगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। फोलणहारा हड्ड मास नाड़ी बूँद रक्त, भेव अभेद खुल्हाइंदा। आदि अन्त श्री भगवन्त साचा कन्त आपणे हथ्थ रखे वक्त, वार थित ना किसे समझाइंदा। नव खण्ड पृथ्मी सत्त दीप शब्द अगम्मी चाढ़्हे कटक, बेपरवाह आपणा हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि जू आपणी खेल वखाइंदा। साची खेल करे सचखण्ड, सचखण्ड लोकमात प्रगटाईआ । लेखा जाण जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज लहिणा रिहा मुकाईआ। भगत भगवान देवे इक अनन्द, अनन्द आत्म रस चखाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी शब्द अनादी जणाए छन्द, सोहला ढोला इक्को इक गाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले गुरसिख तेरी नंगी ना होए कंड, प्रभ आपणा हथ्थ सीस टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम हरिजन वेखे हर घट थाईंआ। हर घट थाईं खोजे आप, खोजत खोजत वेख वखाइंदा। भगत सुहेला पिता बाप, पूत सपूत आप जगाइंदा। शब्द अगम्म बंधाए नात, बिधाता निरगुण निरगुण जोड़ जुड़ाइंदा। आत्म परमात्म बणाए सच्चा साक, सज्जण इक्को नज़री आइंदा। कर किरपा खोल्हे ताक, निज नेत्र पड़दा लाहइंदा। पूरी करे आस, पूरी आसा आप कराइंदा। गृह मन्दिर कर के वास, साची सेज सुहाइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, दीआ बाती

इक जगाइंदा। प्रगट हो प्रभ साख्यात, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, दवारा इक्को इक वड्याइंदा।