२३ फग्गण २०१९ बिक्रमी मल सिँघ, सन्तोख सिँघ ओम प्रकाश सकन्दराबाद
भगतां अग्गे सीस रिहा झुक, श्री भगवान आप झुकाईआ। नव नौ चार जो रिहा लुक, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। उज्जल करे मात मुख, देवणहार वड्याईआ। लेखा जाणे मात कुक्ख, जन जननी वेख वखाईआ। सच सुहाए आपणी रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। दया कमाए अबिनाशी अचुत, चेतन दए कराईआ। जुग जन्म जो बैठे रुस्स, फड़ बांहों लए मिलाईआ। ठाकर स्वामी इक्को तुठ, दीनन दए वड्याईआ। अमृत जाम प्याए घुट्ट, रस इक्को इक वखाईआ। आवण जावण जाए छुट्ट, बन्धन कोए रहिण ना पाईआ। लोकमात दा बूटा पुट्ट, सचखण्ड दए टिकाईआ। इक वखाए साचा कोट, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। मेल मिलावा निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। पारब्रह्म प्रभ आपणा पूरा करे शौक, शहिनशाह आपणा खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सीस झुकाईआ। जन भगतां बणे गोबिन्द सैण, प्रभ आपणी खेल कराइंदा। प्रगट हो नर नरायण, निरवैर आपणा फेरा पाइंदा। सच दवारे हरि निरँकारे बणया साक सज्जण सैण, सगला संग निभाइंदा। पूरब जन्म दा चुकावण आया लहिणा देणा, अगला लेखा आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल कराइंदा। सीस झुके भगत दवारे, भगवान आप झुकाईआ। सो पुरख निरँजण खेल अपारे, अगम्म अगोचर आप कराईआ। हरि पुरख निरँजण वसणहारा ठांडे दरबारे, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। एकँकारा कर पसारे वेखणहारा थाउँ थाईंआ। आदि निरँजण नूर उज्यारे, जोती जोत जोत जणाईआ। अबिनाशी करता हो ख़बरदारे, बेख़बर आप सुणाईआ। श्री भगवान दए हुलारे, हुलारा इक्को इक जणाईआ।
पारब्रह्म प्रभ बण सेवादारे, साची सेवा इक कमाईआ। चल के आया विच संसारे, निरगुण जोती जाता वेस वटाईआ। भगत भगवन्त आप उठाले, फड़ बांहों लए जगाईआ। साचा मार्ग इक वखाले, पिछली रीती दए मुकाईआ। नाता तोड़े शाह कंगाले, शहिनशाह इक्को इक दरसाईआ। ग़रीब निमाणयां पुच्छे हाले, आपणा अहिवाल दए समझाईआ। शब्द अगम्म वजाऐ ताले, तुरिया बैठी नैण शरमाईआ। प्रगट हो पुरख अकाले, अक्ल आपणी रिहा वखाईआ। अन्दर बाहर चले नाल नाले, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सीस झुकाईआ। भगतन कहिण वेखो अक्ख, हरि आपणी खेल रचाइंदा। जेहड़ा गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मार्ग रिहा दस्स, सो ग़रीब निमाणयां दर दर अलख जगाइंदा। जिस दे अग्गे चले ना किसे दा कोई वस, सो बेबस हो सेव कमाइंदा। दर्शन करीए हस्स हस्स, हँस मुख वेख वखाइंदा। बण निमाणा श्री भगवान निरगुण दाता चरणी रिहा ढठ्ठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। भगत दवारे हरि जगदीश, आपणा सीस झुकाईआ। जुग चौकड़ी पीसण ल्या पीस, अग्गे चक्की ना कोए वखाईआ। भगतो इक्को सिखो मेरी हदीस, कलमा अवर ना कोए पढ़ाईआ। दो जहानां वाली ताज सुहाए एका सीस, राजन राज वड वड्याईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, घट घट आपणा डेरा लाईआ। कलिजुग अन्तिम रिहा बीत, पिछला लेखा रिहा चुकाईआ। सतिजुग साची चले रीत, रीतीवान आप जणाईआ। इक्को ढोला रल मिल गाउणा गीत, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। हरि का भगत ना जाए मन्दिर मसीत, शिवदुआला मठ्ठ कम्म किसे ना आईआ। प्रभ दिवस रैण नज़री आए अतीत, घर घर आपणी जोत करे रुशनाईआ। दस्सणहारा निशाना ठीक, नाम निधाना तीर चलाईआ। चरण कँवल बंधाए प्रीत, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन देवणहार वड्याईआ। भगत कहिण उठो लओ भज्ज, श्री भगवान रिहा जणाईआ। पिछली करनी सारे दयो तज, सुगंध इक्को वार खाईआ। पारब्रह्म दी साची सेजा चढ़ो भज्ज, सति सतिवादी रिहा वखाईआ। दर्शन करो रज्ज रज्ज, बिन नैणां नैण मिलाईआ। बिन मकक्यों काअबिउँ करो हज्ज, हुजरा साचा दए सुहाईआ। किरपा निधान दर आपणे रिहा सद्द, सद्दा इक्को नाम लगाईआ। कूड़ी क्रिया छड्डो हद्द, माया ममता रिहा मिटाईआ। अमृत जाम पीओ मध, कूड़ी मध रसन ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ । झुकया सीस भगत दुआर, श्री भगवान खेल कराइंदा। निरगुण हो के आया परवरदगार, जलवा नूर नूर धराइंदा। ठांडा खोल्ह इक कवाड़, दो जहान भेव खुल्हाइंदा। इकठ्ठे कर गुर अवतार, पीर पैगम्बर हुक्म मनाइंदा। पिछली छड्डो सर्ब गुफ़तार,
गुफ़त शनीद आप जणाइंदा। मन्नो इक एकँकार, दूजा इष्ट ना कोए वखाइंदा। सारे करन उच्ची पुकार, कूक कूक कूक अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल श्री भगवाना, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगत करन परवाना, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। प्रभ सदा सदा मेहरवाना, मेहर नज़र उठाईआ। भगत चरण कँवल करन ध्याना, नेत्र नैण नैण उठाईआ। श्री भगवान मर्द मर्दाना, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। भगत निक्का बाल अञ्याणा, बाली बुध वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। भगतां देवे दात, भगत वड्याईआ। भगतां बंधाए नात, जगत जणाईआ। भगतां प्याए अमृत बूँद स्वांत, भगतन ठांडा दर वखाईआ। भगतां नज़री आए इक इकांत, भगतां इक्को घर दए वड्याईआ। भगतां बणे पिता मात, भगतां नाता जोड़े सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। भगत कहिण प्रभ मिल्या एक, एक एक वड्याईआ। जिस सच्ची दस्सी टेक, चरण कँवल सरनाईआ। बुद्धी करी बिबेक, बिबेकी आप जणाईआ। निरगुण हो के करे हेत, सरगुण मेल मिलाईआ। बालां वांगां रहो खेड, बचपन सब दा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन देवे माण वड्याईआ। भगत जन गए उठ, नेत्र नैण उग्घाड़या। श्री भगवान गया तुठ, देवे नाम आधारया। घर घर दर दर लए पुच्छ, बण दरवेश अलख जगा रिहा। गुरमुख बूटा ना जाए सुक्क, बण माली सेव कमा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखा ल्या। भगत भगवान जुड़या नाता, जोड़ी सच बणाईआ। कलिजुग मेटे अन्धेरी राता, सतिजुग चन्द रुशनाईआ। इक सुणाए साची गाथा, सो पुरख निरँजण करे पढ़ाईआ। हँ ब्रह्म नाथ अनाथा, दीनन वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम दए जणाईआ। भगत जनो साचा नाम सो, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। सन्त जनो साचा नाम सो, हरि पुरख निरँजण आप प्रगटाइंदा। गुरमुख जनो साचा नाम सो, एकँकारा आप दरसाइंदा। गुरसिख जनो साचा नाम सो, आदि निरँजण हरि रुशनाइंदा। मुरीद जनो साचा नाम सो, परवरदिगार भेव खुल्हाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंत्र इक्को इक दृढ़ाइंदा। सो कहे मेरी अंस हं, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सो कहे मेरा बेटा ब्रह्म, ब्रह्म वंड वंडाईआ। सो कहे मेरा निर्मल कर्म, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। सो कहे मेरा साचा धर्म, अधर्म ना कोए जणाईआ। सो कहे मेरा साचा वरन, अवरन ना रूप वटाईआ। सो कहे मैं करनी करन, हँ आपणी धार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ इक्को इक जणाईआ। हँ कहे मेरा सो बाप, चाचा गुरू नज़र कोए
ना आइंदा। जिस रचना रची आदि, सो पुरख निरँजण खेल कराइंदा। जिस जुग चौकड़ी वजाया नाद, हँ ब्रह्म समझाइंदा। जिस दा लेखा बोध अगाध, भेव कोए ना पाइंदा। जिस दा अमृत इक स्वाद, अनरस ना कोए वखाइंदा। जो सदा रखे याद, भुल्ल विच कदे ना आइंदा। सो साहिब ग़रीब निवाज़, हँ ब्रह्म वेख वखाइंदा। सदा सदा सद सुणे फ़रयाद, ग़फ्लत विच ना वक्त लँघाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हँ सोहणा बंस बणाइंदा। सो कहे मेरी साची धार, हँ जणाईआ। हँ बिन ना कोए पसार, विष्न ब्रह्मा शिव रूप ना कोए वटाईआ। बिन हँ ना त्रैगुण प्यार, पंज तत्त ना कोए कुड़माईआ। बिन हँ ना नाता जुड़े विच संसार, लख चुरासी रूप ना कोए धराईआ। बिन हँ गुर अवतार ना कोए विचार, ब्रह्म लेखा आप समझाईआ। सो पुरख निरँजण एका शब्द बोल जैकार, सच जैकारा दए लगाईआ। हँ कहे प्रभ इक्को मीता, जिस विच वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड दुआर जिस दी रीता, थिर घर शब्दी सुत सुहाईआ। शब्दी सुत खेल अनडीठा, हँ ब्रह्म भेव खुल्हाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस कीता सरजीता, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सो साहिब आपणे दर वसे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका नाम दए वड्याईआ। सोहँ कहे मैं सच्चा नाम, गुर अवतार आप जणाइंदा। सोहँ कहे मैं धुर फ़रमान, नाम सति मेरा वणज कराइंदा। सोहँ कहे मेरा सच्चा काम, जुग जुग आपणा राह वखाइंदा। सोहँ कहे मेरा सच पैग़ाम, धुर दा कलमा छन्द सालाहइंदा। सोहँ कहे मेरा सच अमाम, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। सोहँ कहे मेरा लेखा तमाम, लख चुरासी विच समाइंदा। सोहँ कहे बिन साहिब कोई ना जाणे नाम, विष्नूं मेरे संग सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी धार आप चलाइंदा। सोहँ कहे मोहे चढ़या चा, घर साचे वज्जे वधाईआ। सो पुरख निरँजण ल्या जगा, चौकड़ी जुग पिच्छों मेरी अक्ख खुल्हाईआ। हरि पुरख निरँजण किरपा कर ल्या मिला, पिछला वछोड़ा पन्ध कटाईआ। एकँकार पल्लू ल्या फड़ा, आप आपणी गंढ्ढ पवाईआ। आदि निरँजण कर रुशना, जुग चौकड़ी अन्धेरा दित्ता मिटाईआ। अबिनाशी करता हो सहा, सहायता करनी आप सिखाईआ। श्री भगवान सच निशान झुला, दो जहानां दित्ता जणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म लेख लिखा, धुर दा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। धन्न भाग होए सचखण्ड नानक निरगुण बणया गवाह, बिन सोहँ गुर अवतार नज़र कोए ना आईआ। मैं वेख्या नैण उठा, गोबिन्द भथ्था तीर चिल्ला दित्ता सुटा, सोहँ मेरा रूप दरसाईआ। मैं आपणा नैण ल्या खुल्हा, चारों कुण्ट ध्यान लगा, पारब्रह्म प्रभ इक्को नज़री आईआ। होए निमाणां चरणी डिगा उच्ची मारी धाह, पिछला दुखड़ा फोल सुणाईआ। मेरे शहिनशाह पातशाह, तुध बिन देवे ना कोए वड्याईआ। मेरा नाँ अक्खरां विच आए लिखा,
निष्अक्खर धार ना किसे जणाईआ। मैं पत्थरां देवां डेरा ढाह, सत्थर सब दा दयां विछाईआ । वक्खरा तेरा रूप दयां वखा, आप आपणी सेव कमाईआ। प्रभ जो तैनूं गए भुला, तेरे नाल दयां मिलाईआ। तूं वी मेरे सिर ते हथ्थ टिका, मैं जावां चाईं चाईंआ। पहलों भगत लवां उठा, जिन्हां लेखा पिछला झोली पाईआ। फड़ बांहों दवारा तेरा दयां वखा, भुलया कोए रहिण ना पाईआ। तूं देवीं आपणे प्रेम दी सच्ची दवा, दु:ख कोए रहिण ना पाईआ। जे भुल्ल ग्यों नानक निरगुण सद्द के ल्यावां गवाह, जो तेरा ढोला सोहँ आपे गाईआ। हुण पड़दा उहला रहिणा ना रा, पड़दे सब दे रिहा पड़ाईआ। जे तूं लुक के बैठा रिहों ख़ुदा, तेरी ख़ुदी कम्म किसे ना आईआ। हुण तैनूं रहिण ना देणा जुदा, मुर्शद मुरीदां नाल देणा मिलाईआ। तूं लुक लुक आपणा झट्ट रिहा लँघा, अन्तिम आपणा पड़दा दे उठाईआ। तेरी नक़ाब तैनूं रही शरमा, तेरे नैण ना कोए वड्याईआ। उठ कर किरपा जन भगतां दरस दिखा, पहली चेत्र नेड़े आईआ । अग्गे बीसा मारे धाह, गल पल्लू रिहा पाईआ। किस वेले देवां फाह, लख चुरासी बैठी राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मंग इक्को मंग मंगाईआ। सो कहे मैं बणां निमाणा, आपणा माण गंवाईआ। हँ ब्रह्म तेरा खेल महाना, लोकमात वड्याईआ। तख्तों लाहवां राजा राणा, चार कुण्ट कुरलाईआ। दो जहान होवे बेमुहाणा, मलाह बेड़ा पार ना कोए कराईआ। नव खण्ड पृथ्मी होए हैराना, हरि का भेव कोए ना पाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ भुल्ले गाणा, राग ताल ना कोए वजाईआ। करे खेल श्री भगवाना, पूरब लेखा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। हँ कहे प्रभ तेरी लोड़, दर तेरे ओट तकाईआ। कर किरपा संग साचा जोड़, जोड़ी जुड़े सच्चे शहिनशाहीआ। कलिजुग वेख अन्धेरा घोर, नूर नज़र कोए ना आईआ। वरन बरन ज़ात पात दीन मज़्हब प्या शोर, साचा शौहर ना कोए मनाईआ। अन्तर विस विख होई कौड़, अमृत रूप ना कोए वटाईआ । आसा तृष्ना माया ममता हउमें हंगता रही दौड़, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। शाह सुल्तानां जीव जहानां जूठा झूठा वध्या ज़ोर, निवण सो अक्खर ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, तुध बिन मेरी चले ना कोए वड्याईआ। सो कहे हँ बल धार, तेरा साचा संग निभाईआ। तेरे पिच्छे आप करतार, बेपरवाह बेपरवाहीआ। दो जहानां बोल जैकार, जै जैकार इक अल्हाईआ। सृष्ट सबाई कर ख़बरदार, सच संदेसा इक सुणाईआ। प्रभ आया सांझा यार, परवरदिगार फेरा पाईआ। आत्म परमात्म करे प्यार, दूजी इच्छया ना कोए रखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेले आण, जगत जुग जन्म विछोड़ा रिहा कटाईआ। ईश जीव दए ध्यान, जगदीश हो सहाईआ। अणयाला
मारे इक्को बाण, तीर आपणा नाम चलाईआ। सन्त सुहेले कर पहचान, भगत भगवान लए मिलाईआ। गुरमुखां देवे साचा दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। गुरसिख वेखे बाल अञ्याण, बांहों फड़ गले लगाईआ। धुर संदेसा देवे आप फ़रमान, साची करे नाम पढ़ाईआ। नज़री आए इक भगवान, भगवन आपणा भेव चुकाईआ। राग सुणाए एका कान, नाद धुन इक शनवाईआ। घर वखाए इक मकान, काया मन्दिर सोभा पाईआ। जोत जगाए इक महान, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक्को करे सच पढ़ाईआ। सच पढ़ाई इक्को अक्खर, हरि आख़र आप जणाइंदा। बजर कपाटी तोड़े पत्थर, सिला रूप ना कोए वटाइंदा। जगत विकारा लाहे सत्थर, मूँह दे भार सुटाइंदा। नेत्र नीर ना वरोले कोई अथ्थर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र इक दृढ़ाइंदा। साचा मंत्र सोहँ सो, प्रभ देवणहार माण वड्याईआ। तेरे मन्दिर कर कर लो, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को जिहा जाए हो, दूई द्वैती रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। सोहँ शब्द साचा ढोला, सति सतिगुर आप जणाइंदा। सतिजुग बणे मात वचोला, गुर शब्दी सेव कमाइंदा । आप उठाए पड़दा उहला, सनमुख आपणा रूप दरसाइंदा। दिवस रैण वसे कोला, विछड़ कदे ना जाइंदा। प्रेम प्रीती खेले होला, लाल गुलाला रंग चढ़ाइंदा। काया बदले सरगुण चोला, निरगुण आपणा खेल वखाइंदा। पंच विकार ना पावे रौला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ इक्को नाम वड्याइंदा। सोहँ उठ बण मलंग, नाम स्नेहुड़ा हथ्थ फड़ाईआ। दो जहानां लोआँ पुरीआँ लँघ, घर घर नाच वखाईआ । पहलों भगत दवारे जा के लौहणी संग, तेरा पड़दा दए उठाईआ। मिल सखीआं वेख अनन्द, मंगल इक्को इक जणाईआ। तेरा पड़दा ढाहे कंध, दूई विच नज़र ना आईआ। तूं मेरा गावीं छन्द, मैं तेरी करां वड्याईआ। चार जुग मुक्के रंडेपा रंड, कन्त सुहागी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा जणाईआ। सोहँ कहे मैं जावांगा। आपणा पड़दा लाहवांगा। भगत दवारे नाम वखावांगा। बिन पैरां धार जणावांगा। बिन हथ्थां खेल वखावांगा। बिन अक्खां वेख वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा हुक्म सीस टिकावांगा। भगत दवारे जाऊँगा। प्रभ तेरा नाम सुणाऊँगा। हँ तेरे नाल मिलाऊँगा। ब्रह्म पड़दा आप चुकाऊँगा। निहकर्मी कर्म कांड ना कोए जणाऊँगा। तेरी सरनी आपणा सीस टिकाऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मार्ग इक्को इक दरसाऊँगा। श्री भगवान दस्से आप, आपणी दया कमाईआ। मेरे भगतां तेरा जाप, तेरा जाप भगत
वड्याईआ। लोकमात बणाया साक, नाता इक्को इक जुड़ाईआ। सच सुणा आपणा वाक, वाक्य आपणा दए जणाईआ। मैं चल के आया दास, बण सेवक सेव कमाईआ। जन भगतो मैनूं रखो पास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को इक रिहा जणाईआ। भगत कहिण आ सच मीत, तेरा राह तकाईआ। हँ ब्रह्म रिहा उडीक, नैण नैण उठाईआ। सो पुरख निरँजण कवण वेला करे प्रीत, प्रीतीवान दया कमाईआ। साडा अन्दर बाहर होए ठंडा सीता, अग्नी तत्त ना लागे राईआ। इक्को ढोला गाए गीत, घर साचे वज्जे वधाईआ। काया मन्दिर अन्दर नज़र आए मन्दिर मसीत, गुरदवारे गुर बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोहां वचोला जाणा बण, तेरी आस रखाईआ। भगवान कहे मैं भगत वचोला, जुग जुग सेव कमाइंदा। शब्द कहे मैं धुर दा ढोला, श्री भगवान राग अल्हाइंदा । भगत कहे मेरा पड़दा उहला, बिन तुध ना कोए चुकाइंदा। शब्द कहे मेरा कम्म ना आवे रौला, तुध बिन सार कोए ना पाइंदा। श्री भगवान कहे मैं दोहां दा इक्को मौला, निरगुण आपणा आसण लाइंदा। दर दुआर करो कौला, करनी करता आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्नेहुड़ा इक्को इक जणाइंदा। साचा कौल करन इकरार, दरगाह साची सीस निवाईआ। शब्द भगत दा बणे प्यार, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। सतिजुग साची चले धार, धरनी धरत धवल वड्याईआ। नज़री आए इक दुआर, मेहर नज़र जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवदहारा साचा वर, जन भगतां देवे माण वड्याईआ। माण वड्याई सतिजुग रंग, हरि साचा आप रंगाइंदा। बिन मंगया झोली पाए मंग, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। साची सेजा सोहे पलँघ, सिँघासण इक्को इक वखाइंदा। आत्म परमात्म आए अनन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा साचा दान, दाता दानी दया कमाइंदा।
हरिसंगत तेरी पूरी घाल, साहिब सतिगुर लेखे लाईआ। पार उतारे बिरध बाल, नौजवान दए वड्याईआ। अन्त पोह ना सके काल, जो जन चरणां सीस निवाईआ। सचखण्ड वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारे आप बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दए वड्याईआ। हरिसंगत तेरा सच्चा रूप, सतिगुर विच समाइंदा। सतिगुर वेखे चारे कूट, दहि दिशा खोज खुजाइंदा। दहि दिशा नाता जूठ झूठ, गुरमुख विरला नज़री आइंदा। बिन हरि नामे ख़ाली दिसण कलबूत, पंज तत्त पंच विकारा सर्ब कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत
माण रखाइंदा। हरिसंगत वेखे बाले नढ्ढे, देवणहार वड्याईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढे, इक्को प्रीती जणाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर बद्धे, दिवस रैण रंग रंगाईआ। ढोले गाउँदे सोहँ छन्दे, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। बाहरों दिसण मनुक्ख बंदे, अन्दर मिल्या प्रभ बेपरवाहीआ। हरिसंगत तेरी प्रीती हरि सतिगुर नाल हंढ्ढे, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। गुरमुख सच्चे सीने रहिण ठंडे तत्ती वा ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे माण वड्याईआ। हरिसंगत तेरा सच प्यार, प्यार प्यार विच्चों प्रगटाइंदा। हरिसंगत तेरा सच दीदार, सतिगुर वेख वेख बिगसाइंदा। हरिसंगत तेरा सच विहार, सति सतिवादी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान मेला आप मिलाइंदा। हरिसंगत तुहानूं दित्ता दुःख, दिवस रैण जगाईआ। क्यों, प्रभ वेख के ख़ुश होवे तुहाढ्ढा मुख, लख चुरासी धक्का लाईआ। निरगुण बदलया आपणा रुख़, नज़र किसे ना आईआ। कोझे कमले ग़रीब निमाणे गोदी लए चुक्क, चुक्क चुक्क ख़ुशी मनाईआ। जे कोई बाहरों लए पुच्छ, हरि का भेव दस्स ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां कोलों आपणी भुल्ल बख्शाईआ। जन भगत भुल्ल करो मुआफ़, श्री भगवान मंग मंगाइंदा। पारब्रह्म सदा गुसताख़, जुग जुग गेड़ भवाइंदा। नित नवित्त जन भगतां धूढ़ी मंगे ख़ाक, आपणे मस्तक लाइंदा। आप होए अनाथां नाथ, जन भगतां माण दिवाइंदा। आपणे रखे ख़ाली हाथ, गुरमुखां भण्डारे आप भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। जन भगतो पिछला बख्शो कसूर, बेपरवाह मंग मंगाईआ। जन्म जन्म दा तुटा ग़रूर, ग़ुरबत कोए रहिण ना पाईआ। कलिजुग अन्तिम मिल्या ज़रूर, ज़रूरत सब दी पूर कराईआ। भगतन विच रिहा भरपूर, आप आपणा आप तजाईआ। इक्को कर के जोती नूर, नूर नूर नाल मिलाईआ। जन भगतां वेखे हाज़र हज़ूर, आपणी हाज़री भगत दुआर लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवणहार वड्याईआ। भगत जनो पिछली भुल्ल, भुल्ल ना कोए रखाईआ। साहिब सच्चे दी तुसीं कुल, कुलवन्ता होए सहाईआ। अन्तिम पाए कीमत मुल्ल, करता आप चुकाईआ। लोकमात रहिणा अडोल, सके ना कोए डुलाईआ। तुहाढ्ढे अन्दर रखी वस्त अनमोल, सो पुरख निरँजण आप वरताईआ। हँ ब्रह्म अतुल अतोल, कंडा आपणे हथ्थ रखाईआ। हो निमाणा अन्दर गया मौल, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। तुहाढ्ढा करे भार हौल, सिर आपणे आप उठाईआ। गोबिन्द नाल कीता कौल, कलिजुग अन्तिम पूर कराईआ। सम्बल नगर नज़र ना आए उपर धौल, धरनी मिले ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान भगवान
भगत दोहां दा इक्को घर वखाईआ। पूना संगत पुनहि प्रणाम, परम परम वड्याईआ। प्रीतम प्रीतम पूरा काम, पुरख पुरख शनवाईआ। शब्द शब्द मिले दान, भगत भगत समझाईआ। गुरमुख गुरसिख सदा बाल अञ्याण, पिता पुरख वेखे चाईं चाईंआ। सब दा लेखा होया परवान, दर मिले माण वड्याईआ। जिस जन सोहँ ढोला गाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिस आपणी गोद बहाईआ । सम्मत वीह सौ उन्नी दा रहे निशान, सच निशाना आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, भगत भगवन्त बन्न्हे लड़, जड़ आपणी हथ्थीं लाईआ। हार कहिण असीं फुल डाली पत्त, पतिपरमेश्वर तेरा ध्यान लगाईआ। बनास्पत दे ब्रह्म मति, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। हरिसंगत रख सिर दे हथ्थ, मेहर नज़र उठाईआ। तेरी महिमां गायण पुरख समरथ, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। असीं रल के नाल पईए वस, घर इक्को नज़री आईआ। चरण कँवल सरनाई ढठ्ठ, आपणी ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरा सत्थर लईए घत, दूजी सेज ना कोए हंढ्ढाईआ। फुल्ल कहिण कली कली कल बणया हार, कलिजुग मिली वड्याईआ। भगतां कीता सच प्यार, हरिसंगत रूप वटाईआ। हरिसंगत पिच्छे असां कीता तेरा दीदार, नेत्र नैण ख़ुशी मनाईआ। बख्शणहारे बख्श सच प्यार, प्रेम प्रीती इक समझाईआ। हरिसंगत तेरे गल दा बण जाए हार, आपणा माण ताण मिटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवे सच्चा वर, फूलणहार हरिसंगत अन्तर आत्म प्यार, दो जहान विछोड़ा कोए रहिण ना पाईआ।
पूने दी हरिसंगत निशानी, सतिगुर पुरख मनाया। सृष्ट सबाई दिसे फ़ानी, बिन सतिगुर लेख कम्म कोए ना आया। अन्तिम कीमत पए ना पैसा धेला दवानी, जन भगतां हरि जू आपणे कंध उठाया। चरण कँवल दे ध्यानी, राए धर्म फंद कटाया। सच दरबार रहे सच निशानी, सतिजुग साचा माण दिवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर दए वसाया।