२६ फग्गण २०१९ बिक्रमी नई दिल्ली रेलवे स्टेशन
आत्म विछोड़ा होया दूर, परमात्म मेल मिलाईआ। साहिब सतिगुर हाज़र हज़ूर, हरि हज़रत वड वड्याईआ। वसणहारा दूरन दूर, नेरन नेरा नज़री आईआ। नाता तोड़ जगत कूड़, सच सुच्च दए समझाईआ। दर आई संगत सति देवे चरण धूढ़, जन्म जन्म दा पाप कटाईआ। शब्द वस्त देवे भरपूर, ख़ाली झोली दए भराईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण मेला सहिज सुभाईआ। आत्म नाता विछोड़ा चुक्कया, दु:ख दर्द रहिण ना पाईआ। उज्जल करे मात मुख, जिस आपणा संग वखाईआ। सफल करे मात कुक्ख, लख चुरासी फंद कटाईआ। पंच विकारा कढ्ढे कुट्ट, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। दर आई संगत सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणी गोदी लए चुक्क, एथे ओथे दो जहान दए वधाईआ। आपणा सीस निवाए झुक, झुकया सीस आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन वेखे थाउँ थाईंआ। आत्म विछोड़ा दित्ता कट, लोकमात रहिण ना पाईआ। घर विच घर मिले पुरख समरथ, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। नाम अमोलक देवे वथ, वस्त अनमुलड़ी आप वरताईआ। शब्द अगम्मी चढ़ाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। इक्को मार्ग सच्चा दस्स, साचे मन्दिर मेल मिलाईआ। मेल मिलाए हस्स हस्स, आप आपणा फेरा पाईआ। हरिसंगत प्रेम अन्दर आप ढट्ठ, डिगयां आपणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख तेरा सच स्वागत, सतिगुर पूरा करे आओ भगत, भगती पिछली लेखे लाईआ।
२६ फग्गण २०१९ बिक्रमी काशी दे पंडत नाल
भूपिन्दर हाल नई दिल्ली
असुते भयो हरि प्रकाश, निराकार वड वड्याईआ। सति पुरख खेल तमाश, निरगुण वेख वखाईआ। सो पुरख निरँजण शाहो शाबाश, शहिनशाह आपणी कल धराईआ। हरि पुरख निरँजण साची रास, निरवैर आप रचाईआ। एकँकार आपणी आस, आदि निरँजण जोत जगाईआ। श्री भगवान साख्यात, अबिनाशी करता वेस वटाईआ। पारब्रह्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण रूप आपे धर, आपे वेख वखाईआ। असुते प्रकाश प्रकाश अपारा, जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत खेल अपारा, नूर नूर वड्याईआ। नूर नूर हो उज्यारा, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। रूप रंग रेख ते वसे बाहरा, बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। आप आपणा कर पसारा, आधारी आपे आप अख्वाईआ। बिन मात पित जन्मयां सुत दुलारा, पिता पूत ना कोए अख्वाईआ। बिन महल अटल सच सहारा, बिन सिँघासण आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। निराकार निरँकार निरवैर, अगम्म अगम्म वड वड्याईआ। बिन मात पिता प्या जम्म, जननी रूप ना कोए वटाईआ। पवण स्वास ना लए दम, ततव तत ना कोए रखाईआ। राग नाद ना कोए कन्न, धुन शब्द ना कोए शनवाईआ। रवि ससि ना सूरज चन्न, मण्डल मण्डप ना कोए रुशनाईआ। आपणा बेड़ा आपे बन्न, आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नूर नूर नूर ज़हूर इक जणाईआ। नूर नुराना परवरदिगार, एका इक अख्वाइंदा। जोती जोत चमत्कार, रेख भेख ना कोए दृढ़ाइंदा । अगम्म अथाह बेपरवाह बेसहार, ओट ना कोए धराइंदा। महल अटल ना कोए मनार, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। आदि पुरख एकँकार, अक्ल कल धारी आपणी कल आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव खोल्हे निरँकारा, निरगुण वड वडी वड्याईआ। सति सति कर पसारा, सति सतिवादी नूर नूर धराईआ। नूर रचया साची कारा, हरि करता आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। आपणा पर्दा खोल्हे भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। दूसर दिसे ना कोए निशान, सगला संग ना कोए निभाईआ। इक इकल्ला नौजवान, बल आपणा आप धराईआ। आपणी इच्छया कर परवान, साची भिच्छया दए झोली पाईआ। आपणा देवणहारा दान, दाता दानी आप अख्वाईआ। आपणी करनहार कल्याण, आपणा बन्धन आपे पाईआ। आपणा प्रगटावणहार मकान, सचखण्ड दुआर दए सुहाईआ। आपणा वेखणहारा मार ध्यान, बिन अक्खां
नैण खुल्हाईआ। आपणा बणनहार हुक्मरान, शाह पातशाह आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपे रिहा जणाईआ। शाहो भूप बण राजन राज, निरगुण आपणा बल धराइंदा। सति सरूप सिर पहन ताज, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। आपणी इच्छया आपणा काज, हरि आपे वेख वखाइंदा। देवणहारा साची दाद, आपणी वस्त आप वरताइंदा। आपणे घर करनहार खेल तमाश, साची रास आप रचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया इक वखाइंदा। साची इच्छया अगम्मी धार, निरगुण निराकार निरवैर आप प्रगटाईआ। आपणे अन्तर वेखे करे विचार, अन्तर इक्को नज़री आईआ। दूजा ना कोई दिसे पसार, सगला बन्धन ना कोए जणाईआ। करया खेल आप करतार, करनी आपणे हथ्थ वखाईआ। रूप अनूप शहिनशाह सच्ची सरकार, आदि निरँजण वेस वटाईआ। नार कन्त बण भतार, सेज सुहञ्जणी आपणी आप विछाईआ। साची किरपा आपे धार, देवणहार वड्याईआ। जोती अन्दरों कढ्ढे बाहर, शब्दी रूप वखाईआ। शब्द सरूप सुत दुलार, परम पुरख पिता माईआ। करे खेल अगम्म अपार, देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण जोत एका धर, सुत शब्द दए वड्याईआ। निरगुण निराकार सुत दुलारा शब्द जाया, जन जननी आप अख्वाइंदा। करे खेल बेपरवाहया, भेव कोए ना पाइंदा। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण आसण लाया, पावा चूल ना कोए रखाइंदा। सीस जगदीश ताज सुहाया, नज़र किसे ना आइंदा। दर दरबान दर दरवेश आप अख्वाया, निउँ निउँ प्रणाम आप कराइंदा। धुर फ़रमाण सच संदेस बण नरेश आप जणाया, आपणी कार कमाइंदा। शब्द सुत आप उपजाया, मेहर नज़र निराकार आप उठाइंदा। साची सिख्या इक दृढ़ाया, धुर दी भिच्छया झोली पाया, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। एका मंत्र नाम दृढ़ाया, नाउँ निरँकारा आप अख्वाया, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया इक्को भिच्छया इक्को इक वरताइंदा। साची भिच्छया शब्द सुत, सो पुरख निरँजण झोली पाईआ। हरि पुरख निरँजण अबिनाशी अचुत, मेहर नज़र उठाईआ। सच दुआर सोहे रुत्त, सुहञ्जणी मिले वड्याईआ। आपणी धारों आपे उठ, आपे वेखे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्द देवे माण वड्याईआ। शब्द सुत मिल्या माण, सच दुआर सच्ची सरनाईआ। किरपा करी श्री भगवान, भगवन आपणी धार जणाईआ। नज़री आए मेहरबान, बेनज़ीर सच्चा शहिनशाहीआ। सच मकान खेल महान, अगम्म अथाह वखाईआ। दूजा ना दिसे कोई निशान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। सुत शब्द साचा लाल, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। साहिब सतिगुर तेरा दुआर सच्ची धर्मसाल, धर्म इक्को इक
नज़री आइंदा। बाला नढ्ढा तेरा बाल, वड्डा छोटा रूप ना कोए वखाइंदा। तूं शहिनशाह हउँ कंगाल, तेरे अग्गे झोली डाहइंदा। दे वस्त अनमोल धन माल, अतोट अतुट वरताइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो दयाल, दीनन आपणा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत शब्द सच भण्डार वरताइंदा। सुत शब्द कर विचार, श्री भगवान जणाईआ। तेरी बन्न्हां साची धार, देवां माण वड्याईआ। आप वसां सब तों बाहर, हथ्थ किसे ना आईआ। निरगुण रूप निराकार, निरँकार नाउँ अख्वाईआ । महल अटल उच्च मनार, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सुत शब्द कहे तेरे चरण ओट, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। तेरा प्रकाश निर्मल जोत, जोत जोत रुशनाईआ। तेरा महल्ल सचखण्ड कोट, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सदा सदा तेरी ओट, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा साचा वर, सदा मिले माण वड्याईआ। श्री भगवान दस्से आप, साची सिख्या दृढ़ाइंदा। तूं पूत मैं तेरा बाप, तेरा मेरा भेव कोए ना पाइंदा। मेरा नाउँ तेरा पाठ, तेरा पाठ नाद वजाइंदा। मेरा सरोवर तेरा घाट, किनारा इक्को इक जणाइंदा। मेरा प्रेम तेरा साथ, सगला संग निभाइंदा। साहिब दयाल पुरख मेहरबान समरथ, खेल अकथ जणाइंदा। निरवैर हो चलाए रथ, रथवाही अवर ना कोए मिलाइंदा। साचा मार्ग देवां दस्स, साची सिख्या इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेद जणाइंदा। भेव अभेद खोल्हे निरँकार, शब्द दए वड्याईआ। सच वस्त भर भण्डार, तेरी धार चलाईआ। हुक्मे अन्दर खेल अपार, धुर फ़रमाण वड्याईआ। इक इकल्ला निरगुण वसे सचखण्ड दुआर, सचखण्ड वसे निरँकार, नकम्मा कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया पाए तेरी भिच्छया, तेरी भिच्छया अगला खेल वखाईआ। शब्द सुत कर निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। हउँ बालक सेवादार, साची सेव कमाइंदा। कर किरपा मार्ग दे सिखाल, सिख्या इक्को मंग मंगाइंदा। अबिनाशी करता हो दयाल, भेव अभेद आप जणाइंदा। तेरे अन्तर कर प्रधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप जणाइंदा। सुत शब्द हो तैयार, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। तेरे अन्तरों आवे बाहर, बेपरवाह बेपरवाहीआ। विश्व खेल करे करतार, विष्नूं आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। विष्नूं चाढ़्हे तेरा रंग, रंग रंग विच बदलाईआ। खेले खेल सूरा सरबँग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। भेव चुकाए मर्द मृदंग, मदरसा इक्को इक जणाईआ। सति दरसाए इक अनन्द, अनन्द अनन्द दरसाईआ।
आपणी धार तेरे नाल गंढ्ढ, तेरी धार विष्नूं रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल रिहा जणाईआ। शब्द सुत हो ख़ुशहाल, घर साचे ख़ुशी मनाइंदा। विष्नूं मेला दीन दयाल, विष्नूं कार कमाइंदा। सच संदेसा दए भगवान, आपणा खेल जणाइंदा। विष्नूं अन्तर वस्त कमाल, अमृत नाम भराइंदा। अमृत नाभी उपजे लाल, कँवल फुल्ल समाइंदा। कँवल फुल्ल हो उज्यार, नूर नूर चमकाइंदा। नूर नूर दे आधार, भरपूर वेख वखाइंदा। भरपूर होए आप करतार, करनी करता आप जणाइंदा। ब्रह्म ब्रह्म कर तैयार, पारब्रह्म आपणा भरम मिटाइंदा। विष्न ब्रह्मा एका धार, तेरा संग निभाइंदा। तेरा संग खेल अपार, शिव शंकर खोज खुजाइंदा। वेखणहारा धूंआँधार, सच समग्री झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इच्छया भिच्छया करे रच्छया, प्रितपालक आपणी दया कमाइंदा। धूंआँधार वेखे सुन अगम्म, बेपरवाह बेपरवाहीआ। निहकर्मी करे आपणा कर्म, कर्म कांड ना कोए वड्याईआ। मेटणहारा आपणा भरम, भरम विच कदे ना आईआ। बिन मात पित विष्न ब्रह्मा देवणहारा जन्म, शंकर इक्को गंढ्ढ पुआईआ। शब्द सुत तेरा वरन, बरन भगवान आप समझाईआ। नेत्र खोल्हे आपणा हरन फरन, दोए लोचण ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,करे खेल साचा हरि, एका एक वेस वटाईआ। इक शब्द त्रै त्रै धार, विष्न ब्रह्मा शिव वंड वंडाइंदा। शब्द अगम्म इक ग़ुफ्तार, दीद शुनीद आप समझाइंदा। नाम धुन बोध अगाध जैकार, बिन कन्नां राग सुणाइंदा। कर खेल आप सिरजणहार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। साची सिख्या धुर सिखाल, भेव अभेद जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर इक्को इक दृढ़ाइंदा। वर देवे आप निरिच्छत, इच्छया सब दी पूर कराईआ। शब्द शब्द पावे भिछत, भिख्या इक्को वंड वंडाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे सिख्त, सिख्या सच पढ़ाईआ। हरि का भेव आदि जुगादि किसे ना आया विच लिख़त, विष्न ब्रह्मा शिव सदा सदा रहे जस गाईआ। प्रभ मिलण दी रखदे रहे सारे हिरस, अन्त कन्त भगवन्त नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जगत रचना मूल, शब्दी गुर बणाया असूल, विष्न ब्रह्मा शिव मिलावा कन्त कन्तूहल, एसे कारन त्रिसूल शंकर हथ्थ फड़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हरि उपजा, शब्दी राग अल्हाइंदा। शब्द राग भेव खुल्हा, परम पुरख मिलाइंदा। परम पुरख जोत जगा, इक्को नज़री आइंदा। निरगुण दाता सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह अख्वाइंदा । तिन्नां देवे इक सलाह, बिन अक्खरां आप पढ़ाइंदा। अन्तर अन्तर बण मलाह, बेड़ा आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी इच्छया सब दी भिच्छया मूल आपणे हथ्थ
रखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर हुशियार, साहिब साची दए जणाईआ। शब्द शब्द शब्द भण्डार, भगवन भगवन भगवन दए वरताईआ। भगवन भगवन विचोला निराकार, निरगुण दए समझाईआ। मेरी करनी करो विचार, आपणी करनी करनी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची रचना सच सच आपे वेखे नच्च नच्च, बण नटुआ आपणा स्ठांग वरताईआ।
२६ फग्गण २०१९ बिक्रमी शुशील मुनी दे नाल नवीं दिल्ली
समाधी अन्दर सच्चा रंग, बिन रंगत नज़री आइंदा। समाधी अन्दर सच्चा अनन्द, बिन रसना जिह्वा आइंदा। समाधी अन्दर सच्चा छन्द, बिन राग ताल गाइंदा। समाधी अन्दर सच्चा चन्द, निरगुण जोत रुशनाइंदा। समाधी अन्दर सच्चा पन्ध, अन्दरे अन्दर पैंडा सर्ब मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे सच्चा वर, तिस समाधी विच समाइंदा। समाधी विच रिखव देव, ·षी मुनी जणाईआ। समाधी अन्दर अलख अभेव, आदि निरँजण रुशनाईआ। समाधी अन्दर वड देवी देव, करोड़ तेतीसा ध्यान लगाईआ। समाधी अन्दर मिले निहचल निहकेव, निहकर्मी बेपरवाहीआ। समाधी अन्दर मिले सच्ची सेव, साहिब सतिगुर सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी समाधी विच समाईआ। समाधी अन्दर आत्म रस, परमात्म इक्को नज़री आइंदा। समाधी अन्दर जोत प्रकाश, अन्धेर ना कोए रखाइंदा । समाधी अन्दर सच्चा धुन नाद, अनरागी नाद सुणाइंदा। समाधी अन्दर सुरत शब्द जाए जाग, साचा मेल मिलाइंदा। समाधी अन्दर मिले सच्चा राग, कूड़ा रंग ना कोए रंगाइंदा। समाधी अन्दर सन्त सतिगुर सुणे इक आवाज़, दूजा राग ना कोए अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, तिस समाधी इक समझाइंदा। समाधी अन्दर सर्ब सुख, दु:ख ना लागे राईआ। समाधी अन्दर वेखे साचा मुख, पर्दा द्वैत उठाईआ। समाधी अन्दर वेखे जो बैठा अन्दर लुक, घर विच दर्शन पाईआ। समाधी अन्दर पंच विकार कढ्ढे कुट्ट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आईआ। समाधी अन्दर मिले अबिनाशी अचुत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, सच समाधी विच रखाईआ। सच समाधी सति सरूप, सति सति जणाइंदा। समाधी अन्दर वेखे चारे कूट, दहि दिशा फोल फुलाइंदा। समाधी विच छड्डे जूठ झूठ, सच सुच्च वडियाइंदा। समाधी अन्दर लेखा जाणे रूह बुत्त कलबूत, कलमा नबी रसूल जणाइंदा। समाधी विच मिले सच सबूत, सबर सन्तोख इक जणाइंदा। समाधी विच नूर मिलाए
हक़ महिबूब, मुहब्बत इक्को इक रखाइंदा। समाधी विच मिले महल अटल उच्च अरूज़, अर्श कुर्श डेरा ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणी सच समाधी, तिस आपणा घर वखाइंदा। समाधी अन्दर सच ध्यान, सच सच दृढ़ाईआ। समाधी अन्दर सच ज्ञान, ज्ञान ज्ञान रुशनाईआ। समाधी अन्दर सच भगवान, भगवान भगवान नज़री आईआ । समाधी अन्दर सच ईमान, धीर सच सच वखाईआ। समाधी अन्दर लेखा तुट जाए अञ्जील कुरान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण समाधी विच बैठे सेव कमाईआ। सन्त समाधी सुन्दर महान, नज़र किसे ना आईआ। शुशील कुमार जे वेखे मार ध्यान, कवण समाधी विच आसण लाईआ। सिँघासण अबिनासण इक अस्थान, भूमका इक्को इक वखाईआ। चन्द सूरज नैण शरमाण, निर्मल जोत इक रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा घर, तिस समाधी विच समाप्त सब कुछ दए कराईआ। समाधी विच होए समाप्त, जगत इच्छया ना कोए रखाइंदा। समाधी विच मिले कमलापति, कँवल नैण नज़री आइंदा। समाधी विच मिले सच्चा सति, सच सन्तोख धीरज जत्त, इक्को इक वखाइंदा। समाधी विच मिले ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाइंदा। समाधी विच मिले आप प्रतख, आप आपा चीन वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे सच समाधी, तिस आपणा मेल मिलाइंदा। समाधी अन्दर साचा मेला, आत्म परमात्म इक्को नज़री आईआ। समाधी अन्दर नाता तुट्टे गुरू चेला, चेला गुरू रूप वटाईआ। समाधी अन्दर सच्चा संग सज्जण सुहेला, सन्त सतिगुर इक्को नज़री आईआ। समाधी अन्दर त्रैगुण माया तुट्टे जंजाला, राए धर्म ना दए सजाईआ। समाधी अन्दर आत्म परमात्म पाए गल साची माला, मन का मणका दए भुआईआ। समाधी अन्दर काया मन्दिर अन्दर मिले सच्ची धर्मसाला, सच दुआरा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे सच समाधी, तिस कलिजुग वा ना लागे राईआ। सच समाधी सच्चा नाता, सति सति मिलाइंदा। सच समाधी साची गाथा, बिन रसना जिह्वा पढ़ाइंदा। सच समाधी नाता तुट्टे पिता माता, भैण भाई नज़र कोए ना आइंदा। सच समाधी मिटे अन्धेरी राता, कूड़ी क्रिया ना कोए रखाइंदा । सच समाधी लेखा चुक्के ज़ात पाता, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म इक्को इक दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे सच्चा वर, तिस समाधी कर विस्मादी बोध अगाधी शब्द अनादी घर साचा राग अल्हाइंदा। शास्त्र सिमरत तक्कण राह, कवण बैठा समाधी लगाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण दए लिखा, वेद पुराण शास्त्र सिमरत समाधी ना सकण लगाईआ। समाधी वाला सदा बेपरवाह, निर्भय रूप वखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सब नूं रहे डरा, हुक्म धुर दा जगत जणाईआ। समाधी अन्दर बण के सच्चा शहिनशाह,
आत्म सेजा सच सिँघासण उत्ते आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समाधी वखाए सच्चा घर, जिस घर वड़ के मुड़ के फिर जन्म विच ना आईआ।
२६ फग्गण २०१९ बिक्रमी सिँघासण उत्ते दिल्ली
चार पावे करन पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। सिँघासण रोवे विच संसार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। धरनी करे हाहाकार, जिस उपर डेरा लाईआ। झल्लया ना जाए अन्तिम भार, दुखी हो कुरलाईआ। पारब्रह्म प्रभ लहिणा वेख आपणे गुर अवतार, पीर पैगम्बर पर्दा लाहीआ। मातलोक जो कर गए कार, करनी जगत कमाईआ। खाणी बाणी लेखा लिख लिख गए लिखार, कलम शाही नाल मिलाईआ। सब दी करनी कलिजुग अन्त भुला संसार, साचा संग ना कोए रखाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, निरगुण चन्द ना कोए रुशनाईआ। बेख़बर हो ख़बरदार, ख़बर लए थाउँ थाईंआ। करवट लई नहीं जुग चार, चौकड़ी बैठी राह तकाईआ। तैनूं सोए नूं सके ना कोई उठाल, तेरी ग़फ्लत नज़र किसे ना आईआ। तेरी देवे ना कोई मिसाल, मिसल सके ना कोए बणाईआ। तेरा लेखा ना जाणे दो जहान, लोक परलोक ना भेव चुकाईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा रैहम कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। चार पावे मारन धाह, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, बेअन्त तेरी वड्याईआ। चार जुग तेरा तक्कदे रहे राह, तेरा नूर नज़र ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लोक मात बहिंदे रहे आ, पंज तत्त चोला जगत हंढ्ढाईआ। तेरा संदेसा देंदे रहे ख़ुदा, साचा ढोला इक जणाईआ। तूं बैठा रिहों जुदा, आप आपणा मुख छुपाईआ। सच संदेसा देंदा रिहा अला, अक्खर अक्खर कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहर नज़र उठाईआ। चार पावे रहे तक्क, तकवा इक्को इक रखाया। गुर अवतार पीर पैगम्बर अन्तिम गए थक्क, पांधी नज़र कोए ना आया। नबेड़ा करे ना कोई हक़, हकीकत सके ना कोई खोज खुजाया। लख चुरासी जीव जंत होए अनझक्क, भय भउ ना कोए जणाया। नाता तुट्टया चौदां हट्ट, चौदां विद्या माण मुकाया। नेत्र रोवण तीर्थ अट्ठसट्ठ, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ देण दुहाया। तेरा नाम ना सके कोई रट, रट्टा कलिजुग घर घर पाया। ना कोई दसाए धीरज जत्त, सन्तोख रूप ना कोए दसाया। सब दी मारी गई मति, बुध बिबेक ना कोए कराया। कूड़ कुड़यार खोल्ह के बैठे हट्ट, सच्चा नाम नज़र किते ना आया। शाह सुल्तान राज राजान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका
देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाया। चार पाव दोए जोड़, इक ध्यान लगाईआ। पारब्रह्म प्रभ छेती बौहड़, इक्को आस रखाईआ। लख चुरासी होई कौड़, मिट्ठा रस नज़र ना आईआ। शब्द अगम्म चढ़ घोड़, शाह सवारे बेपरवाहीआ। दो जहानां ला इक्को पौड़, पौड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरा ध्यान लगाईआ। चार पावे चौथे जुग, सो पुरख निरँजण जणाइंदा। सब दी औंध गई पुग्ग, वेला वक्त ना कोए रखाइंदा। तेरा भार लए चुक्क, आपणा भार ना कोए जणाइंदा। प्रगट होए जो बैठा लुक, निरगुण आपणा रूप धराइंदा। करया खेल अबिनाशी अचुत, चेतन धार इक वखाइंदा। सति सुहञ्जणी वखाए इक रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाइंदा। तेरा दुखड़ा लए पुच्छ, पिछला रोग मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाइंदा। सच संदेसा श्री भगवान, पाव चार जणाईआ। प्रगट हो नौजवान, वेखे थाउँ थाईंआ। चौथी मंज़ल कर परवान, परवाना आपणा दए फड़ाईआ। चार पावे रच मनार, निशान चारों कुण्ट नज़री आईआ। जगत सिँघासण उलटा आप भगवान, आप आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नीचिउँ उपर लए उठाईआ। नीचिउँ उपर जाणा आ, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा । सम्मत सोलां खेल करा, आपणी करनी आप भुआइंदा। जगत सिँघासण आप उठा, आपणी धार चलाइंदा। साचा मन्दिर आप वडया, वड्याई आपणे हथ्थ रखाइंदा। छत्ती युग दा पन्ध मुका, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण धार बंधाइंदा। हौला भार दए करा, आप आपणी दया कमाइंदा। साचा मार्ग दए लगा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दु:ख दर्द सर्ब मिटाइंदा। चार पावे रखणा याद, चार चार जणाईआ। सुणनहार सच फरियाद, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। चौथे घर देवे दाद, मेहर नज़र इक उठाईआ। धरत धवल विच्चों काढ, असमान उपर दए बिठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। माण वड्याई देवे हरि, हरि साचा सच जणाइंदा। साची करनी आप कर, करता पुरख समझाइंदा। साचे मन्दिर जाणा चढ़, सच दुआरा आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। सच दुआरे देवे चाहड़, प्रभ हथ्थ वड्डी वड्याईआ। अगला खेल करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। तेरा सोग दए निवार, तेरा हरख रहे ना राईआ। तेरा लोक परलोक दए स्वार, दो जहान दए वड्याईआ। उपर बैठ सच्ची सरकार, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर आ के करन निमस्कार, तेरा माण वधाईआ। रसना बोलण इक जैकार, भगत सिँघासण तेरी सोभा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
देवणहारा साचा वर, साचा लेखा दए मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आवणगे। सच सिँघासण उत्ते तेरा दर्शन पावणगे। चारों कुण्ट चार मनार नज़री आवणगे। भगत भगवान इक्को गीत गावणगे। पंचम बहि बहि ख़ुशी मनावणगे। बिन नेत्रां दर्शन पावणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर मन्दिर इक वसावणगे। दर मन्दिर इक वसाएगा। प्रभ आपणी दया कमाएगा। चार पावे माण रखाएगा। पिछले दाअवे सब दे पाड़ वखाएगा। लेखा हथ्थ ना किसे रखाएगा। ख़ाली हथ्थ सर्ब कराएगा। गुर अवतार गल पल्लू पा सीस झुकाएगा। पीर पैगम्बर सजदा इक्को इक दरसाएगा। दरगाह साची दा साचा थाँ, दो जहानां नज़री आएगा। ना ज़िमीं ना असमान, अद्धविचकारे आपणा डेरा लाएगा। अद्ध विच्चों फड़ मुहम्मद जणाए आपणी कलाम, कलमा इक्को इक दृढ़ाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे माण दिवाएगा। चार पावे पए हस्स, सच प्रभ तेरी वड्याईआ। साचा मार्ग दित्ता दस्स, चरणी ढह ढह शुकर मनाईआ। साडा पिछला चुक्कया हठ, अग्गे इक्को ओट रखाईआ। तेरे नाल बज्झे नत्त, जगत नाता रहिण ना पाईआ। तूं रखीं साडी पत्त, पत्त पतवन्त तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच सच रिहा जणाईआ। सच सच जाणा जाण, जाणी जाण जणाइंदा। सच सच भगवान, श्री भगवान अख्वाइंदा। सच सच निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। सच सच बबाण, नाम बबाण इक उडाइंदा। सच सच करे कल्याण, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। सच सच देवे माण, निमाणयां गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे घर इक्को खेल वखाइंदा। साचे घर खेल अनोखा, श्री भगवान आप जणाईआ। जुग चौकड़ी जो देंदा आया धोखा, भरम भुलेखा, जगत रखाईआ। कलिजुग अन्तिम अन्तिम वार सब नूं इक्को देवे मौका, पहली चेत्र वंड वंडाईआ। बाकी सब दा पोचया रहि जाए चौंका, भगवन नज़र किसे ना आईआ। साध सन्त जीव जंत हो जाए औंता, सच दुआरे मिले ना कोए वड्याईआ। चौथी मंज़ल चढ़ाए दे दे होका, हक़ हक़ समझाईआ। प्रभ का भाणा किसे ना रोका, गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे ढेरीआं ढाहीआ। प्रभ वेखण विच सब तों छोटा, रूप रंग ना कोए जणाईआ। कोटन कोटि जुगां पिच्छों बल धार करया आप लंगोटा, लंगोटी सब दी दए तुड़ाईआ। जीव जंत कोई रहे ना खोटा, खोटी वासना दए मुकाईआ। शब्दी पुत्त गुरमुख रहि जाए पोता, दूसरा नज़र कोए ना आईआ। श्री भगवान कदे ना बणया होछा, मरयादा परशोतम हुक्मे खेल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार पावे देवे वर, वर इक्को इक दरसाईआ। उह वर प्रभू केहड़ा, पाए मंग मंगाईआ। जिस नाल मुक्के पिछला झेड़ा, झंजट रहिण ना पाईआ। उच्चा वसे साचा खेड़ा,
जिस दर वेखण कोए ना आईआ। कवण बिध बन्न्हे बेड़ा, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। साचा भेव दस्से अकाल, अक्ल कला अख्वाइंदा। साहिब सतिगुर हो दयाल, दीनन आपणे गले लगाइंदा। साचा मार्ग इक सिखाल, सोहँ अक्खर आप पढ़ाइंदा। गुरमुख वेख आपणे लाल, आपणी गोद बहाइंदा। सति सतिवादी चले चाल, पिछला भेव चुकाइंदा। पुछण आए मुरीदां हाल, मुर्शद फेरा पाइंदा। सच दुआर वखाए सच्ची धर्मसाल, भगत भगवन्त वेख वखाइंदा। जिस घर पोह ना सके काल, सो मन्दिर आप वडियाइंदा। सन्त सुहेले साचे भाल, हरि सज्जण मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को चाढ़्हे रंग गुलाल, गुलशन आपणा आप महकाइंदा। सिँघासण कहे जगत प्रभ शान, सृष्ट नाल वड्याईआ। मैं वेख्या नाल ध्यान, चार कुण्ट नैण उठाईआ। कोई दिसे ना नौजवान, जो आपणा बल प्रगटाईआ । तेरी किसे कम्म ना आए किरपान, खण्डा खड़ग ना कोए खड़काईआ। तेरा शब्द हुक्मरान, दो जहानां रिहा भुआईआ। एह मैनूं दे जा दान, जगत निशानी मंग मंगाईआ। पिच्छों वेखे जीव जहान, प्रभ की की खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जगत खण्डा ना भगत वंडा, नाम प्रचण्डा गुरमुखां हथ्थ फड़ाईआ।
दिल्ली संगत तेरा दिली जज़बा, नज़र किसे ना आईआ। लिख्या ना जाए विच हरफ़ां, अक्खर अक्खर ना कोए वड्याईआ। तुहाढ्ढा प्रेम यकतरफ़ा, दूजी वंड ना कोए वखाईआ। सच सच दी लाई सुरता, जूठ झूठ मुकाईआ। जिन्हां पिच्छे साहिब परता, प्रतीनिध फेरा पाईआ। पिछले जन्म दा उलटाया वरका, लेखा साफ़ कराईआ। बिन कसवट्टीउँ गुरमुख परखा, नाम इक्को रगढ़ लगाईआ। तुहाढ्ढे प्रेम दी साची बरखा, आपणी इच्छया श्री भगवान फूल रूप बरखाईआ। चिन्ता सोग रहे ना हरखा, हिरस हवस दए मिटाईआ। लहिणा चुक्के अर्शा फ़र्शा, बेपरवाह होए सहाईआ। ख़ुशी होया प्रभ तुहाढ्ढा करके दरसा, दर्शन विच मिले वड्याईआ। जे कोई बाकी रहि गया कर्ज़ा , मंगो सारे वाहो दाहीआ। श्री भगवान पूरा करे फ़र्ज़ा, आपणी सेव कमाईआ। जे कुछ विच्चों करे हरज़ा, फड़ बाहों लैणा ढाहीआ। आपणे दर दा बणाओ बरदा, बण बरदा सेव कमाईआ। श्री भगवान खैहड़ा छड्डे घर घर दा, बिन गुरमुखां नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे वड्याईआ। हरिसंगत तेरा दिली तजरबा, प्रभ साचा झोली पाइंदा। कितों हथ्थ ना आए अरबां ख़रबां, पदम पदमां वेख वखाइंदा। कोई हिसाब ना लाए दे के ज़रबां, ज़ेर ज़बर मेट मिटाइंदा।
लेखा जाणे मर्द मरदां, हरिजन मर्दानगी इक रखाइंदा। पुट्ठीआं सब दीआं सिधीआं होणीआं नरदा, नर नरायण आप कराइंदा। भगवान भगतां कोलों सदा डरदा, जुग जुग बण सेवक सेव कमाइंदा। भगत भगवान अग्गे सजदा, आपणा हक़ रहिण फ़क ज़रूर कराइंदा। भगवान भगतां पिच्छे मरदा, भगत फास आपणे गल लटकाइंदा। भगवान भगतां ढोला पढ़दा, जुग चौकड़ी राग अल्हाइंदा। भगवान भगतां अन्दर वड़दा, लख चुरासी जीव जंत नज़र किसे ना आइंदा। भगवान भगतां वैराग विछोड़े हिज़र अन्दर सड़दा, दिवस रैण ध्यान लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे साचा वर, चरण प्रीती इक समझाइंदा। दिल्ली संगत तेरा दिली निवास, दिलदार सतिगुर वेख वखाईआ। किधर वेखे तहि आस पास, दूर नज़र कोए ना आईआ। पारब्रह्म दी बणे शाख़, पत डाली मात महकाईआ। धुरदरगाही सच्ची दाख़, गुरमुख बूटा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दए वड्याईआ। दिल्ली संगत तेरा दिली डेरा, दिल नज़र किसे ना आईआ। जिस घर रहे चाउ घनेरा, अट्ठे पहर वधाईआ। तिन्हां सतिगुर कहे तूं मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुरमुख प्रेम प्यार दा खुल्ल्हा वेहड़ा, पारब्रह्म प्रभ आपणा आसण लाईआ। लख चुरासी जीव जंत त्रैगुण झेड़ा, बन्धन सके ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत उत्ते करे मेहरा, डरदा डरदा आपे सेव कमाईआ ।