२७ फग्गण २०१९ बिक्रमी आसा सिँघ दे गृह कल्साणी ज़िला करनाल
सो पुरख ठांडा दरबारा, सति सतिवादी आप लगाइंदा। हरि पुरख निरँजण हो उज्यारा, निरगुण आपणी धार चलाइंदा। एकँकारा पावे सारा, भेव अभेद खुल्हाइंदा। आदि निरँजण हो उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता खोल्ह कवाड़ा, महल अटल इक रुशनाइंदा। श्री भगवान सच हुलारा, करता पुरख आप लगाइंदा। पारब्रह्म प्रभ वेखणहारा, भेव अभेद जणाइंदा। सचखण्ड सुहाए सच दुआरा, धुर दरबारी आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे भगवान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। प्रगट हो नौजवान, निरगुण आपणी कल धराईआ। दाता दानी मेहरवान, मेहर नज़र आप उठाईआ। वसणहारा सच मकान, मुकामे हक़ सोभा पाईआ। लाशरीक हो मिहबान, बीदो बी ख़ैर या अल्ला नूरो नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटला,
अगम्म अथाह आपणी कार कराइंदा। जोती शब्दी आपे रला, निरगुण निरगुण आपणी वंड वंडाइंदा। सच संदेस एका घल्ला, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर आपे खड़, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। सच सिँघासण सोभावन्त, श्री भगवन वड्डी वड्याईआ। लेखा जाण आदि अन्त, जुग जुग खेल कराईआ। बोध अगाध मणीआं मंत, मंत्र आपणा नाम दृढ़ाईआ। शब्द अगम्म महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे मन्दिर दए वड्याईआ। सच मन्दिर सुहञ्जणा, सोभावन्त आप सुहाइंदा। जोत जगा आदि निरँजणा, कमलापाती रूप धराइंदा। दीनां नाथ दर्द दु:ख भय भञ्जणा, अनभव आपणी खेल कराइंदा। निराकार निरँकार निरवैर साचा सज्जणा, सगला संग रखाइंदा। ना घड़या ना भज्जणा, जन्म मरन ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक वडियाइंदा। सच दुआरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप वसाईआ। हरि पुरख निरँजण साचा कन्त, नर नरायण वेख वखाईआ । एकँकारा जाणे जुगा जुगन्त, चौकड़ी आपणा बन्धन पाईआ। देवणहार आपणा नाम धनवन्त, सच ख़ज़ाना आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर सच सिँघासण आप सुहाए पुरख अबिनाशण, अबिनाशी करता आपणा डेरा लाईआ। साचा डेरा सच दुआर, सो पुरख निरँजण आप लगाइंदा। योद्धा सूरबीर बण बलकार, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। राजन राज शाह सुल्तान भूप सिक्दार, धुर फ़रमाण हुक्म अल्हाइंदा। सच संदेसा नर नरेशा एकँकार देवे एका वार, इक इकल्ला आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे साचा खेल कराइंदा। सच संदेसा देवे आप, आपणी दया कमाईआ। आदि जुगादी पिता पुरख बाप, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। जुग चौकड़ी जाणे जाप, निरगुण निरवैर आपणी कल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि हुक्मरान, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। सो पुरख निरँजण हो प्रधान, हरि पुरख निरँजण भेव खुल्हाइंदा। एकँकार कर परवान, आदि निरँजण संग निभाइंदा । अबिनाशी करता हो मेहरबान, श्री भगवान छत्र झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ कर ध्यान, निरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। योद्धा सूरबीर नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। महल अटल इक मकान, सचखण्ड दुआर सुहाइंदा। सच संदेसा देवे आण, आप आपणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक उपजाइंदा। साचा हुक्म प्रगटाए भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ । धुर दरगाही सच निशान, सति सतिवादी आप झुलाईआ। शब्द सुत कर बलवान, धुर दा भेव जणाईआ। इक रखाए आपणी आण, सिर आपणा हथ्थ
टिकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सोए ना कोए बण नादान, नेत्र नैण दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा इक सुणाईआ। धुर फ़रमाण देवे भगवान, आपणी दया कमाईआ। त्रैगुण माया होए प्रधान, पंज तत्त कर सवाधान, सच संदेसा इक सुणाईआ। तेई अवतार दे परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। भगत अठारां दे ज्ञान, ज्ञान ज्ञान विच मिलाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नैण खुल्हाण, अक्ख अक्ख प्रगटाईआ। नानक गोबिन्द वेखणा मार ध्यान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्नेहुड़ा इक जणाईआ। सच स्नेहुड़ा देवे घल्ल, सो पुरख निरँजण हुक्म चलाइंदा। करे खेल अछल अछल्ल, भेव कोए ना पाइंदा। वसणहार जल थल, दो जहानां आपणी धार जणाइंदा। निरगुण जोत बिन तेल बाती दीपक गया बल, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। शब्दी धार बैठा रल, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। सच सिँघासण सति सतिवादी बैठा मल, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक उपजाइंदा। सच सुनेहड़ा देवण जोग, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। वसणहारा लोक परलोक, चौदां लोकां पर्दा लाहीआ। सुणावणहारा सच श्लोक, शब्द अगम्मी नाद वजाईआ। वसावणहारा साचा कोट, मन्दिर अन्दर वेख वखाईआ। करनहारा प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्को इक सुणाईआ। साचा हुक्म सच संदेसा, सति सतिवाद आप जणाइंदा। भूपत भूप नर नरेशा, नर नरायण इक अल्हाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग निरगुण सरगुण धरदा रिहा भेसा, लोकमात वेख वखाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी जाणे लेखा, आपणी कलम चलाइंदा। जीव जंत आदि अन्त जुगा जुगन्त त्रैगुण माया सारा संसार रिहा भरम भुलेखा, भेव अभेदा भेव ना कोए खुल्हाइंदा। श्री भगवान नौजवान हो मेहरवान भगतां बणदा रिहा नेता, नित नवित्त आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, साचा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव देवे खोल्ह, श्री भगवान वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड निवासी साचे तख्त बैठ अडोल, दो जहान दए डुलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे ना कोए अनभोल, निरगुण निरगुण लए उठाईआ। सच वस्त रखे कवण कोल, घर घर पर्दा लए फुलाईआ। पतिपरमेश्वर निहकर्मी रिहा मौल, साचा नूर इक्को इक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा खेल रखे हथ्थ, धुरदरगाही दया कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो प्रतख, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाइंदा। दो जहानां जणाए इक्को गथ, लोक परलोक भेव खुल्हाइंदा। वेखणहारा तीर्थ तट, अट्ठसट्ठ आपणे विच छुपाइंदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। सच संदेसा साचा गीत, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। कलिजुग अन्तिम बदले रीत, रीतीवान वेख वखाईआ। प्रगट होए आप अतीत, त्रैगुण डेरा देवे ढाहीआ। लख चुरासी जीव जंत सुणाए इक्को गीत, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। साढे तिन्न हथ्थ अन्दर नज़री आए मन्दिर मसीत, घर घर विच गुरदुआरा दए वखाईआ। आत्म परमात्म खेल अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। करवट लए जो सुत्ता दे कर पीठ, आपणा मुख दिखलाईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। पीतम्बर सोहे सच्चा सीस, छत्र आपणे नाम झुलाईआ। भगत भगवान ठांडा करे सीत, सांतक सति मेघ बरसाईआ। जगत वासना लए जीत, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। सच निशान श्री भगवान वखाए ठीक, कूड़ा ठीकर भन्न वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दे के गए तरीक, कलिजुग अन्तिम वेला नेड़े आईआ। हर घट बैठा रहे अतीत, नज़र किसे ना आईआ। हर घट मेटणहार तारीक, आपणी जोत करे रुशनाईआ। साचा ढोला इक्को गीत, सृष्ट दए पढ़ाईआ। नज़री आए इक्को दीद, ईद चन्द चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वड्याईआ। साचा हुक्म एकँकारा, एका एक जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर हो ख़बरदारा, बेख़बर आप सुणाइंदा। जुग चौकड़ सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग घर घर करया जो विवहारा, विवहारी खेल कराइंदा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पावणहारा सारा, चारे खाणी फोल फुलाइंदा। परा पसन्ती मद्धम बैख़री चारे बाणी दए आधारा, साचा ढोला इक जणाइंदा। प्रगट हो अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणी करनी आप कराइंदा। वेखे अन्तिम वारा, अन्तिम वर सब दी खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा एकँकारा खेल अपारा, धुर दी धारा आप जणाइंदा। धुर दी धार पुरख अगम्म, अगम्मड़ा आप जणाइंदा। निरगुण सुणाए सरगुण कन्न, बिन कन्नां आप सुणाइंदा। लोकमात सच ना दिसे कोए चन्द, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। ना कोई जननी ना कोई जन, गोदी गोद ना कोए उठाइंदा। कूड़ी क्रिया बद्धा मनसा मन, माया ममता मोह वधाइंदा। हउमे हंगता माया ममता भाण्डा देवे ना कोए भन्न, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए मिटाइंदा। दो नेत्र हुंदयां होया अन्न्ह, ज्ञान नेत्र ना कोए खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। सच संदेसा इक अलावेगा। धुर फ़रमाण हरि सुणावेगा। कलिजुग अन्तिम वेख वखावेगा। लख चुरासी खोज खुजावेगा। आत्म परमात्म पर्दा लाहवेगा। सन्त सुहेले आप उठावेगा। गुरमुख सज्जण मेल मिलावेगा। शब्द अनादी नाद सुणावेगा। ब्रह्म ब्रह्मादी वेख वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप
कमाएगा। आपणी करनी करेगा। प्रभ किसे कोलों ना डरेगा। खड़ग खण्डा इक्को फड़ेगा। आत्म सेजा चढ़ेगा। साचा ढोला इक्को पढ़ेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आपे करेगा। आपणी करनी सच कमावेगा। निरगुण जोती जामा पावेगा। कल कल्की अवतार अख्वावेगा। सम्बल आपणा डेरा लावेगा। शब्दी सुत प्रगटावेगा। करनी आपणी वेख वखावेगा। कलिजुग सुत्यां आप उठावेगा। भगत भगवान बाहर कढ्ढावेगा। सन्तां आत्म अनन्द इक दरसावेगा। राउ रंक नज़र कोए ना आवेगा। शेर शब्द पए बुक्क, जम्बक नज़र कोए ना आवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरतावेगा। सच हुक्म वरताएगा। शाहो भूप अख्वाएगा। गुर अवतार दर बुलाएगा। धुर दा लेखा फोल फुलाएगा। नबी रसूलां आप हिलाएगा। लाशरीक वेख वखाएगा। तौफ़ीक आप इक रखाएगा। ख़ुदी सब दी मेट मिटाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराएगा। साचा खेल करावेगा। मेहरवान आवेगा। निहकर्मी कर्म कमावेगा। जोती नूर रुशनावेगा। अमाम अमामा भेख वटावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुकामे हक़ इक दृढ़ावेगा। मुकामे हक़ वेखे आप, आपणी दया कमाईआ। जिस नूं ईसे किहा बाप, बेनज़ीर फेरा पाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी विष्न ब्रह्मा शिव करदे जाप, करोड़ तेतीसा ध्यान लगाईआ। जिस दी चरण धूढ़ मंगण ख़ाक, अल्ला राणी नेत्र नैण उठाईआ। जिस नूं पीर पैगम्बर कहिण पाक, परवरदिगार इक्को नूर इलाहीआ। सो साहिब सतिगुर निरगुण सरगुण बण सज्जण साक, सगला संग निभाईआ। आत्म परमात्म खोल्हे ताक, पर्दा दूई दए उठाईआ। पूरा गोबिन्द कीता भविक्ख्त वाक, चारों कुण्ट ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा नर नरेसा इक्को वार सुणाईआ। सच संदेसा दो जहान, दो जहानां वाली आप जणाइंदा। निहकलंक हो नौजवान, नौबत आपणे नाम वजाइंदा। सम्बल वसे सच मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। समुंद सागर विरोले आण, नाम मधाणा इक्को पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण ढोले गाण, सिफ्त विच कदे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे करतार, सो पुरख निरँजण वेस वटाईआ। निरवैर पुरख लै अवतार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर मनार, महल अटल दए वड्याईआ। सम्बल इक्को घर बार, गोबिन्द शब्दी रूप वटाईआ। परम पुरख मीत मुरार, मित्र प्यारा इक्को नज़री आईआ। सत्थर वेखे हंढ्ढाया यार, लग्गी यारी तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे रिहा मंगाईआ। सच दुआरे सब ने आउणा, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। पारब्रह्म
प्रभ दर्शन पाउणा, ततव तत ना कोए रखाइंदा। चार युग दा पन्ध मुकाउणा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वंड ना कोए वंडाइंदा। मन्दिर अन्दर डेरा लाउणा, दूजा धाम ना कोए वखाइंदा। साचा ढोला सब ने गाउणा, सोहला इक्को इक जणाइंदा। नेत्र लोचण दर्शन पाउणा, नैण अक्ख ना कोए खुल्हाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा इक्को राग अलाउणा, दूजा नाद ना कोए सुणाइंदा। दीन मज़्हब ज़ात पात डेरा ढाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक जणाइंदा। सच सुनेहड़ा देवे आण, प्रभ आपणी दया कमाईआ। निरगुण रूप नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। आदि जुगादि पीर पैगम्बरां देवणहारा दान, दाता दानी इक अख्वाईआ। वसणहारा सच मकान, महिफ़ल इक्को घर लगाईआ। सारे दर्शन करो आण, दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। साचा सुणो इक फ़रमाण, हरि जू आपणा हुक्म वरताईआ। चौदां लोक बण अञ्ञाण, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कुरलाण, धीरज धीर ना कोए रखाईआ । नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग औध मुक्की आण, कल अन्त रहिण ना पाईआ। गोबिन्द लेखा चुकावे आण, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। प्रगट होए आप करतार, कुदरत वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद्दा इक्को नाम जणाईआ। साचा नाम देवे सद्दा, सदा इक जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पिछली तोड़ो हद्दा, हदूद इक्को इक जणाईआ। अबिनाशी करता श्री भगवान नौजवान मेहरबान सब दा पर्दा कज्जा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वेखो नेत्र नैण कलिजुग जाए सतिजुग आए भज्जा, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। प्रेम प्रीती साचे रस अमृत भिन्नी रज्जा, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। हउँ बाला सेवक नढ्ढा, तेरा चाकर साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल आप रघुराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो मार ध्यान, सचखण्ड निवासी आप जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम पुज्जा आण, वार थित आपणे हथ्थ रखाइंदा। सतिजुग साचे देवे दान, दाता दानी आप वरताइंदा। आत्म परमात्म इक ज्ञान, इष्ट इक्को इक जणाइंदा। दृष्ट खोल्हे विच जहान, मेहर नज़र इक टिकाइंदा। दीन मज़्हब जणा सच अमाम, धर्म अधर्म ना कोए रखाइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा ज़िमीं असमान नज़री आए भगवान, मण्डल मण्डप इक्को नूर धराइंदा। नाता तुटे अञ्जील कुरान, काया काअबा दो दोआबा इक्को घर सुहाइंदा। कलमा जणाए सच कलाम, नग़मा आपणा नाम सुणाइंदा। नेड़ ना आए कोई शैतान, शरअ शरीअत मेट मिटाइंदा। काहना कृष्ना श्री भगवान, भगवन आपणी कल धराइंदा। नानक गोबिन्द लिख के गया परवान, परवाना धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। सतिनाम इक प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। गोबिन्द सूरा वेखे आण, पुरख अबिनाशी मेल मिलाइंदा। सम्बल वसे सच मकान, निरगुण जोती जोत डगमगाइंदा । जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणा जस, हरि निरँकारा आपणे हथ्थ रखाइंदा । सच संदेसा साहिब सज्जण, सति सतिवादी आप जणाइंदा। कूड़ी क्रिया भाण्डे भज्जण, लोकमात कोए रहिण ना पाइंदा। भगत भगवान सच दुआरे दोवें सजण, तीजा कोए रहिण ना पाइंदा। सन्त सुहेले करन मजन, पारब्रह्म प्रभ दुरमति मैल गवाइंदा। गुरमुखां गुर आया परदे कज्जण, मेहरबान मेहर नज़र उठाइंदा। गुरसिख जगत दुआर पार लँघण, सच महल अटल इक रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा संग निभाइंदा। बीस बीसा साचा संग, हरि सतिगुर आप निभाईआ। बीस बीसा नाम मृदंग, हरि सतिगुर आप वजाईआ। बीस बीसा नाम मंत, हरि सतिगुर आप गाईआ। बीस बीसा निज अनन्द, अनन्द आत्म आप दरसाईआ। बीस बीसा सतिजुग चन्द, हरि सतिगुर आप चढ़ाईआ। बीस बीसा बण बख्शंद, हरि सतिगुर बख्शिश झोली पाईआ। बीस बीसा करे खण्ड खण्ड, हरि सतिगुर खण्डा नाम चमकाईआ। बीस बीसा लख चुरासी करे रंड, हरि सतिगुर आपणा बल धराईआ। बीस बीसा वंडे वंड, हरि सतिगुर जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप जणाईआ। बीस बीसा खेल दो धार, हरि सतिगुर आप कराइंदा। बीस बीसा हो उज्यार, हरि सतिगुर जोत जगाइंदा। बीस बीसा पावे सार, हरि सतिगुर खेल कराइंदा। बीस बीसा लहिणा देणा चुकाए गुर अवतार, पीर पैगम्बर वेख वखाइंदा। बीस बीसा भगतां भरे भण्डार, हरि सतिगुर वस्त अमोलक वरताइंदा। बीस बीसा चौथी मंज़ल चढ़ हरि करतार, हरि सतिगुर पर्दा लाहइंदा। बीस बीसा शब्द नाद धुन बोल जैकार, शब्द अनहद रागी राग सुणाइंदा। बीस बीसा निर्मल जोत कर उज्यार, सतिगुर गुरसिखां जोत निरँजण डगमगाइंदा । बीस बीसा कर प्यार, हरि सतिगुर भगत भगवान मेल मिलाइंदा। बीस बीसा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। बीस बीसा साचा घर, हरि सतिगुर आप जणाईआ। बीस बीसा साचा नर, हरि सतिगुर आपणा फेरा पाईआ। बीस बीसा साचा वर, हरि सतिगुर झोली पाईआ। बीस बीसा चुकाए डर, भय सिर ना कोए जणाईआ। बीस बीसा सुरत सवाणी लए फड़, पारब्रह्म शब्द हाणी मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। सच सुनेहड़ा बीस बीस, पहली चेत वड्याईआ। छत्रधारी प्रभ प्रगट हो छत्र धरे साचे सीस, शहिनशाह आपणी खेल कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा दए इक हदीस, इक्को नाम जणाईआ। पिछली जुग चौकड़ी चुक्के रीत, मार्ग इक्को इक वखाईआ। नर नरायण बिन नेत्र नैण नज़री आए अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। सच महल्ले बहे अतीत, त्रैभवन धनी आपणी
अलख जगाईआ। चार वरन इक सरन सच जणाए इक प्रीत, प्रीतीवान फेरा पाईआ। सदी बीसवीं रही बीत, बीती कहाणी सब दी दए सुणाईआ। शाह सुल्तानां राज राजानां नंगी होवे पीठ, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बीस बीसा इक समझाईआ। साची बाणी नाम हरि गाथा, हरि सतिगुर दए पढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को पूजा इक्को पाठा, इष्ट इक्को इक जणाईआ। इक्को तीर्थ इक्को ताटा, सर सरोवर इक वखाईआ। इक्को मन्दिर इक्को हाटा, इक्को वस्त दए वरताईआ। इक्को पुरख इक्को बन्न्हणहारा नाता, नार इक्को इक हंढ्ढाईआ। इक्को जोती इक्को जाता, जोती जोत इक समाईआ। इक्को पिता इक्को माता, पुत्त इक्को इक उपजाईआ। इक्को सज्जण इक्को साका, इक्को सगला संग निभाईआ। इक्को वेखे मार झाका, झाकी आपणी इक जणाईआ। इक्को साहिब कमलापाता, कँवल नैण इक अख्वाईआ। इक्को गुर इक्को अवतार इक्को देवणहार लहिणा देणा बाका, झोली इक्को इक भराईआ। इक्को अन्दर इक्को बाहर इक्को गुप्त इक्को ज़ाहर इक्को वखावणहार घाटा, घाट इक्को इक जणाईआ। इक्को दूर इक्को नेड़े इक्को मुकावणहार वाटा, पन्ध आपणा आप मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बीस बीसा साचा राह जणाईआ। बीस बीसा दस्से राह रहबर नाम ख़ुदाईआ। पहली चेत्र दए सलाह, शहिनशाह हुक्म मनाईआ। खाणी बाणी बणे गवाह, शहादत दए भुगताईआ। पिछला लेखा रहे ना रा, झोली आपणी लए पाईआ। जिस ने आदि ल्या बणा, सो अन्त वेखे चाईं चाईंआ। मध आपणा खेल करा, जुग चौकड़ी मार्ग लाईआ। कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव लए उपा, आपणी कार कमाईआ। कोटन कोटि पीर पैगम्बर हुक्म मना, हुक्मी हुक्म भुआईआ। कोटन कोटि वेस वटा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण रूप धराईआ। कोटन कोटि रहे गा, रसना जिह्वा बत्ती दन्द करे पढ़ाईआ। कोटन कोटि लख चुरासी वंड वंडा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज भेव खुल्हाईआ। कोटन कोटि, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग साची खेल कराईआ। बीस बीसा आए जग, गुर अवतार लेख लिखाईआ। प्रगट हो सूरा सरबग्ग, शहिनशाह आपणा पर्दा लाहीआ। दरस दखाए उपर शाह रग, आप आपणा मेल मिलाईआ। निर्मल जोत जाए जग, अज्ञान अन्धेर रहिण ना पाईआ। सच नगारा जाए वज्ज, ताल तलवाड़ा ना कोए रखाईआ। प्रेम प्रीती जाए बज्झ, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। सच सिँघासण बहे सज, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच वड्याईआ। सो पुरख निरँजण सूरबीरा, हरि सतिगुर खेल कराईआ। कलिजुग अन्तिम घत्त वहीरा, लोकमात फेरा पाईआ। कूड़ी क्रिया कट ज़ंजीरा, सच
सुच्च दए समझाईआ। अमृत बख्शे साचा नीरा, निझर झिरना आप झिराईआ। बदलणहारा साहिब तकदीरा, तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। मेटणहार शरअ लकीरा, शरीअत कोए रहिण ना पाईआ। वखावणहार सच तस्वीरा, सति सरूप दए वखाईआ। लेखा जाणे हस्त कीड़ा, कीड़ कीटां भरम मिटाईआ। चार वरन बन्न्हे बीड़ा, चार कुण्ट वेख वखाईआ। लख चुरासी पाए घेरा, बचया कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल लेखा दए मुकाईआ। कल अन्तिम लेखा मुकणा, मुकावणहार करतार। हरि का भाणा कदे ना रुकणा, ना कोई मेटणहार। कूड़ी क्रिया बूटा सुक्कणा, पुरख अबिनाशी मारे मार। साहिब सतिगुर इक्को उठणा, दो जहानां पावे सार। सतिजुग साचे गोदी चुकणा, कर किरपा दए प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप निरँकार। कलिजुग कूड़ा जाए नट्ठ, लोकमात रहिण ना पाईआ। हंगता बुरज जाए ढट्ठ, निवण सो अक्खर करे पढ़ाईआ। बहत्तर नाड़ ना उब्बले रत, सांतक सति सति कराईआ। सृष्ट सबाई देवे इक्को मति, मंत्र इक्को नाम दृढ़ाईआ। रथवाही चलाए साचा रथ, लख चुरासी सेव कमाईआ। वसणहारा घट घट, गृह गृह खोज खुजाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, नूर नूर नूर रुशनाईआ। राग सुणाए शब्द अनाद, नादी नाद वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले साचे सद्द, आप आपणा मेल मिलाईआ। कलिजुग कूड़ा होए दूर, अन्त रहिण ना पाईआ। बीस बीसा करे मज़बूर, लोकमात ना मिले वड्याईआ। दुआरे दर हज़ूर, कूक कूक सुणाईआ। प्रभ मेरा ना कोई कसूर, तेरा हुक्म सीस बजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सरनाईआ। कलिजुग अन्तिम बणे राही, राह नज़र कोए ना आइंदा। चारों कुण्ट कूड़ी क्रिया लग्गी शाही, दुरमति मैल ना कोए धुआइंदा। पीर पैगम्बर कोई ना पकड़े बाहीं, चार यारी संग ना कोए रखाइंदा। उच्ची कूक मारे धाहीं, होका इक्को इक अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा आपणी कल धराइंदा। कलिजुग डिगे मूँह दे भार, फिर सके ना कोए उठाईआ। नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मेरी आई अन्तिम वार, मेरा संग ना कोए निभाईआ। जिध्धर वेखां पैंदी मार, कूड़ कूड़ा डंक रिहा वजाईआ। मुहम्मद बणया इक यार, अन्तिम बैठा मुख भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा हुक्म रिहा समझाईआ। कलिजुग कहे आपणी कूक, कूक कूक जणाइंदा। मेरे विच ना कोई चूक, चुकन्ना हो के सेव कमाइंदा। सृष्ट सबाई दिती फूक, बण भठियाला अग्नी लाइंदा। हरि का नाम ना कोए मणीआं मंत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस तकाइंदा। कलिजुग कहे सुण मेरे भगवान,
तेरे अग्गे मेरी अरज़ोईआ। सम्मत बीसा वेख मार ध्यान, आप आपणी अक्ख खुल्हाईआ। मैं तेरा सुत बलवान, आपणा बल धराईआ। साबत रहिण ना दित्ता किसे दा ईमान, शरअ नाल शरअ करे लड़ाईआ। साध सन्त काम क्रोध खोल्ही दुकान, सति नाम हट्ट ना कोए विकाईआ। कलमा नबी ना कोए कलाम, सजदा सीस ना कोए झुकाईआ। सारे बरदे बणे ग़ुलाम, ग़फ्लत इक्को इक वखाईआ। तेरा दित्ता संदेसा पैग़ाम, सच सुनेहड़ा इक जणाईआ। तूं साहिब मेरा अमाम, मेरे वल ध्यान लगाईआ। मैं सेवा कीती निशकाम, मेरी कीमत मेरी झोली पाईआ। शाह सुल्तानां राज राजानां बणया रहिण ना दित्ता विधान, सच सच ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहलों देणा मैनूं वर, बीस बीसा तेरा नेड़े आईआ। सम्मत उन्नी आया अख़ीर, आख़र तेरे अग्गे झोली डाहइंदा। तूं साहिब लाशरीक, तेरा शरीक नज़र कोए ना आइंदा। तूं साहिब करें बख्शीश, तोहफ़ा सब दी झोली पाइंदा। तेरी प्रीत सदा बारीक, नेत्र अक्ख ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे वास्ता पाइंदा। पुरख अकाल सिर रखे हथ्थ, सीस हथ्थ जणाईआ। करे खेल पुरख समरथ, साचा हुक्म दए समझाईआ। पहली चेत्र आउणा नट्ठ, श्री भगवान जणाईआ। अगला मार्ग सतिजुग देवे दस्स, अगला लहिणा तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा आप सुणाईआ। कलिजुग कहे मैं आवांगा। सच सच सुणावांगा। गुर अवतार आप जणावांगा। त्रैगुण माया नाल उठावांगा। पंज तत्त शैतान मिलावांगा। बे-ईमान खेल वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साची सिफ्त इक दृढ़ावांगा। साचे दर आऊँगा। पिछला हाल सुणाऊँगा। जो कीती कढ्ढ वखाऊँगा। लख चुरासी परखी नीती, नीतीवान पन्ध चुकाऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाऊँगा। दर आउणा निहचल धाम, हरि देवणहार वड्याईआ। तेरी इच्छया पूरी करे राम, रमईया आपणा भेव खुल्हाईआ। अग्गे खेल करे अमाम, आपणा हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच सच इक वड्याईआ। दु:ख रोग दर्द मिटे ताप, पंज तत्त वड्याईआ। जन्म जन्म दा उतरे पाप, पतित पुनीत कराईआ। जो जन सोहँ जपे जाप, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। दु:ख दलिद्र देवे काट, छल छिद्र कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रोग सोग दए गंवाईआ। पंज तत्त जग काया रोग, जीव जंत कुरलाइंदा। जिस जन सतिगुर देवे नाम चोग, हिरस हवस मिटाइंदा। साचा दस्से इक जोग, हरि प्रीती सच दृढ़ाइंदा। कर किरपा देवे दरस अमोघ, दुखियां दु:ख गवाइंदा। आत्म परमात्म होए संजोग,
घर मेला मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जगत दु:ख आप मिटाइंदा। पंज तत्त काया तन ख़ाकी मूल, अंग अंग वंड वंडाईआ। साचा दस्से इक असूल, असलीअत दए जणाईआ। हरि का नाउँ ना जाणा भूल, भुल्लयां मिले सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर आयां दु:ख दर्द दए गंवाईआ। दर आए जो बण के संगत, दर्द दु:ख गवाइंदा। दु:ख भुक्ख जो मंगे बण के मंगत, मंगी दात झोली पाइंदा। काया चोली चढ़े रंगत, रंग इक्को इक दरसाइंदा। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, पढ़यां हथ्थ किसे ना आइंदा। नाता तोड़े जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि आपणे लेखे पाइंदा। दु:ख दर्द ना मंगे कोई रो, नेत्र नैण ना नीर वहाईआ। जो जन सतिगुर चरण जावे छोह, दलिद्र आलस निंद्रा दए गंवाईआ। नाम जणाए इक्को सो, हँ ब्रह्म मेल मिलाईआ। दुरमत्त मैल धो, अमृत सीर नीर प्याईआ। अमृत आत्म चो, साचा रस इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे साचा वर, तिस तत्ती वा ना लाए राईआ। तत्ती वा ना लाए अंग, अंगीकार हरि अख्वाइंदा। माणस जन्म ना होए भंग, तन माटी ख़ाकी लेखे पाइंदा। मेहरवान मेहर करे सूरा सरबँग, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कटणहारा भुक्ख नंग, भुक्ख्यां नंगयां घर साचे आप बहाइंदा। देवणहारा इक अनन्द, निजानंद रस चखाइंदा। पूरब जन्म लेखा जाणे सूरा सरबँग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा सच्चा दान, हरिजन हरि हरि दु:ख दर्द भुक्ख मातलोक मिटाइंदा। नाम दान देवे इतफ़ाक, अन्त आदि वेख वखाईआ। देवणहार शब्द नज़ात, सतिगुर इक्को इक वड्याईआ। एथे ओथे रखे पात, पत्त पतवन्ता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बंस सरबंस दए वड्याईआ। भैण भाई साक सज्जण मात पित होए मेला, हरि मेला आप कराइंदा। कूड़ी क्रिया जूठा झूठा नाता धर्म राए दी तोड़े जेला, साचा मार्ग इक जणाइंदा। गुरमुख गुरमुख गुरसिख गुरसिख हरिजन हरिजन बणे सज्जण सुहेला, सगला संग निभाइंदा। प्रेम प्रेम चाढ़्हे तेला, सगन इक्को इक मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कबुध डूंमणी सब दी बाहर कढ्ढाइंदा। मन वासना कढ्ढे खोटी, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। हरिजन फड़े चढ़ के चोटी, इक्को राह वखाईआ। सब दी मैल जाए धोती, दुरमति मैल रहे ना राईआ। सुरत सवाणी उठाए सोती, आलस निंद्रा दए गंवाईआ। मति ना रहे किसे होछी, मन चले ना कोए चतुराईआ। गाल कढ्ढे ना कोए होंटी, बत्ती दन्द ना कोए लड़ाईआ। हथ्थ फड़े ना कोई सोटी, नेत्र नैण ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर बैठयां सब नूं दए समझाईआ।
नाता जोड़े सच सलूक, सच सच जणाइंदा। वेखणहारा खेल मख़लूक, ख़ालक आपणी दया कमाइंदा। गुरमुख दुआरे प्या कूक, कूक आपणी झोली पाइंदा। कूड़ी क्रिया देवे फूक, जोती अग्नी लम्बू लाइंदा। तोड़े ना कोई पंज तत्त काया भूत, आप आपणी धार जणाइंदा। सृष्ट सबाई इक्को तागा इक्को सूत, इक्को डोरी तन्द बधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला सच मिलाइंदा।