२८ फग्गण २०१९ बिक्रमी सुरैण सिँघ दे गृह कलसाणी ज़िला करनाल
हरि भगत वड्याई धन्न, श्री भगवन मेल मिलाइंदा। हरि सन्त वड्याई धन्न, हरि सतिगुर वेख वखाइंदा। गुरमुख वड्याई धन्न, गुर गुर रंग चढ़ाइंदा। गुरसिख वड्याई धन्न, माया ममता मोह चुकाइंदा। सतिगुर वड्याई धन्न, जुग जुग आपणा खेल कराइंदा। निरगुण सरगुण बेड़्हा बन्न्ह, दो जहान चलाइंदा। देवणहारा नाम धन, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। सुणावणहारा राग कन्न, अनादी नाद सुणाइंदा। चढ़ावणहारा साचा चन्द, जोत नूर रुशनाइंदा। कटणहारा लख चुरासी फंद, आवण जावण गेड़ कटाइंदा। देवणहारा सच अनन्द, अमृत आत्म रस चखाइंदा । करनहारा पंच विकारा खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम उठाइंदा। नाता तोड़नहारा जगत दुहागण रंड, कन्त सुहागी इक मिलाइंदा। सुणावणहारा साचा छन्द, जुग चौकड़ी सोहँ ढोला आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। धन्न वड्याई भगत भगवान, हरि आपणा खेल कराईआ। धन्न वड्याई सन्त सुजान, सतिगुर मेला सहिज सुभाईआ। धन्न वड्याई गुरमुख सज्जण चतुर सुजान, प्रभ मेले थाउँ थाईंआ। धन्न वड्याई गुरसिख महान, गुर गुर आपणी गोद उठाईआ। धन्न वड्याई सतिगुर देवे दान, वस्त अनमंगी झोली पाईआ। धन्न वड्याई सतिगुर सच वखाए इक निशान, शब्द अगम्म चलाईआ। धन्न वड्याई सतिगुर एथे ओथे देवे माण, दरगाह साची होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। भगत जन वड्याई धन्न, धन्न हरि नामा पाया। सन्त जन वड्याई धन्न, नेत्र लोचण नैण खुल्हाया। गुरमुख वड्याई धन्न, गुर सतिगुर इक मिलाया। गुरसिख वड्याई धन्न, हउमे दु:ख गंवाया। सो पुरख निरँजण वड्याई धन्न, निरगुण सरगुण वेखण आया। हरि पुरख निरँजण वड्याई धन्न, माया ममता मोह मिटाया। एकँकारा वड्याई धन्न, वस्त अमोलक रिहा वरताया। आदि निरँजण वड्याई धन्न, जोत
निरँजण करे रुशनाया। अबिनाशी करता वड्याई धन्न, दु:ख दर्द भय भंजन वेख वखाया। श्री भगवान वड्याई धन्न, चरण धूढ़ मजन इक कराया। पारब्रह्म वड्याई धन्न, भेव अभेदा दए खुल्हाया। ब्रह्म वड्याई धन्न, आप आपणा पर्दा लाहया। आत्म वड्याई धन्न, परमात्म खेल रचाया। शब्द अनाद वड्याई धन्न, घर घर राग अल्हाया। अमृत जाम वड्याई धन्न, निझर झिरना सति झिराया। साचे मन्दिर वड्याई धन्न, जिस दर साहिब डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सज्जण वेख वखाया। भगत वड्याई धन्न, हरि पाया गुणी गहीर। सन्त वड्याई धन्न, पाया गहर गम्भीर। सन्त वड्याई धन्न, सांत होया सरीर। गुरमुख वड्याई धन्न, अमृत मिल्या ठांडा सीर। गुरसिख वड्याई धन्न, नाता तुटा पीर फ़कीर। अबिनाशी करता वड्याई धन्न, दो जहानां पैंडा आया चीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साची धीर। भगत जनां वड्याई वड, सो पुरख निरँजण आप वडियाइंदा। सन्त सुहेले साहिब सद्द, सतिगुर आपणा रंग वखाइंदा। गुरमुखां धार अनादी नद, धुर दा मंत्र नाम जणाइंदा। गुरसिखां देवे सच स्वाद, रस फ़िका नज़र कोए ना आइंदा। लख चुरासी विच्चों लाध, जीवण जुगत आप जणाइंदा। मेट मिटाए वाद विवाद, हउमे रोग गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि वेख वखाइंदा। भगत वड्याई भगती एक, एक एक दृढ़ाईआ। सन्त साचे साची टेक, पारब्रह्म सरनाईआ। गुरमुखां करे बुध बबेक, बबेकी आपणा रंग रंगाईआ। गुरसिख ना लाए सेक, त्रैगुण माया पोह ना सके राईआ। त्रैगुण माया आपे रहित, अजूनी रहित वड वड्याईआ। आत्म परमात्म लए वेख, काया मन्दिर पर्दा आप चुकाईआ। नज़री आए नेतन नेत, निज घर बैठा आसण लाईआ। शब्द अगम्म जणाए भेत, भेव आपणा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। भगत भगवान रखे याद, आदि जुगादि भुल ना जाइंदा। साचे सन्त सुण फरयाद, बेपरवाह फेरा पाइंदा। गुरमुखां देवे आपणी दाद, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। गुरसिखां रखे लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। नाम लगाए अगम्म आवाज़, जगत सुत्यां आप जगाइंदा। आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म रच रच काज, ईश जीव खेल खलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। भगत भगवान इक्को जोग, जुगीशर आप जणाईआ। सन्त सतिगुर इक संजोग, धुर संजोगी मेल मिलाईआ। गुरमुख गुर गुर जगाए जोत, नूर नूर रुशनाईआ। गुरसिखां देवे नाम चोग, सोहँ हँसा माणक मोती आप वखाईआ। जन्म कर्म दा कटे रोग, हउमे हंगता गढ़ तुड़ाईआ। लख चुरासी नाता तुटे विजोग, माया ममता रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लए
उठाईआ। भगत भगवान इक्को आस, आसावंद इक अख्वाइंदा। सन्त सज्जण वसे पास, साहिब सतिगुर वेख वखाइंदा। गुरमुख कदे ना होए उदास, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाइंदा। गुरसिख काया मण्डल अन्दर पावे रास, गोपी काहन नाच नचाइंदा। दीन दयाल वसे साथ, सगला साथी इक अख्वाइंदा। इक्को हुजरा इक महिराब, इष्ट देव इक अख्वाइंदा। इक्को किनारा इक्को तट, इक्को पुरख अकाल सदा समरथ, जुग जुग आपणी कार कमाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त पाए नथ्थ, नाम डोरी हथ्थ उठाइंदा। बीस इकीसा जगदीश मार्ग देवे दस्स, भेव अभेदा अछल अछेदा आप खुल्हाइंदा। दो जहानां श्री भगवाना पन्ध मुकाए नस्स नस्स, निरगुण निरवैर सरगुण आपणी कार कमाइंदा। भगत भगवान मार्ग दस्स, साचे राह आपे पाइंदा। सन्तां अन्तर आपे वस, पर्दा द्वैत आप चुकाइंदा। गुरमुखां देवे अमृत रस, रस इक्को इक प्रगटाइंदा। गुरसिखां मेला हस्स हस्स, गृह गृह मन्दिर फोल फुलाइंदा। श्री भगवान साहिब सुल्तान वाली दो जहान गाए जस, जस वेद पुराण सिफ्ती सिफ्त ना कोए सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। भगत भगवान इक्को ओट, एका घर वज्जे वधाईआ। सन्त साजण इक्को चोट, परम पुरख आप लगाईआ। गुरमुख गुर गुर इक श्लोक, सोहला इक्को इक जणाईआ। गुरसिख मिले एका मोख, मुक्ती चरणां हेठ दबाईआ। ना कोई हरख ना कोई सोग, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। इक चुगाए साची चोग, आहलणयों डिगे बोट आप उठाईआ। देवें दरस घर घर आप अमोघ, निरगुण दाता पुरख बिधाता आपणी दया कमाईआ। सतिजुग दा साचा जोग, साहिब सतिगुर इक समझाईआ। आत्म परमात्म सच सिँघासण भोगे एका भोग, भस्मड़ आपणी कार कमाईआ। राह तक्कण चौदां लोक, चौदां तबक ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां देवणहार वड्याईआ। भगत भगवान इक दरवाज़ा, दर इक्को इक वखाइंदा। सन्त साजण मिले ग़रीब निवाज़ा, मेहरबान मेहरबान आपणा फेरा पाइंदा। गुरमुखां गुर सतिगुर वखाए खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। गुरसिखां पूरी करे आसा, निरासा कोए रहिण ना पाइंदा। पहलों बणया परम पुरख दा दासा, कलिजुग अन्तिम हरिजन साचे वेख वखाइंदा। नाता तोड़ पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर डेरा ढाइंदा। निर्धन देवे सच्चा साथा, सरधन आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सतिगुर वेख वखाइंदा। भगत भगवान इक्को लहर, लहर लहर विच मिलाईआ। सन्त साजण इक्को बहर, तर्ज़ ताल तलवाड़ा ना कोए वखाईआ। गुरमुख गुर गुर करे मेहर, मेहर नज़र उठाईआ। गुरसिख सज्जण ल्याए घेर, नव खण्ड पृथ्मी वेख वखाईआ। मेल मिलावा हरि शब्दी शेर, शहिनशाह आपणा
रंग रंगाईआ। लख चुरासी देवे भेड़, नव नौ फिरे दुहाईआ। कूड़ी क्रिया जड़्ह देवे उखेड़, लोकमात बूटा नज़र कोए ना आईआ। ना कोई ज़बर ना कोई ज़ेर, ज़ेर ज़बर लेखे लेख विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरसिख इक्को इक वड्याईआ। भगत भगवान इक्को मन्दिर, मन्दिर साचा सच सुहाइंदा। सन्त साजण तोड़े जन्दर, बज़र कपाटी कुण्डा लाहइंदा। गुरमुख गुर गुर मेटे अन्धेरा अन्धेर कंधर, नूर नुराना चन्द चढ़ाइंदा। गुरसिख गुर सतिगुर तोड़े जन्दर, बजर कपाटी कुण्डा लाहइंदा। दो जहान वखाए खण्डर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा रंग रंगाइंदा। भगत भगवान इक्को रंग, रंग रंगीला आप रंगाईआ। सन्त साजण साची सेज पलँघ, पावा चूल ना कोए रखाईआ। गुरमुखां घर घर सुणाए मृदंग, तार सतार ना कोए हिलाईआ। गुरसिखां दर दरवाज़ा जाए लँघ, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। गीत गोबिन्द सुणाए सुहागी छन्द, सोहँ अक्खर कर पढ़ाईआ। जन्म कर्म दा तुटे फंद, पूरब लेखा रहे ना राईआ। आत्म परमात्म देवे अनन्द, अनन्द इक्को इक दरसाईआ। जोत निरँजण चढ़े चन्द, आदि निरँजण नूर रुशनाईआ। एथे ओथे दो जहान मुक्के पन्ध, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। नज़री आए दुआर सचखण्ड, जिस घर वसे बेपरवाहीआ । ओथे ना कोई सूरज चन्द, ज़ात पात दीन मज़्हब ना कोए रखाईआ। साहिब सतिगुर बैठा बख्शंद, बख्शिश इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवणहार वड्याईआ। भगत भगवान इक्को रास, नूर इक्को इक जणाइंदा। सन्त साजण इक्को साथ, हरि सगला संग निभाइंदा। गुरमुख गुर गुर इक्को गाथ, ढोला आप अल्हाइंदा। गुरसिख गुर होए दास, बण दासी दास सेव कमाइंदा। आदि जुगादी खेल तमाश, जुग करता वेख वखाइंदा। साचा बन्न्हणहारा नात, नाता इक्को इक जणाइंदा। पुछणहारा वात, बेनज़ीर शाह हकीर वेख वखाइंदा। उत्तम रखे इक्को ज़ात, वरन गोत वंड ना कोए वंडाइंदा। मेटणहार अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिभगत भगवान दस्से राह, राह इक्को इक जणाईआ। सन्त साजण सच मलाह, मार्ग सच दए दृढ़ाईआ। गुरमुख गुर गुर जपाए नाँ, नाउँ निरँकारा आप समझाईआ। गुरसिखां देवे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलिजुग अन्त करे न्याँ, आदल इक्को फेरा पाईआ। लख चुरासी वेखे थाउँ थाँ, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप फड़ बाहों लए उठाईआ। कलिजुग जीव जगत होए काँ, बुद्धि काग वांग कुरलाईआ। नाता तुटा पुत्तरां माँ, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। नार कन्त ना रही हंढ्ढा, विधवा रूप बणी लोकाईआ। गुर का ढोला कोई ना लए गा, हरि का गीत ना कोए अल्हाईआ। माया ममता होई हल्का, घर घर आपणा डौरु वाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले लए तराईआ। भगत भगवान सदा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। सन्त साजण ठांडा सीत, अग्नी तत्त ना कोए तपाइंदा। गुरमुख गाए गोबिन्द गीत, दूजा राग ना कोए अल्हाइंदा। गुरसिख रखे सच प्रीत, गुर नाता जोड़ जुड़्हाइंदा। सति सतिवादी साची रीत, सति पुरख निरँजण आप समझाइंदा। घर काया काअबा मन्दिर मसीत, मसला हक़ हक़ दृढ़ाइंदा। परखणहारा साची नीत, गृह मन्दिर खोज खुजाइंदा। करे कराए पतित पुनीत, पत्तत उधारन वेख वखाइंदा। लेखा जाण हस्त कीट, ऊँच नीच मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख इक्को घर वखाइंदा। इक्को घर सच महल्ला, सो पुरख निरँजण आप वखाईआ। जिस घर वसे इक इकल्ला, हरि पुरख निरँजण डेरा लाईआ। निरगुण जोत दीपक बला, एकँकार आदि निरँजण नूर रुशनाईआ। श्री भगवान फड़ाए सच्चा पल्ला, अबिनाशी करता आपणा बन्धन पाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म सच संदेस घल्ला, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला इक दृढ़ाईआ। नव खण्ड पृथ्मी सत्त दीप अन्तिम बोले इक्को हल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन हरि हरि आपणे लेखे लाईआ। भगत भगवान लाए लेखे, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचे सन्तां कढ्ढे भरम भुलेखे, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। गुरमुखां सदा रखे चेते, चेतन आपणा रंग रंगाइंदा। गुरसिखां करे इक्को हेते, हितकारी फेरा पाइंदा। अग्गे मंगे ना कोई लेखे, राए धर्म नैण शरमाइंदा। मिल्या मेल पारब्रह्म ब्रह्म पिता पूत बेटे, आप आपणी गोद उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा वेख वखाइंदा। भगत भगवान आसा पूरी, पूरन आसा आप कराईआ । सन्त साजण सति सरूरी, साहिब सतिगुर आप चढ़ाईआ। गुरमुखां देवे इक्को नूरी, नूर नुराना नज़री आईआ। गुरसिखां बख्शे मस्तक धूढ़ी, टिक्का आपणे नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले कर कर मेले गुरु गुर चेले आपणे रंग रंगाईआ। जिस जन नाम रंगण देवे चाढ़्ह, प्रभ आपणी दया कमाईआ। तिस सच गृह मन्दिर देवे वाड़, बंद कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। कर प्रकाश बहत्तर नाड़, नूर नूर दए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरसिख गुरमुख रंग चढ़ाईआ। गुरसिख गुरमुख इक्को घर, सन्त भगवन्त आप जणाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर देवे वर, वर दाता इक अख्वाइंदा। अगला पिछला चुकाए डर, भय भउ ना कोए रखाइंदा। किरपा निधान ठाकर सुआमी बाहों फड़, आप आपणे गले लगाइंदा। सोहँ अक्खर कलिजुग अन्तिम जो जन जाए पढ़, जन्म मरन विच ना आइंदा। नाता तुटे सीस धड़, पंज तत्त ना कोए वखाइंदा। श्री भगवान हो मेहरबान आत्म बन्न्हे आपणे लड़, परमात्म
आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दरस दखाए अग्गे खड़्ह, स्वच्छ सरूपी अनरंग रूपी भूपत भूपी आपणा फेरा पाइंदा।
२८ फग्गण २०१९ बिक्रमी सवरन सिँघ दे गृह बरकत पुर ज़िला अम्बाला
पारस मेला सच सवरन, प्रभ देवणहार माण वड्याईआ। नेत्र खोल्हे हरन फरन, निज नैण करे रुशनाईआ। लेखा चुके मरन डरन, लख चुरासी फंद कटाईआ। किरपा करे तरनी तरन, तारनहारा वड वड्याईआ। सन्त सुहेले आया फड़न, गुर चेले मेल मिलाईआ। साचे पौड़े आया चढ़न, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। तोड़न आया नाता वरन बरन, ज़ात पात ना कोए जणाईआ। बख्शणहारा साची सरन, सरनगति इक समझाईआ। करता पुरख करनी करन, कीमत हरिजन आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ । सवरन मेला साचे पारस, पारस आपणा रंग रंगाइंदा। चरण कँवल उपर धवल देवे ढारस, धीरज इक्को इक रखाइंदा। पिछला लहिणा देणा चुके इबारत, अगली पट्टी नाम पढ़ाइंदा। कृपानिध ठाकर सुआमी इक्को वार करे सिफ़ारश, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि वेख वखाइंदा। सवरन पारस एका रंग, गुरसिख गुर सतिगुर विच समाईआ। करे खेल सूरा सरबँग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आत्म सेजा सच पलँघ, निरगुण वेखे चाईं चाईंआ। धुन अनाद आत्मक वज्जे मृदंग, ब्रह्म ब्रह्माद करे शनवाईआ। सदा सुहेला इक इकेला वसे संग, विछड़ कदे ना जाईआ। काया मन्दिर सच महल्ले उच्चे टिल्ले वेखे लँघ, बजर कपाटी पर्दा लाहीआ। सुरत सवाणी मुक्के पन्ध, शब्दी आपणे अंग लाईआ। दोहां मिल के ढोला गाया इक्को छन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। सवरन पारस बणी ज़ात, अजाति रूप ना कोए जणाईआ। हरिजन मेला कमलापात, विसरे सर्ब लोकाईआ। सरन सरनाई बज्झे नात, बिधाता साचा जोड़ जुड़ाईआ। आत्म परमात्म गाए गाथ, सोहँ ढोला इक शनवाईआ। नज़री आए पुरख समरथ, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सति सिँघासण आसण लाईआ। नाम जणाए महिमा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। साढे तिन्न हथ्थ चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर सतिगुर देवणहार वड्याईआ। पारस सवरन होए मेला, मेला इक्को इक कराइंदा। भेव चुके गुरु गुर चेला, चेला गुर इक्को घर सोभा पाइंदा। साहिब सतिगुर सज्जण सुहेला,
निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। कटणहारा राए धर्म दी जेला, आप आपणी गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा भेव चुकाइंदा। सवरन पारस चुके भेव, अभेद आप जणाईआ। लेखा लिख ना सके चार वेद, शास्त्र सिमरत रहे कुरलाईआ। निरगुण सरगुण खेले खेल, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। आदि निरँजण जोत निरँजण चाढ़्हे तेल, आत्म परमात्म दए समझाईआ । सद वसणहारा धाम नवेल, गुरमुख डेरे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। पारस सवरन साची रीत, लोकमात दए जणाईआ। आत्म परमात्म इक प्रीत, प्रीतीवान दए समझाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म ढोला गीत, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ । ईश जीव करे ठांडा सीत, अमृत धार निझर रस चुआईआ। नज़री आए इक अनडीठ, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख गुरसिख लए उठाईआ। सवरन पारस निशान इक, हरि इक्को इक जणाइंदा। धुरदरगाही लेखा लिख, बेपरवाही वेख वखाइंदा। नाता जुड़े गुरु गुरसिख, सतिगुर आपणा बन्धन पाइंदा। नाम वस्त पाए भिख, भिच्छया झोली आप भराइंदा। साचा लेखा देवे लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाइंदा। हरिजन नंगी ना होवे पिट्ठ, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणे संग रखाइंदा। पारस सवरन मिल्या जोड़ा, जोड़ी निरगुण सरगुण आप बणाईआ। शब्द अगम्मी मिले घोड़ा, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराईआ। लेखा चुके रैण अन्ध घोरा, साचा चन्द रुशनाईआ। भेव चुकाए तोर मोरा, तोरा मोरा रहिण ना पाईआ। निरगुण सरगुण पकड़े डोरा, आत्म परमात्म इक्को गंढ्ढ वखाईआ। नाता तुटे शब्द घनघोरा इक शनवाईआ। सस्से उपर वेखे होड़ा, हँ ब्रह्म पर्दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा दए वखाईआ। सवरन पारस इक्को घर, घर मन्दिर आप समाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्त अबिनाशी करता खुल्ल्हा रखे दर, दरवाज़ा नज़र किसे ना आइंदा। जुग चौकड़ी साध सन्त साचे फड़, श्री भगवान आपणा मेल मिलाइंदा। निष्अक्खर वक्खर प्रभ धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। किला तोड़ हँकारी गढ़, माया ममता मोह मिटाइंदा। लेखा जाणे चेतन जड़्ह, स्वच्छ सरूपी मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगाइंदा। पारस सवरन इक्को हाट, वणजारा इक्को नज़री आईआ। इक्को तीर्थ इक्को ताट, सरोवर इक्को इक जणाईआ। इक्को मन्दिर इक्को मट्ठ, शिवदुआला इक्को इक वड्याईआ। इक्को नाम इक्को रिहा रट, इक्को ढोला रिहा जणाईआ। करे खेल पुरख समरथ, महिमा अकथ कथ पढ़ाईआ। कलिजुग अन्त हो प्रगट, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सतिजुग देवे
साची वथ, साख्यात झोली पाईआ। पारब्रह्म दा इक्को तत्त, ततव तत दए जणाईआ। बहत्तर नाड़ ना उब्बले रत्त, त्रैगुण माया अग्न ना कोए लगाईआ। बीज बीजे साचे वत्त, सिंच क्यारी हरी कराईआ। लेखा जाणे डाली पत्त, फुल्ल फुलवाड़ी आप महकाईआ। गुरसिखां रखणहारा पत, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। अन्दरे अन्दर मार्ग देवे दस्स, बाहर करे ना कोए पढ़ाईआ। चौदां विद्या होवण भट्ठ, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। नाता तुटे तीर्थ अठसठ, अमृत आत्म सच सरोवर इक अशनान कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन सज्जण लेखे विच लगाईआ। लेखा लग्गे अन्तिम कल, पुरख अकाल आप लगाइंदा। करनहारा अछल अछल्ल, वल छल धारी भेस वटाइंदा। वेखणहारा जल थल महीअल भेव चुकाइंदा। जोती शब्दी निरगुण रल, सरगुण आपणा डंक वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सवरन मंगे साचा दान, पुरख अबिनाशी देवणहार मेहरबान, मेहर नज़र बेनज़ीर इक उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां बिध जाणे अन्तर, बिध अन्तर आत्म वेख वखाइंदा।
२८ फग्गण २०१९ बिक्रमी सुन्दर सिँघ दे नाल तेजा पुर गोरथली
सतिगुर पूरा निहकलंक, निरगुण सदा अख्वाईआ। शब्द वजावे इक्को डंक, दो जहान शनवाईआ। जन भगतां लेखा मुकाए आदि अन्त, जुग जुग वेख वखाईआ। सब दा कढ्ढे संसा शंक, आपणा भेव खुल्हाईआ। जिस बणाई गुर अवतारां पीर पैगम्बरां बणत, बेपरवाह नूर ख़ुदाईआ। आदि जुगादी लख चुरासी जीव जंत साध सन्त साचा कन्त, श्री भगवान वड वड्याईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी जिस दी महिमा गाए अगणत, लिख लिख लेख ना कोए मुकाईआ। जिस नूं नानक गोबिन्द किहा कल कल्की आवे अन्त, सम्बल नगरी डेरा लाईआ। सृष्ट सबाई पढ़ाए इक्को मंत, मंत्र हरि हरि नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा घर घर, निहकलंक शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। निहकलंक सतिगुर बलवान, नाम खण्डा हथ्थ उठाइंदा। गोबिन्द मंगया अन्तिम दान, पुरख अकाल अग्गे झोली डाहइंदा। कवण वेला मिले आण, लोकमात फेरा पाइंदा। श्री भगवान कहे नौजवान, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। सदी बीसवीं वेखे मार ध्यान, बीस बीसा राह तकाइंदा। परम पुरख सतिगुर सच्चा सदा मेहरबान, मेहर नज़र उठाइंदा। जिस जन अन्तर आत्मा देवे आपणा ज्ञान, तिस निहकलंक निरगुण नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
वखावणहारा साचा घर, सतिगुर आपणा पर्दा लाहइंदा। धन्न धन्न धन्न धन्न रसना कहे, जिह्वा मिले वड्याईआ। जिस धाम सतिगुर सच्चा बहे, सो थान सोभा पाईआ। गुरसिख गुरमुख प्रभ मिलण दी रखे लै, इक्को ओट तकाईआ । सदा सदा सद श्री भगवान दी जै, जै जैकार करे लोकाईआ। लख चुरासी कलिजुग अन्तिम मरे खहि, घर घर पए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात फेरा पाईआ। पिछला लेखा दस्से आप, आपणी दया कमाईआ। गोबिन्द मेला सज्जण साक, सहिज सहिज सुख़दाईआ। गढ़ी चमकौर दित्ता साथ, सेवक रूप वटाईआ। पहरा देवे अद्धी रात, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। मंगी मंग दोए जोड़ हाथ, चरण कँवल सरनाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ देणा साथ, मेहरवान तेरी सरनाईआ। गुर गोबिन्द दिती दात, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाईआ। कलिजुग अन्तिम मेल मिलावां पुरख अबिनाश, तेरा पन्ध मुकाईआ। होए मेला विच प्रभास, अद्धवाटे वेख वखाईआ। तेरा लग्गे लेखे स्वास, जिन्हां स्वासां मंग मंगाईआ। पिछला नाम सिँघ आस, आसा सिँघ आसा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अग्गे जन्म मरन लख चुरासी रहिण ना पाईआ। लख चुरासी जाए छुट्ट, आवण जावण रहिण ना पाईआ। हरि अमृत जाम प्याए घुट्ट, नदरी नदर निहाल कराईआ। लोकमात दा बूटा पुट्ट, सचखण्ड दए लगाईआ। आप उधारे गोबिन्द सुत, गुर शब्दी वेख वखाईआ। धर्म राए लेखा ना सके पुच्छ, चित्तर गुप्त लेख ना कोए वखाईआ। जिस उपर किरपा करे अबिनाशी अचुत, चेतन चेतन विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लहिणा देणा पूरब झोली पाईआ।