२८ फग्गण २०१९ बिक्रमी हज़ूरा सिँघ दे गृह दुआबा संगत दे नवित्त गोराया
साचा नाउँ अमृत बाणी, भगत भगवान आप जणाइंदा। सत सरोवर देवे ठंडा पाणी, रस इक्को इक वखाइंदा। बोध अगाध जणाए सच कहाणी, महिमा अकथ कथ दृढ़ाइंदा। सुरत शब्द मिलाए साचा हाणी, दर घर साचा इक वडियाइंदा। चरण कँवल बख्शे प्रभ ध्यानी, निज नेत्र नैण खुल्हाइंदा। देवणहारा पद निरबाणी, निरबाण पद इक वखाइंदा। वखावणहारा सच निशानी, सति दुआरे पड़दा लाहइंदा। निरगुण जोत नूर महानी, जलवा नूर नूर दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन अमृत बाणी आप जणाइंदा। अमृत बाणी सुणाए नाद, अनहद राग अल्हाईआ। भगत भगवान साचे लाध, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। मेट मिटाए वाद विवाद, विख रूप रहिण ना पाईआ। बिन रसना
जिह्वा देवे स्वाद, निझर झिरना आप झिराईआ। कूड़ी क्रिया देवे काढ, सच सुच्च दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस नाम अमृत बाणी दए समझाईआ। अमृत बाणी हरि का नाउँ, निरँकारा आप दृढ़ाइंदा। लेखा जाणे अगम्म अथाहो, भेव अभेद खुल्हाइंदा। भगत भगवान फड़ फड़ बाहों निरगुण निराकार निरँकार आप जणाइंदा। नाता जोड़े जिउँ पुत्रां माउँ, पिता पूत गोद सुहाइंदा। नथाव्याँ देवे साचा थाउँ, थान थनंतर इक वखाइंदा। सदा सदा सद देवे ठंडी छाउँ, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, काग हँस रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणे रंग रंगाइंदा। अमृत बाणी आत्म रस, रस रसीआ आप जणाईआ। भगत भगवान हो वस, बण सेवक सेव कमाईआ। जिउँ गोराया विच गया फस, राह विच फांदी बैठे डेरा लाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर ना जाए नट्ठ, बल आपणा ना कोए रखाईआ। ग़रीब निमाणयां कर इकट्ठ, साचा मता ल्या पकाईआ। जिन्ना चिर साडे अन्दर ना जाए वस, हर हिरदे डेरा लाईआ। आपणा मन्दिर ना देवे दस्स, द्वैती पर्दा आप चुकाईआ। अमृत देवे ना मिट्ठा रस, खैहड़ा छड्डो ना मिल के भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम अमृत बाणी दए समझाईआ। नाम अमृत बाणी सतिगुर प्यार, दुजी धार ना कोए वखाइंदा। अन्दरे अन्दर करे ग़ुफ्तार, ग़ुफ्त शुनीद खेल वखाइंदा। करे खेल आप करतार, करनी आपणी आप जणाइंदा। दर दरवेश बण भिखार, हरि अलख निरँजण अलख जगाइंदा। भगत भगवन्त खेल न्यार, निरगुण सरगुण आप खलाइंदा। सच्चा नाद वज्जे धुन्कार, रुण झुण आपणी आप समझाइंदा। सड़क कन्ढ्ढे बैठे ख़बरदार, बेख़बर ख़बर आप पुचाइंदा। इस तों परे ना कोई करतार, सच दुआरा ना कोई वडियाइंदा। जिस अन्तर इक अधार, तिस मंत्र नाम सुणाइंदा। बाणी अमृत करे पुकार, गुरमुखां राह तकाइंदा। बिन भगतां करे ना कोई शृंगार, सच रूप ना कोए वटाइंदा। तख्त निवासी एकँकार, निरगुण आपणी दया कमाइंदा। बेवस हो के डिगा मूँह दे भार, आपणा बल ना कोए जणाइंदा। देवणहार इक दातार, दाता दानी आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। अमृत बाणी करे पुकार, प्रभ अग्गे कूक सुणाईआ। बिन भगतां नज़र कोई ना आए मीत मुरार, लख चुरासी गूढ़ी नींद सवाईआ। सच दर मिले ना कोए दुआर, दर सच्चा दरस ना कोए वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बणया गढ़ हँकार, हउमे हंगता करे लड़ाईआ। बिन हरि कन्त मिले ना कोई सच्चा यार, यारी सच ना कोए निभाईआ। मेरी सुणे ना कोए ग़फ़तार, मेरा राग कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, अमृत बाणी दोए जोड़ वास्ता पाईआ। अमृत बाणी मंगे मंग, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। जिन्ना
चिर तूं ना होवें संग, मेरी कदर किसे ना पाईआ। गुरदर शिवदुआले मट्ठ मेरा तेरा होया नंग, ओढण नज़र कोए ना आईआ। रसना जिह्वा गाए मेरा छन्द, प्यार प्यार विच ना कोए बंधाईआ। मैं पार कर के आई दूई द्वैती कंध, जन भगतां डेरा डेरे लाईआ। आ के सुणया सच्चा छन्द, तूं मेरा मैं तेरा सारे रहे गाईआ। मैनूं आपणा भुल्लया अनन्द, तेरा अनन्द नज़री आईआ। जिध्धर वेखां वेख्या चन्द, गुरमुख नूर जोत रुशनाईआ। जिन्हां मिल्या साहिब बख्शंद, बख्शिश इक्को वार वरताईआ। चरण प्रीती साची गंढ्ढ, तुटी गंढ्ढ वखाईआ। अमृत बाणी आपणा नाम दे के पाई ठंड, अग्नी वा ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अमृत बाणी रिहा समझाईआ। अमृत बाणी उठ नेत्र खोल्ह, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। जिस दा वजाउदी फिरें ढोल, सो साहिब फेरा पाईआ। जन भगतां वसे कोल, तेरी लोड़ रहे ना राईआ। हरि तोलया आपणा तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। तूं चार युग रही अनभोल, तेरी अक्ख ना किसे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत बाणी रिहा जणाईआ। अमृत बाणी तेरा राह, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। तूं मेरी करें सिफ्त सालाह, सदा सद तेरी सेव लगाइंदा। अन्तिम संदेसा दएं जणा, धुर फ़रमाणा आप अल्हाइंदा। मेरे भगतां नाल मिल के मेरा गीत गा, गीत सुहागी इक जणाइंदा। इक्को उपजे सच्चा नाँ, नाउँ निरँकारा आप समझाइंदा। निमाणयां देवे साचा थाँ, थान थनंतर इक जणाइंदा। ऊँचां नीचां राउ रंकां दए पढ़ा, शाह सुल्तानां आप समझाइंदा। चार वरन तेरा जाम दए प्या, प्याला आपणे हथ्थ रखाइंदा। बाणी बाण निराला तीर जाए चला, अणयाला नज़र किसे ना आइंदा। करे खेल सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अमृत बाणी इक्को नाम दरसाइंदा। अमृत बाणी हरि का जस, जस वेद पुराण जणाईआ। अमृत बाणी हरि महिमा अकथ, कथ कथ समझाईआ। अमृत बाणी मेल मिलावा पुरख समरथ, समरथ आपणे अंग लगाईआ। अमृत बाणी निरगुण जोत करे प्रकाश, श्री भगवान आपणा नूर रिहा वखाईआ। अमृत बाणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इक्को इक रिहा जणाईआ। अमृत बाणी धुर दी धार, धुर दरबारी आप समझाइंदा। अमृत बाणी भगत आधार, हरि भगवन आप समझाइंदा। अमृत बाणी अनहद नाद सुणे सुणाए पुकार, भेव अभेद खुल्हाइंदा। अमृत बाणी अमृत देवे सच भण्डार, निझर झिरना आप वखाइंदा। अमृत बाणी नाता तोड़े नौ दुआर, घर इक्को इक वडियाइंदा। अमृत बाणी लहिणा देणा मुकाए कूड़ कुड़यार, सच सुच्च इक वडियाइंदा। अमृत बाणी मेल मिलावा करे कराए नार कन्त भतार, सेज सुहञ्जणी इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, अमृत बाणी इक्को नाउँ वडियाइंदा। अमृत बाणी दस्से हाल, आपणा हाल जणाईआ। अमृत बाणी सिफ्त करे दीन दयाल, दयानिध मंगे सरनाईआ। अमृत बाणी जुग चौकड़ी चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक वखाईआ। अमृत बाणी साचा मार्ग दए वखाल, हरि आपणा रंग रंगाईआ। अमृत बाणी घर घर विच बणे दलाल, बण सेवक सेव कमाईआ। अमृत बाणी गुरमुख विरला पाए लाल, जिस जन आपणी दया कमाईआ। अमृत बाणी नाता तोड़े काल, त्रैगुण लेखा दए मुकाईआ। अमृत बाणी साचा मन्दिर दए वखाल, जिस घर वसे सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अमृत बाणी आपणा नाउँ वड्याईआ। अमृत बाणी हरि का नाउँ वड, वड वड्डा आप वडियाइंदा। आपणी धारों बाहर कढ्ढ, धार धार विच दरसाइंदा। अमृत बाणी रखे अन्दर हद्द, पार किनारा ना किसे वखाइंदा। अमृत बाणी वजाए नद, अनरागी राग अल्हाइंदा। अमृत बाणी जाम प्याए मध, रस इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत बाणी इक्को इक वडियाइंदा। अमृत बाणी इक्को नूर, नूर नूर दरसाईआ। अमृत बाणी सरधा पूर, आसा मनसा वेख वखाईआ। अमृत बाणी हाज़र हज़ूर, हरि सतिगुर होए सहाईआ। अमृत बाणी नाता तोड़े कूड़, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। अमृत बाणी चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, मूढ़्हे आपणे धंदे लाईआ। अमृत बाणी कोट जन्म दे बख्शे मात कसूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को घर जणाईआ। अमृत बाणी घर एका, एकँकारा आप बुझाइंदा। अमृत बाणी साची टेका, सति पुरख निरँजण वेख वखाइंदा। अमृत बाणी करे बुध बबेका, बबेकी आपणा राह वखाइंदा। अमृत बाणी चुकाए पूरब लेखा, लेखा अगला पन्ध मुकाइंदा। अमृत बाणी करे सच्चा हेता, हितकारी वेख वखाइंदा। अमृत बाणी अन्तर आत्म खोल्हे भेता, भेव अभेद जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां आप दृढ़ाइंदा। अमृत बाणी भगत जन, श्री भगवान आप जणाईआ। संसा चुके मनसा मन, मन वासना दए मिटाईआ। लेखा तोड़ काया तन, पंज तत्त दए सुहाईआ। माणस जन्म बेड़ा बन्न्ह, आपणे कंध उठाईआ। साचा दे नाम धन, भण्डारा इक वरताईआ। निरगुण जोत चाढ़्ह चन्न, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। सोहँ ढोला सुणाए छन्द, अमृत बाणी आपणा रूप दरसाईआ। गुरमुख विरला जाए मन, जिस मेहर नज़र टिकाईआ। लख चुरासी नेत्र अन्न्ह, सरवण सुणन कोए ना पाईआ। तख्त निवासी श्री भगवन, भगतन देवे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड वड्याईआ। अमृत बाणी कहे पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। किरपा कर आप करतार, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। तेरा नाद शब्द धुनकार, तेरा राग अगम्म अथाहीआ। तेरा साचा मंगलाचार, नज़र किसे ना आईआ। मैं मंगां
मंग भिखार, झोली आपणी अग्गे डाहीआ। किरपा कर सिरजणहार, प्रभ होणा आप सहाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर करां प्यार, आपणा माण ना कोए रखाईआ। जा के भगतां करां दीदार, जो तेरा नाम ध्याईआ। अन्दर वड़ के देवां आधार, आपणी बूझ बुझाईआ। घर वड़ के बोलां जैकार, तूही तूही तूही ढोला गाईआ। तेरा रूप नज़री आए निरँकार, दूजा नूर ना कोए रुशनाईआ। जिस घर तेरा दरबार, तिस मिले माण वड्याईआ। मैं निउँ निउँ करां निमस्कार, बण सेवक सेव कमाईआ। जिस वेले भगतां कोलों सोहँ शब्द सुणां जैकार, माण ताण रहे ना राईआ। मैं आखां मैनूं महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दयो वखाल, बिन नैणां दर्शन पाईआ। जिस दे पिच्छे होए कंगाल, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। अक्खां अन्दर थक्की भाल, निष्अक्खर रूप नज़र ना आईआ। कलिजुग अन्तिम चली अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक चलाईआ। भगतां अन्दर वड़या सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा आप बणाईआ। ओथे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। जिस नाता तोड़या शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। प्रेम प्याला दित्ता प्याल, अमृत आपणा नाम जणाईआ। प्रेम प्यार तीर निराला मारया बाण, मुखी तिक्खी धार वखाईआ। मैं उस दी करां पहचान, बेपहचान आया माहीआ। जिस ने मैनूं दित्ता दान, सो भगतां झोली रिहा भराईआ । मैं नित नित गावां उहदा गान, गा गा शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अमृत बाणी अकथ कहाणी धुर निशानी जोत नुरानी शब्द तुरानी, इक्को तूर जणाईआ। दास बणे जन दीना, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। नाता जोड़े जिउँ जल मीना, बिरहों रोग ना कोए सताईआ। ठांडा करे सतिगुर सीना, अमृत बाणी मेघ बरसाईआ। मेट मिटाए ताप तीनां, त्रैगुण लेखा दए चुकाईआ । गुरसिख बणया ना रहे नाबीना, निज नेत्र दए खुल्हाईआ। हरिजन होए ना भाग हीणा, भाग आपणा झोली पाईआ। नाम निधान वजाए साची बीना, अनरागी राग सुणाईआ। लख चुरासी नालों वक्ख कीना, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मौले रुत्त चेत महीना, बसन्ती इक्को इक वखाईआ। चाढ़्हे रंग सतिगुर भीन्ना, भिन्नड़ी रैण नाल मिलाईआ। अगला लेखा चुक्के मरना जीणा, जीवण मुक्त कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन आपणे लेखे लाईआ। औखा बणना दीनन दीन, हरि दाता सच जणाइंदा। साहिब सच्चे दी साची ईण, जुग चौकड़ी राह चलाइंदा। भगत भगवान लेखा मस्कीन, माण ताण ना कोए वखाइंदा। मार्ग दस्से इक महीन, जग नेत्र नज़र ना आइंदा। कूड़ी क्रिया गुरमुखां कोलों छीन, सतिगुर आपणी झोली पाइंदा। आत्म परमात्म दए यकीन, धुर भरवासा आप बंधाइंदा। पंच विकार करे तलकीन, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन आपणी दया कमाइंदा। वेखणहारा दीनन दीन
दयाल, दयानिध आपणी दया कमाईआ। गुरसिख वेखे आपणे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। गुरसिख सतिगुर लए उठाल, गुर गुर बूझ बुझाईआ। सन्तां वखाए सच्ची धर्मसाल, घर मन्दिर कुण्डा लाहीआ। भगत भगवान चले नाल नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। साचा मार्ग इक वखाल, भेख अवल्लड़ा दए जणाईआ। निरगुण दीवा बाती इक्को बाल, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दाता मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। दीन बणे जो दर दुआर, आपणी दया कमाइंदा। अन्तिम आत्म कर प्यार, परम पुरख वेख वखाइंदा। बूँद स्वांती ठंडी ठार, निझर झिरना आप झिराइंदा। जोत इकांती दीआ बाल, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। काया मन्दिर अन्दर सच्ची धर्मसाल, दस्म दुआरी कुण्डा लाहइंदा। आत्म सेजा सच बहाल, सेज सुहञ्जणी आप सुहाइंदा। साचा वजावे नर हरि ताल, तलवाड़ा नज़र कोए ना आइंदा। सदा सदा सद करे प्रितपाल, प्रितपालक वेख वखाइंदा। भगतां पूरी करे घाल, कीती घाल लेखे लाइंदा। आपणा आपे करे हल्ल स्वाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन इक्को इक वडियाइंदा। दीन होए सो सच्चा सिख, जिस जन आपणी दया कमाईआ। अमृत बाणी पाए भिख, भिच्छया आप वरताईआ। अग्गे लेखा देवे लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। जिध्धर वेखे साहिब सतिगुर आए दिस, दूजा रूप ना कोए दरसाईआ। जन्म जन्म दी मिटे विख, कर्म कांड रहिण ना पाईआ। दर्शन देवे नित नित, नवित्त आपणा फेरा पाईआ। लेखा जाणे मात पित, पिता पूत गोद उठाईआ। दीनां कदे ना देवे पिट्ठ, हँकारीआं मुख ना कदे वखाईआ। जिन्हां सतिगुर वले कीते मुख, फड़ बाहों गोद बहाईआ। ना माणस ना मानुख, देवत सुर ना कोए वड्याईआ। शब्दी शब्द गोदी लए चुक्क, दो जहान लेखा पार कराईआ। दीन बूटा कदे ना जाए सुक्क, सतिगुर हरया आप कराईआ। जो एस निशान्यौं गया उक, लख चुरासी पन्ध ना कोए मुकाईआ। जननी सफल ना होए कुक्ख, मात गर्भ ना कोए वड्याईआ। आवण जावण मिटे ना दुःख, दुखियां दु:ख ना कोए गंवाईआ। दीनां अनाथां देवे आपणा सुख, सुख अमृत बाणी नाम जणाईआ। जो जन हिरदिउँ गया झुक, तिस लेखा रहे ना राईआ। एथे ओथे उज्जल होवे मुख, दुरमति मैल नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन लेखा दए मुकाईआ। गुरमुख बणया दीन, दर आपणा आप गंवाया। प्रभ वेखणहारा नेत्र नैण हीन, बिन अक्खां फोल फुलाया। ठाकर हो के बणे अधीन, सेवक साची सेव कमाया। गुरमुख बणाए आप नगीन, नगीना आपणे मस्तक लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दीन बणन दी सिख्या रिहा समझाया। दीन बणो विच लोक जग, जग जीवण दाता आप जणाईआ। कूड़ी क्रिया दयो तज, माण अभिमान
रहिण ना पाईआ। सतिगुर दुआर वेखो भज्ज, बण बण पांधी आईआ। इक्को नगारा रिहा वज्ज, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। अनाथ अनाथां रिहा सद्द, सद्दा नाम जणाईआ। सृष्ट सबाई पार करे हद्द, हदूद आपणी दए वखाईआ। ढोला सुणाए साचा छन्द, छंत करे नाम पढ़ाईआ। साहिब सतिगुर पर्दा देवे कज्ज, मेहर नज़र नैण उठाईआ। लौण देवे ना किसे अज पज, धोखे विच कदे ना आईआ। जिस ने गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सिखाया चज्ज, आपणी पट्टी नाम पढ़ाईआ। सो भगवान भगतां प्रेम अन्दर गया बज्झ, आप आपणा माण मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन इक्को इक वड्याईआ। दीन बणे जग साचा सन्त, जिस अन्तर नाम वसाया। मेल मिलाए नर हरि कन्त, नरायण दया कमाया। गढ़ तोड़े हउमे हंगत, आसा तृष्ना मोह चुकाया। नाम जणाए इक्को मंत, हरि अमृत बाणी रूप वखाया। बोध अगाध महिमा जणाए अगणत, भेव अभेद खुल्हाया। मेल मिलाए साची संगत, संग आपणा सदा रखाया । दूजे दर ना होए मंगत, ख़ाली झोली दए भराया। जिउँ नानक निरगुण अंग लगाया अंगद, अंगीकार आप हो जाया। माणस जन्म ना होए भंगत, भाण्डा भरम भउ दए भंनाया। भेव जाणे ना कोई पंडत, ग्रंथी नज़र किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन गुरमुख इक बणाया। दीन बणे सच्चा गुरमुख, गुरमुख गुर सालाहीआ। जन्म जन्म दा मिटे दुःख, दु:ख दर्द रहिण ना पाईआ। दरस दखाए जो बैठा लुक, घर घर विच पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीती भगत समझाईआ। दीन बणाए कलिजुग अन्त भगत, भगवन राह जणाईआ। नाता तोड़ कूड़े जगत, साक सज्जण सैण नज़र कोए ना आईआ। लेखे लाई बूँद रक्त, प्रभ चरण लए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन दीन आप बणाईआ। दीन बणे गुर चरण कँवल, मिले माण वड्याईआ। कराए खेल उपर धवल, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस नूं कहिन्दे नूर अवल्ल, सो परवरदिगार वेस वटाईआ। जिस दा अमृत बूँद नाभ कँवल, रस आपणा नाम वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अमृत बाणी साचा नाउँ, दीनन देवे फड़ के बाहों, दर दर घर घर नर नरायण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, मार्ग इक्को इक समझाईआ।
जैसा सुणया तैसा डीठ, हरि सतिगुर नज़री आईआ। जिउँ नामे मिल्या बीठलो बीठ, निरगुण निरवैर निरँकार बेपरवाहीआ। काया चोली चाढ़्हे रंग मजीठ, उतर कदे ना जाईआ। करवट बदले धाम अनडीठ, पर्दा आपणा आप चुकाईआ। अन्तर
आत्म सुणाए गीत, रसना जिह्वा ना कोए हल्काईआ। सच प्रीती देवे आप प्रीत, प्रीतीवान मेल मिलाईआ। दया कमाए हस्त कीट, कीट हस्त इक्को रंग वखाईआ। सदा सुहेला वसे चीत, ठगौरी जगत ना कोए वखाईआ। घर विच घर वखाए मन्दिर मसीत, गुरुदुआरा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दरस दिखाईआ। जैसा सुणया तैसा डिठा, हरि नर हरि खेल कराइंदा। मिट्ठा करे काया रीठा, अमृत आत्म मुख चुआइंदा। अग्गे जणाए साची रीता, भेव अभेद खुल्हाइंदा। अमृत बाणी हरि का नाउँ सच्चा गीता, गोबिन्द आपणे रंग रंगाइंदा। पिछला वेला पिच्छे बीता, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। लख चुरासी परखणहारा नीता, घट घट आपणा डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि दरसी दरस कराइंदा। जैसा डिठा तैसा पाया, प्रभ आपणी दया कमाईआ। सदा सदा सद रखे ठंडी छाया, कलिजुग अग्न ना लागे राईआ। नाता तोड़े त्रैगुण माया, माया ममता डेरा ढाहीआ। आत्म परमात्म आत्म जोड़ जुड़ाया, जोड़ा जुड़या एका थाईंआ। सस्से उपर होड़ा दए वखाया, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण राह चलाईआ। हँ ब्रह्म वेख वखाया, माण अभिमाण रहिण ना पाईआ। निहकर्मी आपणा कर्म कमाया, कर्म कांड वेखणहारा थाउँ थाईंआ। अमृत बाणी जिस नूं जाम प्याया, अमरापद दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैण नैण दरसाईआ। जैसा सुणया करया दरस, हरि दरसी दरस वखाइंदा। जन्म जन्म दी मिटे हरस, हवस होर ना कोए वधाइंदा। ग़रीब निमाणयां उत्ते करे तरस, मेहर नज़र आप उठाइंदा। पूरब जन्म दा लाहे कर्ज़, मकरूज़ आपणा फेरा पाइंदा। गुरसिख तेरा होण ना देवे कदे हरज़, घाटा नज़र कोए ना आइंदा। मन वासना जो लग्ग गई मर्ज़, बण तबीब आप मिटाइंदा। आपणा पूरा करे फ़र्ज़, निरगुण सरगुण दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। देवे दरस हो मेहरवान, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। अन्तर बख्शे इक ध्यान, सुरती शब्दी मेल मिलाईआ। अनपढ़यां देवे ज्ञान, भेव अभेद जणाईआ । शब्द मंत्र गुरू निशान, इष्ट देव इक्को इक प्रगटाईआ। नज़री आए साहिब सतिगुर काहन, लख चुरासी गोपी रिहा हंढ्ढाईआ। मन्दिर सुहाए इक मकान, काया काअबा नूर रुशनाईआ। दो दोआबा खेल महान, शाह नवाबा पर्दा लाहीआ। हक़ जनाबा हो प्रधान, सच रबाबा आप वजाईआ। परवरदिगार सांझा यार, लाशरीक नूर ख़ुदाईआ। कलिजुग अन्त करे प्यार, मुरीद मुर्शद वेख वखाईआ। दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती करे रुशनाईआ। लहिणा देणा बाकी देवे विच संसार, ताकी कुंडा आपे लाहीआ। बंदा ख़ाकी ना पावे सार, ख़ालक ख़लक वेखे थाउँ थाईंआ। निरगुण देवणहार सति दीदार, दीद इक्को इक जणाईआ। जैसा सुणया तैसा पाए गुरमुख गुर कर
प्यार, बिन प्रेम प्रीती हथ्थ किसे ना आईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त रोवण ज़ारो ज़ार, निज नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। कोटन कोटि कलम शाही लिख लिख लेखा गए विचार, अन्त कोए कहिण ना पाईआ। जिस साहिब सतिगुर ठाकर सुआमी देवे आप दीदार, सच आदर्श दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। हरिसंगत धुर संजोग, सो पुरख निरँजण मेल मिलाइंदा। देवणहारा दरस अमोघ, हरि पुरख निरँजण खेल कराइंदा। कटणहारा जन्म जन्म दा रोग, एकँकारा वेख वखाइंदा। सुणावणहारा सच श्लोक, आदि निरँजण दया कमाइंदा। चुगावणहारा साची चोग, आबिनाशी करता सेव कमाइंदा। सुणावणहारा नाम श्लोक, अबिनाशी करता राग अल्हाइंदा। दसावणहारा एका ओट, पारब्रह्म प्रभ भेव जणाइंदा। वेखणहारा लोक परलोक, दो जहानां खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संजोगी मेल मिलाइंदा। धुर संजोगी मिल्या मेला, मेलणहार इक अख्वाईआ। नज़री आए गुरु गुर चेला, चेला गुरू रूप वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ सज्जण सुहेला, सगला संग निभाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे वेला, वार थित ना किसे जणाईआ। वसणहारा धाम नवेला, निरगुण जोती जाता भेस वटाईआ। अचरज खेल प्रभू प्रभ खेला, बेअन्त नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां चाढ़्हनहारा तेला, लोकमात साचा सगन मनाईआ। कटणहारा धर्म राए दी जेला, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संजोगी मेल लए कराईआ। धुर संजोग मेल कराए आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आदि जुगादी साचा बाप, पिता पूत वेख वखाईआ। सोहँ दृढ़ाए साचा जाप, तेरा मेरा भेव रहे ना राईआ। वेख वखाए पाकी पाक, पतित पापी लए तराईआ। आत्म परमात्म खोल्हे ताक, पर्दा दूई रहिण ना पाईआ। मेहरवान मेहर नज़र कर के लए झाक, झाकी इक्को इक वखाईआ। भगत भगवान बणे सज्जण साक, सगला संग निभाईआ। लेखे लाए पंज तत्त काया माटी ख़ाक, जिस आपणे चरण छुहाईआ। अग्गे पिच्छे मेटे वाट, पन्ध होर ना कोए रखाईआ। पार कराए आपणे घाट, पत्तण इक्को इक दरसाईआ। मलाह बणया पुरख समराथ, खेवट खेटा बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। होए सहाई अनाथां नाथ, दीनन आपणे गले लगाईआ। अमृत बाणी जणाए गाथ, सोहला ढोला इक सुणाईआ। जगत विछोड़ा कटे कमलापात, गुरमुख नारा नर हरि नरायण लए मिलाईआ। दरस दिखाए साख्यात, रूप अनूप धराईआ। अन्त मिलाए आपणी ज़ात, जोती जोत जोत समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संजोग हरिजन आपणा आप कराईआ।
३० फग्गण २०१९ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
ढाई गज़ दा भगत दुपट्टा, हरि आपणी धार बंधाइंदा। जन्म जन्म दा मेटे रट्टा, अगला पिछला पन्ध ना कोए रखाइंदा। सच दुआरा खोल्हे हट्टा, घर इक्को इक प्रगटाइंदा। चिटिउँ कीता रत्ता, लाल रंग आप रंगाइंदा। साहिब सतिगुर लग्गा अच्छा, दीन दयाल दया कमाइंदा। लेखे लाए साचा बच्चा, बचपन आपणी झोली पाइंदा। सिँघ ठाकर नाल कीता मता, सति सरूपी शब्द जणाइंदा। धुर संदेस देवे पता, पतिपरमेश्वर खेल कराइंदा। निरगुण निरगुण फिरे नट्ठा, सरगुण नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कराइंदा। भगत दुपट्टा ढाई हथ्थ, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। साहिब सतिगुर मेरी पत रख, हथ्थ तेरे वड्याईआ। सरन सरनाई गया ढट्ठ, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव जणाईआ। ढाई गज़ दुपट्टा कहे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सुण साहिब सतिगुर मीत मुरार, तेरे दर मेरी अरज़ोईआ। तेरा तन कर प्यार, मेरी प्रीती उठ उठ धाईआ। तूं कीता सच शृंगार, इक्को आपणे नाल छुहाईआ। जगत वस्त्र दित्ता उतार, तन ख़ाकी रूप वखाईआ। हरिसंगत सति कर प्यार, परम पुरख प्रीती इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमाईआ। दुपट्टा कहे प्रभ सच्चा दर्दी, दर्द मेरे नाल वंडाईआ। ना जाणे गर्मी सर्दी, आप आपणा रंग वखाईआ। सदा करनहार आपणी मर्ज़ी, मेहरवान आपणा राह जणाईआ। सृष्ट सबाई अग्न मढ़ी सड़दी, गुर आपणा मुख छुपाईआ। गुरमुख आत्म प्रभ दी सेजा चढ़दी, मिले माण वड्याईआ। सचखण्ड दुआर बहि के अड़दी, आपणा माण जणाईआ। तेरा विछोड़ा मूल ना जरदी, बिरहों रोग सताईआ। ढोला तेरा आई पढ़दी, सोहँ इक्को गाईआ। लेखा रहिण ना देणा फ़र्ज़ी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच दए जणाईआ। सुण दुपट्टे साची रीत, हरि रीतीवान जणाइंदा। आपणे नाल बंधाए प्रीत, प्रीत इक्को इक रखाइंदा। हरिसंगत सुणया साचा गीत, गोबिन्द ढोला राग अल्हाइंदा। देवणहार वड्याई हस्त कीट, सीस ताज ना कोए रखाइंदा। वसणहारा हर घट चीत, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे करतार, हरि करता वेख वखाईआ। पिछला अगला लहिणा दए निवार, जन्म जन्म विच बदलाईआ। तिन्न जन्म दा रहे ना कोई भार, तिन्न गुणां वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए समझाईआ। ढाई गज़ तेरी सुण पुकार, श्री भगवान दया कमाइंदा। त्रै त्रै लेखा विच संसार, त्रैभवन धनी आप जणाइंदा।
पहली चेत्र कर विहार, काया कपड़ फोल फुलाइंदा। नेत्र खोल्ह आप कवाड़, अक्ख प्रतख आप खुल्हाइंदा। लोकमात कर वपार, साचा हट्ट चलाइंदा। वस्त अमोलक इक्को थार, थिर घर वासी आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप जणाइंदा। साचा हुक्म दे भगवान, श्री भगवान दया कमाईआ। सच धर्म दा सच निशान, शाह पातशाह आप प्रगटाईआ। देवणहारा साचा माण, मेहर नज़र आप उठाईआ। भगत भगवान कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। देवणहारा शब्द ज्ञान, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। वखावणहारा सच मकान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र रख करतार, आपणी दया कमाइंदा। सच दुपट्टे दे आधार, सतिजुग साचा राह वखाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ चार कुण्ट गुरसिख कोई ना मारे लकार, किली मात ना कोए गडाइंदा। मढ़ी मसाण ना सके कोई उठाल, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। लख चुरासी विच्चों कर बहाल, सच दुआरे आप वसाइंदा। निरगुण हो के चले नाल नाल, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। भेंटा दे के साचा लाल, लालन आपणे रंग रंगाइंदा। पूरब लेखा जाणे घाल, करनी कीती झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची दया आप कमाइंदा। पिछली कीती देवे आप, देवणहार वड्डी वड्याईआ। राम चन्द दा कुशू नात, मेहर नज़र उठाईआ। बाल्मीक मंगी दात, श्री भगवान झोली पाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख अन्धेरी रात, बली बलवान इक चढ़ाईआ। किरपा कर रघुपत रघुनाथ, रघु आपणी अंस जणाईआ। लेखा जाणे शाह शाबाश, शहिनशाह आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। रघुपत रघुवंस रघुनाथ, राम रामा दया कमाइंदा। पुरख अकाल खेल तमाश, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। पूरी करनहारा आस, आसा इक्को इक दृढ़ाइंदा। चरण कँवल दे भरवास, भरवासा मन तन आप बंधाइंदा। लेखा जाण पवण स्वास, स्वास स्वासां विच समाइंदा। सति दुआर बंद ख़ुलास, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाइंदा। त्रेते जुग दी कलिजुग शाख़, शनाख़त आपणे हथ्थ रखाइंदा। रघुबीर सिँघ दी ढाई मुट्ठी ख़ाक, सिँघ गुरदयाल झोली पाइंदा। सतिजुग त्रेता बणया साक, बल बन्धन वेख वखाइंदा। श्री भगवान चौथी मंज़ल चढ़ जाए खोल्ह ताक, महल अटल इक सुहाइंदा। सच सिँघासण बहि गुरमुखां देवे दात, अगला पिछला जन्म लेखा सब दा आपणी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी जगत बबाण, इक इक जणाईआ। साढे दस खेल महान, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। अट्ठ दस कर प्रधान, चरण कँवल दए सरनाईआ। हरिसंगत सर्ब कर परवान, परवाना इक्को वार
हथ्थ फड़ाईआ। गुरमुख तेरा कोई ना बणे मसाण, मसाणी पवण ना रूप समाईआ। लख चुरासी करे कल्याण, कल आपणी दए समझाईआ। धुर दा लेखा लिख श्री भगवान, हरिजन साचे दए जणाईआ। हरिसंगत तेरा रहिण ना देवे आवण जाण, आवण जावण पन्ध मुकाईआ। ढाई गज़ दुपट्टा तिन्न गुण हो के हस्सा चौथे घर वसा, लाल रंग दा लाल मनार, चार कूंट दा चार शृंगार, साढे तिन्न मन्दिर अपार, लाल रंग पहरेदार, सत्त रंग निशाना उपर झुल्ले ख़बरदार, सिँघ ठाकर पूरब दिशा बहे चौकड़ा मार, पंज प्यारे रहिण ख़बरदार, शब्द लिखारी वेखे मीत मुरार, हरिसंगत सारी दोए जोड़ करे निमस्कार, श्री भगवान लेखा लिख के देवे मैं करां पार, अग्गे गुरमुख कोए जून विच ना आईआ।