पहली चेत्र २०२० बिक्रमी रघबीर सिँघ दे ससकार अस्थान उत्ते जेठूवाल
पहली चेत पुरख समरथ, बीस बीसा दए वड्याईआ। हरि भगत सुहेले साचे रख, समरथ आपणा हथ्थ टिकाईआ। अगला मार्ग देवे दस्स, जीवण जुगत जणाईआ। जीवदयां प्रभ कीते वस, मरयां आपणे चरण रखाईआ। लहिणा देणा चुकाए सीं साढे तिन्न हथ्थ, हथ्थ आपणी झोली पाईआ। चारे किलीआं चारे कुण्टां देणीआं रख, सिँघ मनजीता ध्यान लगाईआ। धन्न भाग बीस दस प्रभ खेल कीआ हस्स, मेरी सेवा साची लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद जणाईआ। वीह सौ दस्स बिक्रमी गाथ, बाला नढ्ढा आप जणाइंदा। दस साल तक्कदा रिहा साथ, साथी नज़र कोए ना आइंदा। गुर गोबिन्द बन्न्ह के गया नात, बिधाता आपणे नाल जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साचा राह एका वार, गोबिन्द गुर वड्याईआ। पुरख अकाल वेखणहार, अभुल भुल्ल कदे ना जाईआ। बावन करे सच पुकार, ऊँची कूक सुणाईआ। मेरा मेल विछड़या यार, तेरे हथ्थ वड्याईआ। त्रेता लेखा धुर दरबार, राम राम सरनाईआ। बाल्मीक करे विचार, भेव अभेद जणाईआ। कुशू सुत सुत दुलार, जानकी रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद जणाईआ। जानकी सुत रमईया लाल, रहमत हरि कमाइंदा। जुग चौकड़ी खेल महान, बेपरवाह आप खलाइंदा। बाल्मीक मंगया दान, झोली इक्को अग्गे डाहइंदा। बाली बुध बाल अञ्ञाण, भेव कोए ना पाइंदा। किरपा कर भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप जणाइंदा। बाल्मीक करे अरदास, दोए जोड़ जोड़ निमस्कारया। धरनी सोहे विच प्रभास, प्रभ तेरे चरण दवारया। मेरी पूरी कर आस, सोहे बंक अपारया। तेरी वेखां सच्ची रास, महल अटल मनारया। तेरे बाले मेरे पास, मेरा तेरे चरण
सीस झुका रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर दोए जोड़ वास्ता पा ल्या। रघपत कहे राम रघ, एका एक जाईआ। साचा मार्ग जाए बन्न्ह, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। बाल्मीक सुण लै कन्न, नाम निधान पढ़ाईआ। करे खेल श्री भगवन, कलिजुग अन्तिम फेरा पाईआ। साचे सुत चाढ़्ह चन्न, चन्न चन्न रुशनाईआ। गण गंधर्ब देवत सुर कहिण धन्न धन्न, धन्न मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद जणाईआ। भेव अभेद दस्से भगवान, आपणी दया कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल महान, निरगुण दाता आप कराइंदा। सतिजुग दा सति विधान, सति पुरख निरँजण आप समझाइंदा। बाली बाले कर परवान, धुर फ़रमाणा आप समझाइंदा। छोटा बच्चा देवे दान, दूआ सिफ़रा एका सिफ़रा इक इक नाल मिलाइंदा। दूजा खेल करे महान, जगत जगदीश चन्द चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी खेल अपार, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। साढे तिन्न हथ्थ कूड़ी काया करे ना कोए प्यार, प्रभ चरण सच्ची सरनाईआ। अन्तिम नाता छड्डणा पए संसार, थिर कोए रहिण ना पाईआ। मर मर जम्मे जीव गंवार, लख चुरासी गेड़ रखाईआ। श्री भगवान हो मेहरबान, मेहर नज़र इक टिकाईआ। भगत सुहेले कर परवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलिजुग अन्तिम ज़िमीं असमान वखाए इक निशान, निशाना इक्को इक झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई पारब्रह्म, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। उन्नी कत्तक कर कर्म, भगत दुआर नींह रखाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ अग्गे बेड़ा बन्न्ह, अटल महल्ल इक रुशनाइंदा। धुर संदेसा धुरदरगाही घल्ल, हुक्मी हुक्म आप वरताइंदा। जोत शब्द निरगुण धार बैठा रल, नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआर बिन भगतां सोभा कदे ना पाइंदा। भगत दुआर अग्गे साढे तिन्न हथ्थ, प्रभ वक्खरी वंड वंडाईआ। सति सतिवादी नींह दिती रख, रक्ख़क बणया सच्चा शहिनशाहीआ। हौली हौली हो प्रतख, पहला दूजा पन्ध मुकाईआ। तीजे नैण हो प्रतख, साख्यात दए समझाईआ। छोटा बाला कहे प्रभू मेरा नाम रख, शब्द शब्दी लेख लिखाईआ। जुड़या रहे सच्चा नात, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेस जणाईआ। सच संदेस देवे मेहरबान, मेहर नज़र उठाईआ। त्रेते जुग दा बाल अञ्ञाण, रघ आपणी रग अख्वाईआ। बीर बीर बीर बलवान, बल इक्को इक जणाईआ। पिता पूत ना कोए पहचान, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। दोए जोड़ मंगया दान, हरि मिले सच सरनाईआ। श्री भगवान देवणहार, दीन दयाल दया कमाईआ। तेरा विचोला बणे नौजवान, लालो लालन लए उठाईआ। सिँघ किशन इक दलाल, ढाई गज़
दुपट्टा भेंट चढ़ाईआ। मग्घर महीना मनजीता होया ख़ुशहाल, कद वेला मिलां भाई भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। ढाई गज़ कर परवान, आपणे तन छुहाया। अगला लेखा दो जहान, पिछला आपणी झोली पाया। देवणहारा दानी दान, दाता इक्को इक अख्वाया। साढे तिन्न हथ्थ दा सच निशान, चौथी मंज़ल वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाया। साची करनी करे आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। भगत सुहेला माई बाप, गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। शब्द जणाया सोहँ जाप, रसना जिह्वा हरि गुण गाईआ। मेल मिलावा कमलापात, आत्म परमात्म विच समाईआ। सो पुरख निरँजण देवणहारा दात, भेव अभेद जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा दए वखाईआ। पूरब लहिणा सिँघ ठाकर, त्रै त्रै धार मिलाइंदा। निर्मल कर्म कर उजागर, उजरत हरि ना कोए लगाइंदा। भगतां देवणहारा आदर, आदर्श इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा आपणा आप खुल्हाइंदा। साचा पर्दा देवे खोल्ह, श्री भगवान वड्डी वड्याईआ। सिँघ मनजीता कहे बोल, दोए जोड़ सरनाईआ। जगदीशा तोलणहारा तोल, अतोल अतुल तेरी सरनाईआ। सच दुआरा लोकमात खोल्ह, भेव अभेद जणाईआ। सतिजुग रहे ना कोई रोल, भृष्ट रूप ना कोए वटाईआ। हरिसंगत कर के आप अडोल, सिख्या इक्को इक दृढ़ाईआ। भगत कोई ना रहे अनभोल, पर्दा सब दा दए खुल्हाईआ। जिस तेरे चरण धूढ़ अमृत छकी साची पौहल, सो जन्म मरन विच ना आईआ। लेखा चुक्के धरनी धौल, धवल दए सालाहीआ। साडे नाल कर कौल, बेपरवाह भुल्ल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। श्री भगवान दस्सणहारा, भेव अभेद खुलाइंदा। वीह सौ नौ बिक्रमी बण लिखारा, पिछला लहिणा आप जणाइंदा। वीह सौ उन्नी दए आधारा, सीस नाम पर्दा पाइंदा। पहली चेत्र भगत विहारा, श्री भगवान आप कराइंदा। धुरदरगाही धुर दा लाड़ा, इक्को इक वखाइंदा । लाल रंग प्रभ चाढ़्हे गाड़्हा, उतर कदे ना जाइंदा। ठाकर सिँघ सेवादारा, तिन्न तिन्न तिन्न आपणी वंड वंडाइंदा। चौथी मंज़ल लै के जाए आप निरँकारा, आप आपणी गोद बहाइंदा। चार बुरज करन निमस्कारा, चारों कुण्ट नैण उठाइंदा। सत्त रंग निशाना चढ़े अपर अपारा, सिर भगतां आप झुलाइंदा। सति पुरख दी साची कारा, हरि करता आप कमाइंदा। हरिसंगत देवे इक आधारा, सांतक सति सति वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लाल पर्दा शब्द कनात, बिन लक्षमी वेखे ना कोई मार झात, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। लछमी कहे तेरी वड्याई, भगवन भेव कोए ना आइंदा। किस बिध करें मात कुड़माई, घर घर आपणी दया
कमाइंदा। मेरे नैण रहे शरमाई, मेरी कुक्ख बाल सोभा कोए ना पाइंदा। तूं भगतां पकड़ें जा जा बाहीं, मेरा मोह नज़र कोए ना आइंदा। मैं रोवां विच जुदाई, नेत्र नैण नीर वहाइंदा। श्री भगवान रिहा समझाई, भेव अभेद खुल्हाइंदा। तेरे प्यार दी इक कुड़माई, लोकमात वखाइंदा। तेरा लहिंगा दए वधाई, तेरे गीत अल्हाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। लाल भूशन लछमी धार, निरगुण आप जणाईआ। भगतां कर सच प्यार, पर्दा इक वखाईआ। वेखो द्रोपद आई रोवे ज़ारो ज़ार, बेपरवाह बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। सतिजुग करें की की कार, करते करनी मात कमाईआ। जिस पंज वार तेरे नाउँ लाई जैकार, तिस सचखण्ड लैके जावें चाईं चाईंआ। द्रोपत कहे मैं अजे ना होई पार, मेरा लेखा मुक्क ना सक्या राईआ। कृष्न कह के गया विच संसार, त्रिलोकी विच मेरी शरनाईआ। अग्गे मेल पुरख अकाल, जिउँ भावे लए मिलाईआ। कलिजुग बैठी रही बेहाल, मेरी सार किसे ना पाईआ। मैं वेख के आई रंग लाल, लाल रंग कवण रिहा रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी रिहा जणाईआ। द्रोपती आई पैंडा चीर, आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस ने मेरा लहिण ना दित्ता चीर, सो साहिब फेरा पाईआ। जिस पिच्छे अग्गे दो जहानां कट ज़ंजीर, आपणी गंढ्ढ पुआईआ। सिँघ बिशन चारों कुण्ट मारे लकीर, प्रीतम सिँघ निउँ निउँ चले वाहो दाहीआ। इन्द्र सिँघ कहे प्रभ तेरे नाल निभे अख़ीर, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। गुरमुख सिँघ कहे हरिसंगत हस्त कीट, ऊँच नीच तेरी इक सरनाईआ। पाल सिँघ कहे मैं गावां गीत, प्रभ इक्को ढोला चाईं चाईंआ। जिस नूं लभ्भदे मन्दिर मसीत, कोटन कोटि बैठे ध्यान लगाईआ । सो कलिजुग अन्त जन भगतां करे सच प्रीत, प्रीती इक्को इक जणाईआ। सतिजुग चलाए साची रीत, हरिसंगत दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आ द्रोपत वेख अक्ख, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। साहिब सतिगुर हो प्रतख, आपणी धार जणाईआ। भगत भगवान रिहा रख, मेहर नज़र उठाईआ। साचा मार्ग साहिब दस्स, इक्को इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लाल रंग दा रंग लाल गुरमुख विच पेखे साहिब दयाल, दयाल आपणी दया कमाईआ। दया कमा साहिब सुल्तान, जग बाले वेख वखाइंदा। प्रेम प्रीती इक्को दान, दर झोली इक भराइंदा। सचखण्ड दा साचा काहन, चौथे घर वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव जणाइंदा। रघबीर सिँघ प्रभ पए सरना, पहली चेत ख़ुशी मनाईआ। धन्न भाग तूं मिल्या इक मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। तेरे भगतां विच मेरा रहि जाए नाँ, मेरा नाँ तेरी वड्याईआ। नाता तुटा पिता माँ, भैण भाई नज़र कोए ना आईआ। तेरा लग्गा सोहणा सच्चा
थाँ, जिस घर निर्मल जोत करे रुशनाईआ। भाईआं नाल भाई मिल्या आ, पिछला पन्ध मुकाईआ। इक्को मंगां सच दुआ, दौए जोड़ वास्ता पाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पहली चेत हरिसंगत दे बख्श पिछले गुनाह, मेरी आसा पूर कराईआ। जिस तरां मैनूं दिती आपणी ठंडी छाँ, गुरमुखां होणा सहाईआ। गुरसिख कोई ना करयो ना, अग्गे आउणा चाईं चाईंआ। वेख्यो कोई ना मारे धाह, हरख सोग ना कोए जणाईआ। श्री भगवान लोकमात विच्चों लए उठा, अग्गों गोबिन्द उंगली लाईआ। सचखण्ड दुआरे दए वसा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इकट्ठे हो के वेखण आ, कवण आया चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे वास्ता पाईआ। रघबीर सिँघ करे अरदास, बाला इक ध्यान लगाईआ। हरिसंगत तेरी शाख़, तुध बिन नज़र किसे ना आईआ। सब दी पत लैणी राख, मेहर नज़र उठाईआ। कलिजुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द करे रुशनाईआ। जिस ने तेरी गाई गाथ, सो जन्म मरन विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। साचे सुत सुण दुलारे, श्री भगवान आप जणाइंदा। बुढ्ढे नढ्ढे सारे तारे, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। पार कराए व्याहे कुआरे, दूई द्वैत ना कोए जणाइंदा। गुरमुख रल मिल बोलण पंज जैकारे, एह आख़री वार समझाइंदा। सचखण्ड किसे ना मिले विच संसारे, कोटन कोटि जीव ध्यान लगाइंदा। साध सन्त करन हाहाकारे, हउमे रोग ना कोए मिटाइंदा। जन भगतां प्रभ जू वाजां मारे, सोए लोकमात उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाइंदा। पहली चेत लिखावांगा। बाले पूरी आस करावांगा। हरिसंगत सारी सचखण्ड बहावांगा। गुर गोबिन्द नाल मिलावांगा। गुर चेले इक्को घर वखावांगा। पिछला लेखा मात चुकावांगा। भरम भुलेखा बाहर कढ्ढावांगा। सतिजुग साचा राह वखावांगा। मावां कोलों पुत्तरां गलीं हार पुआवांगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जैकार लगावांगा। साढे तिन्न हथ्थ मूल मुकावांगा। किलीआं गड्डण दी रीत हटावांगा। कफ़न लाल रंग दा पावांगा। लभ्भण विच होर किसे नूं वाल ना वखावांगा। जन भगतां कुफ़ल खुलावांगा। मुफ्त आपणा नाम वरतावांगा। हरिसंगत हरख सोग चुकावांगा। नाम जोग इक जणावांगा। गोबिन्द दी गोबिन्द रीती फिर वखावांगा। बच्चे नीहां हेठ रखावांगा । गुरमुख छत्त दे उपर चढ़ावांगा। उज्जल मुख करावांगा। राह इक्को सारे पावांगा। साचे सिखो बण सेवक सेव कमावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त झोली पावांगा। साची वस्त झोली पाऊँगा। सतिजुग साचा राह चलाऊँगा। आवण जावण पन्ध मुकाऊँगा। मढ़ी गौर इक्को घर वखाऊँगा। झूठी माटी नाता तोड़ तुड़ाऊँगा। आत्म परमात्म विच मिलाऊँगा।
हड्डीआं बालण कर जलाऊँगा । साची वस्त विच्चों उठाऊँगा। आपणे नाल लै के जाऊँगा। दो जहानां पार कराऊँगा। सचखण्ड दुआर बहाऊँगा। वेख वेख ख़ुशी मनाऊँगा। इक्को ढोला साचा गाऊँगा। मैं तेरा तूं मेरा दूजा संग ना कोए वखाऊँगा। एसे कर के पहलों ढाहया आपणा ढेरा, पंज तत्त शेर सिँघ नज़र किसे ना आऊँगा। लख चुरासी कर के भुलावां हेरा फेरा, आपणा भेव ना किसे जणाऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहली चेत्र दा सच विहार, हरिसंगत बिन करनी पार कराऊँगा। छोटे बाले रखणा याद, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। तेरी सुणी आप फ़रयाद, सचखण्ड निवासी फेरा पाईआ। अग्गे संगत दे के जावे दाद, आपणी वस्त झोली पाईआ। सारयां लख चुरासी विच्चों लए काढ, जिन्हां लेखा दित्ता लिखाईआ। नधड़क हो के मारो आवाज़, प्रभ आउणा चाईं चाईंआ। जिस खोल्लया सच्चा राज, भेव अभेद रिहा जणाईआ। पारब्रह्म दा इक्को समाज, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। हिंदू सिख ईसाई मुस्लिम सच दुआरे वेखण काज, हरि करता खेल कराईआ। अट्ठ दस्स रैण भिन्नड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे औण भाज, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। नेत्र खोल्ह के वेखण कौण मिस्तरी राज, जिन्हां सच दुआर दित्ता बणाईआ। कवण हरिसंगत जिस मिली दात, प्रभ देवणहार वड्याईआ। कौण सत्तर बहत्तर चुहत्तर चार चार मिली जमात, पंज पंज वज्जी वधाईआ। रघबीर सिँघ कहे प्रभ वेख सब दे साथ, मैनूं निक्कयों वड्डा दित्ता बणाईआ। मेरा पता बेटा दसरथ राम, राम पुत कुशू अख्वाईआ। कुशू दा प्रभ बणया सच्चा साक, अन्तिम आपणा मेल मिलाईआ। मैं उच्च महल्ले चढ़ के वेख्या मार झात, गुरसिख राह विच बैठा ध्यान लगाईआ। प्रभू मेहरबान इस दा मेरे नाल दे दे साथ, दर तेरे आवे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिख सिख नाल मिलाईआ। सिख कहे मेरा सिख नाता, दूजा सज्जण नज़र कोए ना आइंदा। तूं मात तूं पिता तूं देवणहारा दाता, दानी इक्को इक अख्वाइंदा। कलिजुग वेख अन्धेरी राता, आपणा साचा चन्द चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाइंदा। तेरे दर रखी आस, आस आस विच जणाईआ। मेरी बुझी सर्ब प्यास, तृष्ना होर रही ना राईआ। उपर बैठा आकाशां आकाश, पृथ्मी रंग ना कोए वटाईआ। मेरा सच्चा बणा दे साथ, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वंड इक्को इक जणाईआ। तेरी वंड ढाई मुठ, हरि मुठी आप जणाइंदा। अद्धी गुरमुख लए लुट्ट, श्री भगवान दया कमाइंदा। दर आ के सिँघ करनैल कोलों लए पुच्छ, तेरा लेखा लेखे विच पाइंदा। जिस दुआरे बहाए आपणे पुत्त तिस मंज़ल आप चढ़ाइंदा। गुरसिखो श्री भगवान कदे ना जाए रुस्स, जुग जुग रुसड़े आप मनाइंदा। जिस दा इक वार
प्रेम प्रीती नाल सीस गया झुक, तिस जम नेड़ कदे ना आइंदा। लाल भूशन वेखे उठ, नेत्र नैण खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान देवणहारा साचा दान, ढाई मुट्ठी कर परवान, महल अटल उच्च मकान सच महल्ल इक सुहाइंदा।
सच महल्ले लै के आए, हरिसंगत दए वड्याईआ। थोड़ी थोड़ी राख पंजां प्यारयां हथ्थ, फड़ाए साढे तिन्न हथ्थ सिँघासण आप जणाईआ । नालो नाल रिहा समझाए, भुल्ल कोए ना जाईआ। दिल्ली तख्त दित्ता लिखाए, भगत दुआरे पूर कराईआ। बिशन सिँघ तेरी अरदास लेखे लाए, बेनन्ती आपणी झोली पाईआ। मंज़ल मंज़ल लए चढ़ाए, महल अटल करे रुशनाईआ। अगला लेखा फिर लिखाए, बेपरवाह बेपरवाहीआ। रघबीर सिँघ रघु रघुवंस जणाए, रघुपत आपणा जोड़ जुड़ाईआ। मात पिता साक सैण नेत्र नैण ना कोए वहाए, रोंदयां ठौर कोए ना आईआ। जिस दे सीस छत्र चौर प्रभ आप झुलाए, तिस जगत भावे ना कोए वड्याईआ। हुक्मे अन्दर दर आप बुलाए, भज्जा आया वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जिस दा लेखा तेरां फग्गण दित्ता लिखाईआ। वीह सौ इक पहली जेठ, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। शब्द सपुत्री साची वेख, मेहर नज़र उठाईआ। आत्मा सिँघ रिहा वेख, बसन्त कौर ध्यान लगाईआ। कोई ना जाणे प्रभ का भेत, भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। छोटी बच्ची करे हेत, छिन्दर कौर माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। वीह सौ दो दस्सया हाल, भेव अभेद जणाया। पूरब जन्म रहे नाल, सगला संग निभाया। प्यो धी घाले घाल, घाली घाल वेख वखाया। साहिब सतिगुर अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा रिहा जणाया। पिछला लेखा आत्म रस, अट्ठे पहर रंग रंगाईआ। सिँघासण सेवा नस्स नस्स, कुँवार कन्या आप कमाईआ। श्री भगवान देवे वथ, वस्त झोली पाईआ। निरवैर खोल्ह आपणी अक्ख, अक्ख प्रतख जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी साची रिहा कराईआ । तिन्न चार पंज पंचम रंग, रंग रंगीला आप जणाइंदा। आत्म परमात्म वसे संग, सगला संग वखाइंदा। निर्मल धार निर्मल चन्द, निरगुण आप रुशनाइंदा। निरगुण नूर निरगुण ठंड, निरगुण अग्ग बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पिछला लेखा आप वखाइंदा। पिछला लेखा लिख्या लेख, लिख्त लिख्त वड्याईआ। पूरब जन्मां रिहा वेख, भुल्ल कदे ना जाईआ। जिस नाल करे अन्तर हेत,
बाहर पहुंच रिहा रखाईआ। कृपानिधान खोल्ह भेत, आपणा प्रकाश कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त इक्को इक झोली पाईआ। इक्को वस्त देवणहार, दाता दानी दया कमाइंदा। हरिसंगत विच दस्सया उच्ची कूक पुकार, पर्दा उहला ना कोए रखाइंदा। सविन्दर रणजीत कौर दोहां दा इक विहार, पारब्रह्म पुत्तरी रूप वटाइंदा। अन्तिम लहिणा वेखे विच संसार, देणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जिन्हां पिच्छे बेड़ा हरिसंगत करे पार, भार आपणे कंध उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी करनी बिन कारन ना किसे समझाइंदा।
पहली चेत २०२० बिक्रमी दरबार विच भंगढ़े दे वेले जेठूवाल
भगत दुआरे ढोल मृदंगा, दो जहान रिहा जगाईआ। करे खेल सूरा सरबँगा, भेव कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर उठ उठ भज्जे नंगा, सिर ओढण नज़र कोए ना आईआ। दरोही ख़ुदा दी छड्डया पिछला संगा, साथ कोए रहिण ना पाईआ। नौ खण्ड सत्त दीप नेत्र नैण अन्धा, नज़र किसे ना आईआ। हरिसंगत मिल के गाया छन्दा, ढोला इक्को इक जणाईआ। पहली चेत चढ़या चन्ना, चन्द इक्को इक रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ढोल मृदंग इक वजाईआ। वज्या ढोल दो जहान, सोया कोए रहिण ना पाईआ। बीर बेताले नैण खोल्हण वेखण मार ध्यान, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कवण दुआरे खेल करे श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। जन भगतां देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। अट्ठ दस भिन्नड़ी रैण करे परवान, परवाना इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मृदंग इक्को इक सुणाईआ। मृदंगा वजा सच्चा नाद, श्री भगवान आप वजाईआ। नेत्र खोल्ह वेखण ब्रह्म ब्रह्माद, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। कवण अन्त सुणे फरियाद, जन भगतां होए सहाईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, आपणे चरण लगाईआ। सतिजुग साची देवे दाद, कलिजुग कूड़ा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। खेल बेपरवाह भगतन नाच, नटुआ आपणा खेल कराइंदा। जिस दे हिरदे गया राच, रोम रोम तिस महकाइंदा। लेखा जाण पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी कार कमाइंदा । शब्द अगम्मी दे आवाज़, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। हरिसंगत तेरे वसे साथ, विछड़ कदे ना जाइंदा। पिछला छड्ड दयो पूजा पाठ, वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान अग्गे कम्म कोए ना आइंदा। साहिब सतिगुर पूरा उतारे पार घाट, मँझधार
ना कोए रुढ़्हाइंदा। पहली चेत्र पारब्रह्म बणया सज्जण साक, सगला संग रखाइंदा। मारो छालां खुल्हे ताक, गुरमुख सुरती उठा भंगढ़ा इक्को पाइंदा। सचखण्ड जाण दी दस्सी जाच, हरख सोग ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। शब्द मृदंग कहे मेरी सुण पुकार, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग बीते विच संसार, मेरी सार किसे ना पाईआ। रसना जिह्वा जीव जंत साध सन्त जप जप गए हार, अन्त कोए कहिण ना आईआ। कलिजुग लै कल्की अवतार, निहकलंक फेरा पाईआ। तेरे चरण मेरी निमस्कार, दोए जोड़ सरनाईआ। तेरे हुंदयां तेरा भगत ना होए ख्वार, अग्गे देवे ना कोए सज़ाईआ। साचा करदे आप विहार, बण विवहारी बेपरवाहीआ । पहली चेत्र दरस महान, बीस बीसा राह तकाईआ। चौथी मंज़ल कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। उपर सत्त रंग झुल्ले निशान, निशाना इक्को नज़री आईआ। शब्द ढोल कहे मोहे दे दान, गोबिन्द तेरा नैण तकाईआ। इक्कीआं कर दर परवान, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दिन दिहाढ़े तेरे अग्गे झोली डाहीआ। दिन दिहाढ़े मंगी मंग, उहला नज़र कोए ना आया। कर किरपा प्रभ रंगी रंग, रंग रंगीला इक्को आया। निरगुण सरगुण देणा संग, सगला संग निभाया। एथे ओथे दो जहान चुक्के पन्ध, अद्धविचकार ना कोए अटकाया। जो तेरा ढोला गाउँदे छन्द, जगत जीव जंत दिसे अन्दर अनन्द, बेमुख नज़र किसे ना आया। श्री भगवान पहली चेत्र चाढ़्हे चन्द, अद्धी रात रुत्त सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां भगतन लेखा दए वखाया। शब्द ढोल तूं रहि तैयार, श्री भगवान आप जणाईआ। चार जुग दे तक्कण राह मंगण दरस दीदार, नेत्र नैण उठाईआ। अट्ठ दस इकट्ठे करां विछड़े यार, यार इक्को इक जणाईआ। दर औण तेई अवतार, भगत अठारां सीस झुकाईआ। गुर दस वेखण नैण उग्घाड़, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। जिस नूं गोबिन्द कह के गया पुरख अकाल, सो साहिब फेरा पाईआ। जन भगतां उत्ते होए दयाल, दीनन आपणे गले लगाईआ। सच धर्म दा इक दुआर, एकँकारा आप वखाईआ। जन भगतां चले नाल नाल, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। धुर फ़रमाणा हरि करतार, इक्को इक जणाइंदा । इक्की सिक्खां पीले बन्न्हे सिर दस्तार, मेहरवान वेख वखाइंदा। कमरकसा इकीआं दा करे एका वार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। अन्दर देवे नाम उछाल, सरोवर इक्को इक वखाइंदा। सच दुआरे वज्जे ताल, तलवाड़ा आपणा नाम जणाइंदा। गुरमुख वेखे सच्चे लाल, लालन आपणे रंग रंगाइंदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। अद्धी रात भिन्नड़ी रैण, हरि सतिगुर आप जणाईआ। इक्की सिख तैयार रहिण, जो भंगढ़ा रहे पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर धन्न धन्न धन्न सारे कहिण, गोबिन्द वेखे चाईं चाईंआ। जिन्हां श्री भगवान आया लैण, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। अग्गे रहे ना कोई लहिण देण, देणा नज़र कोए ना आईआ। निरगुण बणे साक सज्जण सैण, सगला संग निभाईआ। हरिसंगत नाता जोड़ देवे भाई भैण, कूड़ी अक्ख ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अद्धी रात चाढ़्हे रंग, खेले खेल बण मलंग, ईसा मूसा मुहम्मद चार यारी नाच नचाईआ। मलंग बणे परवरदिगार, बेपरवाह खेल खलाइंदा। गुरमुखां दे आधार, गुरसिखां पार कराइंदा। ताल वज्जे विच संसार, ढोल ढमक्का इक्को शब्द जणाइंदा। जिन्हां अन्तर मिल्या प्यार, तिन्हां मंत्र नाम पढ़ाइंदा। लालो तेरा लहिणा अन्तिम वार, हरिसंगत विच रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साची सेवा लाइंदा। साची सेवा करन पीर, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। चारों कुण्ट वरते कहर, अन्ध अन्धेरा इक्को छाईआ। गुरमुखां मिल्या गम्भीर गहर, प्रभ दाता बेपरवाहीआ। देवे नाम तर्ज़ इक्को लहर, नूर ज़हूर इक रुशनाईआ। सचखण्ड वखावे आपणा शहर, शहिनशाह इक्को फेरा पाईआ। दूजा वड़े ना कोई ऐर ग़ैर, लख चुरासी देवे धक्का लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। प्रभ साचा ढोला गाएगा। अद्धी रात खेल वखाएगा। गुरसिखां आपणा रंग चढ़ाएगा। अठाठ दिन दा पिछला लेखा अठसठ गुरमुखां पैरां हेठ दबाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार कुण्ट धूढ़ी ख़ाक उडाएगा। धूढ़ी ख़ाक उडावेगा। प्रभ आपणा खेल करावेगा। गुरमुखां नाच नचावेगा। नारद मुन शरमावेगा। भाग सिँघ वडयावेगा। कन्त सुहाग राग अलावेगा। सोई सुरती जाग खुल्हावेगा। मजन माघ इक करावेगा। दुरमति दाग़ धुआवेगा। हँस काग बणावेगा। सच दरस आप वखावेगा। जन्म जन्म दी हिरस मिटावेगा। साचे पौड़े आप चढ़ावेगा। ब्रह्मण गौड़े पन्ध मुकावेगा। भगत दुआरे नाच वखावेगा। कलिजुग कौड़े जीव भन्न तुड़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा शब्द साचा ढोला, जन भगतां आपे गावेगा। पहली चेत जब बारां वज्जणगे। ब्रह्मण्ड खण्ड उठ उठ भज्जणगे। गुर अवतार इक दूजे नूं सद्दणगे। पीर पैगम्बर नेत्र खोल्ह खोल्ह लभ्भणगे। चार जुग आपणा लेखा बाहर कढ्ढणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख साचे नच्चणगे। जब अद्धी रात आएगी। त्रैगुण माया कुरलाएगी। नेत्र नैणां नीर वहाएगी। चारों कुण्ट राह तकाएगी। दोए जोड़ वास्ता पाएगी।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत ख़ुशी मनाएगी। जब अद्धी रात होए वेला, वेला वक्त दए जणाईआ। गोबिन्द वेख गुरु गुर चेला, चेला गुर लए मिलाईआ। प्रभ मिले सज्जण सुहेला, धुरदरगाही फेरा पाईआ। वखाए धाम इक नवेला, निरगुण निरँकार निरवैर वड्डी वड्याईआ। साचा खेल प्रभ खेला, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। गुरमुखां राए धर्म दी कटे जेला, चित्रगुप्त लेख रहिण ना पाईआ। भगतां करे आपणा मेला, खोल्ह जाग आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र आप उठाईआ। जिस वेले होए अद्धी रात, रुत्तड़ी रुत्त आप सुहाइंदा। जन भगतां देवे अनमोलक दात, अनमुल्ली आप वरताइंदा। काया मन्दिर अन्दर वेखे मार झात, बंद कवाड़ी कुण्डा लाहइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा पिछला साथ, श्री भगवान आप जणाइंदा। अग्गे दस्से इक्को गाथ, सोहँ ढोला मंत्र दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला वक्त आप सुहाइंदा। जब अद्धी रात आवेगी। भिन्नड़ी रात ख़ुशी मनावेगी। सेज सुहञ्जणी इक वछावेगी। जोत निरँजणी राह तकावेगी। दरद दु:ख भय भञ्जणी भउ चुकावेगी। चरण धूढ़ मजनी दुरमति मैल धुआवेगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल इक वखावेगी। साची खेल कराएगा। प्रभ आपणा भेव चुकाएगा। राष्ट्रपती संदेस पुचाएगा। पिच्छे दा पिछला लेखा झोली पाएगा। प्रधान मंत्री विचोला विच रखाएगा। पंडत पांधा जंतरी फोल ना कोए समझाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आप आपणा हुक्म वरताएगा। अद्धी रात आवे नेड़े, आपणा राह तकाईआ। कवण प्रभ वसाए खेड़े, घर मन्दिर सोभा पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग विछड़े केहड़े केहड़े, जिन्हां आपणे रंग रंगाईआ। पूरब जन्म चुकाए झेड़े, अग्गे झंजट रहिण ना पाईआ। शब्द अगम्मी ल्याए आपणे घेरे, शब्द डोरी इक वखाईआ। चौथी मंज़ल चढ़ के चार कुण्ट जन भगतां नाल लै लए फेरे, इक्को वार करे कुड़माईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग कर के बैठा रिहा वड्डे जेरे, आपणा रूप ना किसे समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर घल्ले बथेरे, धुर संदेस झोली पाईआ। सारे कह के गए असीं तेरे चेरे, सतिगुर इक्को नज़री आईआ। अन्त इकट्ठे होए भगतां डेरे, पहली चेत मिले वड्याईआ। किरपा करे प्रभू आपणी छेड़ कोई ना छेड़े, छेकड़ बचया कोए रहिण ना पाईआ। चार जुग दे भाउदे अन्तिम आ गए विच गेड़े, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब इक्को इक अख्वाईआ। अद्धी रात तक्के राह, नेत्र नैण उठाया। साहिब सतिगुर मिले मलाह, निहकलंका नाउँ धराया। भगतां देवे इक सलाह, दूजा मंत्र ना कोए पढ़ाया। शिवदुआला मट्ठ मन्दिर
मस्जिद गुरुदुआर काया अन्दर दए वखा, इट्ट गारा ना कोए लगाया। जिस दुआरयों शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान लए बणा, सो गृह गुरमुखां दए दरसाया। जिथ्थे वसे बेपरवाह, दूजा नज़र कोए ना आया। ओथे इक्को ढोला इक्को राग रहे गा, छत्ती राग भेव ना राया। सो मंत्र अन्तर साहिब दयाल दए वसा, आप आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भिन्नड़ी रैनड़ी रंग चढ़ाया। भिन्नड़ी रैण मुख चुक्के नक़ाब, पर्दा कोए रहिण ना पाईआ। परवरदिगार करे आदाब, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। दर दुआर करे सलाम, अलैकम कोए ना दए वड्याईआ। प्रगट वेखे इक अमाम, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जिस दा ईसा मूसा मुहम्मद बणया ग़ुलाम, बण बरदा सेव कमाईआ। सो साहिब प्रगट होया विच जहान, निरगुण जोती जामा पाईआ। भगत दुआरा साढे तिन्न हथ्थ मनार, छत्ती जुग दा खेल महान, नानक वेखण आवे चाईं चाईंआ। गोबिन्द रत नीहां हेठ दब्बी आण, मेहरवान हो सहाईआ। पहली चेत्र खेल करे श्री भगवान, भगवन आपणा राह चलाईआ। आपणा देवे बलीदान, गुरमुख बली ना कोए चढ़ाईआ। अग्गे हरिसंगत मिले सचखण्ड मकान, दूजा मन्दिर ना कोए वखाईआ। दूर दुराडा ऊँचो ऊँच नेरन नेरा हो के वेखे मार ध्यान, ध्यान ध्यान विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, भिन्नड़ी रैण नाल मिलाईआ। भिन्नड़ी रैण हथ्थ पा कलीरे, पल्लू लाल सीस टिकाईआ। श्री भगवान मेरे वस्त्र वेख चीरे, मेहर नज़र उठाईआ। चार जुग दे विछड़े वीरे, गुरमुख सज्जण दे मिलाईआ। गोबिन्द कह के गया एका रंग रंगावां नाई छींबे झीरे, ऊँच नीच कोए रहिण ना पाईआ। पहली चेत्र सब दी बदल दए तकदीरे, तकसीर कोए रहिण ना पाईआ। दर आयां दी कट दे भीड़े, तेरा मुल्ल ना लागे राईआ। मैं थक्क गई बहि के रंगले पीहड़े, मेरा घुंड ना कोए चुकाईआ। तूं आएयों बेनज़ीरे, नज़र मेहर इक उठाईआ। मैं वहिंदी रही उन्नी साल तेरा खेल धीरे धीरे, ध्यान तेरे चरण लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जगत हीउड़े अन्त रहिण ना पाईआ। अन्त पूरी करां आस, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी बुझावां प्यास, हरि पुरख निरँजण दया कमाइंदा। जन भगतां होवां दासी दास, एकँकारा आप समझाइंदा। आदि निरँजण कहे करां प्रकाश, जोत निरँजण डगमगाइंदा। श्री भगवान कहे मेरा कारज आए रास, भगत दुआरा इक वडियाइंदा। अबिनाशी करता कहे मैं वसां पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। पारब्रह्म कहे मैं लेखे लावां पवण स्वास, साह साह आपणी झोली पाइंदा। सतिजुग दी साची शाख़, हरिजन साचे आप प्रगटाइंदा। लख चुरासी विच्चों राख, आप आपणा मेल मिलाइंदा। जुग चौकड़ी कथा कहाणी दस्सदा रिहा बात, अन्तिम नर हरि पूर कराइंदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आसा तृष्ना अन्तिम मेट मिटाइंदा। हे प्रभू सच भगवान, की तेरी वड्याईआ। तेरा खेल वेख सर्ब शरमाण, शरअ करे लड़ाईआ। जिस दा धरदे रहे ध्यान, निरगुण निरवैर इष्ट मनाईआ। जिस ने भेज्या बणा के काहन, मुकन्द मनोहर लखमी नरायण खेल कराईआ। जिस आदि जुगादि जुगा जुगन्तर दित्ता दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जिस दा बोध अगाध ज्ञान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण, लेखा धुर ना कोए समझाईआ। जिस दा सचखण्ड सच्चा मकान, परवरदिगार नूर इलाहीआ। सो कलिजुग अन्तिम प्रगट हो विच जहान, निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। भगत दुआरा कर परवान, सच निशान इक झुलाईआ। साढे तिन्न हथ्थ देवे दान, आप आपणी वस्त झोली पाईआ। गुरमुख गुरसिख नच्चण कुदण गाण, गा गा शुकर मनाईआ। बाकी लख चुरासी लाहे मुकाण, धर्म दुआरा नज़र किसे ना आईआ। जिस जन गाया सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिस मिले माण वड्याईआ। अबिनाशी करता निरगुण हो के आया सेव कमाण, सेवा इक्को इक रखाईआ। सति धर्म दा सति बणाए विधान, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शेर दलेर भबक इक्को शब्द लगाईआ।
शब्द कहे मेरी इक्को भबक, भगवान तेरी वड्याईआ। फड़ उठावां चौदां तबक, चौदां लोक दयां हिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गाए इक्को सबक, गुर अवतार पीर पैगम्बर इक पढ़ाईआ। तेरे नाम दा पत्रा देवां परत, जिस दे उत्ते अक्खर नज़र कोए ना आईआ। जिस विच कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैगम्बर कीते ग़रक, डूंग्घी धार सार किसे ना आईआ। मार ज्वाल जुग चौकड़ी तैनूं कदे ना आया हरख, सोग चिन्ता ना कोए रखाईआ। तेरी किसे ना कीती परख, तेरा पर्दा सक्या ना कोए लाहीआ। कलिजुग अन्तिम कर किरपा दित्ता दरस, गोबिन्द मंग मंगाईआ। पहली चेत्र प्रेम प्रीती कर जा लिख्त पढ़त, जिस दा लेखा सके ना कोए मिटाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दा अग्गे देणा रहे ना धड़त, जगत आड़्हती नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरा भगत, भगत तेरा राह तकाईआ। आदि अन्त लग्गी शर्त, शरअ कोए रहिण ना पाईआ। हुण रहिण नहीं देणा फ़र्क, कबीर कूक कूक सुणाईआ। भगतो अज्ज पहली वार मंगो हो नधड़क, पारब्रह्म रिहा जणाईआ। आपणी सिधी कर लओ सड़क, ब्रह्मा विष्न शिव बैठे सीस झुकाईआ। नच्च कुद्द के मारो बड़क, सिँघ शेर मिल्या सच्चा माहीआ। अग्गों जा के आया परत, पिछल्यां अग्गे लए लाईआ। लख चुरासी होवे ग़रक, अन्त सके ना
कोए बचाईआ। ओधर तक्कण अठाई नरक, राए धर्म आपणा बल वखाईआ। अक्खरां नाल अक्खरां दी लग्गी रहिणी ना जड़्हत, निष्अक्खर इक्को इक वड्याईआ। जिस दर गुर अवतार पीर पैगम्बर जगत विकारे वल्लों रखदे गए वरत, आसा तृष्ना माया ममता मोह चुकाईआ। सो साहिब सतिगुर शब्द अगम्मी रिहा कड़क, ढोला इक्को इक सुणाईआ। पहलों गोबिन्द कोलों रहि गई रड़क, हुण बेड़ा पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। गुरसिख कहिण असां कसे लंगोटे, मिल के आए वाहो दाहीआ। हथ्थ विच फड़े छुरीआं सोटे, किरपानां रहे वखाईआ। जट्ट माझे दे बड़े मोटे, किशन सिँघ रूप जणाईआ । जे गोबिन्द वेले रहि गए थोथे, हुण बाकी कोए रहिण ना पाईआ। श्री भगवान आप आ के वेखे आपणे पोते, पोतरे आपणी गोद सुहाईआ। अग्गे पैण ना देवे मोछे, हथ्थ खण्डा ना कोए उठाईआ। पिछले सब दे कढ्ढ देवे रोसे, रुस्या कोए रहिण ना पाईआ। जो लुक्या किसे गोशे, फड़ बाहों लए उठाईआ। अग्गे मार्ग लाए सौखे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पहली चेत्र जिन्हां नूं हथ्थ आ गए मौके, फेर पीर पैगम्बर नज़र किसे ना आईआ। हालीओ तुहाढ्ढे पूरे हो गए जोते, जोतरा अग्गे ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां रिहा वड्याईआ। भगत कहिण असीं बणे बलवान, बल आपणा आप धराया। पहलों इक इक नूं मिलदा रिहा भगवान, हुण कट्ठयां हो के झुरमट पाया। जिन्ना चिर ना देवें दात, बाहर निकल किते ना जाया। सारे करो इक ज़बान, कीता कौल ना कोए भुलाया। पिछला सब ने छड्डया ईमान, इक्को निरँकार नज़री आया। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ चले दुकान, साहिब सतिगुर हट्ट ना कोए वखाया। जिन्हां सच्चा पातशाह पारब्रह्म सुआमी मिल्या आण, आप आपणा रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत रिहा दृढ़ाया। हरिसंगत कहे असीं उठांगे। साचा नाम प्रभ तों लुट्टांगे। अगला हाल सारा पुछांगे। दिलबर हो के, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, अग्गे फेर कदे ना लुकांगे। हरिसंगत कहे मंग दे असाडी, क्यों जुग जुग लारा लाईआ। धक्के मारन आंढी गुआंढी, तेरी सार कोए ना पाईआ। गुरसिख आत्म तेरे प्रेम बांदी, प्रीतम तेरा नाम ध्याईआ । इक्को ढोला सच्चा गांदी, गा गा शुकर मनाईआ। जगत कोलों ना कदे शरमांदी, जिस मिल्या प्रीतम माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच रिहा जणाईआ। ढोल वाल्या वजा ढोल, हरि ढोला आप सुणाइंदा। साहिब जिन्हां दे वसया कोल, सो गुरमुख मुख ना कदे शरमाइंदा। उच्ची सारे कहो बोल, श्री भगवान फेरा पाइंदा। गोबिन्द नाल कीता कौल, अन्तिम तोड़ निभाइंदा। पहली चेत्र सब दे अन्दर जाए
मौल, मौला आपणा रूप वटाइंदा। हरिसंगत ना जाए डोल, लख चुरासी आप डुलाइंदा। वेख्यो कोई ना रिहो अनभोल, सुत्यां आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आत्म पर्दा देवे खोल्ह, अन्दर वड़ वड़ दरस दखाइंदा। आत्म दरस दिखावेगा। प्रभ आपणी दया कमावेगा। पहली चेत्र रुत्त सुहावेगा। अबिनाशी अचुत फेरा पावेगा। जन भगतां राग अलावेगा। ढोला इक्को इक गावेगा। हरिसंगत नाच नचावेगा। गुरमुख वडयावेगा। मनमुख नैण शरमावेगा। अद्धी रात रंग चढ़ावेगा। आत्म सेजा पलँघ आसण लावेगा। नाम मृदंग वजावेगा। इकीआं सिर दस्तार सजावेगा। कमरकसा इक वखावेगा। जो पुरी अनन्द छड्ड के नस्सा, सो मुड़ के घर घर आवेगा। गलों कट के जम दा रसा, आपणे नाल मिलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां इक्को नाम वखावेगा।