पुस्तकालयभाग १४

राष्ट्रपति डाकटर राधा कृष्न नूं शब्द भेज्या (मनार दे उपर चौथी मंज़ल ते चढ़ के)

शाह पातशाह सीस रख के ताज, शाह सुल्तानां रिहा जगाईआ। दो जहानां इक आवाज, हरि शब्द नाद शनवाईआ। राष्ट्रपति खोल्ह जाग, नेत्र नैण खुल्हाईआ। राजिन्दर प्रशाद दा तुटा साक, नाता तेरे नाल जुड़ाईआ। तूं ना भुल्लणा भविक्ख्त वाक, भुल्लयां राह नज़र कोए ना आईआ। प्रभ वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक लए उठाईआ। जो दिसे सो होवे

विनास, बचया कोए रहिण ना पाईआ। जे बचण दी रखो आस, पंचम जेठ घर लओ बुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द संदेसा रिहा सुणाईआ। राष्ट्रपति कर ध्यान, श्री भगवान आप जणाइंदा। पिछला बणया रिहा अणजाण, भेव कोए ना पाइंदा। वीह सौ वीह बिक्रमी बणया आप प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी दीप सत्त वेखे मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख उठाइंदा। इक सौ इक दे ज्ञान, जगत वंड वंड समझाइंदा। पन्द्रां कत्तक सर्ब पछताण, राए धर्म नज़री आइंदा। करे खेल गुण निधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा आप पुचाइंदा । धुर संदेसा निहकलंक, शाह सुल्ताना रिहा जणाईआ। धुरदरगाही वज्जे डंक, शब्द शब्द शनवाईआ। जिस बणाई तुहाढ्ढी बणत, सो आया बेपरवाहीआ। जिस ने वेखणा सब दा अन्त, लख चुरासी खेह उडाईआ। जिस तोड़ना गढ़ हउमे हंगत, माण अभिमान गंवाईआ। जिस ने इक बणौणी साची संगत, चार वरन जड़्ह उखड़ाईआ। जिस ने राजे राणे करने नंगत, घर घर अलख जगाईआ। जिस ने शाह सुल्तान करने मंगत, भिख्या मंगण वाहो दाहीआ। जिस दा भेव ना जाणे कोई पंडत, पत्री वाच ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द संदेसा रिहा सुणाईआ। शब्द संदेसा देवे भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। पहली वीह सौ अठारां बिक्रमी खिच के दे के गया विच्चों म्यान, तलवार तिक्खी धार रखाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी विच भुल्ल ना जाणा बण नादान, जगत विद्या कम्म किसे ना आईआ। फ़लासफ़र बण के ना सके पछाण, अन्तर आत्मा ध्यान ना कोए लगाईआ। प्रगट होया निहकलंक बली बलवान, दो जहानां रिहा जणाईआ। सब दा लेखा लिखणा विच जहान, बचया कोए रहिण ना पाईआ। सम्मत वीह सौ इक्की नवां बणाए आप विधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द संदेसा इक सुणाईआ। राष्ट्रपति ना जाणा भुल्ल, अभुल्ल आप जणाइंदा। विद्या विच ना जाणा रुल, भेव अभेद खुल्हाइंदा। अन्तिम कोई ना पैणा मुल, कौडी कौडी हट्ट विकाइंदा। सच दुआरा इक्को जाणा खुल्ह, श्री भगवान आप खुल्हाइंदा। भगत बग़ीचा जाणा फुल्ल, फुलवाड़ी रुत्तड़ी आप महकाइंदा। शाह सुल्तानां बूटा जाणा हुल्ल, फल मात ना कोए लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक सुणाइंदा। सच सुनेहड़ा दे दे इक सौ इक देश, देश दसन्तर आप जणाईआ। प्रगट होया नर नरेश, निहकलंक रूप वटाईआ। सब नूं दस्स दे मेला मिल्या नाल दस्मेस, गोबिन्द इक्को नज़री आईआ। अमाम अमामां खेले खेल, परवरदिगार हक़ गोसाईंआ। ईसा मूसा खोल्हे भेत, पैगम्बर आया सच्चा माहीआ। जिस रुत्त सुहाई पहली चेत, चेतन सब नूं रिहा कराईआ। पंचम जेठ घर सद्द के पुच्छो अगला भेत, नहीं ते खेह देवे उडाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान इक सौ इक देशां विच वाड़े शैतान, धुर संदेसा हुक्म सुणाईआ।

जगत शैतान चढ़या चाअ, अद्धी रात घुंमर पाईआ। श्री भगवान हुक्म दित्ता सुणा, मैं जावां चाईं चाईंआ। इक सौ इक राजयां देवां उठा, जो प्रधान बण के बैठे सेव कमाईआ। अन्दरे अन्दर अग्ग दयां लगा, ना सके कोए बुझाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मेरा नैण रिहा शरमा, ओहले ओहले जावीं वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी सेवा इक लगाईआ। शैतान कहे मोहे चढ़या रंग, प्रभ साचे रंग रंगाया। इक सौ इक इक इक नाल करावां जंग, अन्तिम ज़ीरो रूप वखाया। समुंद सागर जावां लँघ, उच्चा टिल्ला पहाड़ सके ना कोए अटकाया। दहि दिशा देवां दंड, चार कुण्ट कुण्ट हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक जणाया। साचा हुक्म सुणया एक, इक्को ओट तकाईआ। पारब्रह्म प्रभ तेरी टेक, दूजी अवर ना कोए सरनाईआ। घर घर जा के लवां वेख, आपणा फेरा पाईआ। बचया रहे ना कोई मुल्लां शेख़, शेख़ी सब दी दयां मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं छेती छेती जावांगा। हरि जू तेरी सेव कमावांगा। अन्दर वड़ के सब उठावांगा। क्रोध हँकार दी अग्नी लावांगा। कूड़ कुड़यार दा बल धरावांगा। मूर्ख मूढ़्ह गंवार बणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरा हुक्म सति कमावांगा । तेरा हुक्म सच कमाऊँगा। बण सेवक सेव कमाऊँगा। घर घर अलख जगाऊँगा। शाह सुल्तान उठाऊँगा। इक दूजे नाल भड़ाऊँगा। विच मैदान ल्याऊँगा। तेरे घर दा सच्चा शैतान फेर अख्वाऊँगा। ज़िमी असमान धूंआँधार कराऊँगा। तेरे गुरमुखां वेख नैण शरमाऊँगा। फड़ धूढ़ी टिक्का मस्तक लाऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा मिल्या साचा वर, दुजा डर ना कोए रखाऊँगा। श्री भगवान कहे तेरा माण, हरि निरगुण आप रखाइंदा। तूं प्रगट हो विच जहान, तेरा वेला अन्तिम आइंदा। महीने अट्ठ तेरा मुकाम, फेर रूप ना कोए वखाइंदा। भगतां मिले अग्गे भगवान, भगवन इक्को नज़री आइंदा। सोहँ ढोला सारे गाण, तूं मेरा मैं तेरा दूजा रूप ना कोए धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा साचा सगन मनाइंदा। तेरे सगनां विच वज्जे ढोल, डग्गा आपणा ताल वखाईआ। सुत्ता रहे ना कोई अनभोल, आलस निंद्रा सर्ब मिटाईआ। इक्की सिख रहिण अडोल, आपणा बल धराईआ। बाकी नाल करन चोल, प्रेम प्रीत वधाईआ। आपणा सद ढोला गायण बोल, ऊँची

कूक सुणाईआ। नच्चण कुद्दण टप्पण खेलण होल, प्रभ हौला भार दित्ता कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत दुआर वजाए ढोल, मृदंग इक्को इक जणाईआ। जिस वेले ढोल वज्जेगा। शैतान उठ के एथों भज्जेगा। इक सौ इक जगत दुआरे जा के सजेगा। शाह सुल्तानां अन्दरों कढ्ढेगा। चोटी सब दी फड़ के वढ्ढेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा आपणे हथ्थ रखेगा। बीस बीसा कहे मैं गया आ, आपणा पन्ध मुकाईआ। भगतां भगवान दित्ता मिला, भगत भगवान नाल रलाईआ । इक नव देंदा रिहा सलाह, धुर संदेस जणाईआ। उठो वेखो साचा राह, रहबर आया इक्को माहीआ। जिस दा रूप नूरी ख़ुदा, जलवा ज़हूर विच वखाईआ। मुरीद मुर्शद लए जगा, नेत्र पलक अक्ख बदलाईआ। सारे रल के फड़ लओ बांह, आपणा हथ्थ वधाईआ। जुग जुग देवणहारा ठंडी छाँ, बण बरदा सेव कमाईआ। मेरी रुत्त सुहाए आ, मेहरवान फेरा पाईआ। जिस इस दा ल्या नाँ, तिस आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा रिहा समझाईआ। बीस बीसा कहे शाबाश, हरि भगत तेरी वड्याईआ। तुहाढ्ढे पिच्छे मेरी पूरी होई आस, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। गोबिन्द दी सच्ची शाख़, गुरमुख नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बीस बीसा कहे मैं बड़ा मलंग, आपणा नाच नचाईआ। भगत दुआरा वेखां लँघ, जिस घर वज्जे वधाईआ। श्री भगवान सच महल्ले आपे लँघ, महल अटल करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौथी मंज़ल इक पलँघ सुहाईआ। चौथी मंज़ल चौथा पद, गुरमुख पहली वंड वंडाइंदा। जोग अभ्यास करना सब ने देणा छड्ड, सोहँ ढोला इक पढ़ाइंदा। पार कराए आप हद्द, गुरमुखां पन्ध आप मुकाइंदा। ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान सुहाए आपणी यद, बंस इक्को इक सुहाइंदा। अग्गे किसे नूं पिच्छे ना जाए छड्ड, जिस जोढ़या तिस पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा वडियाइंदा। बीस बीसा कहे मेरा वड्डा भाग, वडभागी हरि पाया। बिन तेल बाती जगया चिराग, सच महल्ले आप जगाया। मेरा दुरमति मैल धोता दाग़, अम्मी सीर प्याया। मेरी दुखी दी सुणी गई फ़रयाद, दीनां नाथ दर्द वंडण आया। पार लँघाए आपणे घाट, अद्धविचकार ना कोए रखाया। सेज सुहञ्जणी वखाए खाट, खटीआ इक्को इक दरसाया। मेल मिलाया कमलापात, घर सज्जण वेखण आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसे दए वधाया। बीस बीसा कहे मेरी सच निशानी, श्री भगवान झोली पाईआ। जन भगतां देवे धुर दी बाणी, वस्त अमोलक आप वरताईआ। लेखा चुकाए चार खाणी, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। शब्दी शब्द मिलावां साचे हाणी, सुरती मूर्त अकाल मनाईआ। सरोवर आत्म निझर

पाणी, ठंडा रस वखाईआ। अग्गे सुणाए अकथ कहाणी, पिछली करे ना कोए पढ़ाईआ। कर किरपा दित्ता पद निरबाणी, चौथे घर वसाईआ। लख चुरासी विच ना रहे कोई प्राणी, जिस प्राणपत ल्या ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बीस बीसा रंग रंगाईआ। बीस बीसा कहे मेरा वसया खेड़ा, हरि खिड़की आप खुल्हाईआ। उत्ते चढ़ के लाया डेरा, पांधी पन्ध मुकाईआ। मेहरवान करी आपणी मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। भगतां करे अन्त नबेड़ा, लुक्या कोए रहिण ना पाईआ। जन्म जन्म दा चुक्के गेड़ा, गेड़ा गेड़े विच बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली चेत्र जिस नूं दित्ता नाम दान, अन्त जन्म मरन विच ना आईआ।

जन्म मरन प्रभ कटण आया, कटणहार गोपाला। साचा मार्ग दस्सण आया, निरगुण निरवैर इक सुख़ाला। भगत भगवन्त रखण आया, गल पा प्रेम दी माला। बण स्वांगी नटुआ नच्चण आया, लेखा जाण शाह कंगाला। साढे तिन्न करोड़ अन्दर रचण आया, निरगुण जोत नूर नुराना। बिरहों विछोड़े अन्दर मच्चण आया, बण वैरागी होए बेहाला। दर दर घर घर गुरमुखां पिच्छे नस्सण आया, करया खेल निराला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा होए उजाला। बीस बीसा उपज्या नूर, नूर नूर रुशनाईआ। सन्तन देवणहार सरूर, सति सति समझाईआ। तोड़नहार जगत ग़रूर, गुरबत दए गंवाईआ। देवणहारा सच शऊर, सुहबत इक्को इक दृढ़ाईआ। सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब थाईंआ। कलिजुग अन्तिम हो मज़बूर, भगतां मज़बूरी दए कटाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग गूढ़, लालन ललारी सेव कमाईआ। पहली चेत्र हाज़र होया जो बणया रिहा मफ़रूर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पिछला करे मुआफ़ कसूर, अग्गे मार्ग इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहली चेत्र सिफ्त सालाहीआ। पहली चेत्र भिन्नड़ी रैण आई घर, घूँगट मुख उठाईआ। श्री भगवान दे वर, नेत्र नैण खुल्हाईआ। कलिजुग अन्तिम आवे डर, भय सके ना कोए मुकाईआ। विभचार होए नारी नर, सति धर्म ना कोए रखाईआ। मैं सारी रैण वेखां खड़, नव खण्ड पृथ्मी ध्यान लगाईआ। वेसवा घर गुरदर मन्दिर मस्जिद गए बण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसे दए सरनाईआ। बीस बीसा कहे मेरा आया मौका, इक तेरा ध्यान लगाइंदा। वेखीं हुण ना देवीं धोखा, तेरा धोखा मोहे ना भाइंदा। तेरा लेखा लोक परलोका, दो जहानां खेल खलाइंदा। मैं सुणया तेरा श्लोका, सोहँ ढोला गाइंदा। जन भगतां रहिण ना देवीं रोसा, जुग रुस्सयां आप मनाइंदा। ढाई हथ्थ तेरा होसा, नज़र किसे ना आइंदा। ढाई गज़ दा

बन्न्ह भोथा, दुपट्टा इक्को रंग रंगाइंदा। तिन्न गुणां कर ना होवे छोटा, छोटिउँ वड्डे आप बणाइंदा। लाल रंग इक्को बहुता, जिस चढ़या उतर ना जाइंदा। पहली चेत्र जन भगतां मिल्या साचा मौका, मुफ्त आपणा नाम वरताइंदा। चौथी मंज़ल चढ़ के देवे होका, हुक्म आपणा आप सुणाइंदा। प्रभ का भाणा किसे ना रोका, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। जिस दीआं रखदे रहे ओटा, सो साहिब फेरा पाइंदा। जिस दीआं जगाउँदे रहे जोतां, सो जोती नूर डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा इक वडियाइंदा। बीस बीसा वड्डा होया, हरि सतिगुर आप कराईआ। बीस बीसा जीउदा मोया, जन भगतां मरन जुगत दए जणाईआ। बीस बीसा उठया सोया आपणी अक्ख खुल्हाईआ। बीस बीसा श्री भगवान अग्गे रोया, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। बीस बीसा कहे मेरा मुख किसे ना धोया, मेरी निंद्रा ना कोए मुकाईआ। बीस बीसा कहे अमृत आत्म किसे ना चोया, कँवल नाभ ना कोए भराईआ। बीस बीसा कहे साची जोत ना कोई लोया, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। बीस बीसा कहे साचा बीज किसे ना बोया, कलिजुग अन्त रिहा कुरलाईआ। बीस बीसा कहे बिन तेरे भगतां नाल कोई ना छोहया, अंग नाल अंग ना कोए मिलाईआ। बीस बीसा कहे तेरे जिहा कोई ना होया, तेरा रूप ना कोए वटाईआ। बीस बीसा कहे जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल कराईआ। बीस बीसा कहे मैं गया जाग, मेरी जागी रुत्त सबाईआ। बीस बीसा कहे मेरा वड्डा भाग, वडभागी पाया हरि रघुराईआ। बीस बीसा कहे प्रभ मिल्या कन्त सुहाग, भगत भगवन्त लए प्रनाईआ। बीस बीसा कहे मनमुखां लग्गे आग, ना सको कोए बुझाईआ। बीस बीसा कहे कूड़ी क्रिया छुटे सुहाग, नाता कोए नज़र ना आईआ। बीस बीसा कहे मनमुखां कोए ना रखे लाज, राए धर्म दए सज़ाईआ। बीस बीसा कहे बिन भगवान आत्म परमात्म कोए ना मारे आवाज़, अक्खर ढोला सारे रहे गाईआ। बीस बीसा कहे मेरा बणे सच समाज, समग्री इक्को नज़री आईआ। बीस बीसा कहे प्रभ रचे मेरा काज, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ। बीस बीसा कहे सत्त दीप चले जहाज़, सति सतिवादी आप चलाईआ। बीस बीसा कहे प्रभ दा सच्चा होवे राज, रय्यत गुरमुख रूप वटाईआ। बीस बीसा कहे मेरे अन्दर होवे नाच, मेरे मन्दिर वज्जे वधाईआ। बीस बीसा कहे प्रभ मिल्या इक्को साच, सच सच दए जणाईआ। बीस बीसा कहे नाता तुटे काया काच, ख़ाकी माटी लेखे पाईआ। बीस बीसा कहे जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे दए माण वड्याईआ। बीस बीसा कहे मोहे चढ़या चन्द, चन्द नूर रुशनाईआ। बीस बीसा कहे प्रभ मिल्या सूरा सरबँग, सूरबीर नज़री आईआ। बीस बीसा कहे मैं भगतां देवां अनन्द, अन्तर आत्म सुख उपजाईआ। बीस बीसा कहे मैं चाढ़्हां इक्को रंग, रंग मजीठी नाम रंगाईआ। बीस

बीसा कहे मैं वजावां मृदंग, अनहद राग इक सुणाईआ। बीस बीसा कहे मैं गावां छन्द, सोहँ ढोला आप वड्याईआ। बीस बीसा कहे मेरा मुकया पन्ध, प्रभ आपणा मार्ग अग्गे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे साचा वर, अग्गे लहिणा दए मुकाईआ। हरिसंगत सुणो सच ब्यान, श्री भगवान आप जणाइंदा। सचखण्ड दा सच मकान, भगतां अग्गे अरदास कराइंदा। दूजा कोई ना आवे शैतान, शरीअत वाला नेड़ ना कोए बहाइंदा। जिन्ना आत्म परमात्म देवे ज्ञान, तिस आपणा मेल मिलाइंदा। नाम जणाए इक सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक डंक वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर आई संगत बिन मंगयां वस्त अमोलक झोली पाइंदा। मंगण दी हुण नहीं लोड़, अणमंगी दात वरताईआ। आपणे नाल ल्या जोड़, जोड़ी पुरख अकाल बणाईआ। चढ़ के वेखे अगम्मी घोड़, दो जहान दौड़ाईआ। भगतां भगवान उत्ते सुटी डोर, भगवान आपणी गंढ्ढ पुआईआ। दूजा इष्ट ना कोई होर, दृष्ट सके ना कोए खुल्हाईआ। रसना जिह्वा पाए शोर, संसा सके ना कोए चुकाईआ। गुरमुख लेखा चुक्के तोर मोर, मोर तोर रहे ना राईआ। करे प्रकाश अन्ध घोर, पंज चोर डेरा ढाहीआ। सतिजुग विच जन भगतां दी प्रभ नूं पै गई लोड़, दर दर फिरे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वीह सौ वीह बिक्रमी दए वधाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी तेरा वाधा, वाहद आप कराइंदा। प्रगट होया सब दा दादा, दास्तान सब दी वेख वखाइंदा। जिस दा खेल आदि जुगादा, जुग जुग राह चलाइंदा। कलिजुग अन्त वजाए नादा, इक्को राग सुणाइंदा। भगत भगवान रच के काजा, करता पुरख समाज बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संगत हरि कर परवान, परवानगी आपणे लेखे पाइंदा।

पहली चेत्र जो रहि गए दूर, दूरों नेड़े आप लिआईआ। जन भगतां पिच्छे होए आप मज़बूर, मज़बूरी भगतां दए कटाईआ। दूर दुराडयां देवे नाम सरूर, अमृत जाम प्याईआ। ख़ाली भाण्डे करे भरपूर, मेहर नज़र उठाईआ। दु:ख दलिद्र अग्गे कटे ज़रूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआरे सेव कमाईआ। सच दुआरे सच विहारा, सो सतिगुर आप कराया। पहली चेत्र दिवस विचारा, वदी सुदी ना कोए वडयाया। रंग रंगे एकँकारा, बीस बीसा रंग रंगाया। धूढ़ी उडे विच संसारा, गुरमुख साचा नाच नचाया। धूढ़ी ख़ाक करे पुकारा, नैणां नीर वहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडयाया। धूढ़ी उडे

नाल पैर, सवा पहर वंड वंडाईआ। कोई ना जाणे ऐर ग़ैर, गहर गम्भीर शनवाईआ। लेखा जाणे लाहौर शहर, लहर लहर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख नाच वड्याईआ। गुरमुख साचे मात नच्चण, घुंमर एका पाईआ। कलिजुग जीव अन्तिम मच्चण, अग्नी जोत लगाईआ। वांग अँगयारे कूड़ी क्रिया भखण, सांतक सति ना कोए कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कोई ना आवे रखण, वेले अन्त ना कोए सहाईआ। धर्म राए दी फाँसी फसण, ना सके कोई बचाईआ। इक दूजे नूं फेर दस्सण, आपणा हाल सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहार वड वड्याईआ। वड्याई हरि देवण आया, वड दाता गहर गम्भीर। कलिजुग मेटे कूड़ी माया, सांतक सति करे सरीर। समरथ सिर रखे ठंडी छाया, फड़ चोटी चाढ़्हे अख़ीर। दरसी दरस इक कराया, शरअ कटाए ज़ंजीर। अमृत मेघ दए बरसाया, साचा बख्शे अमृत सीर। पहली चेत्र रुत्त सुहाया, वीरां नाल मिले वीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा जाणे शाह हकीर। शाह हकीर कोए ना रहिणा, हरि रहमत आप कमाईआ। चार वरन इक्को बहिणा, इक्को दए वड्याईआ। चार कुण्ट इक्को नाम लैणा, इक्को करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बीस बीसे विच आत्म परमात्म बदल दए विधान, भूपत राजा इक्को इक अख्वाईआ।