२ चेत २०२० बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
भगत भगवान दे साचे बच्चे, गोदी बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। कलिजुग अन्तिम हो गए पक्के, कच्ची रीत ना कोए जणाईआ। दरगाह सच्ची जाए बण के सच्चे, कूड़ी क्रिया मात तजाईआ। प्रेम प्यार अन्दर नच्चे, चार कुंट कुण्ट भुआईआ। साहिब सतिगुर लग्गे अच्छे, मेहरवान वेख वखाईआ। अगला मार्ग इक्को दस्से, सृष्ट सबाई करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । भगत भगवान दा सच्चा बेटा, पुत्तर अवर ना कोए रखाइंदा। मिल्या मेल सच खेवट खेटा, फड़ बेड़ा पार कराइंदा। पूरब जन्म दा रख्या चेता, गोबिन्द लहिणा आपे लाइंदा। चार वरनां करे हेता, ऊँचां नीचां वेख वखाइंदा। प्रगट हो पंचम जेठा, जोती जोत वेस वटाइंदा। हरिजन रखे साया हेठा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। पहली चेत्र सब नूं देवे नेता, सद्दा आपणा नाम जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप वडियाइंदा। भगत भगवान दा सच्चा संगी, सदा संग निभाईआ। देवे वस्त
दात अनमंगी, अमोलक झोली पाईआ। जिस तरां भारत विच्चों गए फ़रंगी, कलिजुग कूड़े रहिण ना पाईआ। इक्को तलवार कढ्ढी नंगी, सीस सब दे नंगे कराईआ। किसे दे सिर ना रहि जाए कंघी, पट्टी सके ना कोए कराईआ। हरिसंगत गाओ इक्को ढोला छन्दी, उच्ची बोल जणाईआ। भगत दुआर ना कोई रहे पखण्डी, पखण्ड सब दे दए मिटाईआ। सतिजुग इक्को चले डण्डी, डण्डा आपणा नाम रखाईआ। नव खण्ड पाए शब्दी वंडी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भय जणाईआ। भगत भगवान दा साचा नाता, जुग जुग आप बणाइंदा। देवणहारा साची दाता, दाता दानी दया कमाइंदा। ऊँचां नीचां राउ रंकां बणया सच्चा साथा, सगला संग निभाइंदा। पिछला सब दा चुक्कया पूजा पाठा, अग्गे मंत्र इक दृढ़ाइंदा। मेल मिलाए पुरख बिधाता, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे खेल खलाइंदा। भगत भगवान खेल अवल्ला, नज़र किसे ना आईआ। लेखा जाणे इक इकल्ला, दूजा भेव कोए ना पाईआ। निरगुण हो के अन्दर रला, नूर नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। भगत भगवान इक्को ताल, ताल तलवाड़ा आप वजाइंदा। भगत भगवान इक्को इक निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। भगत भगवान इक्को माण, अभिमान नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। भगत भगवान दा साचा भंगढ़ा, सैभँ आप जणाईआ। गुरसिख गुरमुख अद्धविचकार रहि ना जाए कोई लंगढ़ा, फड़ बाहों लए कढ्ढाईआ। पार कराए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूंग्घी कन्दरा, उच्चे टिल्ले आप बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। घुंगरू कहिण साडी घनघोर, चार कुंट शनवाईआ। गुरमुख अग्गे पिच्छे रिहा तोर, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। कलिजुग वेख अन्धेरा घोर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां आपणे हथ्थ पकड़े डोर, डोरी आपणे नाल बंधाईआ। अग्गे चले ना किसे दा कोई ज़ोर, बल आपणा इक रखाईआ। मंत्र दस्से इक्को फोर, फुरना सब दा वेख वखाईआ। नाता तोड़े पंज चोर, चोरी चोरी दए बचाईआ। कलिजुग अन्तिम पारब्रह्म गुरमुखां पई लोड़, हरिजन मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ। नाच भंगढ़ा होया मंज़ूर, महाराज शेर सिँघ दया कमाइंदा। पिछले सब दे बख्शे कसूर, अगला लेखा आप वखाइंदा। जिध्धर वेखो नज़र आए हाज़र हज़ूर, हरि आपणा पर्दा लाहइंदा। सब दे काया भाण्डे करे भरपूर, ख़ुशीआं नाल ताल वजाइंदा। तुहाढ्ढा लेखा देवे ज़रूर, बाकी कोल ना कोए रखाइंदा। गुरसिख बणे ना कोए मफ़रूर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। जिस ने दित्ता आत्म नूर, सो परमात्म वेख वखाइंदा। सब दी आसा
करे पूर, निरासा कोए नज़र ना आइंदा। तुहाढ्ढी उडदी वेखे धूढ़, विष्न ब्रह्मा शिव राह तकाइंदा। बिन भगतां लख चुरासी नाता कूड़, सज्जण नज़र कोए ना आइंदा। राज राजान शाह सुल्तान होए मूर्ख मूढ़्ह, पर्दा दूई ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आई संगत चाढ़्हे नाम रंगत, रंग अमोला बण विचोला आपणा आप रंगाइंदा। नाम गाणा इक्को नाद, अनादी दए वड्याईआ। सो भगत सो सच्चा साध, जिस अन्तर प्रेम रखाईआ। सो गुरमुख गुर रखे लाज, जिस आपणा रंग चढ़ाईआ। सो गुरसिख वजावे साज, जिस आपणा ताल जणाईआ। सो सारे इकट्ठे होए आंढ गवांढ, मेला मिल्या धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सदा वड्याईआ। वड्याई देवे श्री भगवान, जिन्हां इक सेव कमाईआ। आए दर करे परवान, दर दरवाजा इक्को इक खुल्हाईआ। ख़ुशीआं नाल मुड़ के जाण, ग़मी चिन्ता नेड़ कोए ना आईआ। रातीं सुत्यां घर घर मिले श्री भगवान, बण पांधी फेरा पाईआ। गुरसिख फड़े बाल अंञाण, फड़ बाहों गले लगाईआ। लख चुरासी विच्चों लए पछाण, भुलेखे विच कदे ना आईआ। जिन्हां पंज तत्त गोबिन्द दित्ता दान, तिन्हां आत्म आपणे नाल प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार कराईआ। ख़ुशी जाणा घर घर, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। अगला सारे चुकाओ डर, राए धर्म नेड़ ना आइंदा। सोहँ अक्खर लैणा पढ़, निष्अक्खर धार जणाइंदा। सच महल्ले जाणा चढ़, पुरख अबिनाशी आप उठाइंदा। लेखा चुक्के सीस धड़, पंज तत्त रूप ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाता इक बंधाइंदा। घर घर जाओ चाउ घनेरा, दर दर वज्जे वधाईआ। नाता जुड़या तेरा मेरा, दूजा कोए नज़र ना आईआ। जिध्धर वेखो नज़री आए सिँघ शेरा, शहिनशाह आपणा रूप धराईआ। कलिजुग अन्तिम बन्न्हे बेड़ा, बण मलाह फेरा पाईआ। दीन मज़्हब दा छड्ड दयो झेड़ा, झगड़ा रखे ना कोए बेपरवाहीआ। प्रभ सरनाई सच्चा डेरा, भगत भगवान रिहा जणाईआ। नज़री आए नेरन नेरा, दूर दुरडा पन्ध मुकाईआ। मेहरवान कर आपणी मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। सचखण्ड एसे तरां खुल्ल्हा रखे वेहड़ा, गुरमुख चारों कुण्ट नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहली चेत्र सचखण्ड दी रीती दए जणाईआ। आओ वेखो नारद मारे धाह, बोदी आपणी रिहा हिलाईआ। तेरा खेल कोई जाणे ना, भेव ना किसे जणाईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। जुग जन्म दे विछड़े लए मिला, आप आपणा बन्धन पाईआ। निरगुण हो के सेव कमा, सेवा इक्को इक रखाईआ। भगत दुआरा ल्या बणा, लोकमात दए वड्याईआ। अग्गे पिच्छे बैठे हरि डेरा ला, दो जहान वेखे चाईं चाईंआ। साचे सन्तां लए समझा, समझ इक्को इक रखाईआ। सोहँ
ढोला लैणा गा, विचोला बणे बेपरवाहीआ। पर्दा उहला दए उठा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड देवे माण वड्याईआ। सचखण्ड कहे प्रभ तेरी कार, मेरी समझ विच ना आईआ। तिन्नां जुगां विच इक्को दिती धार, दूजे लड़ ना किसे फड़ाईआ। कलिजुग अन्तिम कर प्यार, प्यार प्यार नाल प्रनाईआ। ग़रीब निमाणे कोझे कमले फड़ बाहों दित्ते तार, तारनहार तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। श्री भगवान कहे सचखण्ड सुण ला के कन्न, बेपरवाह आप जणाईआ। लोकमात बेड़ा बन्न्ह, भगत दयां वड्याईआ। बिन भगतां तेरा सोहे ना छप्पर छन्न, तेरे महल्ल ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए जणाईआ। सचखण्ड सुण, जिस वेले भगत मेरे दर आउणगे। सारे इक्को ढोला गाउणगे। गुर अवतार पीर पैगम्बर ना कोए मनाउणगे। खाणी बाणी विच ना ध्यान लगाउणगे। अञ्जील कुरान नाता तोड़ तुड़ाउणगे। वेद पुराण हथ्थ कदी ना लाउणगे। अठसठ तीर्थ लोकमात ना नहाउणगे। साधां सन्तां पिच्छे फिर सुर ताल ना कोई सुणाउणगे। कूड़ी क्रिया विच फस फस, आपणा जन्म ना मूल गवाउणगे। मेरे नाल मिल के हस्स हस्स, इक्को मेरा ढोला गाउणगे। मैं वेखां जा के नस्स नस्स, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मन्दिर इक वडयाउणगे। सचखण्ड कहे प्रभ मेरी हो गई भुल्ल, आपणी भुल्ल बख्शाईआ। मैं ना जाणां तेरी किड्डी वड्डी कुल्ल, जिस विच भगत उपजाईआ। कलिजुग अन्त दुआरा गया खुल्ह, जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। तूं ग़रीब निमाणयां पाया मुल, कीमत आपणे हथ्थ रखाईआ। मैं पहलों तेरा इक्को वेख्या फुल्ल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। सचखण्ड वेख मेरा आदर, जन भगतां आप कराइंदा। पहलों विछावां चिट्टी चादर, गुरमुख उत्ते फेर बहाइंदा। लोकमात खेल करे हो के साबर, सबर इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। मेरे भगत आउँदे ने। गीत मेरा गाउँदे ने। पिछला लेख चुकाउदे ने। नाता साचा जोड़ जुड़ाउदे ने। तेरे घर नूं ब्रह्मण्ड खण्ड बणाउदे ने। पिछली कीती सब दी ढौंहदे ने। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका दर्शन पाउदे ने। भगत कहिण असीं आवांगे। प्रभ आपणे दा दर्शन पावांगे। दूजी हरस ना कोई रखावांगे। अर्श कुर्श दो जहान आपणयां चरणां हेठ दबावांगे। प्रभ साडे ते कीता तरस, दोए जोड़ सीस निवावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर मन्दिर ख़ुशी मनावांगे। भगवान कहे मैं भगतां राह तक्कांगा। तक्क तक्क कदे ना अक्कांगा। जे कोई होर आवे, ओहनूं पिच्छे धक्कांगा। लोकमात ना दिसे सहार, तिन्हां
धर्म राए दी जेल विच रखांगा । बिन भगतां जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव आपणा आपे दस्सांगा। सचखण्ड कहे मैं सेज विछावांगा । कबीर जुलाहे सेव लगावांगा। देवी देवत ना कोई रखावांगा। अलख अभेव तेरे भगतां वेख ख़ुशी मनावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर इक्को इक दृढ़ावांगा। भगत कहिण असीं चलांगे। प्रभ जू तेरा दुआरा मल्लांगे। फेर मूल ना हल्लांगे। तेरे साहमणे हो के खलांगे। तेरी जोती विच रलांगे। आपणी करनीउँ कदे ना हटांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सच दुआरा इक्को मल्लांगे। श्री भगवान कहे जद आओगे। आउँदयां मेरा स्वच्छ सरूपी दर्शन पाओगे। पिछला कीता सब भुल्ल जाओगे। अनडीठा रंग वेख वखाओगे। प्रभ मिले इक्को मीता, मित्र प्यारा संग रखाओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड भगत दुआर, भगत अन्दर हरि निरँकार, हरि निरँकार दा सर्ब पसार, दूजा नज़र कोई ना आइंदा। भगत कहिण सच दस्स भगवान, की तेरी वड्याईआ। असीं ना जाणीए बाल अञ्ञाण, बुद्धि भेव कोई ना पाईआ। किस बिध देवें ज्ञान, आपणा भेव चुकाईआ। साहिब सतिगुर हो मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। भगतो जिस वल करां आप आपणा ध्यान, तिस पढ़न लिखण दी लोड़ रही ना राईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर गाउँदे रहे गान, सो तुहाढ्ढा ढोला गाईआ। पहली चेत्र लख चुरासी अन्दर वड़या आप शैतान, तुहाढ्ढी शरअ दिती मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे रिहा समझाईआ। भगत कहे ना आए भरवासा, अछल अछल्ल भेव कोई ना पाईआ। तूं आदि जुगादि जुग जुग देंदा रहिउँ दिलासा, गुर अवतार पीर पैगम्बर इशारयां उत्ते समझाईआ। किसे ना दस्सया आपणा सच ख़ुलासा, भेव अभेद ना कोई जणाईआ। किसे नूं रती किसे नूं तोला किसे नूं मासा, किसे नूं चमक दएं चमकाईआ। जिन्हां चिर साडा बणें ना दासी दासा, सानूं शांत कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे विच वड्याईआ। भगवान कहे भगतो मेरी अरदास, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। सदा वसां तुहाढ्ढे पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। जिस दा मन होवे उदास, तिस दा आत्म आप समझाइंदा। घर घर जा के पावां रास, सुरती शब्दी काहन नचाइंदा। तुहाढ्ढा लेखा चुकावां दस दस मास, मात गर्भ कोए ना आइंदा। कलिजुग इक्को कम्म ख़ास, बिन भगतां गोद ना किसे बहाइंदा। लख चुरासी होणी नास, सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। तुहाढ्ढे पिच्छे कटी वाट, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप समझाइंदा। भगत अग्गों बैठे दड़, बोल ना कोए
जणाइंदा। जिन्ना चिर अन्दर ना जावें वड़, सानूं सिदक कोए ना आईआ। साडी आत्म लै फड़, परमात्म तेरी अंस अख्वाईआ। वेखीं ग़रीबां कोलों ना जाईं डर, ग़रीब तेरी ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। भगतो मैं तुहाढ्ढे अन्दर वड़ांगा। निरगुण हो के उपर चढ़ांगा। बिन डोरीउँ सुरती फड़ांगा। अक्खर तुहाढ्ढा नाम पढ़ांगा। लख चुरासी नाल लड़ांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी करांगा। साडे नाल कर इकरार, गल्लीं बातीं ना कोए समझाईआ। तेरा खेल चौकड़ी जुग चार, जुग जुग कार कमाईआ। आपणी लिख के दे दे धार, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। शब्द बोल इक जैकार, जै जैकार दए सुणाईआ। हुक्मे अन्दर बन्न्ह प्यार, हुक्मे अन्दर तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, भगत भगवान रहे जणाईआ। जन भगतो तोड़ निभावांगा। जुड़या जोड़ अंग लगावांगा। सृष्ट सबाई छोड़, मन्दिर इक सुहावांगा। सचखण्ड दुआरे तुहाढ्ढी पै गई लोड़, मन्दिर साचा इक वडयावांगा। शब्द अगम्मी लै के आवां घोड़, सोलां कलीआं आसण पावांगा। तुहाढ्ढे बिन नज़र ना आवे कोई होर, होका दे के जगत सुणावांगा। जो साध सन्त कलिजुग पाउदे शोर, शोरस सब दी बंद करावांगा। इक्को हथ्थ पकड़ां डोर, बाकी दी डोरी अन्त कटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल खलावांगा। प्रभ जू सानूं जदों दया कमाएंगा। दस्स की की रंग वखाएंगा। आपणी निशानी की समझांएंगा। किस बिध माता पिता नारी कन्त दा नाता तोड़ तुड़ाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचा खेल किवें कराएंगा। जन भगतो जिस वेले अन्तिम आवांगा। तुहाढ्ढे अन्दर वड़ के दर्शन पावांगा। डूंग्घी कन्दर ताल हलावांगा। सोहँ ढोला मुखों कहावांगा। भैणां भाईआं नूं समझावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप जणावांगा। भगत कहिण प्रभ दस्स भेत, भेव अभेद जणाईआ। तेरा रूप रंग ना कोई रेख, तत्त नज़र कोए ना आईआ। कवण दुआरे करें हेत, मेहरवान नज़र उठाईआ। जुग चौकड़ी खेलां रिहों खेड, तेरा अन्त कोए ना आईआ। गुर अवतारां सिर पुआई तत्ती रेत, भगतां खल्ल पुट्ठी लुहाईआ। तेरा नज़र ना आया हेत, कवण रूप प्यार वटाईआ। तेरा राह तक्कदे रहे नित नित नेत, नैण नैण उठाईआ। हुण वेख आया महीना चेत, बीस बीस नाल मिलाईआ। कलिजुग सुंञा कीता खेत, राखा नज़र कोए ना आईआ। कर आपणी सच्ची वेंत, सूत्र आपणे हथ्थ उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहे वेख, ध्यान ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए जणाईआ। भगत कहिण की तेरा रंग, नज़र कोए ना आईआ। कवण सेज सुहाए पलँघ, आसण
अबिनाशण लाईआ। कवण नाद वजाएं मृदंग, अनरागी भेव खुल्हाईआ। कवण अस्व चढ़ें तरंग, चाल निराली इक रखाईआ। कवण दुआरे दएं अनन्द, अन्तर आत्म रस प्याईआ। कवण दुआरे सुणाएं छन्द, ढोला इक पढ़ाईआ। कवण दुआरे मेटें पन्ध, पांधी नज़र कोए ना आईआ। कवण दुआरे बेड़ा बन्न्ह, आपणे कंध उठाईआ। कवण दुआरे गाएं छन्द, शहिनशाह आपणा नाउँ प्रगटाईआ। कवण दुआरे होवें बंद, दरवाज़ा नज़र कोए ना आईआ। भेव दस्स साहिब बख्शंद, तेरे अग्गे सर्ब अरज़ोईआ। साडा रूप हँ ब्रह्म, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। साडा लेखा कांड कर्म, निहकर्मी निरिच्छत तेरी शहिनशाहीआ। साडा तेरे हुक्मे अन्दर जन्म, तेरा अन्त कोए ना आईआ। कलिजुग अन्तिम प्या भरम, भुलेखा सके ना कोए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर इक्को मंग मंगाईआ। भगतो मेरा घर नकम्मा, नज़र किसे ना आइंदा। कलिजुग अन्त साढे तिन्न हथ्थ लम्मां, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। आप बणाया नाड़ी चम्मां, इट्ट गारा ना कोए लगाइंदा। अन्दर बाहर फिरे भंनां, बण पांधी पन्ध मुकाइंदा । बिन सूरज चन्द चढ़ाए चन्ना, जोती जोत डगमगाइंदा। बिन राग सुणाए कन्नां, अनादी नाद वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा घर आप दरसाइंदा। भगतो मेरा घर डूंग्घा, नज़र किसे ना आईआ। कलिजुग साध सन्त बणया सूंघा, बाहर बैठे ध्यान लगाईआ । पारब्रह्म जिस घर मारे आपणा हूंगा, होकर आपणे नाम जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग, गुर अवतारां देंदा रिहा आपणे हट्ट विच्चों थोड़ा जिहा झूंघा, लोकमात हट्टी दए चलाईआ। जिस दे नाल पंज तत्त वज्जदा रहे तूम्बा, तन्द सतार ना कोए रखाईआ। जे कोई लभ्भण आवे अग्गों करे मूंधा, नैण सके ना कोए उठाईआ। अन्तिम सब नूं फेरे हूंझा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां रिहा सुणाईआ। भगतो मेरा घर निक्का, नज़र किसे ना आइंदा। जिथ्थे खाणी बाणी वेद पुराण अञ्जील कुरान कलम शाही ना कोए चिट्ठा, कातब नज़र कोए ना आइंदा। जिथ्थे भैण भाई साक सज्जण ना कोई मात पिता, पूत सपूत ना कोए अख्वाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपणा वन्डया आपे हिस्सा, दूजा शरीक नज़र कोए ना आइंदा। जे आपणा दस्सां सारा किस्सा, कोटन कोटि जगत कोटन कोटि गुर अवतार लिख लिख लेख ना कोए समझाइंदा। सच पुछो बिन नेत्रां सदा सदा सद दिसा, अक्ख प्रतख आपणी आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप समझाइंदा। भगत कहिण प्रभ करे बखेड़ा, अछल छल एहदी चतुराईआ। किसे नूं कहे दूर दुराडा किसे नूं कहे नेरन नेरा, जे कोई वेखे नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लारा दे के कहे करो जेरा, चार युग गया समझाईआ।
किसे ना दस्सया आपणा डेरा, कवण दुआर सोभा पाईआ। जे कोई पुच्छे केहड़ा वेहड़ा, सचखण्ड दए जणाईआ। जिस सचखण्ड बद्धा बेड़ा, सो नज़र किसे ना आईआ। सब नाल कर के जाएं हेरा फेरा, आदत इक्को इक पकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव जणाईआ । भगतो मैनूं मुढों पई आदत, आपणा आप दयां समझाईआ। किस कोलों करावां इबादत, पूजा पाठ किसे जणाईआ। किसे दे कोलों देवां शहादत, सीस धड़ वंड वंडाईआ। जुग चौकड़ी मैं करदा रिहा बग़ावत, सुख लैण कोए ना पाईआ। जिस नूं आपणे नाम दी दिती दावत, तिन्हां पुट्ठी खल्ल्ह लुहाईआ। जे मैथों पुच्छण मैं दस्सां सही सलामत, सच सलाह जणाईआ। एहो मैनूं पई अलामत, नज़र किसे ना आईआ। मैं ख़ुश रहां विच ख़ुशामंद, खाणी बाणी आपणी ख़ुशामंद विच समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पुछदे रहे प्रभ दस्स आपणी आमद, कवण वेला होएं सहाईआ। तेरा नाम काग़ज़ां उत्ते रख्या अमानत, पोथी बसतिआं विच बंद कराईआ। सृष्ट सबाई बणे अणजाणत, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा जणाईआ। भगत कहिण ना देणा धोखा, पिछली आदत दे तजाईआ। आपणा मार्ग दस्स सौखा, दु:ख नज़र कोए ना आईआ। निरगुण होके देवें होका, हक़ हक़ सुणाईआ। आपणे मिलण दा दस्स मौका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। साचा मौका दस्से भगवान, भेव अभेद जणाईआ। अन्तिम कल हो प्रधान, नाम निशान झुलाईआ। अगम्म अथाह बोले गान, ढोला इक दृढ़ाईआ। सो पुरख निरँजण हो मेहरवान, हँ ब्रह्म करे कुड़माईआ। नाता तोड़े जगत शैतान, शरअ कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए समझाईआ। भगत कहिण तेरा नहीं एतबार, अछल छल अख्वाइंदा। असीं सूली चढ़दे वेखे तेरे यार, जिन्हां नाल प्रेम रखाइंदा। लोकमात होए ख्वार, लोहां तत्तीआं उत्ते बहाइंदा। घरों धक्क के कढ्ढे बाहर, पुरी अनन्द ना कोए सुहाइंदा। दसरथ बेटा ना कोए आधार, बण जंगल खोज खुजाइंदा। तेरे वरगा सानूं नहीं चाहीए यार, जिस दी यारी विच मज़ा कोए ना आइंदा। साडे नैण होए शरमसार, नेत्र अक्ख ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सगला संग वखाइंदा। भगतो अन्त ना करो मख़ौल, श्री भगवान रिहा जणाईआ। सूली चाढ़्हना तवीआं साड़ना मेरा होल, होला इक्को इक रखाइंदा। जे एस तरां ना करां सारे हो जाण अनभोल, मेरा भय ना कोए रखाइंदा। सारे आपो आपणा मारन घोल, पहलवान घर घर नज़री आइंदा। कोटन कौट गुरू दर वज्जे ढोल, पुरख अकाल ना कोए मनाइंदा। एसे कारन सब दे विच रख्या आपणा पोल, पूरा भेव ना किसे जणाइंदा। निक्की ताकी छोटी बारी
अन्दरों कुण्डा देवे खोल्ह, बाकी हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। अलख अलख निरँजण निरँजण साहिब साहिब सतिगुर सतिगुर सारे गए बोल, आपणी बोली नाल समझाइंदा। जे कोई कहे प्रभ आपणा कुण्डा खोल्ह, अग्गों हुक्म नाल डराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणी खेल कराइंदा। भगत कहिण तूं बड़ा चलाक, तेरी चलाकी नज़र किसे ना आईआ। किसे करें पवित पाक, किसे ख़ाक विच मिलाईआ। किसे खोल्हें निक्का ताक, किसे अन्ध अन्धेर फिराईआ। किसे बणाएं आपणा साक, किसे धर्म राए हथ्थ फड़ाईआ। किसे बोटी बोटी देवें काट, किसे भुंन कबाब सीख़ां उत्ते बणाईआ। किसे कहें मैं तेरा बाप, किसे आपणा पुत्त जणाईआ। किसे कहें मैं देवां साथ, किसे नज़र किते ना आईआ। किसे कहें करो पूजा पाठ, किसे कलमा नबी पढ़ाईआ। किसे दरस दिखावें साख्यात, किसे बैठा मुख भुआईआ। किसे देवें आब हयात, किसे अमृत जाम चुआईआ। किसे मिलें विच ख़ुआब, किसे प्रतख रूप दरसाईआ। किसे दस्सें हक़ जनाब, किसे शहिनशाह समझाईआ। जे कोई तैनूं पुच्छे तूं करें लाजवाब, आपणा भेव ना कोए दरसाईआ। कलिजुग अन्त सच्ची कर साडे नाल बात, पिछली कथा ना कोए जणाईआ। जिन्ना चिर ना मेटें अन्धेरी रात, निरगुण नूर ना करें रुशनाईआ। तेरा किसे नहीं देणा साथ, इकल्ला रोवें मारें धाहीआ। तेरी जोत बणे नार कमज़ात, बिन भगतां कम्म किसे ना आईआ। तेरी ख़ुशामंद कर के पुच्छे ना कोई वात, तेरी सिफ्त ना कोए सालाहीआ। सचखण्ड सुत्ता रहें आपणी खाट, तैनूं खटमल जाण खाईआ। अग्गों डर के कहे भगतो मैं तुहाढ्ढा दास, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। अन्दर वड़ के वेखो वसां पास, हर घट बैठा डेरा लाईआ। मैं छड्ड के आया ज़ात, ज़ात तुहाढ्ढी आप प्रनाईआ। जागत सोवत पुच्छां वात, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। आपणा दस्सां सच हालात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। प्रभू तेरे उत्ते नहीं कोई यकीन, भरोसा नज़र कोए ना आइंदा। असीं ग़रीब निमाणे मस्कीन, तूं शहिनशाह अख्वाइंदा। जुग जुग गुर अवतारां पीर पैगम्बरां करें तलकीन, हुक्म हाकम इक रखाइंदा। लोक परलोक तेरे अधीन, अग्गे सिर ना कोए उठाइंदा। तेरा मार्ग इक महीन, नज़र किसे ना आइंदा। तूं साहिब वड प्रबीन, दाना बीना अख्वाइंदा। असीं वेख्या तूं गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों सब कुछ ल्या छीन, ख़ाली हथ्थ सर्ब वखाइंदा। सारे तड़फन जिउँ जल बिन मीन, मीन जल आपणी धार वहाइंदा। तेरा नेत्र वेख्या सीन, सीना सब दा चाक कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। सुणो भगतो साचा छन्दा, हरि साचा सच जणाईआ। श्री भगवान ना पुरख ना कोई बंदा, बंदगी विच कदे ना आईआ। लख चुरासी दिसे अन्धा, नैण अक्ख ना
कोए खुल्हाईआ। जन भगतां आपणी पाए वंडां, वंड इक्को वार कराईआ। वेखणहारा नव नौ खण्डां, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। दरस दखावे कलिजुग अन्तिम हो के नंगा, पर्दा कोए रहिण ना पाईआ। जिस नूं सारे कहिन्दे गए लफंगा, लोफ़र आपणी चाल चलाईआ। तिस दा वज्जे इक मृदंगा, वड मर्दान आप उठाईआ। निरगुण हो के सरगुण देवे संगा, सगला संग रखाईआ। पिछला मेटे सब दा धन्दा, धरनी धरत धवल दए जणाईआ। गुरमुख लख चुरासी विच्चों लग्गे चंगा, जिस जन आपणा मेल मिलाईआ। तरखाण बण के फेरया रंदा, सूत्र आपणा नाम लगाईआ। जट्ट बण के भार चुक्क ल्या कंधा, दो जहानां पार कराए वाहो दाहीआ। जे कोई अग्गों आकड़े हथ्थ विच फड़े डण्डा, मूँह दे भार सर्ब सुटाईआ। जे कोई भज्जण लग्गे प्रेम प्रीती पा लए फंदा, बाहर निकल कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। भगत कहिण आपणी सच्ची दस्स दलील, जो तेरे विच वड्याईआ। साडे कोल ना कोए वकील, जो करे हक़ लड़ाईआ। साडे कोल ना कोए अपील, जो अग्गे लेख लिखाईआ। सानूं आपणा दे यकीन, यकतरफ़ा हाल सुणाईआ। की तूं ओहो जो वस्त्र पहनें नील, आप आपणा रूप वटाईआ। की तूं उह जिन खेल कराया अर्जन कृष्न भील, भेव अभेद रखाईआ। की तूं उह जिस ईसे मूसे मुहम्मद रखाई ईण, ईमान इक्को इक जणाईआ। की तूं उह जिन निरगुण नाम वजाई बीन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दे खुल्हाईआ। भगत जनो मैं ओही उह, ओड़क आप जणाइंदा। जिस नाल कोई ना सके छोह, अंगीकार ना किसे कराइंदा। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर लै के आउँदे रहे ढोआ ढो, नाम संदेसा इक सुणाइंदा। जिस दे हुक्मे अन्दर कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ, पाताल आकाश खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जिन लेखा तज्या छब्बी पोह, आप आपणी कार कमाइंदा। भगत कहिण हो अणझक्क, भय ना कोए रखाईआ। जुग जुग तैनूं लभ्भदे गए थक्क, जंगल जूह नज़र ना आईआ। अट्ठसट्ठ तीर्थ पाणी ल्या लक्क, बण सुआन फेरा पाईआ। वरत रोज़े लए रख, अग्नी तत्त जलाईआ। फिर वी तेरा निकलया अजे ना शक़, संसा सक्या ना कोए मिटाईआ। पंज तत्त काया अन्दर सानूं छड्डया डक्क, तैनूं लज्जया कोए ना आईआ। निरगुण हो के पाई नथ्थ, डोरी आपणे हथ्थ उठाईआ। करया नबेड़ा ना कोए हक़, हकीकत रूप ना कोए दरसाईआ। कोटन कोटि प्याले रस लए छक, अन्त तृप्त नज़र ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान रसना जिह्वा बक, बकते बैठे ध्यान लगाईआ। तूं मेहर नज़र नाल ना ल्या तक्क, करवट आपणी ना अजे बदलाईआ। एसे कर के सानूं तेरे उत्ते शक़, शिकवा सके ना कोए मिटाईआ। जुग चौकड़ी तेरा झोख्या भट्ठ, बण भठियाले सेव कमाईआ।
कलिजुग अन्तिम सारयां कीता इकट्ठ, इक्को मता पकाईआ। भगतो आपणा रखो हठ, दृढ़ विश्वास जणाईआ। जिन्ना चिर श्री भगवान साडे कोल ना आवे नट्ठ, आपणी अक्ख ना लओ खुल्हाईआ। जिन्ना चिर मार्ग ना देवे दस्स, साचा राग आप सुणाईआ। जिन्ना चिर ना होवे साडे वस, आपणी आकड़ छड्डो ना राईआ। जिन्ना चिर निमाणा हो ना जाए ढट्ठ, आपणा बल कोए ना ढाहीआ। तुसीं सारे धन्ने वरगे जट्ट, धन्ना तुहाढ्ढे कोलों शरमाईआ। सारे कहो साडे कोलों माला मणका ना जाए रट, रट्टा इक्को वार मुकाईआ। हिरदे आ के प्रभू वस, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। तूं गा साडा जस, उलटी रीत चलाईआ । असीं तेरे मन्दिर ख़ुशीआं नाल वेखीए नस्स नस, आप आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चल के आउणा साडे घर, इक्को आस रखाईआ। भगवान कहे मैं होवां दास, दासी रूप वटाईआ। मेरे उत्ते करो विश्वाश, दृढ़ निसचा दयां जणाईआ। अन्तिम लै के जावा साथ, अद्धविचकार ना कोए छुडाईआ। मेरे भरोसे पिछले छड्ड दयो पूजा पाठ, अग्गे इक्को करो पढ़ाईआ। प्रभ देवे आपणी दात, अनमुलड़ी आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। भगत कहिण असीं पिछला सब कुछ छड्डांगे। सरन साहिब तेरी लग्गांगे। पिच्छे मूल कदे ना हट्टांगे। रस प्रेम प्रीती चट्टांगे। लाहा इक्को नाम खट्टांगे। तेरा ढोला साचा रटांगे। तीर्थ तट्टां पार टप्पांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे प्यार अन्दर रचांगे। जो प्यार अन्दर रचेगा। सो वेले अन्तिम बचेगा। प्रभ गोदी बहि के हस्सेगा। पिछल्यां राह दस्सेगा। अगल्यां विच वसेगा। सचखण्ड दुआरे नट्ठेगा। प्रभ चरण दुआरे डटेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगत सुहेले रखेगा। असीं तेरा गीत गावांगे। प्रभू इक्को इष्ट मनावांगे। बिन काया मन्दिर दूजे घर ना फेरा पावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरा लख लख शुकर मनावांगे। घर तुहाढ्ढे आऊँगा। निक्की बारी कुण्डा लाहूंगा। ला यारी तोड़ निभाऊँगा। कर प्यारी सेज बहाऊँगा। गुरमुख नार कुआरी आप प्रनाऊँगा। रंग रंगीला पलँघ इक वखाऊँगा। नाम मृदंग सच वजाऊँगा। अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाऊँगा। छन्द छन्द गीत अलाऊँगा। बण पांधी पन्ध मुकाऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाऊँगा। प्रभू किस तरां अन्दर वड़ेंगा। की साथों ना तूं डरेंगा। किस पौड़ी थाणीं चढ़ेंगा। किस मन्दिर विच खड़ेंगा। की अक्खर ढोला पढ़ेंगा। की साडे प्रेम विच मरेंगा। की साडे हिज़र विच सड़ेंगा। की साडे फ़िकर विच आपणी करनी करेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहरवान आपणी किरपा करेंगा। मैं आपणे राह आवांगा। निरगुण निक्का
रूप बणावांगा। बण रस मिट्ठा अन्दर लँघ जावांगा। हो के आप अनडिठा, आपणी कार कमावांगा। गुरमुख पहलों प्रेम प्रीती जिता, फिर आपणा हित समझांवांगा। बण के परम पुरख साचा पिता, मेहर नज़र इक उठावांगा। धुरदरगाही लै के चिट्ठा, काया मन्दिर डेरा लावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच महल्ल इक सुहावांगा। प्रभू उह महल्ल केहड़ा ए। जिथ्थे तेरा सच्चा डेरा ए। दूजा रहे ना कोई झेड़ा ए। तूं नज़री आएं नेरन नेरा ए। घर चढ़े चाउ घनेरा ए। ना सञ्झ ना सवेरा ए। गृह मन्दिर वसे खेड़ा ए। प्रभ लग्गे तेरा डेरा ए। नज़री आए तूं मेरा मैं तेरा ए। ना कोई हेरा ना कोई फेरा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, उह वक्त सुहञ्जणा केहड़ा ए। उह वक्त सुहञ्जणा सच्ची प्रभात, श्री भगवान आप जणाईआ । जिस वेले सोहँ देवां दात, ओसे वेले अन्दर लँघ जाईआ। फेर अग्गले पिछले इकट्ठी करां जमात, पहली दूजी तीजी चौथी वंड ना कोए वंडाईआ । वढ्ढयां छोटयाँ बुढ्ढया नढ्ढयाँ इक्को बन्न्हां नात, इक्को घर सुहाईआ। गुरमुख ढोला गाए मेरा गाथ, सो करे सच पढ़ाईआ। हँ ब्रह्म अनाथां नाथ, नाथ अनाथी लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर इक सुहाईआ। प्रभू मन्दिर तेरा सोहणा ए। आदि जुगादि सदा मन मोहणा ए। ना कोई हस्सणा ना कोई रोणा ए। ना कोई मैला जिहड़ा किसे धोणा ए। ना कोई मन्दिर मसीतड़ शिवदुआला मट्ठ किसे ना गाउणा ए। इक्को साहिब बीठलो बीठल, समरथ सिँघासण डेरा लाउणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर इक्को इक समझाउणा ए। उह घर सोहणा सुहञ्जणा, जन भगत मिले वड्याईआ। करे प्रकाश आदि निरँजणा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। साहिब सतिगुर दयाल बणे सज्जणा, सगला संग निभाईआ। चरण धूढ़ देवे मजना, कँवल नैण वड्याईआ। सन्त सुहेले दरस कर कर रजणा, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। भगत भगवान इक्को दर बहि बहि सजणा, वड्डा छोटा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्गे कोई ना लाए अज पज्जणा, सच सच सच दए समझाईआ।
शक़ नाल मिल्या शकूक, शिकवा रिहा जणाईआ। साहिब सतिगुर बड़ा मलूक, सोहल कोमल नज़र आईआ। जो इस नाल रखे सलूक, सुलाह आपणी दए समझाईआ। किरपा कर करे महिफ़ूज़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आदि जुगादी इक महिबूब, मुहब्बत सच जणाईआ। वेखणहारा उच्च अरूज़, हुजरा इक वड्याईआ। करे खेल आपणी हदूद, हद्द पार
ना कोए कराईआ। वेखणहारा असल सूद, कुल ज़र आपणे हथ्थ वखाईआ। करनहारा नेसतो नाबूद, जड़्ह सब दी रिहा उखड़ाईआ। सोलां साल ना सके कोई ढूंड, ढूंडयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा करे खेल ख़ूब, ख़ूबी सब दी दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोलां साल सोलां इच्छया विच समाईआ। सोलां इच्छया फेर प्या अड़िका, भेव कोए ना आइंदा। अग्गे स्वाल दस्सया निक्का, हुण वड्डा नज़री आइंदा। मुहम्मद कहे मेरा झूठा ना कर सिका, कीता कौल क्यों भुलाइंदा। गोबिन्द कहे मैं वारया पिता, पुत्तर नीहां हेठ दबाइंदा। पुरख अकाल कहे एह तुहाढ्ढा हिस्सा, तुहाढ्ढी झोली पाइंदा। मेरा खेल सदा अनडिठा, नज़र किसे ना आइंदा। वीह सौ वीह बिक्रमी पन्द्रां कत्तक तक्क चार युग दा लिख्या लेखा सब दे हथ्थ फड़ाए चिट्ठा, भावा भावी भाणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बीस बीसा हरि जगदीशा, लेखा सब दी झोली पाइंदा। भावा भगवान बणे बापू, वड वड्डा वड वड्याईआ। वेखणहारा जिन्ना पीता तमाकू, तुख्म सब दा दए उडाईआ। कोई किसे ना मारे आवाज़ हाकू, काकू कलमा नबी ना कोए वड्याईआ। पीर पैगम्बर कहिण वेखो किधरों पै गया डाकू, आप आपणा बल धराईआ। जिस ज़िमी असमान भुआए वांग लाटू, बिन चक्की चक्क टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भावा इक्को इक अख्वाईआ। भावा कहे मैं भगवान, आपणा बल रखाइंदा। भावी कहे मैं बाल अंञाण, धुर दा हुक्म मोहे भाइंदा। एहो भावे दा सच निशान, नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पहलों तोड़ ईमान, जोड़ इक्को चरण ध्यान रखाइंदा । चार कुण्ट सुणी शकाइत, चारों कुण्ट मुख भुआईआ। सारे मंगण प्रभ कर अनाइत, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। इक दूजे दी कोए ना करे फ़रमाइश, सारे बैठे नैण शरमाईआ। क्यों प्रभू आप करन आया अज़माइश, चुगली दूजा कोए ना लाईआ। जिस ने धरती वंड के दिती पैमाइश, गुर अवतार कितयां विच बहाईआ। पिच्छों देंदा रिहा हदाइत, हुक्म हक़ समझाईआ। किसे कोल ना रहे किफ़ायत, करे खेल बेपरवाहीआ। तुआरफ़ करे ना कोए तुआइफ़, तालब तरबयत्त ना कोए वड्याईआ। चार कुण्ट चार जुग पूरी सब दी करनहारा ख़ाहिश, आसा वेखे थाउँ थाईंआ। पहली चेत्र गुर अवतारां पीर पैगम्बरां भगतां लग्गी नुमाइश, निरगुण निरगुण वेख वखाइंदा । नेत्र रोया यशू कराईस, करबला मुहम्मद वेख कुरलाइंदा। मूसा कहे मेरी किसे ना कीती हमाइत, मुफ्त कोहतूर मूँह दे भार डिग के मूँह भंनाइंदा। नानक कहे गोबिन्द पुत्त ना होए नालायक, नानक गोती जोती नूर धराइंदा। पारब्रह्म कहे मेरी इक्को शरायत, शरअ सच सच समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जुग करता आपणे विच समाइंदा। इक होए ज़ीरो, ज़ीरो इक रूप वटाईआ। इक बणे हीरो, हीरो सिफ़रा रूप धराईआ। सिफ़रा होए गुणी गहीरो, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। इक नाल इक बद्धा ज़ंजीरो, ज़ंजीरी आपणा नाम रखाईआ। शाह सुल्तान सुणो फ़कीरो, शहिनशाह रिहा समझाईआ। नेत्र खोल्हो पैगम्बरो पीरो, पारब्रह्म रिहा अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक सिफ़र इक आपणी गंढ्ढ पुआईआ। इक शहिनशाह ज़ीरो ख़ाक, इक पातशाह अख्वाइंदा। इक खोल्हणहारा ताक, ज़ीरो लेखा होए बेबाक, इक आपणा अंक बणाइंदा। राष्ट्रपति इक ख़ाली कराए हाथ, सिफ़रा किसे ना देवे साथ, इक आपणा हुक्म वरताइंदा। कवण जाणे प्रभ की बात, भेव अभेद आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इक ज़ीरो इक इकत्तर इक्को घर कराइंदा ।