३ चेत २०२० बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
तूं मैं इक्को कुछ, अन्तर वंड ना कोए वंडाईआ। बिन वेक्खयां बिन पेक्खयां इक दूजे नूं ल्या पुच्छ, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। भेव अभेदा खोल्लया गुज्झ, पर्दा आप उठाईआ। सार ना पावे मन मति बुध, जगत बल ना कोए सहाईआ। मैं तूं नहीं कुछ, जुग जुग तेरे हथ्थ वड्याईआ। सोचयां किसे ना आवें सोच, लभ्भयां नज़र किसे ना आईआ। कर किरपा कल गया पहुंच, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। साची आ के दस्सी रौंस, तूं मैं रहे ना राईआ। गुरमुख कीते मात गौंस, गुरज नाम हथ्थ फड़ाईआ। तूं मैं मिलण दा होया शौंक, अन्तर अन्तर वेख वखाईआ। लेखा बणया नार खौंत, बीवी बेवा ना कोए जणाईआ। मेहरवान ना जाए औंत, औंतरापन ना कोए रखाईआ। अन्तिम आया आपणे चौंक, चौकन्ना हो के फेरा पाईआ। जिस ने गोबिन्द वखाया पटणा पौंट, पाटल आपणी कार कमाईआ। जिस नूं जप जप थक्के होंट, रसना आपणा बल लगाईआ। सो साहिब अन्दरे अन्दर गया चौंक, हूं हां रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तूं मैं इक्को रूप दरसाईआ। तूं मैं इक तलाश, नेत्र नैण सर्ब तरसाईआ। जिस दा राह तक्के शंकर कैलाश, चोटी पर्बत डेरा लाईआ। जिस दी ब्रह्मा रखे आस, ब्रह्म लेखा दए मुकाईआ। जिस दा विष्नूं होया दास, बण सेवक सेव कमाईआ। जिस दा गुर अवतार गाउँदे राग, बोध अगाध जणाईआ । जिस दी पीर पैगम्बर पढ़दे निमाज़, बण बरदा सजदा सीस झुकाईआ। जिस दी वज्जे सति रबाब, तन्दी तार ना कोए रखाईआ। जिस
नूं कहिन्दे सच अहिबाब, मुहब्बत इक्को इक वखाईआ। जिस नूं कहिन्दे सारे बाप, पतिपरमेश्वर वड वड्याईआ। जिस तों मंगदे सारे दात, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। तिस साहिब दी इक्को जमात, तूं मैं कहिण कोए ना पाईआ। तूं मैं चुक्कया झेड़ा, झंजट आप मिटाया। हरिजन वसया साचा खेड़ा, जिस गृह फेरा पाया। निरगुण हो के बन्न्हया बेड़ा, सरगुण कंध धराया। वेखणहारा गुरू चेरा, चेला गुर अख्वाया। कलिजुग अन्तिम वेखे मेला, मेहरवान वेस वटाया। वसणहारा धाम निवेला, सचखण्ड साचे सोभा पाया। कटणहारा धर्म राए दी जेला, आवण जावण पन्ध मुकाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तूं मैं इक्को घर वखाया। तूं मैं दा इक्को वेहड़ा, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जिस नूं साहिब सतिगुर मिल गया सिँघ शेरा, शेर रूप दए बणाईआ। लख चुरासी गिदड़ां घेरा, जम्बक अन्त रहिण ना पाईआ। जिस गृह अन्दर लग्गा डेरा, दूई द्वैत ना कोए रखाईआ। भगत भगवान इक दूजे नूं कहिण तूं मेरा मैं तेरा, मैं तूं नज़र कोए ना आईआ। जगत नेत्र दिसे अन्धेरा, गुर नेत्र नूर रुशनाईआ। सोवत जागत बन्न्हे बेड़्हा, खेवट खेटा सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। तूं मैं ना कोई लाए तोहमत, तमां विच कदे ना आईआ। करनहारा आपणी रहमत, मेहर नज़र उठाईआ। ग़रीब निमाणयां तारे जिन्हां बद्धी तहिमत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जो प्रभ नाल हो गए सहिमत, पिछला लेखा दए चुकाईआ। हरिजन बणे ना कदे अहिमक, मूर्ख मति रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तूं मैं पन्ध मुकाईआ। तूं मैं मुकया पन्ध, पैंडा रहिण कोए ना पाईआ। जिन्हां मिल्या साहिब बख्शंद, दीन दयाल सच्चा शहिनशाहीआ। अन्तर आत्म देवे अनन्द, रस आपणा आप वखाईआ। पूरब जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, इक्को तन्द बंधाईआ। जगत विछोड़ा कट रंड, आपणे नाल प्रनाईआ। किरपा निधान चाढ़्ह चन्द, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। बण दरवेश मंगे मंग, भिखक आपणी झोली डाहीआ। करे खेल सूरा सरबँग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को जिहा संग, मैं तूं बैठी नैण शरमाईआ। मैं तेरे अन्दर जावां लँघ, तूं मेरा ध्यान लगाईआ। मैं सुहावां तेरी आत्म सेज पलँघ, तूं घुट्ट घुट्ट गलवकड़ी एका पाईआ। पारब्रह्म दा ब्रह्म माणे सच अनन्द, जगत भोग रस नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तूं मैं लेखा दित्ता मुकाईआ। तूं मैं लेखा गया मुक्क, सो सतिगुर आप मुकाईआ। ढोला गाया आपणे मुख, मुखड़ा गुरमुख आप सालाहीआ। जगत तृष्ना मेट भुक्ख, कूड़ी हरस मिटाईआ। कर किरपा आपणी गोदी चुक्क, दोवें भुजां सीस टिकाईआ। तूं मैं इक दूजे नूं दोवें रहे पुच्छ, विछड़यां सुख कोए ना आईआ। इक दूजे नालों फेर ना जाईए रुस्स, रुस्सयां सांत कोए ना आईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। तूं मैं गई हार, जित नज़र किसे ना आईआ। तेरे पिच्छे हो ख्वार, आपणा आप मिटाईआ। तेरे पिच्छे पन्ध मार, बणयां पांधी राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। तूं मैं कहे क्यों होया चुप्प, अगला भेव ना कोए जणाईआ। मन बदले आपणा रुख़, सतिगुर आपणी कला भुआईआ। किस वस्त दी रहि गई भुक्ख, कर किरपा प्रभ पूरी दए कराईआ। जन्म मरन दा मिटया दुःख, नाता पुरख अकाल जुड़ाईआ। होर की अग्गे लैणा पुच्छ, पुच्छ पुच्छ अन्त कोए ना पाईआ। जो जन सीस निवाए झुक, तिस आपणा आप दए वरताईआ। अन्दर वड़ जाए बहि जाए लुक, मुख ना किसे वखाईआ। कर किरपा प्रभ जाए उठ, जोती नूर रुशनाईआ। साचा लहिणा लए पुच्छ, पुश्त दर पुश्त वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत भगवान इक निशान, तूं मैं लेखा दित्ता मुकाईआ।
७ चेत २०२० बिक्रमी जेठूवाल बाहर वाले दरवाज़े दी नींह रखण दे समें
भगत भगवान दा इक दरवाज़ा, दूजा राह ना कोई वखाइंदा। गुरसिख गुर इक काजा, सतिगुर सेव कमाइंदा। जोत शब्द निरगुण राजन राजा, भूपन भूप दया कमाइंदा। उजड़या वसाया फेर माझा, गुर गोबिन्द हो के फेरा पाइंदा। अन्तिम अन्त रखे लाजा, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। पुरख अकाल बणया दादा, पूत सपूते वेख वखाइंदा। हरिसंगत सीस पहनाए ताजा, साचा लेख लिखाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म दी साची नींह, हरिसंगत लेखा चुकाए साढे तिन्न हथ्थ सीं, अन्दर आया लख चुरासी विच रहिण ना पाइंदा। हरिसंगत सीस गुर शब्दी ताज़, तख्त निवासी आप रखाइंदा। दया सिँघ दर देवे दाज, धर्म मति दी जड़्ह लगाइंदा। बिशन सिँघ मारे आवाज़, जन्म जन्म नाल समझाइंदा। मति सति दा सति जहाज़, सति सतिवादी आप चलाइंदा। देवे वड्याई मिस्तरी राज, मिसल श्री भगवान बणाइंदा। हरिसंगत स्वारे काज, जो गुरसिख दर आ के सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान शब्द सरूपी गुण निधान, निरगुण दाता पुरख बिधाता साची धार आप चलाइंदा। दो दस दा दर दरवाज़ा, सच धार वडयाया। सोलां सोलां खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक ख़ुदाया। इक्की नौ बोध अगाधा, शब्दी शब्द समझाया। उपर बैठ वड राजन राजा, जन भगतां फड़ बाहों पार कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची करनी आप कमाया।
७ चेत २०२० बिक्रमी जेठूवाल हरि भगत दुआर
पारब्रह्म प्रभ तेरा सदका, मिले माण मोह वडयाया। ग़रीब निमाणा निर्धन अदना, बलहीण नैण शरमाया। तेरा लेखा कृष्न बध का, बद्धक मंग मंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडयाया। बद्धक मार तीर, तीर निशानया। बद्धक वेख अख़ीर, आख़र पछतानया। बद्धक वेख अख़ीर, हरि साहिब गले लगानया। तीर देवे नाम निधानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान सुल्तानया। गोडे उपर पैर पसार, चरण कँवल रुशनाया। दोहां अन्दर खेल अपार, नज़र किसे ना आया। प्रेम रत डिगे आपणी धार, सच प्रीती चरण रंग रंगाया। बद्धक रोवे ज़ारो ज़ार, वेख वेख कुरलाया। कृष्न कहे मेरा सच विहार, सच सच जणाया। तेरा निशाना अपर अपार, मेहरबाना रंग रंगाया। लेखा जाणे आदि करतार, कादर वड वडयाया। दोहां चरणां दे विचकार, प्रेम रत वहे वाहो दाहया। कृष्न काहन करे ग़ुफ्तार, सच सच जणाया। दर दरवाज़ा अपर अपार, चरणां दोहां विच रखाया। नव दुआरे बद्धक करे हाहाकार, दसवें सांतक सति रखाया। नव दस दा सति विहार, सोलां कलां सोलां इच्छया दए वडयाया। इक्की नव खेल अपार, पारब्रह्म प्रभ भेव जणाया। सच सच दा सच विहार, सच सच समझाया। जिउँ कृष्न तेरा करे आधार, घाउ आपणे तन लगाया। तिउँ श्री भगवान निरगुण जोत करे आकार, निराकार सरूप धराया। ग़रीब निमाणयां कोझे कमल्यां पतित पापियां देवे तार, जिस जन देवे चरण सरन सरनाया। मेला सोहे अन्तिम वार, कलिजुग मिले वडयाया। सेवा करे आप करतार, करनी करता आप कमाया। भगत दुआरे खोल्ह कवाड़, दर दरवाज़ा इक्को इक वखाया। उपर लेख लिखे सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जै जै जैकार करे लोकाया। हरिसंगत सिर पहनाया ताज, ताजां वाले राए धर्म हथ्थ फड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जगत जुग लहिणा लहिणेदार झोली पाया। दरवाज़ा कहे मैं साची सेव कमाऊँगा। जन भगतां राह तकाऊँगा। सोहँ ढोला इक सुणाऊँगा। हरिसंगत दे माण जगत वडयावांगा। हरि भगतां दे ज्ञान गुरमुख तार वजावांगा। सच धर्म सच निशान इक्को इक वखावांगा। आपा कर कुरबान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दरवाज़ा कहे दरबान अख्वावांगा। जन भगतां हो मेहरबान, फड़ बाहों पार लगावांगा। मनमुख जीव शैतान, मूँह दे भार सुटावांगा। गुरसिख साची सिख्या इक दरसावांगा। सज्जा चरण अग्गे रखा के, पहला कदम टिकावांगा। बल राजा मेल मिला के, बावन पन्ध मुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक्को वर, वर आपणी झोली पावांगा। जन भगत सज्जा चरण अग्गे टिकाउणगे। माण
हँकार आपणे विच्चों कढ्ढाउणगे। दोए जोड़ सीस झुकाउणगे। पिछली भुल्ल बख्शाउणगे। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना जिह्वा गाउणगे। सिधे चल के सच दुआरे दर्शन पाउणगे। काम क्रोध लोभ मोह हँकार जन्म कर्म दे दु:ख मिटाउणगे। सज्जे खब्बे नेत्र ना कोई उठाल, नीवीं नज़र ध्यान लगाउणगे। साहिब सतिगुर हो दयाल, गल पल्लू वास्ता पाउणगे। जिन मन होए शैतान, तिन्हां गुरमुख संग ना कोई रखाउणगे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना बणे अणजाण, नीच कर्म कुकर्मी दो जहानी धक्के खाणगे। दरवाज़ा कहे जो मेरे अन्दर लँघेगा। निउँ चरण प्रीती मंगेगा। बुरी नीती कोई ना रखेगा। सतिगुर मार्ग इक्को दस्सेगा। हर हिरदे विच वसेगा। जो सतिगुर प्रेम फसेगा। पिच्छे फेर कदे ना हटेगा। इक्को सोहँ ढोला रटेगा। राए धर्म कोलों बचेगा। सच दुआरे बहि सजेगा। भगत दुआरे भगतां नाल फबेगा। मनमुखां पर्दा कोई ना कजेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल इक्को गज्जेगा। दरवाज़ा कहे सुणो ला कर कन्न, शब्दी शब्द खेल खलाइंदा। बद्धक प्यार कृष्न चरण कँवल, नव दस्स वंड वंडाइंदा। कलिजुग अन्तिम बेड़ा बन्न्ह, साचा राह वखाइंदा। धुरदरगाही इक धन, नाम निधान इक सुणाइंदा। मैनूं वेख फेर जाणा अन्दर लँघ, मेरे वेंहदयां सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब नूं चेते आइंदा। नेत्र हुंदयां ना होणा अन्न्ह, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। मेरा कहिणा लैणा मन्न, मैं अग्गे पुरख अकाल मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा इक्को वर, मेरी सेवा इक्को लाइंदा।
८ चेत २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
जन भगतां नाम दृढ़ावांगा। दूरों आउँदयां राह वखावांगा। ढोला गाउँदयां नज़री आवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, घर साची सेव कमावांगा। सेवा करां बण दरवेश, दर दरवाजा सीस झुकाया। सीस निवाइण ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, नित नवित्त ध्यान लगाया। भगत भगवान करे हेत, हितकारी वड वडयाया। बीस बीसा महीना चेत, किस्मत मात फुलवाड़ी महकाया। बद्धक नेत्र लए पेख, दोए चरण धार लए समझाया। कलिजुग अन्तिम धरे भेख, भेस अवल्लड़ा आप वटाया। जगत दस्से ना कोई रेख, कलम शाही बणत बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर दरबान मंग मंगाया। दर दरवेश बण दरबान, भगत दुआर अलख जगाइंदा। मेरी करनी कर परवान, प्रभ तेरे चरण ध्यान लगाइंदा। शाह पातशाह सच्चा सुल्तान, शहिनशाह इक्को इक
अख्वाइंदा। तख्त निवासी नौजवान, भूपत भूप भेव ना आइंदा। योद्धा सूरबीर राज राजान, धुर फ़रमाणा हुक्म अल्हाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, सति प्रधानगी आप कमाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड आपे वेखे मार ध्यान, मेहर नज़र नरायण नर निरँकार आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, अभुल भुल्ल कदे ना जाइंदा। मंगे मंग चरण कँवल सीस, नेत्र नैण नैण ध्यान लगाईआ। किरपा कर साहिब जगदीश, मेहरबान तेरी वड्याईआ। हरिसंगत दस्सां इक हदीस, सच सच पढ़ाईआ। माणस जन्म लैणा जीत, अजन्म रूप ना कोई वटाईआ। साहिब सतिगुर दा इक्को गीत, दर आउँदयां दए समझाईआ। हिरदे वसाओ आपणे चीत, चेतन रूप कराईआ। दर्शन पाओ इक अतीत, दर घर साचे मिले वड्याईआ। काया करो ठंडी सीत, अग्नी तत्त ना लागे राईआ। नाता छुट्टया मन्दिर मसीत, भगत दुआर भगवन नूर रुशनाईआ। सदी बीसवीं रही बीत, दूजा अवर ना कोए सहाईआ। सब दे होणे ख़ाली ख़ीस, बेपरवाह खेल खिलाईआ। मैं नेत्र वेखां ठीक, दर दरवाजा रिहा जणाईआ। जिन हस्त कीते कीट, कीटों हस्त बणाईआ। तिस नाल लाओ प्रीत, लग्गी प्रीत ना कोए तुड़ाईआ। सतिजुग दी साची रीत, सतिजुग कलिजुग विच बदलाईआ। प्रभ का खेल सदा अनडीठ, सार किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। दर दरवाजा रिहा कूक, कूक कूक जणाईआ। भगत भगवान दे साचे पूत, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण ताणा पेटा सूत, तन्द आपणे नाम बंधाईआ। वेखणहारा तत्त काया कलबूत, तत्त वस्तू आपणी दए जणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेला सच्चे महिबूब, मुहब्बत इक्को इक रखाईआ। भगत दुआर दी भगवन हदूद, भावी नेड़ कोए ना आईआ। इक्को मंज़ल मंज़ले मकसूद, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। पारब्रह्म प्रभ देवणहारा असल नाल सूद, शरअ फ़ी सदी आपणा नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दर दरवाज़े तेरा दर्दी दरद, दस्तगीर आप अख्वाईआ। तेरा होण ना देवे हर्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं खड़ा होणा बण के मर्द, सच मर्दानगी दए जणाईआ। तेरे मस्तक धुर दी फ़रद, लेख अलेख दए जणाईआ। करे खेल आप असचरज, अचरज रीत चलाईआ। कूड़ कुड़यारे देणा वर्ज, सच सुच्च समझाईआ। आपणा पूरा करां फ़र्ज़, फ़रमांबरदार बण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरी पुश्त आपणा हथ्थ रखाईआ। श्री भगवान तेरा हुक्म मंज़ूर, मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। सद वसां तेरे हज़ूर, हाज़री आपणी इक्को वार लगाईआ। तेरा लै के जोती नूर, तेरे भगतां करां रुशनाईआ। राह तक्कां नेड़े दूर, दूर दुराडा ध्यान लगाईआ। जन भगतां सज्जे चरण दी धूढ़, धुर दी खेल वखाईआ।
चतुर सुघड़ बणन मूर्ख मूढ़्ह, जो मेरे विच्चों अग्गे चरण टिकाईआ। तूं ओन्हां बख्शीं सर्ब कसूर, जो आयण दर सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। जो तेरे विच्चों लँघणगे। काया चोली रंग रंगणगे। नाम मंग इक्को मंगणगे। प्रभ संग रहि रहि वसणगे। भुक्ख नंग दर्द दु:ख कटणगे। आत्म अनन्द प्रेम रस चक्खणगे। साहिब सतिगुर दे साचे चन्द, जीवां जंतां राह दस्सणगे। दर्शन पा हरि बख्शंद, प्रेम प्रीती विच नच्चणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान इक्को घर वसणगे। दरवाजा कहे मोहे दे ज्ञान, आपणा नाम दृढ़ाईआ। किस बिध तेरे भगतां करां पहिचाण, लख चुरासी विच्चों वेख वखाईआ। निरगुण बोले गुण निधान, गुण आपणा दे समझाईआ। भगत भगवान खेल महान, महिमा अकथ वड्याईआ। तेरे सनमुख आ के सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन ढोला गाण, सो मंज़ल आपणी पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच समझाईआ। दरवाज़ा कहे प्रभ जे कोई तेरा ढोला झूठा गावे, रसना नाल सुणाईआ। मेरी पहिचाण विच ना आवे, धोखा करे विच लोकाईआ। श्री भगवान अग्गों समझावे, दे मति रिहा जणाईआ। साचा भगत दर आ के सीस झुकावे, धूढ़ी मस्तक टिक्का लाईआ। सोहँ ढोला सच्चा गावे, अन्तर ध्यान लगाईआ। सज्जा चरण फेर उठावे, नेत्र नैण शरमाईआ। बण निमाणा दर दर्शन पावे, घर साचे वज्जे वधाईआ। मनमुख ना कोई सीस झुकावे, धूढ़ी टिक्का ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवन, सच ज्ञान इक्को दए जणाईआ।
९ चेत २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
लछमी कहे दस्स आपणे लच्छण, इक्को मंग मंगाईआ। मेरी सेजा दिसे सक्खण, विष्नूं रंग ना कोए रंगाईआ। प्रभ मैं तैनूं आई दस्सण, बण बण पांधी राहीआ। लोकमात भगत भगवान इक्को घर वसण, वज्जे सच वधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र तक्कण, नैण नैण उठाईआ। पिछला लेखा सारे छड्डण, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। पंज तत्त नाता टुट्टया हड्डण, मास नाड़ी तत्त ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर मिले माण वड्याईआ। लछमी कहे प्रभ बेपरवाह, बेपरवाही खेल खलाइंदा। नानक कबीर दस्सया राह, मार्ग इक्को इक जणाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेस वटा, अवल्लड़ी कार कमाइंदा। जोती जाता नूर धरा, नूर नुराना डगमगाइंदा। पिछली रीती सब
उलटा, उलटी कल वरताइंदा। मन्दिर मसीती पन्ध मुका, लिखण पढ़न वक्त चुकाइंदा। सच दुआरा इक सुहा, सोभावन्त वडियाइंदा। भगत भगवान कर रुशना, ज़मीर रोशन आप कराइंदा। मेहरबान बख्श गुनाह, बेनज़ीर खेल कराइंदा। दर दुआर इक वडया, दर्दी दर्द वंड वंडाइंदा। चोबदार कोई दिसे ना, दुआरपाल ना कोई वखाइंदा। जै विजे मारन धाह, नेत्र नैण नीर शरमाइंदा। लोकीं कहिण मैं लच्छम माँ, भेव अभेद जणाइंदा। तेरे कहिणे श्री भगवान आपणा बल ल्या धरा, अछल छल आपणी खेल कराइंदा। निरगुण हो शहिनशाह, पातशाह आपणा रंग वखाइंदा। लोकमात भेव चुका, पर्दा आप उठाइंदा। भगत दुआर इक सुहा, श्री भगवान आसण लाइंदा। सच दरवाजा दए बणा, सेवक शब्दी नज़री आइंदा। आत्म परमात्म रिहा जगा, सोया कोई रहिण ना पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव माण गंवा, शक्ती आपणे विच समाइंदा। धुर फ़रमाणा हुक्म जणा, लेख अलेख वडियाइंदा। आत्म तैनूं गया भुला, साडी सार कोई ना पाइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा नेत्र नैण लए तका, ताजर नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप समाइंदा। लछमी कहे मैं की दस्सां, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। नाले रोवां नाले हस्सां, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। अन्तिम कीहदे कोल वसां, मेरी पत नज़र कोई ना आईआ। अब्बड़वाही उठ उठ नट्ठां, भज्जां वाहो दाहीआ। एको नाम सच्चा रटां, सो पुरख निरँजण ढोला गाईआ। मैहन्दी रंगले वेखां हथ्थां, नैण कज्जल धार शरमाईआ। मेरी पलक ना खुल्हीआं अक्खां, आख़र मेल ना कोए मिलाईआ। मैं हथ्थ मथ्थे ते रखां, सोच सोच विच समाईआ। बौहड़ी बौहड़ी वास्ता घत्तां, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मैं किहा हासे विच ठट्ठा, प्रभ ठोकर गया लगाईआ। निरगुण हो के भगत दुआर जा के वसां, विष्नूं आपणी उंगली लाईआ। जन भगतां फड़ फड़ कीता इकट्ठा, इक्को गंढ्ढ पुआईआ। पिछला मेटया पिच्छे रट्टा, अग्गे इक्को राह जणाईआ। राग गौण दी लोड़ रहे ना भट्टां, ढाडी मिले ना कोए वड्याईआ। साचा ढोला दस्सया जट्टां, इक्को नाम जणाईआ। ग़रीब निमाणयां लेखे लाए इट्टां, इट्ट ना जाणो अटकण दए कढ्ढाईआ। जिस भगत दुआरे काग़ज़ दबाया चिट्टा, चिट्टी धार वखाईआ। सच सच करे साचा हित्ता, हितकारी सेव कमाईआ। पिच्छों जगत जहान रहि जाए किस्सा, कासर बिन करनीउँ पार कराईआ। दर दरवाजे अग्गे दिसा, दृष्ट इष्ट इक जणाईआ। मेरे वल कर के पिट्ठा, बैठा मुख भुआईआ। लछमी कहे निरगुण हो के बणया निक्का, घर घर अन्दर आपणा आसण लाईआ। मैं जाणया मैं इकल्ली दा हिस्सा, माण विच माण रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच दए वड्याईआ। लछमी कहे मैं होई हैरान, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। बाली नढ्ढी बणी रही जवान, जोबन इक हंढ्ढाईआ। लाल भूशन पहन
रकान, तन शृंगार रखाईआ। नाता जोड़ विष्नूं भगवान, भगवन आपणे घर वसाईआ। अछल्ल छल करया महान, भेव अभेद छुपाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों दवाउदा रिहा ब्यान, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाईआ। कलिजुग अन्त हो प्रधान, शहिनशाह आपणा खेल कराईआ। दर दरवाजा इक निशान, सचखण्ड निवासी आप सुहाईआ। बिन भगतां कोई ना लभ्भे विच जहान, जाण पहचान ना कोए कराईआ। लछमी वेख टुट्टा माण, गल पल्लू वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दरबान दुआरपाल इक्को इक वखाईआ। दर दरवाजा दुआरपाल खड़ेगा। सुण लछमी बिन भगतां अन्दर कोई ना वड़ेगा। भगत भगवान दी सेजे चढ़ेगा। तेरा पल्लू वेख वेख डरेगा। सालू रत्तड़ा तेरे नाल लड़ेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल इक्को इक हरी दा। लछमी कहे की मैं बाहर रहांगी। श्री भगवान कोल ना बहांगी। आपणा हाल अहिवाल ना कहांगी। दूर दुराडा विछोड़ा किस तरां सहांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरी सरनी साची पड़ांगी। सुण लछमी सच विहार, श्री भगवान आप जणाइंदा। विष्नूं नाल तेरा प्यार, विष्नूं सांगोपांग सेज हंढ्ढाइंदा। बाशक तशका सेवादार, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र उठाइंदा। वर देवे निरँकार, दयावान वड्याईआ। तेरा लाल भूशन अपार, अपरम्पर वेख वखाईआ। चरण झस्सणा तेरी कार, साची सेवा सेव समझाईआ। घर घर आप निरँकार, निरगुण आपणी कार कमाईआ। भगत दुआर सेवादार, दर दरवाजा वेख वखाईआ। दस चेत दहि दिशा पावे सार, दो जहानां भेव चुकाईआ। दस दो दे आधार, बारां साल आपणी कार कमाईआ। वीह सौ अट्ठ बिक्रमी पहली चेत हुक्म दित्ता निरँकार, दस चेत लेखा लिख्त लेख वड्याईआ। दीपक जोत जगे चिराग, बाकी दीपक गुल कराईआ। बिन नाड़ी पंज तत्त तत्त रखी लाज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। बारां साल शब्द संदेस, दिवस रैण जणाइंदा। बीस बीसे कर वेस, आपणा खेल वडियाइंदा। तेरे कोल रिहा हमेश, वेला अन्त भगतां हथ्थ फड़ाइंदा। नाल रलया गुर दस्मेश, सच्चा इक्को नज़री आइंदा। लाल रंग प्रभ साचे दा साचा वेख, कमर पीला बन्धन पाइंदा। गोबिन्द नाल गोबिन्द खेल, हरि ख़ालक ख़लक जणाइंदा। तेरी सुंञी वेख सेज, जन भगतां रुत्त सुहाइंदा। जिन्हां मातलोक रिहा भेज, पिच्छे आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। साल बारवें होए कृपाल, किरपा आप कराईआ। दस चेत वीह सौ वीह बिक्रमी जामा पहन लाल, लालन आपणा रंग वखाईआ। तेरा हल्ल करे स्वाल, लहिणा झोली पाईआ। तेरे नैण होए बेहाल, रोंदयां नीर वहाईआ।
भगत दुआरे हरि भगत लए स्वार, दस चेत मिले वड्याईआ। अन्ध अन्धेरा बेमिसाल, चन्द नूर ना कोए रुशनाईआ सज्जे पासे दीन दयाल, खब्बे पासे सिँघ प्रीतम समझाईआ। अद्धविचकार दया सिँघ लाल, बिशन सिँघ सेव कमाईआ। तूं आउणा आपणी चाल, चाल निराली इक रखाईआ। चरणी लग्गणा पुरख अकाल, अकाल दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, दस चेत शब्द लिख्त लए वेख, बिन नाम दए वड्याईआ। श्री भगवान जिस वेले दरवाजा लँघांगी। मैं वेख के कोझे कमले स्त्री पुरुष संगांगी। तेरे दुआरयों ख़ैर किस तरां मंगांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, आदि जुगादि जुग जुग तेरे नाल हंढ्ढांगी। दरवाजे अग्गे जिस वक्त आवेंगी। प्रभ चरण ध्यान लगावेंगी। भगत भगवान वेख ख़ुशी मनावेंगी। ग़रीब निमाणयां विच आपणा झट्ट लँघावेंगी। मेरा भाणा सहि के शुकर मनावेंगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे रंग वखावेंगी। माणस वेख मेरे नैण शरमाउणगे। कमलीए झल्लीए माणस नहीं उह मेरे भगत, जो सोहँ ढोला गाउणगे। हुण तेरा नहीं वक्त, आपणी रीत चलाउणगे। मैं सब दी खिच्ची शक्ति, शक़ विच सारे नीर वहाउणगे। इक दुआरे दिती बरकत, बरख़िलाफ़ सारे रौला पाउणगे। मेरी नज़र ना आई किसे हरकत, हरज़ आपणा सब कराउणगे। जिस बणाई ख़लकत, तिस ख़ालक कोलों मुख शरमाउणगे। मैं वेखां सब दी ख़सलत, मैथों भेव की छुपाउणगे। बिन हरि प्रेम ना कोई ऐशो इशर्त, आशक माशूक दोनों नीर वहाउणगे। बिन साहिब सतिगुर कोई ना मेटे हसरत, हसद बिन साहिब ना कोई मिटाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बिन भगतां भगवन संग ना कोई रखाउणगे। श्री भगवान की एह तेरा संग, जिन्हां देवें माण वड्याईआ। मैं वेख्या एन्हां घर भुक्ख नंग, भुक्ख्यां देण दुहाईआ। श्री भगवान कहे एह साचे चन्द, मेरा नूर किरन रुशनाईआ। सदा हस्सण बत्ती दन्द, नेड़े दु:ख ना कोई रखाईआ। प्रेम प्यार इक अनन्द, रस इक्को इक जणाईआ। जिन्हां वेंहदयां श्री भगवान पै जाए ठंड, ठांडा दरबार इक दरसाईआ। तेरे नाल पिच्छे गई हंढ्ढ, अग्गे भगतां मेल मिलाईआ। बेशक खोल्ह लै आपणी गंढ्ढ, लछमी तेरी लोड़ रही ना राईआ। ना सुहागण ना रंड, अद्धविचकार रखाईआ। जे भगतां नाल मिल के गावें सोहँ छन्द, फेर मिले वड्याईआ। आ वेख की कहिन्दा गुजरी दा चन्द, सच संदेस सुणाईआ। मैं मंगी इक्को मंग, प्रभ मिले सच्चा माहीआ। नित नवित्त दा दरवाजा वेखां लँघ, आवां जावां वाहो दाहीआ। ना कोई पर्दा ना कोई कंध, उहला कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ। प्रभ मैं भगत दुआरे आवांगी। लाल भूशन इक सुहावांगी।
तन भबूती ख़ाक रमावांगी। तेरा ढोला साचा गावांगी। लख लख शुकर मनावांगी। चरण कँवल सीस टिकावांगी। नेत्र नैण शरम मिटावांगी। जन भगतां वेख आपणा शंका दूर करावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सोभा पावांगी। की तेरे भगत मेरा सगन मन्नाउणगे। दुआरे आपणे विच बहाउणगे। बैठी फेर ना बाहर कढ्ढाउणगे। आपणी रीती सच सखाउणगे। मैनूं आपणी सेव लगाउणगे। गीत तेरे सोहले गाउणगे। विचोले कौण कौण रखाउणगे। जो अन्दर बाहर भाउणगे। ना जागणगे ना साउणगे। पिछली कीती ढाउणगे। अगली बणत बणाउणगे। मैनूं तेरे नाल मिलाउणगे। मिल आपणी ख़ुशी वखाउणगे। सिरोपा की चढ़ाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेस इक्को इक अलाउणगे। दस चेत दा पिछला सरोपा, वीह सौ तेरां बिक्रमी याद कराईआ। साधां सन्तां राज राजानां वखाया नरेल गिरी दा खोपा, खोपरी विच नज़र किसे ना आईआ। आपणा दस्सया ना किसे मौका, मोतबर बणन कोए ना पाईआ। सब नाल करया धोख़ा, धुख़दा धूआं अग्ग ना किसे सुलगाईआ। वेख लछमी पहली चेत आया मौका, सत्त चेत धार दिती बणाईआ। दस चेत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, तेरा सगन दए वखाईआ। तेरा सगन भगतां नाल पावांगा। सत्त साल दा रखाया नरेल, ख़ुशीआं नाल खलावांगा। पंज पंज पैसे तेरी झोली करन ढेर, तेरे सुभर सालू गंढ्ढ पुआवांगा। वक्त हथ्थ नहीं आउणा फेर, फ़ैसला इक्को वार करावांगा। ना कोई ज़बर रहे ना ज़ेर, ज़ाबर इक्को इक दरसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिन रूप रंग खेल महान, लछमी नज़र ना आए किसे रकान, शब्दी शब्द कर प्रधान, निहकर्मी कर्म कमावांगा।