पुस्तकालयभाग १४

१० चेत २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

लछमी वेखे नैण उठा, नेत्र नैण खुल्हाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों वेला गया आ, थित वार ना कोए जणाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर वेंहदे गए राह, निज नेत्र ध्यान गए लगाईआ। जिस शिव ब्रह्मा विष्न सेवा लए लगा, साची सेवा मोहे समझाईआ। सच दुआरे कुद्ददी रही नाल चाअ, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। सच भूशन इक रंगा, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। जोबन जवानी इक हंढ्ढा, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। साची सेजा इक सुहा, सुहञ्जणी मात सोभा पाईआ। पीआ प्रीतम इक मना, आसा तृष्ना ना कोई उठाईआ। नित नित दर्शन पा, सांतक सति समाईआ।

अंगीकार कर बेपरवाह, अंगण अंगण इक वड्याईआ। करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। बेनज़ीर नज़र किसे ना आईआ। कलिजुग अन्तिम वेस वटा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जुग चौकड़ी लहिणा देणा देवे मिटा, लेखा कोई रहिण ना पाईआ। भाणा कहिणा दए समझा, सहिज सहिज सुखदाईआ। गोबिन्द इशारे नाल दित्ता समझा, शब्द नाद शनवाईआ। बाले नीहां हेठ दबा, धरत धवल दए वड्याईआ। अन्त संदेसा जगत सुणा, सच सच समझाईआ। अन्तिम आवे बेपरवाह, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। निहकलंका नाउँ रखा, डंका शब्द वजाईआ। पिछला लेखा देवे मिटा, अग्गे मार्ग इक रखाईआ। बीस बीसा होए रुशना, इक दो तिन्न चार पंज रंग वखाईआ। छेवें छहबर इक्को ला, अमृत मेघ बरसाईआ। सतवें सति सतिवादी खेल रचा, दस चेत दए वड्याईआ। सति धर्म दी नींह रखा, शब्दी राग सुणाईआ। लिख्त भविक्ख्त आप करा, कलम शाही गंढ्ढ पुआईआ। वेला वक्त इक सुहा, देवे माण वड्याईआ। धुर दी रीती दए जणा, साची सिख्या सिख समझाईआ। अनडिठड़ा बाला भेंट चढ़ा, मात गर्भ होए सहाईआ। रकशा करे वड मेहरबान, मेहर नज़र उठाईआ। गुरसिख कुखे जो जन लेटे आ, तिस पिछला लेखा रहे ना राईआ। अन्तर अन्तर लहिणा दए चुका, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अगला भेव अभेव जणा, भेव इक समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगा, सच सच जणाईआ। लच्छम हुलारा दए लगा, तार सतार हिलाईआ। उठ नेत्र लै खुल्हा, ख़ालक रिहा जणाईआ। जिस रचना दिती रचा, अन्त वेखे चाईं चाईंआ। जिस वस्त्र दित्ता पहना, लाल गुलाला रंग रंगाईआ। जिस मन्दिर दित्ता सुहा, छप्पर छन्न सुहाईआ। जिस सगन दित्ता मना, मेहर नज़र उठाईआ। जिस गोदी ल्या बहा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा कराईआ। साचा खेल दस चेत, बीस बीसा आप वडियाइंदा। जिस दा लेखा नेतन नेत, आपणी कार कमाइंदा। सो साहिब भगतां करे हेत, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। बाल्यां कोलों दस्से भेद, मात गर्भ खोज खोजाइंदा। वेखणहारा सदा हमेश, अभुल भुल्ल कदे ना जाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेले खेल, बण खलारी फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार कराइंदा। लछमी सुण शब्द संदेसा, अन्तर ध्यान लगाईआ। ख़ाली दिसे बाशक सेजा, शेश ना कोई वड्याईआ। सच संदेसा कवण दुआरे भेजा, नेत्र नैण उठाईआ। ख़ाली वेखे विष्नूं सेजा, कँवल नैण नज़र ना आईआ। कोई ना खोल्हे अगम्मी भेदा, भरम ना कोए तुड़ाईआ। नेत्र रोवण चारे वेदा, शास्त्र सिमरत रहे कुरलाईआ। गीता ज्ञान ना जाणे लेखा, अञ्जील कुरान ना पर्दा लाहीआ। खाणी बाणी कहे रब्ब अछल अछेदा, वल छल आपणी कार कमाईआ। सच संदेसा प्रभ एका भेजा, लिखण पढ़न विच ना आईआ। कवण दुआरे प्यार करे बैठा दलीजा, दिलबर सहिजे सच्चा

माहीआ। किस नाल करे साची रीझा, सच प्यार जणाईआ। कवण प्रेम जिस विच पतीजा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। मैं नेत्र वेखां ला ला नीझा, नज़र किते ना आईआ। भेव ना पाए चाचा भतीजा, बाबे गुर जगत सिख भतीजे नज़र किसे ना आईआ। किरपा करे मोहे नज़री आवे जीजा, सच सिँघासण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव चुकाईआ। लछमी कहे दस चेत गया आ, नव नौ चार रहिण ना पाया। मैं बैठी चेता भुला, पिछला लेख भुलाया। अन्त संदेसा गया आ, धुर फ़रमाणा आप जणाया। श्री भगवान सच दुआरे डेरा ला, भगत दुआर इक सुहाया। जुग जन्म दे विछड़े मेल मिला, दुखड़े दर्द मिटाया। शरअ शरीअत इक समझा, चार वरन उठाया। आत्म परमात्म मेल मिला, ब्रह्म पारब्रह्म दृढ़ाया। साची रीती इक चला, सतिजुग दर खुल्हाया। दर दरवाजा इक बणा, दरबार दूजा ना कोई रखाया। दरवेश बणे बेपरवाह, रहे हमेश, ना मरे ना जाया। सच संदेस दित्ता सुणा, हुक्मी हुक्म सुणाया। आ वेख निक्के बाल्यां चढ़या चाअ, जेहड़े नीहां हेठां दित्ते दबाया। पुरख अबिनाशी चढ़या चाअ, सचखण्ड दुआरयों लोकमात आया। गल विच पल्लू एका पा, दोए जोड़ अरदास कराया। भगत दुआर सोहे थाँ, थान थनंतर इक रुशनाया। मनजीत जगदीश कहे जिन्ना चिर ना आवे लछमी माँ, साडा सगन ना कोए मनाया। अनडिठड़ा बाला कहे करदे हां, प्रभ तेरा की घट जाया। विष्नूं लछमी फड़ा दे बांह, हथ्थ उंगली नाल मिलाया। दोहां दस्स आपणा नाँ, सोहँ रूप सुहाया। अगला भेव दे खुल्हा, पर्दा जगत उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाया। लछमी सुणी धुर अवाज, करवट बदल लए अंगड़ाईआ। कवण साजण ल्या साज, सति निशान झुलाईआ। कवण शाहो भूप वड्ड राजन राज, शहिनशाह अख्वाईआ। कवण सीस रख ताज, ग़रीब निमाणयां दए वड्याईआ। कवण बणाए धर्म समाज, भगवान भगतन रूप जणाईआ । कवण रचे साचा काज, साचा सगन मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल खिलाईआ। लोकमात भगतां चढ़या चाअ, चाउ घनेरा इक रखाईआ। नेत्र नैण रहे उठा, जगत ध्यान लगाईआ। कवण दुआरे किस मार्ग आए ला, लछमी माँ आपणा रूप वटाईआ। विष्नूं किस बिध पकड़े बांह, देवे माण वड्याईआ। जन भगत सगन लैण मना, मन आपणे ख़ुशी रखाईआ। पंज पैसे सरवारना कर के झोली देण पा, भुखी नंगी देण रजाईआ। सानूं तेरी नहीं परवाह, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। अतुट अतुट अतोट ख़ज़ाना दए वरता, तोट रहे ना राईआ। सच सुण बिन पुत्तरां सोहे ना माँ, बिन बालां ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। लछमी कहे मैं दस चेत रुत्त सुहावांगी। श्री भगवान इक मनावांगी। लाल वस्त्र वेख ख़ुशी प्रगटावांगी। आपणी रुच्ची ध्यान

लगावांगी। सच्ची सुची हो के पावांगी। पिछली गल्ल मुक्की, अग्गे जा के वास्ता पावांगी। दरस दीदार दी बण भुक्खी, निउँ निउँ सीस झुकावांगी । मेरी कुक्ख नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रही सुक्की, बिन भगतां गोद ना किसे बहावांगी। जुग चौकड़ी रही लुक्की कलिजुग अन्तिम मुख दखावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दे दे सच्चा वर, घर ख़ुशीआं नाल जावांगी। भगत दुआर जाण दी करे तैयारी, आपणा आप वेख वखाईआ। अन्तर अन्तर इक विचारी, विचार विचार विच्चों प्रगटाईआ। ना व्याही ना कुआरी, कन्त सुहाग ना कोए हंढ्ढाईआ। सेवा कर के विष्नूं हारी, चरण कँवल श्री भगवान ध्यान लगाईआ। मेरी कुक्खों फुट्टी ना कोई फलवाड़ी, पुत्त पोतरा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देवे इक वर, मोहे आपणे दर लए बहाईआ। लछमी तैनूं दर बुलावांगा। नाम संदेस घलावांगा। नर नरेश अख्वावांगा। पिछला लेख मिटावांगा। अगला भेख जणावांगा। तेरे भूशन पहन लाल रंग, जन भगतां रंग चढ़ांवांगा। ढाई गज़ दा इक दुपट्टा, तिन्न गुणा दा वट्टा सट्टा, अन्तिम आवे साचे हथ्था, साढे सत्त फुट्टां विच वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लछमी तैनूं लए बुलाईआ। लछमी आपणा वेख शृंगार, श्री भगवान रिहा जणाईआ। पिछले गहिणे वस्त्र दे उतार, श्री भगवान रिहा जणाईआ। दवानी टिक्का मस्तक बिंदी नक्क नथ्थ गल दिसे ना कोई हार, कन्नीं झुम्बके ना कोए लटकाईआ। हथ्थ कंगण ना कोई झंनकार, पैरीं पाज़ेबां ना कोए पाईआ। सीस मैहन्दी ना कोई विहार, मैहन्दी रंगली ना रंग रंगाईआ। नेत्र सुरमा ना कजल धार, दन्द दन्दासा ना कोई वखाईआ। कूड़ी क्रिया ना कोई जोबन बहार, पत डाली कली ना कोए महकाईआ। कमरकस्सा ना कोई आधार, हथ्थ रुमाल ना कोई सुहाईआ। बण निमाणी आउणा चरण दुआर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। दर दरवाजिउँ खड़ बाहर, दोए जोड़ ध्यान लगाईआ। तेरे कोलों पहले कराए विहार, तेरा माण गंवाईआ। धूढ़ मस्तक लौणी छार, पंज जैकार राग अल्हाईआ। मंग मंगणी बण भिखार, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। किस बिध आवे तेरे दरबार, शाह पातशाह सच्चे पातशाहीआ। तन दिसे ना कोई शृंगार, खुल्ही मींढी नज़री आईआ। श्री भगवान शब्द अगम्मी मारे आवाज़, एका वार देवे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे सुनेहड़ा इक सुणाईआ। लछमी वेख आपणा गहिणा, सोहणा हार बणाया। खोल्ह आपणे नैणां, नैण नैण ध्यान लगाया। जे मन मन्ने मेरे भगतां कहिणा, गल तेरे दए लटकाया। कुफ़ल अजे बंद कराया। निक्के हो के चरणी ढहिणा, माण कम्म किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात साचा गहिणा, तेरे कारन बणाया। लछमी वेख गई डर, नेत्र नैण शरमाईआ। प्रभ एह की ल्या कर, अग्गा

पिच्छा नज़र कोई ना आईआ। मैं वेख के गई सड़, मेरी रीझ ना पूरी कराईआ। श्री भगवान कहे मैं भगतां अन्दर गया वड़, मेरा वस ना चले राईआ। एस नाल सारे लवां फड़, कुण्डी किसे गुर पीर अवतार ना खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गहिणा इक्को इक वखाईआ। एह गहिणा जो लवे पा, पारब्रह्म जणाइंदा। दूजा कोई ना देवे फाह, फाँसी अवर ना कोई लटकाइंदा। इस दा बद्धा कोई ना सके छुडा, ज़ोर नाल ना कोई तुड़ाइंदा। हरि का गहिणा शब्द रूप प्रगटा, संगल आपणे गल लटकाइंदा। प्रेम प्यार नाता जुड़ा, घुंडी घुंडी विच जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे गल दी सोहणी ज़ंजीरी, वेले वक्त दए अख़ीरी, मैंने रहिण ना देणी मीरी पीरी, फ़कीरी आपणे घर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे तन शृंगार कराइंदा। एह ज़ंजीरी बड़ी मज़बूत, मुश्कल हल्ल कराईआ। प्रभ साचे दा सच सबूत, भेव अभेद खुल्हाईआ। जिस गल्ल पाइआं मिले महिबूब, मुहब्बत इक दरसाईआ। इस दा लेखा जाणो ख़ूब, ख़ुदी माण मिटाईआ। शाहां दा असल नाल सूद, एसे कर के ज़ंजीरी थोड़ी मोटी जिही घड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तन तेरे दए छुहाईआ। एह ज़ंजीरी भगत प्रेम, प्रेमका दए समझाईआ। एस दे अग्गे कोई रहे ना नेम, सुहप्पण कम्म किसे ना आईआ। इस दा बद्धा बैठा गोबिन्द हेम, कुण्ट आपणा आसण लाईआ। उठ वेख आपणे नैण, क्यों बैठी नैण शरमाईआ। बिन भगतां तेरा कोई ना रिहा साक सैण, सज्जण नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच रिहा जणाईआ। लछमी आई अगम्मी डोले, कहार नज़र कोए ना आया। आपणी अक्ख कदे मीटे कदे खोल्हे, नेत्र नैण शरमाया। श्री भगवान भगत दुआरे बोले, बोल आपणा आप बदलाया। मैं लभ्भां सरगुण चोले, निरगुण हो के डेरा लाया। गोबिन्द कहे मैं रख्या आपणे ओहले, तेरे कोलों आपणा प्रीतम छुपाया। जिन्ना चिर आपणी कुण्डी ना खोल्हे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव छुपाया। गोबिन्द कहे खोल्ह के दस्स, आपणा हाल जणाईआ। क्यों एथे आई नस्स, बण वैरागण फेरा पाईआ। तैथों रख्या ना गया हठ, धीरज धीर बंधाईआ। हुण तां खैहड़ा दे छड्ड, आपणा मुख भुआईआ। मैं मंग के मंग तेरे नालों कीता अड्ड, श्री भगवान आपणे नाल मिलाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर गया बज्झ, आप आपणा माण गंवाईआ। तेरा दुआरा बैठा तज, जन भगतां दुआरा रिहा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वरताईआ। गोबिन्द ना दे लारा, बण निमाणी रही जणाईआ। मैं तक्क के आई सहारा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मोहे मिले मेरा प्यारा, प्रीतम सच्चा बेपरवाहीआ। मेरीआं उहदे नाल बहारां, ख़ुशी ग़मी ना कोई रखाईआ। मैं लाह के आई

हार शृंगारा, खुल्हड़े केस रही वखाईआ। मैं वेखां भगत दुआरा, अन्दर आवां चाईं चाईंआ। दूर दुराडे करां निमस्कारा, आपणे मन्दिर सीस झुकाईआ। चरणीं डिगां मूँह दे भारा, नेत्र नैणां छहबर लाईआ। वास्ता पावां एका वारा, ओंकार तेरी सरनाईआ। तेरे भगतां करां प्यारा, आपणा प्यार वधाईआ। तेरा हार सोहणा शृंगारा, गुरमुखां देवां वखाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण दोवें धारां, दोवें सिरयां गंढ्ढ वखाईआ। मैं सेवा करां सेवादारा, सेवा इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा इक्को वर, लछमी आपणे चरण रखाईआ। लछमी लै आपणा सगन, तेरी झोली पाया। भगतां विच हो मग्न, आपणा माण मिटाया। गुरसिख कोई ना रहे नग्न, भुक्ख्यां भुक्ख गंवाया। आ फड़ आपणा हार कंगण, तेरे तन छुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। आ लै आपणी अगली नलेर, साचा सगन मनाईआ। मैं तैनूं दुआरे ल्यांदा घेर, सो घुरना लै कढ्ढाईआ। प्रभ बण आप शेर, बलधारी हो के वेख वखाईआ। भगतां पिच्छे तेरे उत्ते करी मेहर, लोकमात आपणे चरण लगाईआ। हरिसंगत विच बहि बहि खेड, आपणी ख़ुशी वखाईआ। सेवा करीं सिर चुक्क के गारा रेत, भज्जी वाहो दाहीआ। राती सुत्तयां सब कुछ लैणा वेख, दस चेत प्रभ दए वखाईआ। निक्के बाले खोल्हण भेत, अगला भेव जणाईआ। जगत कहे जन्मयां पंचम जेठ, भगवान कहे छब्बी पोह होई कुड़माईआ। अन्तिम रखे साया हेठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा सगन आप मनाईआ। मेरा सगन वेखण सन्त, सन्तां घर वधाईआ। जिउँ मैनूं मिल्या विछड़या कन्त, तिउँ भगतां होए सहाईआ। कुण्डा खोल्हे आप बेअन्त, पर्दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए चुकाईआ। साचे सन्त कर पहचान, भगतन दए वड्याईआ। वीह सौ तेरां बिक्रमी दस चेत कलिजुग सन्तां लेखा चुक्कया जहान, दो जहानां पन्ध ना कोए मुकाइंदा। पंज पैसे कर परवान, इक नलेर वंड वंडाइंदा। बिन हरिसंगत ना होया कोई परवान, परवाना हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। लेखा लिख्त लेख महान, घर अजीत सिँघ कराइंदा। नलेर रखणी आप संभाल, हुक्म संदेस जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता कीमत पाइंदा। नलेर कहे वस्तू त्रै, साचा थाल परोस्या। बाहरों मैनूं कोई कुछ कहे, अन्दर मेरा खेल ख़ामोशया। जल धारा मेरे विच वहे, समुंद सागर करन आदेस्या। प्रभ मिलण दी इक्को मैनूं लै, दूजा ख्याल ना कोई सोचया। राह तक्कां कवण वेला सच सिँघासण बहे, लेखा जाणे लोक परलोकया। निमाणा हो के चरणीं जावां ढह, गावां एका नाम श्लोकया। जिस वेले पुछे सच देवां कह, तेरा भाणा किसे ना रोकया। मैनूं तेरे मिलण दी लै, प्रेम प्यार अन्दर होया मदहोशया। जो

तेरी सरन चरण बहि, मैं ओन्हां दा बणां खाणा तोस्या। मेरी कदे ना निकले हइ, लीर लीर लीर होए लोथ्या। जो तेरे चरणां जावे ढह, तिस मिले इक्को कोटया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मेरा संग ना होए नाल होछयां। तेरा संग हरिसंगत प्यार, साहिब सतिगुर बंधाईआ। पंज पैसे तेरे उत्तों वार, लछमी झोली पाईआ। लछमी लँघ के आई सच्चे दरबार, मस्तक रगढ़े वाहो दाहीआ। मैं ख़ाली भरां भण्डार, प्रभ दर इक्को मंग मंगाईआ। नलेर हरिसंगत देणा खुआल, सिँघ शेर तेरी वड्याईआ। रातीं सुत्यां वेखां तेरा हाल, हाल देवां आपणा जणाईआ। मेरा पूरा होया स्वाल, दु:ख रिहा ना राईआ। जिध्धर वेखां शाह हुन्दे दिसण कंगाल, कंगल्यां आपणा नाम वरताईआ। मैनूं भुल्ल गया आपणा ताल, हार शृंगार ना कोए वड्याईआ। बिन भगतां प्रभ साचा करे ना किसे नाल प्यार, जुग जुग लारयां नाल लँघाईआ। मैं नेत्र सुरमा पा पा गई हार, मेरी अक्ख कम्म किसे ना आईआ। इट्टां गारा ढाउदयां करे प्यार, अन्दर वड़ वड़ ख़ुशी मनाईआ। मैं चल वेखण आई विहार, विवहारी की की विवहार चलाईआ। हरिसंगत अक्खर बोले सोहँ महाराज शेर सिँघ जैकार, दूजा डर ना किसे रखाईआ। जिन्हां मिल्या पुरख अकाल, तिन्हां अक्ल वड्डी चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणे दया कमाईआ। एथे सेव कमावांगी। अन्दर बाहर साफ़ करावांगी। बण अनाथ भुल्ल बख्शावांगी। जन भगतां निभ जाए साथ, इक्को मंग मंगावांगी। मैं सुण के धुर दी गाथ, गा गा ढोला आपणा आप पर्चावांगी। दस चेत दी साची रात, भागां भरी भिन्नड़ी रैण सुहावांगी। सच दुआरयों मिले दात, आपणी झोली पावांगी। दरस कर कमलापात, कँवल नैण रीझावांगी। हौली हौली कर कर बात, बातन दु:ख सुणावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देवे इक वर, भगत दुआरे आपणा पीआ मनावांगी।

११ चेत २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

लछमी कहे मेरा चुक्कया झेड़ा, झगड़ा रिहा ना राईआ। मेहरवान मेरा बद्धा बेड़ा, मेहर नज़र उठाईआ। धर्म दुआर रखाया खेड़ा, गृह मन्दिर कर रुशनाईआ। जन भगतां वखाया खुल्ल्हा वेहड़ा, दिवस रैण वज्जे वधाईआ। ओथे नाता जुड़या मेरा तेरा, सोहँ ढोला गाईआ। नज़री आया प्रभ नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। करे कराए हक़ नबेड़ा, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। निरगुण हो पाया फेरा, निर्मल नूर जोत रुशनाईआ। साचे दर लगाया डेरा, सिँघासण आसण इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा ल्या लगाईआ। मेरा लेखा गया लग्ग, सो

पुरख निरँजण आप लगाया। मेरा छुट्टा विछोड़ा रहिणा अड्ड, घर मन्दिर इक सुहाया। भगत दुआरे ल्या सद्द, दर दरवाजा इक जणाया। पन्ध मुकाया भज्ज भज्ज, इक ध्यान लगाया। दर्शन वेखां रज्ज रज्ज, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहया। सच सिँघासण बैठा सज, तख्त निवासी डेरा लाया। प्रेम प्रीती नाल जावां बज्झ, बन्धन इक्को इक रखाया। साचे हुजरे करां हज्ज, महिबूब इक्को नज़री आया। सति सरूप हो के रिहा गज्ज़, शब्द आपणी भबक लगाया। मेरा पर्दा ल्या कज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। मैं लँघण आई हद्द, जगत दुआरा पार कराया। जिस मन्दिर हरि भगत बहिण सज, सो मन्दिर सोभा पाया। मैं ख़ाली झोली लई अड्ड, दोए जोड़ वास्ता पाया। पतिपरमेश्वर क्यों पिच्छे आएयों छड्ड, आपणा संग तजाया। मैनूं बिरहों लग्गी अग्ग, तीर निराला घाउ लगाया। विछोड़े अन्दर गई मघ, सांतक सति ना कोए कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणे हथ्थ रखाया। तेरी करनी वड मेहरवान, सदा सदा मोहे भाईआ। बाली बुध मैं अणजाण, बुद्धि सार कोए ना आईआ। शाह पातशाह सच्चे सुल्तान, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। मैं जाता मेरा जोबन महान, नूर ज़हूर रुशनाईआ। बेपरवाह होइउँ बेपहचान, मेरी सार कोए ना पाईआ। कलिजुग अन्त जन भगतां उत्ते होइउँ मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। आपणी किरपा दित्ता दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। भगत दुआरे हो प्रधान, सच प्रधानगी रिहा कमाईआ। मेरे नैण होए हैरान, हरि जू की की खेल रचाईआ। मेरे वस्त्र भूशन लाल, बैठे रंग बदलाईआ। कर किरपा करीं परवान, परवाना आपणा नाम फड़ाईआ। चरण कँवल बख्श ध्यान, मिले सरन सरनाईआ। मेरा तुटा माण, नैण अक्ख शरमाईआ। तूं साहिब श्री भगवान, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तेरे भगतां कर परवान, प्रेम प्रीती निभाईआ। रल के गावां सच्चा गान, सोहँ ढोला लाईआ। मेरा तेरा इक निशान, निशाना इक्को नज़री आईआ। मैं बाली बुध अञ्ञाण, तूं बख्शणहार अख्वाईआ। दर आई कर परवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, मेहर नज़र उठाईआ। मेहरवान देवे दात, दानी दया कमाइंदा। भगतां मिलणा सच जमात, मार्ग इक्को इक जणाइंदा। सुलखणी मिलणा जमात, कुलखणी रूप ना कोए वखाइंदा। चरण कँवल बंधाए नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। दर्शन कर साख्यात, साहिब सतिगुर नज़री आइंदा। अट्ठे पहर रखे प्रभात, दिवस रैण ना वंड वंडाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी शाख़, शौहर इक्को इक अख्वाइंदा। लेखा लिख्या रहे ना कलम दवात, सब दे लेखे लेखे पाइंदा। आदि अन्त पुच्छे वात, नित नवित्त वेख वखाइंदा। जिस दी दो जहान गाउँदा गाथ, प्रभ चरण ध्यान लगाइंदा। सो साहिब जन भगतां वसे साथ, विछड़ कदे ना जाइंदा। तूं मैं मिलणा इक्को घाट, सच दुआरा वेख हाट, जन भगतां

रंग चढ़ाइंदा। ना कोई ज़ात ना कोई पात, दीन मज़्हब ना वंड वंडाइंदा। देवणहारा अगम्मी दात, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। अगली पिछली जाणे गाथ, अभुल भुल्ल कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। लछमी वेख भगत दुआर, अल्ला राणी लए अंगड़ाईआ। हौका भरे मुहम्मद यार, चार यारी वखाईआ। ईसा खोल्ह नैण कवाड़, लेख अलेख लए उलटाईआ। मूसा वेख सच दीदार, ईद दीद चन्द रुशनाईआ। रसना कहे बिन रसना परवरदिगार, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। जुग चौकड़ी खेल अपार, बेअन्त भेव ना राईआ। जिव लछमी दिती तार, तिव अनाथां होए सहाईआ। चौदां सदीआं गईआं हार, चौदस चन्द शरमाईआ। चौदां तबक हाहाकार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। अल्ला राणी नार मुटयार, निरगुण हो ना किसे प्रनाईआ। लभ्भदी फिरे आपणा घर बार, दरवाजा नज़र कोए ना आईआ। सुण संदेसा होई ख़बरदार, आलस निंद्रा लाहीआ। लोकमात प्रगट होया परवरदिगार, नूरो नूर नूर इलाहीआ। आदि जुगादी सांझा यार, सगला संग रखाईआ। डुबदे पाथर लए तार, पाहन आपणा चरण छुहाईआ। एथे ओथे बणे मददगार, सदा सुहेला आप अख्वाईआ। दर दरवेशा सुणे पुकार, आपणा ध्यान लगाईआ। नर नरेशा हो उज्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा देणा सच्चा वर, तेरी आस इक तकाईआ। अल्ला राणी खोल्ह अक्ख, आपणा ध्यान लगाईआ। जिध्धर वेखे चारों कन्नीआं सक्ख, वस्त हथ्थ ना कोए रखाईआ। नेत्र नीर वरोले अथ्थ, हन्झूआं धार वहाईआ। पीर पैगम्बरां हो गई बस, बसता सारे रहे बंधाईआ। कलमा पढ़ के गाउँदे रहे गथ, कायनात शनवाईआ। बण बरदे चरणी रहे ढट्ठ, परवरदिगार सीस झुकाईआ। हुक्मे अन्दर रहे नट्ठ, नित नित सेव कमाईआ। अक्खरी नाम जगत रट, रट्टा दीन मज़्हब पाईआ। शरअ शरीअत खोल्ही हट्ट, हटवाणे जगत अख्वाईआ। हरि का खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। मैं सुणया साहिब दा सच्चा जस, अन्तर इक ध्यान लगाईआ। प्रेम अवल्लड़ा देवे रस, निरगुण धार वहाईआ। प्रेम प्यार करे हस्स, नाम गलवकड़ी एका पाईआ। मैं जा के चरणां जावां ढट्ठ, मस्तक धूढ़ी टिक्का लाईआ। मैं पिछला चुक्कया हठ, सदका नज़र कोए ना आईआ। दोए दिखावां ख़ाली हथ्थ, ख़ालक ख़लक बेपरवाहीआ। किरपा कर पुरख समरथ, हथ्थ तेरे वड्याईआ। मेरी सुक्की सच्ची रत, रती रत नज़र ना आईआ। पीर पैगम्बर दस्तगीर दयो इक्को मति, मता इक्को इक पकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। पीर पैगम्बर देवण मति, आपणा मता पकाया। परवरदिगार हकीकत वेखे हक़, लाशरीक भेव चुकाया। जलवा नूर लए तक्क, तारीक अन्धेर मिटाया। साडे उत्ते पै गया शक़, हुण सके ना कोए चुकाया। जा के आपणा हाल

दस्स, दर्दी दर्द वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाया। पीर पैगम्बरो मैं जावांगी। कलमा नबी इक्को वजावांगी। कर सजदा सीस झुकावांगी। बण बरदा सेव कमावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सच्चा वर, दर जा के अलख जगावांगी। दरगाह साची जाऊँगी। नेत्र नैणां नीर वहाऊँगी। चौदां सदीआं दा हाल सुणाऊँगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा देवे इक वर, घर बहि बहि शुकर मनाऊँगी। मैं साचा शुकर मनावांगी। जिस वेले दर्शन पावांगी। अग्नी तपश बुझावांगी। आबे हयात पी, तृष्ना भुक्ख मिटावांगी। सच्चे साहिब नूं कह के जी, जीवण मुक्त करावांगी। प्रेम प्याला इक्को पी, सबर सबूरी इक्को झोली पावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देवे नाम वर, घर साचे बहि के ढोला गावांगी। परवरदिगार खेल कराइंदा। धुर दी धार आप चलाइंदा। कलमा नबी आप सुणाइंदा। रसूल इक्को इक वडियाइंदा। असूल इक्को इक बणाइंदा। कातिल मकतूल खेल कराइंदा। ज़ाहरा ज़हूर खेल खलाइंदा। अल्ला राणी हुक्म मनाइंदा। सुघड़ सवाणी आप उठाइंदा। धुर दी बाणी राग अल्हाइंदा। अमृत रस पाणी जाम प्याइंदा। अगम्म अथाह हाणी, इक्को नज़री आइंदा। शहिनशाह हरि शाह पातशाह अख्वाइंदा। रहबर बण ख़ुदा, ख़ुदी सब दी मेट मिटाइंदा। सदा सुहेला कदे ना होवे जुदा, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। जो चरण कँवल होए फ़िदा, फ़ैसला हक़ हक़ सुणाइंदा। आपणा मार्ग दस्से सिध्धा, भगत दवारा इक सुहाइंदा। प्रभ मिलण दी साची बिधा, पारब्रह्म आप जणाइंदा। आपणा लै लओ आ के हिस्सा, वंड सब दी झोली पाइंदा। अञ्जील कुरान जिस दा गाया चिट्ठा, सो धुर संदेस अल्हाइंदा। करवट बदल बदले पिट्ठा, अंगड़ाई आपणी आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेस इक जणाइंदा। सच संदेसा श्री भगवान, भगवन आप जणाईआ। दर आउणा होए परवान, जो दर दरवाजे सीस झुकाईआ। लेखा पढ़े महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। सजदा सीस झुक करे सलाम, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। दरवेश बरदा बणे ग़ुलाम, गुरबत रहे ना राईआ। नेत्र नैण करे ध्यान, अक्ख पलक ना कोए वड्याईआ। नज़री आए श्री भगवान, बेनज़ीर सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा आप सुणाईआ। धुर संदेसा सुण एक, एका इक समझाईआ। अल्ला राणी रही वेख, नेत्र नैण उठाईआ। परवरदिगार धरया कवण भेख, अवल्लड़ा रूप वटाईआ। किसे हथ्थ ना आया मुल्लां शेख़, मुसायक देण दुहाईआ। मुरीद मुर्शद करे साचा हेत, आप आपणा रंग रंगाईआ। काया मन्दिर अन्दर रिहा खेड, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। शब्द संदेसा इक्को भेज, आलस निंद्रा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, आपणी दया कमाईआ। अल्ला राणी कहे मैं दर दरवाजा लँघांगी। वस्त अमोलक इक मंगांगी। दर जा के मूल ना संगांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सच्चा वर, कर दरस साचे रज्जांगी। दर इक्को मंग मंगांवांगी। पिछली आदत सर्ब बदलावांगी। इक्को ढोला गावांगी। सही सलामत वेख शुकर मनावांगी। आपणा आप कर अमानत, सब कुछ भेंट चढ़ावांगी। जे होए बेपहचानत, नेत्र रो रो वास्ता पावागी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देवे इक वर, दर मंगण सच्चा जावांगी। मुहम्मद उठ दे सलाह, क्यों बैठा नैण शरमाया। ईसा उठ वेख राह, रहबर इक ख़ुदाया। मूसा वेख बेपरवाह, मुफ़लसां पार कराया। मुरीदां भार रिहा उठा, मुर्शद सेव कमाया। रहमत कर आप ख़ुदा, मेहर नज़र करीम टिकाया। उल्फ़त देवे दो जहां, हरिजन लेखे लाया। ग़फ्लत सब दी देवे गंवा, गहर गम्भीर ख़ुदाया। उजरत कोई ना लए लगा, मुफ्त आपणा नाम लुटाया। जिस दे कलमे आए गा, रसना जिह्वा मेल मिलाया। सो लेखा जाणे दो जहां, निरगुण सरगुण फेरा पाया। हरिजन साचे रिहा समझा, समझ रमज़ मिलाया। जिस नूं कहिन्दे रहे नूरी ख़ुदा, अर्श कुर्श समाया। कलिजुग अन्त होया आप बेवफ़ा, वफ़ादारी सब दी दए भुलाया। नाले मुलज़म नाले बणो गवाह, सधरां पूर ना कोए कराया। मक्का काअबा दित्ता वडया, जगत हुजरा हज्ज कराया। शरअ शरीअत विच फसा, फ़रद जुरम इक लगाया। वेखो सारे एका राह, उंगलां नाल रिहा जणाया। तुहानूं दस्सदा रिहा ख़ुदा, हिंदूआं राम नज़री आया। जे कोई लभ्भे लभ्भे ना किसे थाँ, मन्दिर मसीतां ख़ाली रिहा वखाया। मैं वेख के आई उह करे सच न्याँ, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाया। दोज़ख़ नरक वखाए जिन्हां ख़ादी सूर गां, पैगम्बर गुर कोए ना होए सहाया। जे कोई मेले मेल अग्गे हो के पकड़ो बांह, सारे करन नांह, शेर हो के रिहा डराया। चौदां तबक ना लभ्भे थाँ, चारों कुण्ट चन्द नज़र ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आपणे विच छुपाया। पीर पैगम्बरो पढ़ो तकबीर, तकवा इक रखाईआ। वेखो निरगुण सति तस्वीर, मुसव्वर सके ना कोए बणाईआ। जिस दी रहमत बेनज़ीर, ज़हिमत नेड़ कोए ना आईआ। बणा अहिमक सब नूं बंधे नाल ज़ंजीर, शरअ नाल कुड़माईआ। आपणे हथ्थ रख्या अख़ीर, अक्ल आकल ना कोए चतुराईआ। मैं वेख होई दिलगीर, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। जिस घल्ले पैगम्बर पीर, हुक्मी हुक्म मनाईआ। लेखा जाणे शाह हकीर, शहिनशाह इक्को इक वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां कटे भीड़, दुखियां दु:ख वंडाईआ। मैं वेखां इक्को पीर, पीर पीरां सिर अख्वाईआ। मेरी बदल देवे तकदीर, मेहर नज़र उठाईआ। लच्छम गल पाई जिस ज़ंजीर, गहिणा इक्को इक वखाईआ। मेरी लत्तां बांहवां मारे ज़ंजीर, मेरा उज़र ना चले राईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे लाईआ। प्रभ लेखा अन्त मुकावेगा। हर घट नज़री आवेगा। जीव जंत सर्ब तरावेगा। गुर अवतारां पार लगावेगा। पीर पैगम्बर नाल मिलावेगा। शरअ ज़ंजीर कट वखावेगा। तदबीर आपणी इक जणावेगा। शाह हकीर जोड़ जुड़ावेगा। पिछली लकीर मेट मिटावेगा। साची दे के धीर, दर बहावेगा। भगत जानण आपणे वीर, दूजा साक ना कोई रखावेगा। जिस बख्शे अमृत सीर, ठंडा ठार करावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा खेल आप करावेगा। प्रभ जिस वेले दया कमाएगा। मेहर नज़र उठाएगा। मेरी कीती भुल्ल बख्शाएगा। निरगुण जोत अतीती बेपरतीती परतीत बंधाएगा। जगत मसीत पल्ला छुडाएगा। लाशरीक दरस दिखाएगा। हो नज़दीक नज़री आएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेले पन्ध मुकाएगा। कलिजुग अन्तिम पन्ध मुक्केगा। हरि का भाणा कदे ना रुकेगा। ग़रीब निमाणयां आपणी गोदी चुकेगा। शाह पातशाह शहिनशाह निरगुण हो कदे ना लुकेगा। कलिजुग अन्तिम जूठ झूठ जड़्ह आपणी हथ्थीं पुट्टेगा। शाह सुल्तानां मूधा ठूठा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दर घर घर सब नूं पुछेगा। की साथों पुच्छण आएंगा। प्रभ कवण हुक्म जणाएंगा। कवण लेखा कढ्ढ वखाएंगा। भरम भुलेखा कढ्ढ ठीक जणाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आप आपणे रंग रंगाएगा। मैं उस नूं रंग रंगावांगा। जिस नूं भगतां नाल मिलावांगा। भगत दुआरे सोभा पावांगा। सच सिँघासण इक वखावांगा। पुरख अबिनाशण रूप वटावांगा। पृथ्मी अकाशन वेख वखावांगा। मण्डल रासन रास रचावांगा। गोपी काहन बण नचावांगा। महल अटल इक रुशनावांगा। बिन तेल बाती दीप इक जगावांगा। बण साकी जाम प्यावांगा। रूह बुत्त ना पंज तत्त ख़ाकी, साबत सूरत आप वखावांगा। अग्गे रहे ना कोए आकी, अक्ल सब दी आप भुलावांगा। लहिणा देणा देवां बाकी, पिछला हिसाब चुकावांगा। जे कोई कहे उच्ची जाती, तिस ख़ाकी ख़ाक रलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत आप वडयावांगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिन शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावांगा।

१२ चेत २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

हरि भगत तेरा भगती भाउ, हरि इक्को इक वखाईआ। सदा प्रभ मिलण दा रहे चाउ, चाउ घनेरा इक जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहो, जुग जुग आपणा खेल कराईआ। जन भगत उठाए फड़ फड़ बाहों, निरगुण सरगुण सेव कमाईआ।

निथाव्याँ देवे साचा थाउँ, चरण कँवल सरनाईआ। गुरमुख बालक वेखे बण पिता माउँ, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगत दया कमाईआ। प्रभ मिलण दी भगत आस, भगती ध्यान लगाईआ। जन्म कर्म दी बुझे प्यास, बरन ज़ात रहिण ना पाईआ। कलिजुग मेटे अन्धेरी रात, चन्द इक्को नूर रुशनाईआ। दरस दिखाए साख्यात, रूप अनूप जणाईआ। सोवत जागत पुछे वात, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ । इक्को दस्से आपणी गाथ, ढोला नाम पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल कराईआ। भगत भगवान इक्को आस, दूजी आस ना कोए रखाईआ। अन्तर अन्तर बुझे प्यास, बाहर बसन्तर ना कोए लगाईआ। रस रसीआ देवे इक मिठास, शंकर खण्ड तुल ना राईआ। सदा सुहेला वसे पास, दिवस रैण विछड़ ना जाईआ। साचा करे हास बलास, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान वेख वखाईआ। भगतन सदा इक्को मंग, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। सच सुहञ्जणी सेज सोहे पलँघ, फूलण बरखा आप लगाईआ। कन्त कन्तूहल दर दरवाजा आए लँघ, घर सज्जण फेरा पाईआ। निज रसीआ देवे निज अनन्द, परमानंद विच समाईआ। प्रेम प्यार विच वेखे हस्स, सोहँ हँसा राग अल्हाईआ। अगम्मी भगती देवे दस्स, जगत भगती ना कोए सिखाईआ। सच सुनेहड़ा आपणा दस्स, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। भगत भगवान इक दूजे दे दोवें वस, इकल्ला कम्म कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी होए इकट्ठ, इक इक लेखा आप मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। भगत भगवान इक्को राह, रहबर अवर ना कोए जणाया। निरगुण सरगुण मेल मिला, मिल आपणा मंगल गाया। जोत निरँजण तेल चढ़ा, आदि निरँजण सगन मनाया। साचा खेड़ा दए वसा, झूठा झेड़ा आप मुकाया। खुल्ल्हा वेहड़ा दए करा, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाया। सन्त सुहेले लए उठा, गुर चेले रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाया। भगवान भगत इक्को मन्दिर, दरवाजा नज़र किसे ना आइंदा। इक दूजे दे वड़न अन्दर, आउँदा जांदा नज़र कोए ना आइंदा। उच्ची कूक कूक गायण अन्दरे अन्दर आत्म परमात्म ध्यान लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान इक्को घर वसाइंदा। भगत भगवान घर इक वसेरा, विछड़ कदे ना जाईआ। ज़ात पात करे नबेड़ा, वरनां बरनां पन्ध मुकाईआ। साची सरना बन्न्हे बेड़ा, आपणे कंध उठाईआ। करावणहारा हक़ नबेड़ा, हकीकत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन लेखा लेखे पाईआ। भगत भगवान इक्को वंड, वंडणहारा आप वंडाईआ। भगत भगवान इक दूजे नूं पावण ठंड, विछोड़ा अग्न बुझाईआ। भगत भगवान आत्म परमात्म

सच अनन्द, बत्ती दन्द ना कोए सालाहीआ। भगत भगवान दा गीत अन्दर छन्द, सोहला इक दृढ़ाईआ। भगत भगवान चुक्के पन्ध, अद्धवाटे फेरा कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। भगत भगवान इक्को आसा, तृष्ना होर ना कोए जणाइंदा। भगत भगवान सच भरवासा, भाण्डा भरम भंनाइंदा। भगत भगवान दासी दासा, बण सेवक सेव कमाइंदा। भगत भगवान साचा राखा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। भगत भगवान देवे दाता, वस्त अमोलक झौली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाइंदा। भगत भगवान साचा जोड़ा, हरि जोंड़ी आप जुड़ाइंदा। भगत भगवान आपे बौहड़ा, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। भगत भगवान लेख लिख के देवे कोरा, कलम शाही ना कोए रखाइंदा। भगत भगवान लहिणा चुक्के मोरा तोरा, तेरा मेरा पर्दा ना कोए रखाइंदा। भगत भगवान जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर साची करनी आप कमाइंदा। भगत भगवान सज्जण साक, साका आपणा आप जणाईआ। भगत भगवान भविक्ख्त वाक, दाता दानी दए जणाईआ। भगत भगवान सच्चा नात, नाता बिधाता वेख वखाईआ। भगत भगवान मेटे अन्धेरी रात, सतिगुर साचा चन्द चढ़ाईआ। भगत भगवान रहिण ना नार कमज़ात, बुध बबेकी रूप वखाइंदा। भगत भगवान मेल मिलावा कमलापात, कँवल नैण डगमगाइंदा। भगत भगवान इक दूजे नूं कहिण शाबाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे जगदीश, जगदीश्र हथ्थ वड्याईआ। जुग चौकड़ी पीसण ल्या पीस, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगत चक्की नाम चलाईआ। नित नवित्त कर कर हित्त दे नाम हदीस, निष्अक्खर वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगवन लेखा झोली पाईआ। भगत भगवान लेख इक, एका वार जणाया। भगत भगवान भेख इक, एका राह दरसाया। भगत भगवान खेड इक, खलारी इक्को इक जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार कमाया। भगत भगवान नित उडीकां, नैण नैण ध्यान लगाईआ। भगत भगवान ना कोए शरीका, शिरकत विच कदे ना कोए आईआ। भगत भगवान इक तौफ़ीका, तौफ़ीक नूर ख़ुदाईआ। भगत भगवान इक हदीसा, मुरीद मुर्शद करे पढ़ाईआ। भगत भगवान लेखा जाणे जीव जी का, अगम्म अगोचर बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान रंग वखाईआ। भगत भगवान भगती विचोला, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। पंज तत्त काया चुक्के डोला, कंध आपणे भार उठाइंदा। पूरब लेखा पूर करे कौला, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। जन भगतां कोलों कोई ना रखे उहला, पर्दा आपणा आप चुकाइंदा।

धुर संदेस सुणाए ढोला, सोहँ राग अल्हाइंदा। सब दा करे भार हौला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान शब्द अगम्मी इक परमाण, धुर संदेसा देवे आण, नर नरेशा खेल कराइंदा।