१३ चेत २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
गुर नानक कहे मैं होया ख़ुश, गुर गोबिन्द मिली वड्याईआ। गोबिन्द कहे पुरख अकाल मैनूं ल्या पुच्छ, भेव अभेद जणाईआ। जिन्हां पिच्छे वारया सब कुछ, माण अभिमान गंवाईआ। निरगुण हो जो गए रुस, निरगुण भेव ना राईआ। जिन्हां कोल नहीं कुछ, ख़ाली हथ्थ दसाईआ। तिन्हां साहिब वेखे झुक, निज आपणा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। नानक कहे मेरी आसा पूर, पूरी आस कराईआ। गोबिन्द कहे प्रभ मिल्या ज़रूर, ज़रूरत कोए रहिण ना पाईआ। भगत कहे सब नाता कूड़, बिन हरि संग ना कोए रखाईआ। कबीर कहे ना जाणो दूर, घट घट रिहा समाईआ। शमस कहे सच्चा नूर, ज़हूर इक रुशनाईआ। मुर्शद कहे मुरीद रहे ना कोए मफ़रूर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल रचाईआ। नानक कहे मोहे चढ़या चाअ, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ मिल्या मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। कबीर कहे निथाव्याँ देवे थाँ, मेहरवान बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणी आप धराईआ। नानक कहे मेरी आसा पुनी, प्रभ पूरी आस कराईआ। गोबिन्द कहे हरि पाया वड गुण गुणी, गहर गम्भीर सच्चा शहिनशाहीआ। कबीर कहे भगतां पुकार सुणी, चल आया सच्चा माहीआ। लख चुरासी छाण पुणी, जीव जंत वेख वखाईआ। पीर पैगम्बरां लेखा चुकाया उनी, माण ताण कोए रहिण ना पाईआ। सारे कहिण पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक इकल्ला बणया ख़ूनी, नाम खण्डा हथ्थ चमकाईआ। लहिणा देण चुकाउदा जाए जूनी, भेव कोए ना आईआ। जन भगतां रोटी दाल खुआवे अलूणी, प्रेम रस विच भराईआ। आत्मा कोई ना रहे ऊणी, जिस आपणे अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। नानक कहे मैं दित्ता मौका, उच्ची कूक सुणाया। गोबिन्द कहे मैं दित्ता मौका, इक्को ढय्या वंड वंडाया। कबीर कहे प्रभ मार्ग दस्सया सौखा, साचा राह चलाया। जुग चौकड़ी जो सुत्ता रिहा ला के ढौंका, करवट सके ना कोए बदलाया। जिस दे पिच्छे गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पोचिआ चौंका, काया माटी पोच पोचाया। जिस नूं आदि शक्ति अल्ला राणी कहे मैं ख़ौंत हंढ्ढावां नाल शौंका, ख़ावंद बणे बेपरवाहया। मेहरवान हो के मेरे हथ्थ नाल छुहाए पौंचा,
दस्त बदस्त खेल कराया। नाम नईया वखाए नौका, समुंद सागर गहर गवर भेव चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। नानक कहे मैं खोल्ही अक्ख, नैण इक उलटाया। गोबिन्द कहे प्रभ आया प्रतख, पुरख अकाल फेरा पाया। मेरी करनी लई रख, कीता कौल भुल्ल ना जाया। गुरमुख साचे कीते वक्ख, वक्खरा राह चलाया। साची सेवा इक्को दस्स, आपणा संग निभाया। जुग चौकड़ी जो आपणे अन्दर रखे डक्क, कलिजुग अन्त माणस जन्म दिवाया। गुर अवतारां किसे ना रहे शक़, शहिनशाह पर्दा रिहा उठाया। करे नबेड़ा सदा हक़, हकीकत वेखे थाउँ थाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रंगाया। नानक कहे मेरी होई हद्द, हाज़र हो जणाईआ। गोबिन्द कहे घर ल्या सद्द, प्रभ दाता बेपरवाहीआ। नाता जोड़या बिन पंज तत्त काया हड्ड, रक्त बूँद ना कोए मिलाईआ। गुरसिख सज्जण जो पिच्छे गया छड्ड, अन्त ओन्हां मेल मिलाईआ। पार कराई विशकर्मा हद्द, निहकर्मी खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। नानक कहे प्रभ वेख्या दाता, अनमंगी वस्त झोली पाइंदा। गोबिन्द कहे सद वसे साथा, विछड़ कदे ना जाइंदा। कबीर कहे होए सहाई नाथ अनाथा, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। सचखण्ड दुआरे प्या हासा, श्री भगवान खेल वखाइंदा। उठो वेखो सर्ब तमाशा, शाह पातशाह आप कराइंदा। जिस दीआं गुर अवतार पीर पैगम्बर शाख़ां, किरन किरन भगत वखाइंदा । सो साहिब देवणहार सदा भरवासा, धुर संदेस अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। नानक कहे आया वेला, जिस वेले राह तकाईआ। गोबिन्द कहे करे खेल गुरु गुर चेला, गुर रूप वटाईआ। कबीर कहे प्रभ भगतां होए मेला, मिलणी जगदीश कराईआ। श्री भगवान कहे मैं सज्जण सुहेला, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाईआ। नानक कहे गोबिन्द वेख, गोबिन्द कहे नानक तेरी वड्याईआ। कबीर कहे प्रभ करे हेत, आपणा मेल मिलाईआ। इक चार सुहञ्जणी चेत, चौदस चौदां दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। चौदां चेत वीह सौ वजे, दो हज़ार समझाईआ। दो हज़ार नव खण्ड पृथ्मी विच्चों इक्को वार करे सच्चे, इक नाल होर दो दो ज़बर ज़बर दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी खेल कर, सब दा लेखा आपणे विच लुकाईआ। चौदां चेत प्रभ हो चुकन्नां, चौदां लोक फेरा पाईआ। चौदां तबक फिरे भंनां, भज्ज भज्ज पन्ध मुकाईआ। तीर्थ तट करे अन्न्हा, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। गुरदर मन्दिर शिवदुआले मट्ठ ख़ाली करे छप्पर छन्नां, वस्त किसे घर रहिण ना पाईआ। मुड़ के आए लँघ के सारयां बन्नां, बन्नां देवे सब दा ढाहीआ।
करे खेल श्री भगवना, भगत दुआरा वेख वखाईआ। सेवा करे गुजरी चन्नां, चन्द चन्न नूर रुशनाईआ। पुरख अकाल इक्को मन्ना, मनसा पूर वखाईआ। बुढ्ढा होया उठ के आवे नाल जट्ट धन्ना, पिछली कीती याद कराईआ। नामा कहे मैं सुणया कन्नां, भगतां मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। चौदां चेत्र सारे रहो तैयार, तैयारी हरि कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव आदि शक्ति होए ख़बरदार, चतुर्भुज नाल मिलाइंदा। गुर अवतार उठाल, पीर पैगम्बर राह वखाइंदा। भगत भगवन्त वेखे लाल, सन्त साजण आप जगाइंदा। गुरमुखां जणाए आपणा हाल, गुरसिखां आप उठाइंदा। सेवा करे दीन दयाल, दयानिध भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। वीह सौ वजे सारे आउणगे। भगत दुआरे दर्शन पाउणगे। दर दरवाजे बाहर, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाउणगे। दोए जोड़ सीस झुकाउणगे। चरण लग पर्दा लौहणगे। बुझे अग्ग, दीन मज़्हब शरअ मिटाउणगे। कलमा इक्को हक़, राम रहीम सुणाउणगे। जिस नूं वेंहदयां गए थक्क, दर ओस दा दर्शन पाउणगे। वेख खेल पुरख समरथ, गल पल्लू सारे पाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर साचा इक सुहाउणगे। दर दरवाजा साढे तिन्न हथ्थ, बाहर वंड वंडाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार होया इकट्ठ, भगत भगवान ढोला गाउणगे। सारे मंगण इक्को वथ, झोली ख़ाली सर्ब वखाउणगे। पिछली कीती दिती छड्ड, झगड़ा सब मिटाउणगे। जुग जुग रहे तैथों अड्ड, पिछला पन्ध मुकाउणगे। इक वखाल आपणी हद्द, साची मंग मंगाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर इक्को इक दरसाउणगे। श्री भगवान उठेगा। गुर गोबिन्द कोलों पुछेगा। की सिर ते भार चुक्केंगा। शरमशार हो ना लुकेंगा। ग़रीब निमाणयां कोलों पुछेंगा। दीन दयाल हो के तुठेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शेर हो के बुकेंगा। वीह सौ वेला वक्त सुहाणा, सोहणी रुत्त सुहाईआ। किरपा करे श्री भगवाना, भगवन आपणी कार कमाईआ। दर दरवाजिउँ बाहर सुणे अगम्मी गाणा, बिन रसना जिह्वा रहे सुणाईआ । अन्दर वरते आपणा भाणा, भीतर भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कार साची आपणी दए जणाईआ। बाहर खलोवे हो तैयार, त्रैगुण अतीता आप जणाईआ। अन्दर हरि जू करे कार, गोबिन्द माण वड्याईआ। तन वस्त्र पहन शृंगार, पीला रंग चढ़ाईआ। सिर ते चुक्के ख़ाकी मिटी भार, भार सवा सवा अख्वाईआ। पंज फेरे मारे वारो वार, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। दर दरवाजा वेख अद्धविचकार, विचला भेव चुकाईआ। ख़ाकी मिटी मूधी देवे मार, भेव कोए ना आईआ। सेवा करे परवरदिगार, मुर्शद
मुरीदां दए वखाईआ। चौदां चेत सब दी सत्तया खिच्चे विच्चों संसार, सर सरोवर ख़ाली दए कराईआ। भगत दरवाजे विच ल्या के दब्बे आप निरँकार, लभ्भयां नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर एसे कर के सद्दे, भुल्लया कोए रहिण ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जो तुहानूं आपणे नाम दे लिख लिख दित्ते पट्टे, अन्तिम सब दे उत्ते लकीर फिराईआ। हुण सब ने लँघणा इक्को रसते, बसते सब दे बंद कराईआ। चारों कुण्ट हाल होणे ख़सते, ख़बर इक्को वार समझाईआ। दीन मज़्हब ना रहिणे मस्ते, मस्ती सब दी दए गंवाईआ। श्री भगवान आप चढ़या साची गशते, दो जहानां वेख वखाईआ। माढ़ी रहे ना कोई ख़सलते, ख़ालस ख़ालस दए बणाईआ। चार जुग जीव जंत रहे फिसलते, साचा पैर ना कोए जमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव खुल्हाईआ। पंज वारी चुक्क भार, गेड़ा वारो वार रखाइंदा। सारी संगत टोकरी भरे नाल प्यार, रोड़ी रोड़ा सब दे कोलों उठाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर बाहर खलोते होण हैरान, हरि जू एह की खेल रचाइंदा। श्री भगवान कहे मेरा सच्चा निशान, जिन्हां आदि अन्त ना कोए मिटाइंदा। वेखो भगत सारे मेरा ढोला गाण, तुहाढ्ढा जस ना कोए सुणाइंदा। एन्हां दी सेवा कर परवान, सिर आपणे भार उठाइंदा। शान शौकत ना कोई विच जहान, राग रंग ना कोए मोहे भाइंदा। प्रेम करन दी साची आण, अणख़ीला आपणा हुक्म सुणाइंदा। दर आए करो पहचान, बेपरवाह समझाइंदा। पंजवें फेरे दरवाज़े विच खड़े भगवान, आपणी कल रखाइंदा। सारे चरणी डिगण आण, साढे तिन्न हथ्थ ओट ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दे सर सरोवर इके दुआर भगत दरवाज़े विच दबाइंदा। सब दी करनी देवे दब्ब, दाबा आपणा नाम लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण सब, वाहवा तेरी वड्याईआ । नानक कहे धन्न भाग दीनां मज़्हबां वढ्ढया यभ्भ, झगड़ा दित्ता मुकाईआ। मैं दस्स के आया किछ हब्ब, होका तेरा नाम लगाईआ। गोबिन्द कहे मैं एसे कारन वारया किछ सब, आपणा आप ना कुछ रखाईआ। पुरख अकाल कहे एसे कारन सारे लए सद्द, लुक्या कोए रहिण ना पाईआ। वेख मेरे ख़ाली हड्ड, हड्डीआं बालण रिहा जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची गाथा आप दृढ़ाईआ।