पुस्तकालयभाग १४

१४ चेत २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

भगत दुआर सच्चा सचखण्ड, लोकमात मिले वड्याईआ। श्री भगवान साहिब बख्शंद, बख्शिश आपणी आप कराईआ। प्रगट हो सूरा सरबँग, शहिनशाह आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मुका के आए आपणा पन्ध, बण पांधी

जगत राहीआ। दूई द्वैती शरअ शरायती ढाह के आए कंध, भाण्डा भरम भंनाईआ। गाउँदे आए इक्को ढोला साचा छन्द, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। मंगण आए हरि अनन्द, अनन्द अनन्द विच दरसाईआ। लेखा चुक्के सूरज चन्द, तारा चन्न ना कोए चमकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव पावण आए ठंड, आपणी तपत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सचखण्ड दुआरा बणया एक, एकँकार दए वड्याईआ। सो पुरख निरँजण धरया भेख, हरि पुरख निरँजण सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण हो के रिहा वेख, सरगुण नज़र कोए ना आईआ। शब्द अगम्मी इक संदेस, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। पतिपरमेश्वर बण नरेश, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी आपणा देवणहारा भेत, भेव ना किसे जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग खेलदा रिहा खेड, खलारी आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रिहा भेज, जुग जुग आपणा हुक्म मनाईआ। निरगुण सरगुण माणदा रिहा सेज, सेज सुहञ्जणी डेरा लाईआ। जोती नूर देंदा रिहा तेज, ज़हूर इक दरसाईआ। बोध अगाध लिखदा रिहा लेख, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। सचखण्ड दुआरा वेखण आए, कलिजुग अन्त वज्जे वधाईआ। बीस बीसा राह तकाए, भेव कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नैण उठाए, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार आउँदे नट्ठे, आपणा पन्ध मुकाईआ। साढे तिन्न हथ्थ दर दरवाजिउँ होए इकट्ठे, बैठे ध्यान लगाईआ। इक दूजे नूं कहिण असीं भाई बणीए सके, पिछला पन्ध मुकाईआ। हो मेहरवान प्रभ साडे वल तक्के, मेहर नज़र उठाईआ । किसे कम्म ना औणे मदीने मक्के, मकबरे माण ना कोए वड्याईआ। मन्दिर मट्ठ शिवदुआले कोई ना फसे, फसता सब दा दयो वढाईआ। वेखो खेल इक अनडिठे, हरि अनडिठड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा जणाईआ। इकट्ठे हो के करन सलाह, मता आपणे नाल मिलाईआ। इक दूजे दी पकड़न बांह, बाज़ू बाज़ू नाल हिलाईआ। जिस दा जपदे रहे नाँ, नाउँ निरँकार वड वड्याईआ। सो साहिब खेल रिहा करा, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दा वाक भविक्ख्त गए लिखा, सो लेखा रिहा चुकाईआ। जिस दा गोबिन्द बणे गवाह, शहादत होर ना कोए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, केरे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे बोल, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। साडे वस्त नहीं कुछ कोल, ख़ाली हथ्थ वखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी वजा के आए ढोल, ढोला तेरा नाम सुणाईआ। बौहड़ी दरोही हुण ना खोल्ह साडा पोल, बेपरवाह तेरी ओट तकाईआ। दीन मज़्हब तेरे

हुक्मे अन्दर करया घोल, घोली घोल ना कोए घुंमाईआ। पंज तत्त काया हंढ्ढाया चोल, चोली तेरे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण, ऊँची कूक सुणाईआ। तेरे दर्शन नूं लोचण नैण, नेत्र ध्यान लगाईआ। नात तुटया पिछला साक सैण, सज्जण इक्को सच्चा माहीआ। कर किरपा साडा दे दे देण, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव इक्को रंग रंगाया। नेत्र वेखण निउँ निउँ उपर अक्ख ना कोए उठाया। कवण जाणे प्रभ तेरा भेव, अभेद हथ्थ किसे ना आया। ठाकर हो के करें सेव, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाया। गुर अवतार पीर पैगम्बर बाहर बहिणा, श्री भगवान आप जणाईआ। चार युग मैं मन्नदा रिहा तुहाढ्ढा कहिणा, अन्तिम आपणा हुक्म मनाईआ। वेखो खेल नेत्र नैणां, सो पुरख निरँजण आप वखाईआ। भगत भगवान इक महल्ले बहिणा, बहि बहि ख़ुशी जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणे नाल रखो तीरथ, जिन्हां दिती जगत वड्याईआ। किसे विच ना रहे सीरथ, सीर रूप ना कोए वखाईआ। किसे मन्दिर ना रहे कीरत, कीर तन विच जणाईआ। अन्तिम सब ते आई भीड़त, भीड़ी गली इक वखाईआ। दो जहान दिसे पीड़त, चौदां लोक ना कोए बचाईआ। प्रभ प्रगट होया वड्डा पीरत, पीर पैगम्बरां रिहा हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गुरदर मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले, तुहाढ्ढी कन्नीआं नाल बंधाइंदा। सारे कहो असीं कीते ख़ाले, सच वस्त विच ना कोए रखाइंदा। भगत दुआरे आ के कढ्ढे दिवाले, अग्गे नज़र कोए ना आइंदा। पारब्रह्म प्रभ इक्को तेरी रहे सच्ची धर्मसाले, धर्म दुआरा इक सुहाइंदा। चारों कुण्ट कुण्ट बेहाले, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। तेरी निभ जाए तेरयां नाले, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणे नाल ल्याओ ग्रंथ, पिछली वारता रिहा जणाईआ। गदा चक्र ल्याओ संख, धनुष बाण बन्धन पाईआ। मोहणी रूप ल्याओ मोर मुक्ट हँस, सहँसा रिहा जणाईआ। आ के वेखो हरि का बंस, भगत भगवान दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक जणाईआ। असीं सब कुछ लै के आए हां। दर तेरे ध्यान लगाए आं। नीरथ तीर्थ सीरथ चरणां हेठ दबाए हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे दर्शन नूं तरसाए हां। ग्रंथ शास्त्र बंधे बसते, दर तेरे अलख जगाईआ। कलिजुग अन्तिम सारे होए सस्ते, कीमत

किसे ना पाईआ। फोके उलटाउदे जीव वरके, वितकरा सके ना कोए मिटाईआ। सानूं पढ़ पढ़ दीन मज़्हब हरख़े, चिन्ता सोग करे लड़ाईआ। आत्म परमात्म कोई ना परखे, कसवटी नाम ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ध्यान लगाईआ। आ वेख साडे ग्रंथ पोथ, पुस्तक नाल मिलाईआ। इक दूजे दा छड्डया रोस, झगड़ा अञ्जील कुरान ना कोए लड़ाईआ। साडी सब दी भुल्ली होश, समझ कोए ना आईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग बणया रिहों ख़मोश, ख़ाह मख़ाह साडी सेवा लोकमात लगाईआ। फिर वी अन्तिम दित्ता सानूं दोष, बदोषे बन्न्ह लिआईआ। एसे कारन नानक किहा आवे ना विच सोच, सोच सके ना कोए राईआ। दरोही तेरी इक्को ओट, सरन तेरी सरनाईआ। तेरी वेख निर्मल जोत, नेत्र नैण रहे शरमाईआ। तेरा किला सुहञ्जणा कोट, भगत दुआर वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। आपणे आपणे सारे पढ़ो कलाम, कलमा इक जणाईआ। आपणा आपणा सारे लओ नाम, अक्खरी नाम वड्याईआ। आपणा आपणा सारे दस्सो काम, की की खेल कराईआ। आपणा आपणा सारे दस्सो निज़ाम, की की हुक्म मनाईआ। आपणा आपणा सारे दस्सो पैग़ांम, की की संदेस जणाईआ। आपणा आपणा सारे दस्सो निशान, निशाना की रखाईआ। आपणा आपणा सारे दस्सो ईमान, ईमान किस उत्ते रखाईआ। आपणा आपणा सारे दस्सो ध्यान, ध्यान विच किस रखाईआ। आपणा आपणा सारे दस्सो माण, माण कवण दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार रिहा जणाईआ। आपणा आपणा दस्सो उपदेश, की की जगत जणाया। आपणा आपणा दस्सो लेख, जुग जुग की लिखाया। आपणा आपणा दस्सो भेख, की की वेस वटाया। आपणा आपणा दस्सो हेत, की की राह चलाया। आपणा आपणा दस्सो खेत, की की फल लगाया। आपणा आपणा दस्सो भेत, की की रंग चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाया। आपणा आपणा दस्सो राह, मार्ग की लगाईआ। आपणा आपणा दस्सो नाँ, की की मात जपाईआ। आपणा आपणा दस्सो थाँ, की की डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार आप जणाईआ। की दस्सीए की सकीए आख, आख़र नज़र किछ नहीं आइंदा। तेरी भाख्या दे के आए भाख, संदेसा तेरा नाम वडियाइंदा। लोकमात सब नूं आए आख, श्री भगवान इक्को नज़री आइंदा। गुर अवतार तेरी शाख़, पत टाहणी आप महकाइंदा। अन्तिम साडे कुछ नहीं हाथ, ख़ाली हथ्थ वखाइंदा। तूं साहिब पुरख समराथ, तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। जुग चौकड़ी तेरी गाई गाथ, गा गा शुकर सर्ब मनाइंदा। बण बरदे तेरे दास, बण सेवक सेव कमाइंदा। तेरी रखदे आए आस, आसा

सब दी पूर वखाइंदा। प्रगट होए साहिब सर्ब गुण तास, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे धंदे आपे लाइंदा। असीं लै के आए आपणी वस्त, वस्तू तेरे अग्गे टिकाईआ। तेरे चरण सरन रहीए मस्त, मस्ती अवर कोए ना भाईआ। ना कीट रहे ना हसत, हस्ती आपणी दिती गंवाईआ । ना माणस रहे ना शख़स, शख्सीयत नज़र कोए ना आईआ। ना अर्श रहे ना फ़र्श, भगत दुआरे डेरा लाईआ। ना आस रही ना हरस, हवस ना कोए वधाईआ। जे अजे ना करें तरस, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। साढे तिन्न हथ्थ पिच्छे रहे अटक, मनजीता अग्गे हो के रिहा अटकाईआ। दूरों वेखीए सिधी सड़क, सच दुआरे जाए वाहो दाहीआ। असीं सारे रहे भटक, कवण वेला तेरा दर्शन पाईआ। साडे उत्ते कोई ना कर हरख़, बदोसे देण दुहाईआ। मेहर नज़र मेघ बरख़, अमृत आपणा आप प्याईआ। साडे कोलों पिछला मंग ना कोई धड़त, सेर धड़ी वट्टा हथ्थ ना कोए रखाईआ। तूं करता लईं ना साथों करत, करनी तेरी इक्को भाईआ। साडे विच नहीं हुण फ़र्क, सारे मिल गए इक्को थाईंआ। तेरे दुआरे आए परत, लोकमात राह तकाईआ। तेरा हुक्म सुण के सारे आए सरक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे हथ्थ साहिब वड्याईआ। देवां वड्याई सुणो बात, हरि बातन आप जणाइंदा। सारे कहो असीं इक जमात, दूजी वंड ना कोए रखाइंदा। नानक कहे मैं तेरा दास, गोबिन्द कहे मैं तेरी सेव कमाइंदा। पीर पैगम्बर कहिण तेरा डूंग्घा ख़ात, भेव कोए ना आइंदा। तीर्थ तट कहिण साडी मुक्की वाट, पन्ध नज़र कोए ना आइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण कहिण साडी चले ना कोई गाथ, तेरा नाम सिफ्त सालाहइंदा। तेरे दर ते आए पुरख समराथ, दूजा दर नज़र कोए ना आइंदा। जिउँ भावे तिउँ लैणा राख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक जणाइंदा। सच सुनेहड़ा सुणो मीत, मित्र प्यारा आप जणाईआ। जिस दी दस्सदे आए रीत, सो साहिब फेरा पाईआ। जिस ने माण दवाया मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ गुरदुआर वड्याईआ। सो अन्तिम सब दा भंने ठीकरा ठीक, ठेकदार रहिण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म चलाए साची रीत, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। निरगुण मेला निरगुण अतीत, त्रैगुण लेखा दए चुकाईआ। सब ने गाउणा इक्को गीत, सोहँ ढोला रिहा जणाईआ। प्रभ चरण दी इक प्रीत, जगत जगदीशा रिहा समझाईआ। नौ दुआरे हस्त कीट, राउ रंक डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाण रिहा दृढ़ाईआ। धुर फ़रमाणा सुणो प्रभ एक, एकँकार जणाईआ। दूर दुराडे लओ वेख, निरगुण पर्दा दए उठाईआ। कलिजुग अन्तिम खेले खेड, खलारी आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। तेरी मेहर

नज़र परवान, दोए जोड़ जोड़ सरनाया। कर किरपा श्री भगवान, तेरे अग्गे सीस झुकाया। दर दरवाज़े खलोते आण, दूर दराडा पन्ध मुकाया। एका दे सच फ़रमाण, तेरे चरण ध्यान लगाया। दर्शन करीए अग्गे आण, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाया। भगत दुआर कर परवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर सेदेसा इक जणाया। पीर पैगम्बर गुर अवतार विष्न ब्रह्मा शिव आदि शक्ति चतुर्भुज अल्ला राणी हो मस्तानी सारे कहो साडे कोल नहीं कुछ, ख़ाली हथ्थ उपर लओ उठाईआ। पिछला बदल लओ आपणा रुख़, पिछल्यां वल ध्यान ना कोए लगाईआ। आपणी करनी चार युग दी भगत दुआरे विचकार दयो सुट्ट, सर सरोवर एथे दयो दबाईआ। चार युग दा लहिणा जाए छुट, छुटे वस्त पराईआ। आ के मिलो प्यो नूं पुत्त, क्यों बैठे दूर दुराडे डेरा लाईआ। जे एस निशान्यौं गए उक, मिले फेर ना कोए वड्याईआ। तुहानूं दात निक्की निक्की तुछ, लोकमात गुर अवतार बणाईआ। वेख्यो हुण ना करयो चुप्प, चुप्प रहिण दी जाच ना अजे सिखाईआ। कढ्ढ के बाहर अन्धेरयों घुप्प, निक्की किरन जोत कीती रुशनाईआ। सारे इके वार बहो उठ, आपणा बल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा सुणाईआ। श्री भगवान सारे उठांगे। भगत दुआरे सब कुछ सुट्टांगे। तेरे दर ते आ के तैथों पुच्छांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे कोलों कदे ना छुपांगे। जिस वेले आपणी करनी सुटाओगे। भगत दरवाज़े रंग चढ़ाओगे। आपणी मंग पूर कराओगे। नाम मृदंग इक वजाओगे। अन्दर लँघ प्रभ दा दर्शन फेर पाओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल वेख वखाओगे। सारे कहिण असीं उठदे आं। आपणी करनी सारे सुटदे आं। चार युग दी वाड़ी आपणी हथ्थीं लुटदे आं। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सच कहाणी तैथों पुछदे आं। सच कहाणी पुछण आए, दोए जोड़ करी अरज़ोईआ। हरि जू एह की खेल रचाए, दो जहान मिले ना ढोईआ। नानक कहे उठो वाहो दाहे, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। कबीर कहे पओ सरनाए, चरण ध्यान लगाईआ। मूसा कहे हाए हाए, जलवा नूर ना झल्लया जाईआ। ईसा कहे मेरा ख़ुदाए, परवरदिगार बेपरवाहीआ। मुहम्मद कहे मेरा पन्ध मुकाए, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। गोबिन्द कहे मेरा संग निभाए, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। पिछला कीता कौल निभाए, अभुल भुल्ल कदे ना जाईआ। साची करनी आप कमाए, करता पुरख बेपरवाहीआ। भगत भगवान लए जगाए, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सच दुआरा इक सुहाए, दस साल सेव कमाईआ। मनजीता फड़ अग्गे लाए, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। जगत जगदीशा रंग रंगाए, नौ दुआर चन्द चढ़ाईआ। दोहां विचोला आप रघुराए, रंग

रूप नज़र किसे ना आईआ। इक दस दी वंड वंडाए, दो नौ मिले वड्याईआ। तिन्न अट्ठ दा पन्ध मुकाए, चार सत्त इक सरनाईआ। पंज छे दा घर बणाए, घर इक्को नज़री आईआ । नामे लहिणा झोली पाए, छप्पर छन्न ना कोए जणाईआ। धन्ने नैणां दए वखाए, मूढ़्हे जट्ट मिले वड्याईआ। गोबिन्द लेखा थांएँ पाए, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। कल्की अवतार आप अख्वाए, निहकलंका नाउँ धराईआ। नाम डंका इक वजाए, दो जहानां शब्द शनवाईआ। चार युग दे पिछले करिंदे दर बुलाए, गुणी गहिंदे भेव ना राईआ। सब दे जंदे दए तुड़ाए, शरअ वंड ना कोए रखाईआ। आपणी बिंदे इक दरसाए, नादी सुत समझाईआ। छिन्दे पुत्त आप वखाए, भगत भगवान लए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द संदेसा इक वड्याईआ । सुणो संदेसा अन्त अख़ीर, हरि आख़र आप जणाइंदा। जिस दा लेखा बेनज़ीर, नज़र किसे ना आइंदा। जिस दी खिच्चे ना कोए तस्वीर, तसलीम आपणा आप कराइंदा। कलिजुग अन्तिम वड पीरन पीर, आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दी करनी पूर कराइंदा। सब दी करनी पूरी करे करतार, हरि करते हथ्थ वड्याईआ। तुसीं लिखदे रहे जुग चार, कलिजुग अन्तिम आवे बेपरवाहीआ। सब दा झगड़ा दए निवार, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। मार्ग वक्खरा लाए विच संसार, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। पिछला लेखा दए निवार, भरम भुलेखा दए मिटाईआ। जन भगतां हिस्सा, वंडे अगम्म अपार, आप आपणी वंड वंडाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पावे सार, लोआँ पुरीआँ फोल फुलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लए उठाल, गुर अवतार पीर पैगम्बर दर बुलाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी करे खेल न्यार, निरगुण आपणी कार कमाईआ। भगत दुआर कर तैयार, चारे कुण्टां वेख वखाईआ। दर दरवाजा खोल्ह कवाड़, ग़रीब निवाज़ा होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। हरि दरवाज़ा भगती रंग, श्री भगवान आप चढ़ाइंदा। चौदां चेत इक अनन्द, चौदां लोक नैण शरमाइंदा। करे खेल सूरा सरबँग, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। सारे गावण इक्को छन्द, ढोला गुर अवतार अल्हाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ अग्गे बंद, बन्नां इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल कराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणी करनी रहे सुट्ट, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। कर किरपा हुण सानूं पुच्छ, क्यों बैठा मुख भुआईआ। तेरी भावे ना सानूं चुप, अनबोलत तेरा राग ना कोए सुणाईआ। तेरे दरस दी लग्गी भुक्ख, भुख्यां भुक्ख ना कोए गंवाईआ। मेहरवान हुण सानूं पुच्छ, पश्चाताप क्यों रिहा कराईआ। वेख ख़ाली हथ्थ सब कुछ दित्ता सुट्ट, तीर्थ तट किनारा कोए रहिण ना पाईआ। साडे कोलों तूं सब कुछ ल्या लुट्ट, तैनूं तरस ज़रा ना आईआ। आपणे अन्दर रखें

घुट्ट, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा जणाईआ। सच संदेसा सुणो भगवान, शब्द इशारे नाल जणाइंदा। वेखो सारे कर ध्यान, धुर दरबारी इक्को अक्ख खुल्हाइंदा। भगत सोहण सच निशान, श्री भगवान आप हिलाइंदा। जिन्हां पिच्छे प्रभ नूं मिले माण, सो प्रभू उन्हां वडियाइंदा। जिन्हां दी महिमा शास्त्र सिमरत वेद पुराण गाण, तिन्हां आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप जणाइंदा। वेखो खोल्हो अक्ख उपर, आपणा ध्यान लगाईआ। भगत भगवान दे साचे पुत्तर, पिता पुरख इक्को नज़री आईआ। नानक सच दस्स तूं कह के ग्यों निहकलंक प्रभ आए उतर, जननी कोए ना कुक्ख सुहाईआ। जे दर आ के ग्यों मुक्कर, निरँकार जोत ना कोए अख्वाईआ। नानक कहे मेरे सतिगुर तेरा मनाया शुकर, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। मैं कह के गया असीं भरीआं चिकड़, तुध बिन अंग ना कोए लगाईआ। धन्न भाग तूं साडा कीता फ़िकर, अन्त आपणे दुआर मंगाईआ । मैं तेरा करदा इक्को ज़िकर, दूजी वारता ना कोए अल्हाईआ। निरगुण हो के आपणे विच्चों गया नितर, पर्दा नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द हुण ना मारे बाज़ां नाल तित्तर, तेरी तर्ज़ तेरा ताल उस दे हथ्थ आईआ। तूं निरगुण हो के आएयों परत, उपमां तेरी वड वड्याईआ। मैं एसे करके ला के गया साची शर्त, निहकलंक आवे चार वरनां एका रंग वखाईआ। तेरा खेल वेख नधड़क, मेरे नैण नीर वहाईआ। मैं प्रभ दी वेखां चढ़त, दो जहान वज्जे वधाईआ। तेरे दुआरे दी सिधी सड़क, बिन तेरे होर ना किसे वखाईआ। तीर्थ तट सरोवर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरू घर एथे मूधे दित्ते परत, बिन तेरी किरपा फेर ना कोए उठाईआ। बेपरवाह तैनूं सोग ना कोई हरख़, चिन्ता विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। भगत दवारे सब कुछ रख्या, गुर अवतार रहे जस गाईआ। श्री भगवान जिस घर वसया, तिस मिले माण वड्याईआ। भगत प्रीती अन्दर फस्या, दूजा संग ना कोए रखाईआ। सेवक बण के फिरे नस्सया, सेवा इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोला बणया बेपरवाहीआ। जो कुछ सुट्टया सो प्रभ दब्बे, सिर आपणे भार उठाईआ। हरिसंगत सेवा करदा फबे, शहिनशाह वड्डी वड्याईआ। जे कोई लभ्भण जाए किसे ना लभ्भे, हरि मन्दिर इक्को राजन नज़री आईआ। कलिजुग अन्त ग़रीब निमाणे सारे सद्दे, गुर अवतार पीर पैगम्बर देण गवाहीआ। निरगुण दाता पुरख बिधाता सब दे परदे कज्जे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल कराईआ। नानक कहे तूं साचा तोला, तुध बिन नज़र कोए ना आया। मैं रख के गया उहला, तूं पर्दा दित्ता खुल्हाया। निरगुण हो के बदलया चोला, चोला गोबिन्द अंग लगाया। तेरा

आदि जुगादी इक्को बोला, मैं बोल बोल सुख पाया। तूं ग़रीब निमाणयां करें भार हौला, सिर आपणे भार उठाया। मैं कह के गया नानक घर दा गोला, बण के गोला सेव कमाया। पहली टोकरी लाए झकोला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो करन अरदास, दोए जोड़ ध्यान लगाईआ। भगत दुआर इक्को ख़ास, श्री भगवान सेव कमाईआ। इक टोकरी रखे साथ, रोड़ा कंकर विच टिकाईआ। ग़रीब निमाणयां करे पाठ, मस्तक धूढ़ी टिक्का लाईआ। फिर भी कहे शाहो शाबाश, गुरसिख तेरी वड्याईआ। तुध बिन ख़ाली दिसण हाथ, वस्त नज़र कोए ना आईआ। तुसां लैणी पत राख, पतिपरमेश्वर दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे उडीक, नेत्र ध्यान लगाईआ। सिर ते टोकरा रखो ठीक, गुरमुख साचे लओ उठाईआ। प्रेम करन दी साची रीत, हरिजन साचे दयो जणाईआ। साहिब सतिगुर परखण आया नीत, आपणा फेरा पाईआ। काया करो ठंडी सीत, सीतल धार वहाईआ। सदा वसणा चीत, विछड़ कदे ना जाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण असां छड्डे मन्दिर मसीत, मसला अवर ना कोए पढ़ाईआ। सोहँ ढोला गाईए गीत, गा गा शुकर मनाईआ। जिउँ जिउँ प्रभ आवे नज़दीक, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। टोकरा कहे मोहे चढ़या चाअ, घर सच मिली वड्याईआ। श्री भगवान भगतां भार ल्या उठा, हौले भार दए कराईआ। गुर अवतार तक्कण राह, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कवण मिले सच्चा शहिनशाह, पातशाह आपणा फेरा पाईआ। असीं चरणी डिगीए आ, चरणोदक मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच जणाईआ। सारे उंगलां करो नेड़े, नेरन नेर जणाइंदा। जिन्हां वड़ना भगतां वेहड़े, तिन्हां भेव समझाइंदा। चार युग बैठे रहे कर के ज़ेरे, अन्तिम वेस वटाइंदा। तुहाढ्ढे उत्ते करे मेहरे, मेहर नज़र उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तुहाढ्ढी वस्त आपणे दस्त, भगत दुआरे हेठां पाइंदा। धरत तीर्थ तट गए दब्बे, फेर सके ना कोए उठाईआ। कोटन कोटि जुग गए लद्दे, आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार हुक्मे बद्धे, पीर पैगम्बर बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पहला फेरा हो दलेरा, इक्को इक लगाईआ। पहला फेरा आप लगाया, श्री भगवान वड्डी वड्याईआ। शब्द अगम्मी खेल रचाया, भेव कोए ना पाईआ। दूजी धार आप प्रगटाया, परम पुरख सच्चा शहिनशाहीआ। सब दा लहिणा रिहा मुकाया, लहिणेदार इक हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अवल्ला, इक्को इक कराइंदा।

भगत दुआर सच महल्ला, सो साहिब आप वसाइंदा। वसणहारा जलां थलां, घट घट वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कराइंदा। टोकरी विच पत्थर रोड़े, कूक कूक सुणाईआ। श्री भगवान जोड़ी जोड़े, नाता फेर ना कोए छुड़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर्शन सारे लोड़े, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा रिहा चुकाईआ। लेखा वेखो दो जहान, निरगुण सरगुण आप चुकाइंदा। जगत सरोवर ना कोए अशनान, गुरमुखां पन्ध मुकाइंदा। अठसठ तीर्थ दब्बे एथे आण, गंगा गुदावरी जमना सुरस्ती माण ना कोए वधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप रचाइंदा। आपणा खेल करे करतारा, करता आप जणाईआ। दरगाह साची दा सच विहारा, लोकमात दरसाईआ। कल कल्की हरि लै अवतारा, निहकलंक अख्वाईआ। लेखा जाण सर्ब संसारा, लहिणा झोली सब दी पाईआ। पीर पैगम्बर वेखणहारा, गुर अवतारां हुक्म मनाईआ। भगतां देवणहार सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आवे जावे वारो वारा, वारता आपणी आप अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दूजा बन्धन पाईआ। एका दूजा पाया बन्धन, तीजी वंड वंडाइंदा। तीजी टोकरी वेखे चन्दन, चन्द चांदना इक चमकाइंदा। भगतां तोड़े अगला पिछला फंदन, गुर अवतार आप बंधाइंदा। जुग चौकड़ी आया गंढ्ढण, नाम डोरी तन्द बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोक परलोक वेख वखाइंदा। तीजी टोकरी त्रैगुण माया, त्रैगुण अतीता आप उठाईआ। भगत दुआरयों बाहर कढ्ढाया, हरिसंगत विच रहिण ना पाईआ। गुर अवतार ध्यान लगाया, वेख वेख बिगसाईआ। हरि करते की खेल रचाया, समझ ज़रा ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण ग्रंथ सारे कहो मुक्के, मुक्की रैण अन्धेरी आ। कलिजुग बूटे कहो सुके, नाता तुटे मेरा तेरी आ। किसे ना पाणी रहे हुक्के, प्रभ करे बेरन बेरी आ। हुण क्यों बैठे चुप्पे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तीजी टोकरी आपे सुट्टे, भार सके ना कोए उठाईआ। अठसठ तीर्थ पए रो, नीर नीर वहाईआ। सब कुछ साथों ल्या खोह, चली ना कोए चतुराईआ। बौहड़ी जे ना आउँदों मुड़ के छब्बी पोह, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कोटन कोटि गए हो, साडा माण ना कोए गंवाईआ। साध सन्त दुरमति मैल आपणी धो, साडे विच इश्नान कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे माण वड्याईआ। तीर्थ तट किनारे सुणो गल्ल, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। भगत दुआरे ना कोई वल छल, सिध्धा राह इक वखाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल साचा दीपक गया बल, शमां नज़र कोए

ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौथा फेरा आपे लाइंदा। चौथा फेरा आपे लाएगा। श्री भगवान खेल कराएगा। भगत दुआरयों उठ के जाएगा। सिर टोकरा आप टिकाएगा। साल वीहवें बांका छोहरा नज़री आएगा। आपणा ज़ोरा आप वखाएगा। कोरा जवाब सर्ब सुणाएगा। लोहड़ा घर घर आपे पाएगा। जोड़ी जोड़ा नज़र ना आएगा। होड़ा सस्से उपर वखाएगा। हाहा हँ ब्रह्म बणाएगा। गुर अवतार आप जगाएगा। दर दरबार सद बहाएगा। पिछली कार ना कोए कमाएगा। चार यार ना कोए हंढ्ढाएगा। शिवदुआला मट्ठ ना कोए वसाएगा। मस्जिद हक़ ना कोए दृढ़ाएगा। राह तक्क जलवा नूर, ज़हूर ज़ाहरा पीर इक अख्वाएगा। कम्म करे आप बदस्तूर, धोखा किसे नाल ना कमाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो ज़रूर, ज़रूरत सब दी पूर कराएगा। अग्गे रहिण ना देवे कूड़, कूड़ी क्रिया सर्ब खपाएगा। ना कोई खाए गाँ सूर, छुरी हथ्थ ना किसे जणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नाता इक्को इक वखाएगा। नाता इक्को इक बणावेगा। साची सच जणावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव आप समझावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर पर्दा लाहवेगा। चौदां चेत रच सुअम्बर, करता आपणा काज रचावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पिछला अडम्बर सर्ब मुकावेगा। चारे टोकरे हो गए ख़ाली, ख़ाली ख़लक ख़ुदाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कोई ना करे दलाली, दलाल कोए नज़र ना आईआ। वेखे खेल माज़ी हाली, भेव अभेदा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारे कुण्टां वेख वखाईआ। चारे कुण्टां वेखे आप, दहि दिशा फोल फुलाइंदा। किसे नज़र ना आए सच्चा बाप, लख चुरासी पिता सर्ब हंढ्ढाइंदा। निरगुण निरगुण जुड़या ना किसे नात, नाता बिधाता ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर देण होका, इक आवाज़ लगाईआ। वेखीं पंजवीं वार ना देवीं धोखा, अछल छल आपणा छल कराईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छों मिल्या मौका, सारे इके थाँ इकट्ठे कराईआ। माण तुटया चौदां लोकां, चौदां तबक तेरी सरनाईआ। दीन मज़्हब दा ख़ाली रहि जाए बोका, आबहयात विच ना कोए रखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ भाण्डा रहि जाए पोचा, बिन तेरे वस्त नज़र कोए ना आईआ। जिस तरां भगतां मार्ग दस्सया सौखा, आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, पंचम वार आपणे नाल मिलाईआ। पंजवीं टोकरी करे ख्याल, आपणा ध्यान लगाईआ। वेखो जिस ने नींहां हेठां दित्ते लाल, जन भगतो तुहाढ्ढी सेव कमाईआ। की एहनूं शाह कहोगे कि कंगाल, बण कंगाल कंगालां सेवा रिहा कमाईआ। एहदे तरस करो उत्ते हाल, बेहाल रिहा जणाईआ। जिस

तुहाढ्ढा कटया काल, आपणा आप काल ना कोए जणाईआ। आपणी नवीं जणाए मिसाल, पिछली मिसल ना कोए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नवीं रीती रिहा सुणाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो आपणा वेखो भगवान, श्री भगवान आप जणाइंदा। जिस दे पिच्छे बणदे रहे काहन, मोर मुक्ट सीस सुहाइंदा। जिस दे पिच्छे बणदे रहे अमाम, लोकमात डंक वजाइंदा। सो बरदा बणया ग़ुलाम, नफ़र आपणा नाम रखाइंदा। सेवा करे सच्ची निशकाम, आशा होर ना कोए वधाइंदा। जन भगतो तुहाढ्ढा खा के ना करे हराम, हरामी रूप ना कोए अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। वेखो भगतां दा ग्वाला, गंवार इक्को नज़री आईआ। जिस गोबिन्द करी प्रितपाला, सो गोबिन्द हुक्म मनाईआ। मार्ग दस्से इक सुखाला, सुख सागर इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप कमाईआ। जिस दे सिर ते सोहे ताज, दो जहान वड्याईआ। सो मिस्तरी बणे आज, बण मज़दूर सेव कमाईआ। जिस नूं कहिन्दे गुरू महाराज, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सो भगतां करे काज, करता पुरख फेरा पाईआ। भगत भगवान दा इक समाज, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। हरिसंगत मिल के प्रभ नूं दित्ता दाज, प्रेम प्रीती टोकरा सिर चुकाईआ। आउँदयां जांदयां होका दे के मारे वाज़, उठो गुरमुखो हरि जू रिहा जगाईआ। आदि अन्त रखे लाज, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार कमाईआ। गुरसिख कहिण साडा प्यार, हरि जू टोकरा आप भराया। रोड़े पत्थर सोहणी धार, रोड़ा अग्गे ना कोए अटकाया। अज्ज तों सारे लख चुरासी विच्चों होए बाहर, जन्म मरन ना कोए रखाया। वेखो आपणे सिर ते चुक्क आप निरँकार, दोहां भुजां उत्ते रखाया। अग्गे वेखण गुर अवतार, चरण ध्यान लगाया। कलिजुग एह की करया विहार, बिवहारी आपणी सेव कमाया। भगत दुआर कर तैयार, भावी आपणे हथ्थ रखाया। रावी कंडे जिस ने अर्जन तत्तीआं तवीआं उत्ते दित्ता साड़, सो गुरमुखां अग्नी तत्त रिहा बुझाया। जिस ने गोबिन्द चेरे दित्ते वार, वारता आपणी रिहा जणाया। कोई ना जाणे हरि दी कार, करता की की खेल रचाया। वीह सौ वीह सारे तक्कण गुर अवतार, कवण वेला मात होए सहाया। इकट्ठे करे विछड़े यार, यारी यारां नाल निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाया। जन भगतां वगारी ल्या फड़, आपणा बल रखाईआ। जे साडे अग्गे ग्यों अड़, इकट्ठे हो के धक्का देईए लगाईआ। जुग जुग सारे तेरा ढोला गए पढ़, तूं साडा ढोला गाईआ। जुग जुग तेरे पिच्छे गए मर, कलिजुग अन्तिम तूं आपणा आप मिटाईआ। बण सेवक साडी सेवा कर, साथों भार झल्लया ना जाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्सदे रहे तेरा घर,

खाणी बाणी कर पढ़ाईआ। हुण नहीं मंगणा कोई दर, दर मंगण दी लोड़ रही ना राईआ। जे तुठां ते आपणे जेहे कर, घर आपणे कीमत पाईआ। निक्के बाले फड़ के सारे टोकरे विच धर, आपणी हथ्थीं सेव कमाईआ। आपणे मन्दिर फेर जावीं चढ़, सानूं उंगलीआं नाल लगाईआ। तूं भावें जम्म ते भावें मर, सानूं जन्म मरन विच कदे ना लिआईआ। असीं हुण बैठे अड़, गल्लां बातां नाल ना सके कोए मनाईआ। जे तैनूं साडा डर, सानूं सच दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच जणाईआ। भगतो वेखो मैं तुहाथों डरदा, आपणा भय ना कोए रखाईआ। हो निमाणा सेवा करदा, सेवक रूप वटाईआ। तुहाढ्ढा टोकरा सीस उत्ते धरदा, धरनी धवल ना कोए छुहाईआ। तुहाढ्ढा भाणा आपे जरदा, आपणा भाणा गुर अवतारां मनाईआ। शहिनशाह हो के बणया बरदा, माण रखे ना कोए वड्याईआ। जिस वेले जन भगतां दिसे पासा हरदा, तिस वेले होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, डरदा डरदा सेव कमाईआ। जन भगतो मैनूं ना मारो, श्री भगवान आप जणाइंदा। मैनूं आपणा दयो आधारो, आधार इक्को इक रखाइंदा। सच प्रीती नाल शृंगारो, जगत वेस ना कोए हंढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल कराइंदा। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो वेखो आप, आपणी कार कमाईआ। जिस दा जपदे गए जाप, सो भगतां दए वड्याईआ। तुसां वी रहिणा एन्हां साथ, इक्को संग बणाईआ। परम पुरख दी गौणी गाथ, दूजी होर ना कोए पढ़ाईआ। साहिब सच्चे दे विकणा हाट, करता कीमत आपे पाईआ। नाता छड्डो ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोए रखाईआ। अन्तिम मिटे अन्धेरी रात, लोकमात रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लावण पंजे, पंजवां टोकरा नज़री आया। असीं आ गए विच शकंजे, सानूं सके ना कोए बचाया। मन्दिरां मस्जिदां विच ख़ाली रहि जाण मंजे, सिँघासण सच ना कोए सुहाया। सब दे सीस हो जाण गंजे, श्री भगवान सिर आपणे भार उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाया। आ नानक फड़ा हथ्थ, हथ्थ हथ्थ नाल मिलाईआ। गोबिन्द मार्ग रिहा दस्स, मिले माण वड्याईआ। कबीर तूं क्यों रिहों हस्स, हँस मुख सालाहीआ। कबीर कहे प्रभ तूं किथे ग्यों फस, किधर गई तेरी वड्याईआ। जुग जुग खेल करदा रिहों समरथ, अछल छल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एह की कार कमाईआ। आ कबीर वेख यार, हरि यारी आप कमाइंदा। आ नानक वेख प्यार, परम पुरख आप समझाइंदा। पीर पैगम्बर लै नाल, गुर अवतार गंढ्ढ पुआइंदा। साढे तिन्न हथ्थ करो पार, पार किनारा आप जणाइंदा। दर दरवाजा अद्धविचकार, हरि दर्दी दर्द वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, पंजवां भार हौली हौली सब दे उत्ते पाइंदा। पंजवां टोकरा प्या हस्स, भगतां रिहा जणाईआ। वाह भगतो तुसां प्रभ नूं कीता वस, तुहाढ्ढी वड वड्याईआ। तुहाढ्ढे कोलों जाए ना नट्ठ, भज्जयां राह नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सज्जा चरण लओ चुक्क, हरि सच सच जणाइंदा। सारे नेड़े जाओ ढुक, आपणे नाल मिलाइंदा। दोए जोड़ सरन सरनाई जाओ झुक, निवण सो रहिणा इक वखाइंदा। सारे बणो श्री भगवान दे पुत्त, दूजा पिता नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या आप समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर झुकया सीस, दोए जोड़ सरनाईआ। प्रभ दी चरणी लग्गो ठीक, साढे तिन्न हथ्थ बाहर हो जाईआ। चरण कँवल दी करो प्रीत, प्रीती इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साढे तिन्न हथ्थ पन्ध मुकाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मुकया पन्ध, सो साहिब आप जणाइंदा। सोहँ ढोला गाओ छन्द, इक्को राग अल्हाइंदा। अग्गे नेड़े आवे पन्ध, आपणा राह समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ पिच्छे, हरि अगला हाल जणाईआ। साहिब सतिगुर दे साचे हिस्से, साची वंड वंडाईआ। बिन भगतां किसे ना दिसे, सुत्ती सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी उंगली रिहा लगाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो टोकरा होया मूधा, प्रभ आपणे सीस टिकाईआ। अगला भेव दस्से गूझा, पर्दा आप चुकाईआ। ना कोई रहे होर दूजा, इक्को इक सरनाईआ। गोबिन्द प्रीती हरि जी झूजा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आपणे नाल मिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वड़ गए वेहड़े, इक ध्यान लगाया। पिछले सारे छड्डे झेड़े, झगड़ा कोए रहे ना राया। सारे कहिण असीं हो गए तेरे, तुध बिन नज़र कोए ना आया। चौथे युग मारे फेरे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मेल मिलाया। आओ वेखो भगतन वेहड़ा, श्री भगवान आप वखाईआ। चारों कुण्ट दयो गेड़ा, चार युग दा लेख मुकाईआ। जिध्धर वेखो नेरन नेरा, नर हरि इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेख के चौथी छत्त, शंका सर्ब मिटाया। भगत भगवान किथे लए रख, आप आपणी गोद बहाया। लख चुरासी ख़ाली हथ्थ, वस्त झोली ना कोए भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच रिहा जणाया। तुहानूं भगत दुआर वखावांगा। नाल लै के अन्दर जावांगा। शाह पातशाह आप अख्वावांगा। साचा राह इक चलावांगा। बण मलाह बेड़ा उठावांगा। वखा थाँ भेव चुकावांगा। जपा इक्को नाम, शरअ

मिटावांगा। प्या जाम, तृष्न बुझावांगा। नज़री आए इक्को राम, राम मनावांगा। खेल करा के साचा शाम, रास रचावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उंगल सब नूं आप फड़ावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर उंगली फड़, आपणा आप बंधाया। तूं मेरा मेरा सारे रहे पढ़, इक्को राग अल्हाया। साहिब सच्चे दा वेख्या घर, जिस घर डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। गुर अवतार पीर पैगम्बर अन्दर आए, हरि सतिगुर नाल लिआईआ। शब्दी शब्द रिहा जणाए, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। रल मिल सारे बैठो थांएँ, थाउँ भगतां विच रखाईआ। करे खेल बेपरवाहे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बहिंदे जांदे, बहि बहि शुकर मनाईआ। साचा ढोला इक्को गांदे, गा गा रहे अल्हाईआ। श्री भगवान दा दर्शन पांदे, पा पा शुकर मनाईआ। चार युग दे थक्के मांदे, घर साचे आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा वेख्या सच्चा घर, जिस घर साचा आसण लाईआ। पारब्रह्म कहे मेरा सच आसण, इक्को इक रखाया। जिस दा बण के दासी दासण, सेवा साची सच कमाया। सो टोकरा मेरा साथण, जिस सीस आपणा आप टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण इक वडयाया। नामा कहे मेरा तुटा माण, मनसा रही ना राईआ। मैं जाता तूं बाढी तरखाण, छप्परी छन्न छुहाईआ। तेरा वेख खेल महान, मेरी भुल्ली सर्ब चतुराईआ। शाह पातशाह बण सुल्तान, शहिनशाह अख्वाईआ। जन भगत दवारे दर दरवेश बण दरबान, आपणी सेव कमाईआ। सिर टोकरा रख भगवान, तैनूं लज्जया ज़रा ना आईआ। मैं जाणया तैनूं सारे सीस झुकाण, झुक झुक तेरी सेव कमाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख होया हैरान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, मेरी समझ देणी बदलाईआ। मैं जाता मेरी छुहाएं छन्न, छप्पर दएं वडयाया। कलिजुग अन्तिम वेख्या तूं ग़रीब निमाणयां नाल गया मन्न, मनसा आपणी नाल मिलाया। कर किरपा चाढ़्हे साचे चन्न, चन्द आपणा नूर रुशनाया। मेहरवान हो के बेड़ा दित्ता बन्न्ह, सिर आपणे भार उठाया। जिस दा संदेस सुणदा रिहा नाल कन्न, तिस दा खेल अक्खीं वेख वखाया। तूं आपणा ठीकरा दित्ता भन्न, जन भगतां ठीक राह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा मात कमाया। धन्ना कहे वेख तेरा हाल, मेरी भुल्ली चतुराईआ। मैं जाणयां तूं मेरा चारें माल, दूजे मिले ना किसे वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम वेख्या आण, बेपरवाह वड्डा बेपरवाहीआ। ग़रीब निमाणे लए पहचान, भगवन भगतां होए सहाईआ। अणमंगया देवे दान, अनमुल्ली वस्त झोली पाईआ। प्रगट हो विच जहान, पारब्रह्म प्रभ खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

आपणा भेव ना किसे जणाईआ। धन्ना कहे मेरा तुटा माण, अभिमाण रिहा ना राईआ। मैं वट्टे विच्चों पाया भगवान, कलिजुग अन्त बिन वट्टउँ गुरमुखां नज़री आईआ। की तैनूं प्रेमी कहां कि शैतान, शरअ सब दी दिती तुड़ाईआ। तेरा वेख खेल महान, सब दी अक्ख शरमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कोई ना तेरे अग्गे रिहा बलवान, बल सब दा खीण कराईआ। सारे कहिण तेरी मन्नी आण, बैठे सीस झुकाईआ। भगत कहिण जिन्ना चिर तूं ना मिलें आण, तेरी परवाह ना कोए रखाईआ। एसे कारन प्रभ भगतां देवे दान, दाता आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। कबीर कहे क्यों साडे नाल कीता धोखा, धुख धुख जीवण जगत बिताईआ। कलिजुग अन्तिम मार्ग लाया सौखा, इक्को नाम समझाईआ। जो सोहँ भरे तेरे नाम दा हौका, तिस जम नेड़ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिती माण वड्याईआ। सुण कबीर भगत जुलाह, जलवा हरि जू आप जणाइंदा। ओस वेले तुसां गुरुआं कोलों लम्भया मेरा नाँ, रामा नंद पल्लू जगत फड़ाइंदा। एस वेले मैं सिध्धा मिलां आ, राह विच ना कोए अटकाइंदा। जिस वेले चाहां फड़ां बांह, रातीं सुत्यां गले लगाइंदा। गुरसिख कोई ना करे ना, मुखड़ा मुख ना कोए भुआइंदा। किसे नूं कहां पिता किसे नूं कहां माँ, किसे नूं बिन कुख्खों गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाइंदा। कबीर कहे एह नहीं चंगा, चंगी तरां समझाईआ। की कदे भगवान बणे बंदा, बिन बंदगी खेल कराईआ। गाउणा वजाउणा सुणाउणा तेरा धन्दा, धुनकी आपणे हथ्थ रखाईआ। कोई सुजाखा कोई अन्धा, किसे अक्ख खुल्हाईआ। कोई व्याहा कोई कुआरा कोई रंडा, कन्त सुहाग कोए हंढ्ढाईआ। किसे वखाया अद्धविचकार डण्डा, किसे उपर चाढ़्ह मूँह दे भार सुटाईआ। प्रभू तेरे विच बड़ा घमण्डा, तूं आकड़ख़ान अख्वाईआ। जिन्ना चिर कोई तेरा ना गावे छन्दा, तैनूं ख़ुशी कदे ना आईआ। तूं पा के आपणा फंदा, प्रेमी सारे लएं फसाईआ। तेरा खेल विच नवखण्डा, सत्त दीप तेरी वड्याईआ। तेरा प्रकाश विच ब्रह्मण्डा, पुरी लोअ तेरी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, बेअन्त बेअन्त बेअन्त अख्वाईआ। कबीर मेरा खेल अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। कोटन कोटिन ला कम्म, करनी करता आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी बेड़ा बन्न्ह, साचा खेल खलाइंदा। कलिजुग अन्त खेल भगवन, आपणी कल धराइंदा। मेहर नज़र नाल बेड़ा बन्न्ह, बिन भगतीउँ पार कराइंदा। जिन्हां मेरा नाम ल्या मन्न, तिन्हां अक्खर ना कोए समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को वार सब नूं दित्ता दान, भगत दुआरे कर परवान, वढ्ढयां छोटयाँ बुढ्ढयां बालां अन्त तेरे नाल मिलाइंदा।

पहला टोकरा हस्सदा, प्रभ साची सेव कमाईआ। दूजा टोकरा नस्सदा, भज्जे वाहो दाहीआ। तीजा टोकरा दस्सदा, अबिनाशी करता भार उठाईआ । चौथा टोकरा कहे मैं सीस उत्ते वसदा, जगदीश रिहा सुहाईआ। पंजवां टोकरा कहे मैं खेल कीता इकट्ठ दा, इकट्ठे इक्को घर बणाईआ। लहिणा दबाया तीर्थ अट्ठसठ दा, भगत दरवाज़े दिती वड्याईआ। जो सीस दहिलीज़ उत्ते रखदा, तिस मिले सच्ची सरनाईआ। एथे मेला तीजी अक्ख दा, दोए नैण शरम रखाईआ। साहमणे शहिनशाह सच्चा वसदा, सच सिँघासण डेरा लाईआ। बोले बोल इक अलख दा, अलख निरँजण जणाईआ। ग़रीब निमाणयां दी पत रखदा, दर आयां दए सरनाईआ। करे खेल तरखाण जट्ट दा, वड दाता बेपरवाहीआ। सौदा वखाए साचे हट्ट दा, इक्को नाम विकाईआ। मिल्या मेल भगवान भगत दा, अग्गे पिच्छे ना होए जुदाईआ। नाता तुटया बूँद रक्त दा, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। खैहड़ा छुटया झूठे जगत दा, सतिगुर सच करी कुड़माईआ। वेला गया सोग हरख दा, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। कर किरपा प्रभ आपणे आपे परख दा, पारखू इक्को फेरा पाईआ। मेहर नज़र मेघ बरसदा, सांतक सति कराईआ। भगत अद्धविचकार ना कोई अटकदा, फड़ बाहों पार कराईआ। चार युग जो गुर अवतार पीर पैगम्बर रिहा भटकदा, तिस आपणा घर वखाईआ। एहो लेखा सिधी सड़क दा, बिन साहिब दूजा नज़र कोए ना आईआ। श्री भगवान जन भगतां दे दरस नूं तरसदा, नित नवित्त ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पंजवां टोकरा रिहा जणाईआ। टोकरा कहे मेरी वेखो ताकत, ताकतवर अज़माईआ। सीस धरया बिन ल्याकत, दिती माण वड्याईआ। मैं सब नाल करां शरारत, सिर ग़रीबां भार टिकाईआ। अग्गे ग़रीब तरने प्रभ दी मारफ़त, हरि जू आपणी दया कमाईआ। कोई भेव ना पाए आरफ़, पर्दा सके ना कोए खुल्हाईआ। अज तों मेरी मुक्की शरारत, ग़रीबां होया आप सहाईआ। लेखा चुकाया लिख के इबारत, अव्वल आपणा नाम जपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फड़ बाहों मैनूं बन्न्ह लिआईआ। मैं दर ते आया बद्धा, पिछली बदली दयां करवाईआ। ग़रीब निमाणयां देवां सद्दा, सुणो सज्जण मेरे भाईआ। हुण मैं तुहाढ्ढा खैहड़ा छड्डा, राज राजानां करां सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दुखियां दु:ख दित्ता वंडाईआ। टोकरा कहे प्रभ दित्ता सबूत, दीदा दानिस्ता वखाईआ। सिर चुक्क आप महिबूब, ग़रीब निमाणयां नाल मुहब्बत पाईआ। वेखो असल नाल मुकदा सूद, शरअ फ़ी सदी आपणे हुक्म लगाईआ। आप विरोले पाणी दूध, नाम मधाणा विच रखाईआ। मैं आपणा कट वजूद, वजा आपणी लई बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणे ल्या उठाईआ। जिस वेले मैं सिर ते चढ़या, चाउ घनेरा रखाईआ। वेख

वड्याई फेर डरया, भय भउ नज़री आईआ। की पता जिस उपर खड़या, फेर चरणां हेठ दए दबाईआ। जिस दा ढोला इक्को पढ़या, सोहँ रिहा समझाईआ। अन्दर बाहर इक्को खढ़या, ओहो नज़री आईआ। गुर अवतार जिस ने फड़या, पैगम्बर आपणी उंगली लाईआ। फड़ बहाए साचे दरया, दर दरबार सुहाईआ। मैं वी आ के चरणी पढ़या, इक्को मंग मंगाईआ। किस कारन मोहे सीस धरया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद खुल्हाईआ। टोकरे तेरा नहीं कोई माण, टुक्क टुक्क तेरी धार बंधाईआ। तेरी मिसाल दिती भगवान, भगवान भगतां सिर उठाईआ। जिउँ तलवार विच म्यान, पर्दा उपर पाईआ। तिउँ टोकरे तेरे विच गुरमुख रखे बाल अञाण, सिर आपणे भार उठाईआ। वेखीं करीं ना कोई अभिमान, अभिमानीआं प्रभ देवे धक्का लाईआ। तिन्हां करे परवान, जो आपणा आप गए मिटाईआ। सखीआं मिले सच्चा काहन, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। रातीं सुत्यां मिले आण, फड़ बाहों गले लगाईआ। जे जगत करे पछाण, नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत दरवाज़ा भगवान राजा रय्यत गुर अवतार पीर पैगम्बर सर्ब बणाईआ।

पंज शब्द दा इक्को रस, जन भगतां दए खुआईआ। बिन खेड़यों सारे गए वस, श्री भगवान मन्दिर इक सुहाईआ। जन्म कर्म दा मेटया फट्ट, पट्टी आपणे नाम बंधाईआ। पंज जैकारे जो जन लए रट, भगत दरवाज़े सीस झुकाईआ। तिन्हां साहिब मिले समरथ, आपणी गोद बहाईआ । सिर ते रखे दोवें हथ्थ, मेहर नज़र टिकाईआ। लोकमात विच्चों बूटा पट्ट, सचखण्ड दुआरे दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा होए सहाईआ। पंज वार दा पंचम भोग, श्री भगवान आप लगाइंदा। गुरमुखो तुहाढ्ढा कटे आप जोग, जुगत तुहाढ्ढी आपणे विच छुपाइंदा। तुहाढ्ढा जन्म जन्म दा कटया रोग, रोगी गुरसिख नज़र कोए ना आइंदा। तुहाढ्ढे नाल करया संजोग, नाता आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। अग्गे कदे ना होए विजोग, सद आपणे रंग रंगाइंदा। देवे दरस आप अमोघ, अनमुलड़ी दात वरताइंदा। मैं तुहाढ्ढी रखी ओट, तुहानूं आपणी ओट जणाइंदा। भगत दुआरा साचा कोट, जिस मन्दिर डेरा लाइंदा। लख चुरासी विच्चों खोज, गुरमुख आपणा मेल मिलाइंदा। गोबिन्द किहा अजमतोज, कहजै कहिणा कोए ना पाइंदा। तुहाढ्ढा प्रभ दर्शन करे रोज़, तुहानूं कदी कदी दरस वखाइंदा। एह वी साहिब दे चोज, जिउँ भावे तिउँ कार कमाइंदा। एसे कर के तुहाढ्ढा चुक्कया बोझ, भार प्रेम नाल वंडाइंदा। हुण कर लओ होश, सच सच समझाइंदा। तुहाढ्ढा काया चम्मड़ा बदलया पोश,

पिछला लेखा मुकाइंदा। प्रेम विच होवो मदहोश, मधुर धुन सुणाइंदा। बेशक सारे सौं जाओ हो खामोश, फड़ बाहों पार कराइंदा। भगतां उत्ते कोई ना लाए दोष, निर्दोषे आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम इक्को घर वखाइंदा। कुझ दे विच रख्या कुझ, कुझ कुझ विच्चों कढ्ढाईआ। जिहड़ा तुहाढ्ढी रमज़ रिहा बुज्झ, सो तुहानूं रिहा समझाईआ। जो रख्या आपणे कोल कुझ, सो कुझ तुहाढ्ढी झोली पाईआ। तुसीं मेरे नाल गए रुझ, मैं रुची तुहाढ्ढे विच टिकाईआ। जे सच्ची लओ पुच्छ, बिन पुछयां बदो बदी रिश्ता रिहा बंधाईआ। तुहाढ्ढा प्रेम वेख होया ख़ुश, ख़ुशी तुहाढ्ढी झोली पाईआ। धन्न भाग जे तुसीं समझे कुझ, कोझापन गंवाईआ। सृष्ट सबाई मूल ना सकी बुज्झ, प्रभ की की खेल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुझ कुछ नाल मिलाईआ।