पुस्तकालयभाग १४

१९ चेत २०२० बिक्रमी सूरत सिँघ दे गृह पिण्ड डाला

सो पुरख सूरा सरबँग, शाह सुल्तान वड्डी वड्याईआ। हरि पुरख वजाए मृदंग, नाम निधाना इक शनवाईआ। एकँकारा वसे संग, आदि जुगादि बेपरवाहीआ। आदि निरँजण निरगुण चन्द, जोती जोत जोत रुशनाईआ। श्री भगवान सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच दरसाईआ। अबिनाशी करता सुणाए छन्द, सोहँ ढोला इक्को गाईआ। पारब्रह्म प्रभ वसणहारा सचखण्ड, धर्म दुआरा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सो पुरख निरँजण शाह पातशाह, शहिनशाह इक्को इक अख्वाइंदा। हरि पुरख निरँजण बेपरवाह, बेअन्त आपणी कल वखाइंदा। एकँकारा वेस वटा, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि निरँजण हो रुशना, जोती जाता डगमगाइंदा। श्री भगवान खेल महान, महिमा अगणत ना कोए गणाइंदा। अबिनाशी करता निरगुण निरवैर करे सच न्याँ, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ अगम्म अथाह, अलख अगोचर आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी सूरा सरबँग, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। अदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण निरगुण वसणहारा संग, सरगुण सगला रंग चढ़ाईआ। निराकार निरँकार निरवैर वजाए मृदंग, अजूनी रहित वड्डी वड्याईआ। दो जहान श्री भगवान वेखे लँघ, पर्दा उहला ना कोए उठाईआ। लख चुरासी पाए बंध, बन्धन इक्को नाम रखाईआ। सति

सतिवादी सोहला छन्द, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, सीस जगदीश ताज सुहाइंदा। शब्दी सुत दए हुलारा, बाली बुध आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर ख़बरदारा, धुर संदेसा नाम पढ़ाइंदा। त्रै पंज कर पसारा, निरगुण सरगुण वंड वंडाइंदा। लख चुरासी रच अखाड़ा, बण नटुआ स्वांग वरताइंदा। आत्म परमात्म खोल्ह कवाड़ा, ब्रह्म पारब्रह्म समझाइंदा। ईश जीव दे सहारा, जगदीश आपणा भेव चुकाइंदा। नाम अगम्म बोल जैकारा, नाद अनादी राग अल्हाइंदा। अन्तर अन्तर पावे सारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कराइंदा। साची कार श्री भगवाना, इक्को इक कराईआ। सचखण्ड निवासी मर्द मर्दाना, वड मर्दानगी इक जणाईआ। लेखा जाण दो जहानां, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। आदि पुरख प्रभ बण प्रधाना, धुर फ़रमाणा इक समझाईआ। वसणहारा सच मकाना, सचखण्ड देवणहार वड्याईआ। थिर घर वेखे मार ध्याना, चरण कँवल कँवल सरनाईआ। सुत दुलारा कर परवाना, सच परवानगी इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाईआ। साचा खेल हरि निरँकार, एको एक जणाइंदा। आदि पुरख हो तैयार, अनभव आपणा खेल कराइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, धर्म दुआरा इक वडियाइंदा। जोती जोत जोत उज्यार, शब्दी शब्द डंक वजाइंदा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां पावे सार, रवि ससि सूरज चन्न किरन किरन चमकाइंदा। चारे खाणी खोल्ह कवाड़, चारे बाणी राग अल्हाइंदा। चारे कुण्टां करे ख़बरदार, चारे युग आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल पारब्रह्म, प्रभ आपणी आप कराईआ। निरगुण निरवैर निरँकार निराकार जाणे कम्म, दूसर संग ना कोए रखाईआ। इक इकल्ला बेड़ा बन्न्ह, आपणे कंध उठाईआ। लेखा जाणे जननी जन, दाई दाया भेव ना राईआ। वसणहारा बिन छप्परी छन्न, हर घट आपणा डेरा लाईआ। लेखा जाणे बुध मति मन, मनसा सब दी पूर कराईआ। निरगुण जोत चाढ़्हे चन्न, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। आत्म देवणहारा धन, परमात्म झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साचा खेल करने योग, हरि करता आप अख्वाइंदा। आदि जुगादी सच संजोग, धर्म दुआरे आप वखाइंदा। लेखा जाणे लोक परलोक, पुरीआँ लोआँ खोज खुजाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दस्सणहारा शब्द श्लोक, साचा ढोला आप अल्हाइंदा। घट घट अन्तर भोगणहारा भोग, सेज सुहञ्जणी सोभा पाइंदा। वखावणहारा साचा कोट, बंक दुआरा इक वडियाइंदा। लावणहारा नाम अगम्मी चोट, डंका शब्द आप वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रीती आप जणाइंदा। आपणी रीती

हरि जू दस्से, निरगुण वड्डा वड वड्याईआ। सरगुण अन्दर आपे वसे, घट घट डेरा लाईआ। निरगुण जोत करे परकासे, जोत निरँजण रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म खेल तमाशे, गोपी काहन नचाईआ। सदा सुहेला वसे साथे, विछड़ कदे ना जाईआ। नाउँ रख पुरख समराथे, समरथ धार प्रगटाईआ। होए सहाई अनाथ अनाथे, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप जणाईआ। आपणी करनी करता पुरख, सति सतिवादी आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोए वखाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त लए परख, नाम कसवटी इक रखाइंदा। भगत भगवान देवे दरस, आत्म दरसी मेल मिलाइंदा। पूरब जन्म दी लाहे हरस, हवस होर ना कोए वधाइंदा। साहिब सुल्तान शब्द स्वामी करे तरस, मेहर नज़र आप उठाइंदा। लेखा जाणे अर्श फ़र्श, काया कुरा खोज खुजाइंदा। अमृत मेघ देवे बरस, निझर झिरना आप झिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी भगत भगवान, श्री भगवान आप जणाईआ। मेहरवान हो देवे दान, दाता आपणी दया कमाईआ। घर घर विच वखाए सच निशान, निशाना इक्को नज़री आईआ। बिन पढ़यां देवे ज्ञान, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। साचा मन्दिर वखाए मकान, काया काअबा पर्दा लाहीआ। साचा राग सुणाए शब्द धुन्कान, अनहद नादी नाद वजाईआ। अमृत आत्म देवे पीण खाण, तृष्ना भुक्ख रहे ना राईआ। निर्मल जोत जगाए महान, दीवा बाती इक प्रगटाईआ। आत्म सेजा कर परवान, सच सिँघासण सोभा पाईआ। नज़री आए एका नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। सुरती शब्द करे परवान, शब्द सुरत होए कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची रीती इक दृढ़ाईआ। भगत भगवान साची रीत, आदि जुगादि रखाइंदा। नाता तोड़े मन्दिर मसीत, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। लेखा चुक्के छत्ती राग गीत, जिस धुन आत्मक राग सुणाइंदा। तीर निशाना लाए ठीक, कूड़ा ठीकर भन्न वखाइंदा। आत्म परमात्म जोड़े प्रीत, प्रीतीवान इक्को नज़री आइंदा। लेखा चुके हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वखाइंदा। साहिब सतिगुर दा इक्को गीत, जुग चौकड़ी वंड ना कोए वंडाइंदा। वसणहारा धाम अनडीठ, जन भगतां राह वखाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग गए बीत, कलिजुग वेला अन्तिम आइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे उडीक, नेत्र नैण ध्यान लगाइंदा। परवरदिगार आए नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। खेल कराए लाशरीक, शिरकत रूप ना कोए वखाइंदा। भेव चुकाए इक अतीत, त्रैगुण डेरा आपे ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दया कमाइंदा। भगत भगवान इक्को रंग, दूजा रंग ना कोए वखाईआ। आत्म परमात्म वसे संग, सगला

संग निभाईआ। इक्को डोर इक पतंग, हरि एका रिहा उडाईआ। करे खेल सूरा सरबँग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। निर्मल जोत चाढ़्हे चन्द, रवि ससि नैण शरमाईआ। भगत भगवान प्रेम प्रीती पाए गंढ्ढ, दो जहान ना कोए तुड़ाईआ। ईश जीव इक्को छन्द, जगदीश करे पढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर गया हंढ्ढ, कलिजुग वारी अन्तिम आईआ। प्रभ वेखणहारा सत्त दीप नौ खण्ड, नव नौ आपणी धार चलाईआ। पर्दा लाह कोट ब्रह्मण्ड, लोक परलोक खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप जणाईआ। साची करनी श्री भगवान, इक्को इक जणाइंदा। भगतां मेला विच जहान, भगवन आपणा घर वखाइंदा। बंद कवाड़ी खोल्ह दुकान, बज़र कपाटी कुण्डा लाहइंदा। मन्दिर अन्दर इक मकान, काया बंक आप सुहाइंदा। घर विच घर करे परवान, गृह लेखा आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक रखाइंदा। साचा मार्ग इक्को राह, भगत भगवान जणाईआ। जुग चौकड़ी लेखा बेपरवाह, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी कहिण ना पाईआ। जन भगतां देवे सच सलाह, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त वड्याईआ। भेव अभेदा दए खुल्हा, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। दीआ बाती कमलापाती कर रुशना, जोती जोत डगमगाईआ। धुर फ़रमाणा साचा राणा सच संदेसा दए सुणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला एका थाईंआ। भगत जनां हरि साचा मीता, मित्र प्यारा आप अख्वाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जुग चौकड़ी चलाए रीता, गुर अवतार पीर पैगम्बर सेव लगाइंदा। आपणा खेल रखे अनडीठा, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी करे परवान, मिहबान वड्डी वड्याईआ। बी ख़ैर या अल्ला इलाही नूर नौजवान, ज़हूर इक्को इक रुुशनाईआ । नौबत वजाए दो जहान, डंका इक्को नाम शनवाईआ। मुकामे हक़ खेल महान, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। योद्धा सूरबीर बलवान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। सचखण्ड निवासी हो प्रधान, नाम प्रधानगी इक कमाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवणहारा दान, साची दात आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन देवणहार वड्याईआ। भगत जनां हरि सच्चा सज्जण, सो पुरख निरँजण नज़री आइंदा। चरण कँवल कराए इक्को मजन, दुरमति मैल धुआइंदा। गढ़ हँकारी भाण्डे भज्जण, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। सदा सदा सद लोकमात शब्द सरूपी प्रभ आए सद्दण, सद्दा आपणा नाम लगाइंदा। वरन बरन ज़ात पात पार कराए हद्दन, बंदीख़ाना ना कोए रखाइंदा। लख चुरासी विच्चों आए कढ्ढण, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। कूड़ी क्रिया आए वढ्ढण, नाम खण्डा हथ्थ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन रीती इक दृढ़ाइंदा।

भगतन रीती इक्को टेक, सो साहिब सतिगुर आप जणाईआ। करनहारा बुध बबेक, ववेकी रूप वखाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, पंच विकार ना कोए हल्काईआ। आत्म परमात्म करे हेत, सोहँ ढोला इक्को गाईआ। रुत्त सुहञ्जणी रहे चेत, चेतन इक्को इक जणाईआ। नज़री आए नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। निज नेत्र हरिजन लए पेख, दोए लोचण पन्ध मुकाईआ। जन्म कर्म मिटे रेख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। भगत जनां प्रभ साचा मेला, निरगुण सरगुण आप कराइंदा। लेखा जाणे गुरु गुर चेला, चेला गुरू वेख वखाइंदा। अन्दर बाहर सज्जण सुहेला, आत्म परमात्म खोज खुजाइंदा। जुग चौकड़ी जानणहारा वेला, वक्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। वसणहारा धाम नवेला, जोती जाता डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी आपणा राह जणाइंदा। जुग चौकड़ी दस्से राह, रहबर इक्को नज़री आईआ। दीन मज़्हब वंड वंडा, ज़ात पात करे कुड़माईआ। मन मति बुध लेख लिखा, पंज तत्त करे कुड़माईआ। त्रैगुण मेला सहिज सुभा, रजो तमो सतो गंढ्ढ पुआईआ। भगत दुआरा इक वडया, काया गढ़ सोभा पाईआ। अन्दर वड़ बेपरवाह, सच सिँघासण डेरा लाईआ। जोती जोत कर रुशना, नूर नुराना नूर धराईआ। गीत अगम्मी एका गा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दे समझाईआ। भगत जनां समझावे आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। सो पुरख निरजण सच्चा जाप, हँ ब्रह्म आप पढ़ाइंदा। मेटणहारा तीनों ताप, त्रैगुण लेखा आप चुकाइंदा। नज़री आए इक्को पाक, पतित आपणे लेखे लाइंदा। साहिब सतिगुर सज्जण साक, सगला संग रखाइंदा। सिर रखे दे कर हाथ, जिस जन मेहर नज़र टिकाइंदा। आत्म परमात्म सुणाए गाथ, अजपा जाप कराइंदा। शब्द अगम्मी चढ़ाए राथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाइंदा। हरि साहिब साची पढ़ाए पट्टी, कलम दवात ना कोए रखाईआ। वस्त विके ना किसे हट्टी, सतिगुर आपणा हट्ट चलाईआ। जिस जन देवे नाम रत्ती, रती रत दए सुकाईआ। हरिजन चलाए आपणी मती, गुरमति इक पढ़ाईआ। चार युग वा ना लग्गे तत्ती, अग्नी तत्त ना लागे राईआ। मेहर नज़र नाल करे जती, सति आपणे विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां खोल्हे आपणी अक्खी, जग नेत्र बंद कराईआ। भगतां खोल्हे निरगुण अक्ख, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। दरस दिखाए हो प्रतख, साख्यात रूप वटाइंदा। निहकर्मी कर्म कांड तों लए रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। लख चुरासी नालों करे वक्ख, जिस जन आपणा मेल मिलाइंदा। आत्म परमात्म ढोला देवे दस्स, दूजा अक्खर ना कोए पढ़ाइंदा। सुरती शब्दी पाए नथ्थ, डोरी आपणे हथ्थ उठाइंदा। सन्त सुहेले मेले नट्ठ नट्ठ, बण

पांधी पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान आप उठाइंदा। भगत भगवान गोदी चुक्क, हरि सतिगुर ख़ुशी मनाईआ। दर्शन देवे लुक लुक, कलिजुग जीवां नज़र ना आईआ। करे प्यार जिउँ माँ पुत्त, पिता पूत वड्डी वड्याईआ। सन्त सुहेले साचे सुत, हरि सतिगुर वेख वखाईआ। साची मौले इक्को रुत्त, पत्त डाली आप महकाईआ। किरपा करे अबिनाशी अचुत, चेतन आपणी धार वखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ अन्दरों पए उठ, घर घर विच करे रुशनाईआ। अमृत जाम प्याए घुट्ट, अठसठ तीर्थ पन्ध मुकाईआ। करे प्रकाश निर्मल जोत, जोत निरँजण डगमगाईआ। नाम प्याला प्या कराए मदहोश, मधुर रस ना कोए वखाईआ। भेव चुकाए चौदां लोक, चौदां तबकां डेरा ढाहीआ। भगत भगवान दवारा इक्को कोट, मन्दिर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लेखा दए मुकाईआ। जन भगतां लेखा हरि मुकाउणा, मेहरवान दया कमाईआ। निरगुण सरगुण मेल मिलाउणा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। घर विच घर आप प्रगटाउणा, प्रगट आपणी कल धराईआ। बिन तेल बाती दीपक जगाउणा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। बंक दुआरा इक सुहाउणा, छप्पर छन्न ना कोए वड्याईआ। सूरज चन्द ना कोए चमकाउणा, मण्डल मण्डप ना कोए वखाईआ। राग अगम्मी एका गाउणा, सुर ताल ना कोए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां मेले सहिज सुभाईआ। हरि भगतां आप मिलावेगा। प्रभ कलिजुग अन्तिम फेरा पावेगा। निरगुण जोत नूर रुशनावेगा। लोक परलोक वेख वखावेगा। सच श्लोक इक सुणावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेई अठारां दस चार गंढ्ढ पुआवेगा। इकावन बावन पर्दा लाहवेगा। भगत भगवान खेल करावेगा। आदि निरँजण मेल मिलावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव ढोला गावेगा। करोड़ तेतीसा नाच नचावेगा। श्री भगवान खेल वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे आप उठावेगा। हरिजन साचा उठेगा। श्री भगवान तुठेगा। भगत भगवान इक दुआरे बुक्केगा। पतिपरमेश्वर कदे ना लुकेगा, हरि भगतां अग्गे सदा झुकेगा। गुरमुखां पैंडा मुक्केगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत सुहेले आपे चुक्केगा। भगत भगवान जगाएगा। भेव अभेद खुल्हाएगा। आत्म ताकी कुंडा लाहेगा। बण साकी जाम प्याएगा। शब्द राकी उत्ते चढ़ाएगा। शाहसवारा वेख वखाएगा। गुप्त ज़ाहरा भेव चुकाएगा। नाम नाअरा इक्को लाएगा। ज़ात पात पन्ध मुकाएगा। दीन मज़्हब अन्त कराएगा। साध सन्त वेख वखाएगा। भगवान भगवन्त भगत जगाएगा। नार कन्त रूप वखाएगा। महिमां अगणत आप सुणाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र नैण शरमाएगा। कलमा नबी रसूल ना कोए अल्हाएगा। मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला हज़रत

इक्को फेरा पाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग आपणा हुक्म वरताएगा। साचा हुक्म आप वरताएगा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिछली कीती वेख वखाएगा। कूड़ी क्रिया बूटा जाए सुक्क, सतिजुग साचा राह चलाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतां वेख वखाएगा। हरि भगतां हरि वेखण आया, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। त्रैगुण माया पर्दा लाहया, बेपरवाह होए सहाईआ। दर बरदा ग़ुलाम आप बणाया, नाम ज़ंजीर बन्धन पाईआ। अग्नी सड़दा आप बचाया, अमृत अमर मेघ बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलिजुग अन्तिम फेरा पाईआ। कलिजुग अन्तिम हरि का फेरा, निरगुण निरवैर खेल कराइंदा। लहिणा देणा चुक्के गुरु गुर चेरा, चेला गुर वेख वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग करदा रिहा हेरा फेरा, अछल छल आपणी कार कमाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दीन मज़्हब पाया झेड़ा, झगड़ा घर घर आप जणाइंदा। अन्त धरत मात दा खुल्ल्हा करे वेहड़ा, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाइंदा। लख चुरासी करे बेरा बेरा, लहिणा देणा आप मुकाइंदा। कूड़ी क्रिया वेखे डेरा, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक समाइंदा। मनमुखता कोए ना बन्न्हे बेड़ा, शौह दरया रुढ़्हाइंदा। गुरमुखां नज़री आए नेरन नेरा, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगती मार्ग इक्को लाइंदा। भगती मार्ग लाए जग, जग जीवण दाता वड वड्याईआ। सन्त सुहेले साचे सद्द, घर साचे मेल मिलाईआ। नौ दुआर पार हद्द, दस्म दुआरी वेखे चाईं चाईंआ। दरस वखाए उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। घर विच घर कराए हज्ज, हुजरा इक्को इक सुहाईआ। नाम निधाना वजाए नद्द, ताल तलवाड़ा ना कोए वखाईआ। गीत गोबिन्द सुणाए छन्द, अनरागी भेव खुल्हाईआ। तोड़नहारा बंदी बंद, बंदीख़ाना दए कटाईआ। लेखा चुक्के बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी सर्ब गुण भरपूरा होए बख्शंद, बख्शिश आपणी झोली पाईआ। आत्म परमात्म दए अनन्द, अनन्द इक्को घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान इक्को दर वड्याईआ। भगत भगवान इक दरवाज़ा, धुर दरबारी आप जणाइंदा। श्री भगवान साजण साजा, बाढी नज़र कोए ना आइंदा। एथे ओथे रखे लाजा, दो जहान वेख वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम रचया काजा, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लहिणा देणा झोली पाइंदा। साहिब सतिगुर साजण साजा, साज़श सब दी वेख वखाइंदा। लेखा जाणे शाह नवाबा, शहिनशाह आपणा फेरा पाइंदा। भेव चुकाए दो दो आबा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुरीद मुर्शद वेख वखाइंदा। मुरीद मुर्शद वेखे आ, परवरदिगार फेरा पाईआ। ज़ाहर ज़हूर इक ख़ुदा, ख़ालक ख़लक वड्डी वड्याईआ। नूर नुराना

हो रुशना, रहमत आपणी आप कमाईआ। कायनात कलमा दए सुणा, लाशरीक करे पढ़ाईआ। हदीस इक्को इक गा, हज़रत आपणी खेल कराईआ। बीस बीसा गया आ, सदी चौधवीं राह तकाईआ। मुहम्मद नैण रिहा शरमा, अक्ख सके ना उपर उठाईआ। मूसा रोवे मारे धाह, हाहाकार जणाईआ। ईसा कहे मेरा ख़ुदा, ख़ुदावंद आया सच्चा माहीआ। जिस दा ध्यान रहे लगा, नित नित आस तकाईआ। जिस दा कलमा रहे गा, नबी रसूल पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मुरीद मुर्शद इक्को राह वखाईआ। मुरीद मुर्शद दर दरवेश, धुर दरबारी आप जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम निरगुण निरवैर पुरख अकाल धरया भेख, भेखाधारी नज़र किसे ना आइंदा। रूप रंग ना कोए रेख, मुछ दाढ़ी केस ना कोए वखाइंदा। दो जहानां रिहा पेख, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां पर्दा लाहइंदा। जन भगतां करे सच्चा हेत, हितकारी मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग अन्तिम वेस वटाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेस अवल्ला, सो साहिब आप कराईआ। श्री भगवान इक इकल्ला, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। भगतन वसे सच महल्ला, महिफ़ल आपणे नाम लगाईआ। जोती शब्दी आपे रला, चक्र चिन्न ना कोए वखाईआ। वेखणहारा राणी अल्ला, मीआं बणया बेपरवाहीआ। भेव चुकाए धार बिस्मिला, बिस्मिल आपणी कार कमाईआ। चौदां सदीआं कटया छिला, चौदां तबक देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मुरीद मुर्शद कराए दीद, सच वखाए इक्को ईद, आत्म परमतम परमात्म आत्म मेल मिलाए सहिज सुभाईआ।

२० चेत २०२० बिक्रमी गुरचरण सिँघ दे गृह पिण्ड पंडोरी

हरि निरवैर निर्मल जोत, एक ओंकार वड्डी वड्याईआ। वसणहारा धर्म दुआरे साचे कोट, सचखण्ड साचा आसण लाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रखदे गए ओट, अन्तर इक ध्यान लगाईआ। सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण इक दूजे ते हुन्दे रहे मोहत, प्रेम प्रीती राह चलाईआ। नाम निधाना श्री भगवाना जपदे रहे बिन रसना जिह्वा होंट, बत्ती दन्द ना सिफ्त सालाहीआ। वसदे रहे काया खेड़े बिन वरन गोत, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। पारब्रह्म मिलण दा रखदे रहे शौंक, दूजी आस ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता खेल कराईआ। निर्मल जोत पुरख अबिनाशा, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण वेखणहारा तमासा, एकँकारा रंग रंगाईआ। आदि निरँजण नूर प्रकाशा, जोती जोत डगमगाईआ। श्री भगवान दासी दासा, अबिनाशी करता सेव कमाईआ। पारब्रह्म प्रभ पूरी करे आसा, नित

नवित्त आपणी कार कमाईआ। शब्दी शब्द देवणहार भरवासा, भेव अभेद जणाईआ। मण्डल मण्डप पावे रासा, गोपी काहन नचाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दे दिलासा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाम भण्डार काया कासा, वस्त अमोलक आप वरताईआ। आत्म सेजा भोग बलासा, हरि कन्त दए वड्याईआ। आदि जुगादि ना कदे विनासा, अबिनाशी आपणी कार कमाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बोध अगाध दस्से ख़ुलासा, सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराईआ। निर्मल जोत पारब्रह्म, निरवैर खेल कराइंदा। ना मरे ना पए जम्म, जीवण जुगत ना कोए रखाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर करे कराए सच कम्म, निहकर्मी आपणा कर्म कमाइंदा। सति सतिवादी बेड़ा बन्न्ह, ब्रह्म ब्रह्मादी वेख वखाइंदा। सेवा करे जननी जन, सेवक आपणा नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता वेस वटाइंदा। निर्मल जोत श्री भगवान, सचखण्ड निवासी वड वड्याईआ। थिर घर खोलणहार दुकान, महल अटल करे रुशनाईआ। शाहो भूप बण सुल्तान, सच सिँघासण आसण लाईआ। दो जहानां बण निगहबान, बिन नेत्र वेख वखाईआ। सति सतिवादी साचा काहन, गहर गम्भीर भेव ना राईआ। देवणहारा साचा दान, वस्त अमोलक इक वरताईआ। शब्दी सुत कर बलवान, बल आपणा इक दरसाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे ज्ञान, निष्अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी कर प्रधान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग रंग रंगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मात निशान, सच निशाना नाम दरसाईआ। भगत भगवान खेल महान, ख़ालक ख़लक दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करनी आप कराईआ। निर्मल जोत हरि पुरख निरँजण, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आदि जुगादी साचा सज्जण, सगला संग निभाईआ। दो जहानां इक्को मजन, ब्रह्मण्डां खण्डां आप दरसाईआ। सन्त सुहेला परदे कज्जण, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। निर्मल जोत करन करतार, करता पुरख खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी साची धार, निरवैर राह चलाइंदा। सेवा ला गुर अवतार, पीर पैगम्बर हुक्म मनाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकार, नाद अनादी राग सुणाइंदा । लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता खेल कराइंदा। हरि करता खेल करे अपार, अपरम्पर वड वड्याईआ। सच संदेसा गुर अवतार, पीर पैगम्बर करे पढ़ाईआ। दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती इक रुशनाईआ। अमृत बूँद स्वांती ठंडी ठार, घर मन्दिर आप प्याईआ। साचा हाटी वणज वपार, चौदां लोकां पन्ध गंवाईआ। चौदां तबक वेखणहार, सबक इक्को इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा

खुल्हाईआ। निर्मल जोत भेद अभेवा, अनभव प्रकाश परकास्या। पारब्रह्म वड देवी देवा, वेखणहारा खेल तमास्या। जुग चौकड़ी साची सेवा, नित नवित्त कार कमाए बण बण दासी दास्या। भगत भगवान लाए थेवा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह शाहो शाबास्या। शाह पातशाह हरि दीन दयाला, वडा वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी खेल निराला, निरगुण सरगुण रंग रंगाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाला, लख चुरासी फोल फुलाईआ। भगत भगवान दस्से राह सुखाला, आत्म परमात्म इक पढ़ाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर वसे नाल नाला, विछड़ कदे ना जाईआ। काया मन्दिर अन्दर वखाए सच्ची धर्मसाला, धर्म दुआरा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल खलाउणा, बेअन्त बेपरवाह अख्वाइंदा। कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकाउणा, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणे विच मिलाउणा, निर्मल जोती जोत समाइंदा। शब्द अगम्मी एका नाद वजाउणा, अनरागी राग सुणाइंदा। भगत भगवान आप उठाउणा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा । सुरती शब्दी गंढ्ढ पवाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप दरसाइंदा। साचा खेल करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। कल कल्की लै अवतार, निरगुण जोत करे रशनाईआ। शब्द डंका अगम्म अपार, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां आप सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलार, करोड़ तेतीसा धीर ना कोए धराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप पावे सार, लख चुरासी घट घट अन्दर वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तक्कदे गए दीदार, जलवा इक्को नूर रुशनाईआ। दर दरवेश मंगदे गए भिखार, भिखक आपणी झोली डाहीआ। कवण वेला प्रगट होए महाबली अवतार, निहकलंक आपणा नाउँ रखाईआ। अमाम अमामां सिर होए सिक्दार, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। काग़द कलम शाही ना पाए सार, लिख लिख लेख ना कोए समझाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह सारे गए पुकार, पुनह पुनह सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सतिगुर इक्को इक फेरा पाईआ। सतिगुर सच्चा एकँकारा एक, अक्ल कला अख्वाइंदा। जन भगतां देवे साची टेक, दूजी ओट ना कोए जणाइंदा। करनहारा बुध बबेक, साची सिख्या इक समझाइंदा। त्रैगुण माया ना लाए सेक, पंचम नाता तोड़ तुड़ाइंदा। निज नेत्र निरगुण सरगुण लए वेख, अक्ख प्रतख आप खुल्हाइंदा। लेखा चुकाए विष्न ब्रह्मा महेष, पारब्रह्म प्रभ आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। वसणहारा सचखण्ड साचे देस, लोकमात फेरा पाइंदा। शाहो भूप वड नरेश, नर निरँकार इक्को नज़री आइंदा। निर्धन सरधन करे हेत, सगला संग निभाइंदा। जन भगतां देवे आपणा भेत, बज़र कपाटी कुण्डा लाहइंदा। आत्म सेजा रिहा खेड, सेज सुहञ्जणी इक सुहाइंदा। शब्द

अगम्म स्नेहुड़ा रिहा भेज, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। निर्मल जोती देवे तेज, सूरज चन्द नैण शरमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल कल्की इक अख्वाइंदा। कल कल्की निर्मल जोत प्रकाशा, प्रकाशवान वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी जुग चौकड़ी खेल तमाशा, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। दो जहान श्री भगवान, मण्डल मण्डप पावे रासा, गोपी काहन नचाईआ। जन भगतां करे पूरी आसा, जो बैठे ध्यान लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग बणया रिहा राखा, चोबदार साची सेव कमाईआ। कलिजुग अन्तिम पूरा करे घाटा, हरि जू झोली नाम भराईआ। आत्म परमात्म देवे दाता, सोहँ अक्खर इक समझाईआ। मनमति रहे ना नार कमज़ाता, गुरमति इक्को इक जणाईआ। दरस दिखाए सदा बहु बिध भांता, स्वच्छ सरूपी रूप धराईआ। नज़री आए इक इकांता, जोती जाता डगमगाईआ। जन भगतां बणे पिता माता, बाल अञ्ञाणे गोद उठाईआ। चरण कँवल उपर धवल बन्न्हे नाता, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक दरसाईआ। सच्चा मार्ग भगत भगवान, आदि जुगादि जणाइंदा। जिस जन किरपा करे महान, तिस आपणी दया कमाइंदा। पूजा पाठ सिमरन सर्ब लुक जाण, जिस आपणा मेल मिलाइंदा। आत्म अन्तर सच सरोवर कराए इश्नान, अठसठ तीर्थ पन्ध मुकाइंदा। मन्दिर मस्जिद दस्से ना कोए मकान, जिस जन काया काअबा आप वखाइंदा। निर्मल दीआ दीपक जगे महान, तेल बाती ना कोए पाइंदा। धुन आत्मक राग सुणाए बिन कान, बत्ती दन्द ना कोए वडियाइंदा। सच भूमिका सोहे अस्थान, जिस गृह आपणा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान साची रीत, नाता तुटे मन्दिर मसीत, गृह इक्को इक वखाइंदा। काया अन्दर हरि जू हरिमन्दिर, निरगुण सरगुण आप जणाईआ। मेल मिलाए अन्दरे अन्दर, सुरती शब्द करे कुड़माईआ। बज़र कपाटी तोड़े जन्दर, दूई द्वैती पर्दा दए उठाईआ। करे प्रकाश अन्धेरी कंधर, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। मन वासना बन्न्हे बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। शब्द अगम्मी मारे ख़ंजर, खण्डा खड़ग इक चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान आपणा राह जणाईआ। भगत भगवान खोल्हे भेद, आपणी दया कमाइंदा। लेखा चुक्के वेद कतेब, शास्त्र अंग ना कोए लगाइंदा। निरगुण निरगुण करे हेत, सरगुण आपणा संग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान इक्को घर वसाइंदा। भगत भगवान इक दरवाज़ा, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। नित नवित्त मारे वाजां, दूर दुराडा ध्यान लगाईआ। कलिजुग अन्तिम रचया काजा, महाबली आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रखणहारा लाजा, मेहर नज़र उठाईआ। सतिजुग सच्चा साजण साजा, चार वरन करे पढ़ाईआ। बरन

अठारां देवे दाजा, नाम वस्त अमोलक झोली पाईआ। शाहो भूप इक्को राजा, लख चुरासी रय्यत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन रीती इक दरसाईआ। भगवन रीती भगत रंग, रंग रंगीला आप चढ़ाइंदा। अन्दर बाहर वसे संग, विछड़ कदे ना जाइंदा। सुहावणहारा सच पलँघ, पावा चूल ना कोए बणाइंदा। देवणहारा परमानंद, रस इक्को इक वखाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर आपे लँघ, घर घर विच डेरा लाइंदा। नाता तुटे जगत दुहागण रंड, कन्त सुहागी मेल मिलाइंदा। आत्म परमात्म सोहँ ढोला गाए छन्द, दूजा बोल ना कोए बुलाइंदा। कर प्रकाश अन्धेरे अन्ध, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। अगला पिछला चुकाए पन्ध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान इक्को घर सुहाइंदा। भगत भगवान घर वखाल, घर घर विच मेल मिलाईआ। किरपा कर दीन दयाल, दीनन होए सहाईआ। सज्जण वेखे साचे लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, भावी अंग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जगत अवल्लड़ी चाल रखाईआ। जगत अवल्लड़ी चाल निराली, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम जोत अकाली, निरवैर पुरख वेस वटाइंदा। कलिजुग मेटे रैण अन्धेरी काली, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाइंदा। धुरदरगाही इक्को माली, साहिब सुल्तान फेरा पाइंदा। भगत भगवान बुध वेखे बाली, बालक आपणी गोद वसाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाली, जागरत जोत इक रुशनाइंदा। लख चुरासी वेखे हथ्थां ख़ाली, नाम भण्डार घर नज़र किसे ना आइंदा। साध सन्त जीव जंत बाहर वेखण जगत दीवाली, दीपक अन्दर ना कोए जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलिजुग अन्त अन्धेरा अन्ध, चार कुण्ट ना कोए रुशनाईआ। अन्दर बाहर किसे ना मुकया पन्ध, पांधी रोवन मारन धाहींआ। वरन बरन ज़ात पात दीन मज़्हब गा गा थक्के छन्द, संसा रोग ना कोए गंवाईआ। सतिगुर नूर ना चढ़या चन्द, निर्मल जोत ना कोए रुशनाईआ। सुरत सवाणी बैठी रंड, रंडेपा जगत ना कोए मुकाईआ। दूई द्वैती ढाहे ना कोए कंध, भाण्डा भरम ना भउ भंनाईआ। कूड़ी क्रिया हउमे हंगता माया ममता सिर चुक्की पंड, सीस जगदीश हथ्थ ना कोए रखाईआ। निज आत्म किसे ना माणया अनन्द, रसना जिह्वा जगत होए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। भगत मिलावा रखे हथ्थ, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। सोवत जागत देवे वथ, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। चलावणहारा काया रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। जगत विकारा पाए नथ्थ, नाम डोरी तन्द बंधाइंदा। लहिणा देण चुकाए सीआं साढे तिन्न हथ्थ, जिस जन आपणा रंग रंगाइंदा। गृह मन्दिर वखाए तीर्थ तट्ट, सरोवर

इक्को इक नुहाइंदा। दुरमति मैल देवे कट, कोट जन्म दे पाप मिटाइंदा। दरस वखाए हो प्रगट, स्वच्छ सरूपी रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि भगत इक्को रंग रंगाइंदा। भगतन रंग रंग अनडीठ, अनडिठड़ा आप चढ़ाईआ। चोली रंगे इक मजीठ, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी सेव कमाईआ। सोहँ ढोला साचा गीत, आत्म परमात्म करे कुड़माईआ। सतिजुग दस्से साची रीत, सति पुरख निरँजण आप समझाईआ। कोई ना रहिणा मन्दिर मसीत, शिवदुआला मट्ठ नज़र कोए ना आईआ। इक्को रंग हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्र पुरख अकाल चरण कँवल लग्गे सच प्रीत, इष्ट गुरदेव इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम देवणहारा वर, सतिजुग साची सिख्या दए जणाईआ। सतिजुग सिख्या नाम प्रभात, हरि प्रभाती रंग रंगाइंदा। शब्द अगम्म देवे दात, बण दाता आप वरताइंदा। नाता तोड़ ज़ात पात, आत्म ब्रह्म इक समझाइंदा। मेल मिलावा कमलापात, कँवल नैण नैण खुल्हाइंदा। नज़री आए साख्यात, ज़ाहर ज़हूर फेरा पाइंदा। वेखणहारा कायनात, कलमा नबी रसूल जणाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान इक बणे जमात, दूजा अक्खर ना कोए पढ़ाइंदा। अल्फ़ ये होए वफ़ात, फ़तवे सब दे उत्ते लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, निरभउ चुकाए भय डर, भ्यानक आपणी कार कमाइंदा। किरपा कर प्रभ देवे दरस, मेहरवान दया कमाईआ। पूरब जन्म दी मेटे हरस, माणस जन्म लेखे पाईआ। लहिणा देणा चुकाए अर्श फ़र्श, दो जहान होए सहाईआ। भगत भगवान लाहे कर्ज़, मकरूज़ आपणा फ़र्ज़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरस देवे थाउँ थाईंआ। आत्म दरस दरस दीदार, बिन नेत्र नैण दरसाइंदा। आत्म परमात्म सच प्यार, प्रेम प्रीती आप निभाइंदा। कागद कलम ना लिखणहार, कलम शाही नैण शरमाइंदा। जिस जन सतिगुर पूरे करया दीदार, तिस राए धर्म नेड़ ना आइंदा। लख चुरासी उतरे पार, आवण जावण पन्ध मुकाइंदा। सच दुआरे दए बिठाल, जिस घर बैठयां फेर ना कोए उठाइंदा। गुरमुख गुरसिख सतिगुर प्रीती निभे नाल, नाता बिधाता आप जुड़ाइंदा। वेले अन्त ना खाए काल, लाड़ी मौत दर दुरकाइंदा। हरिजन हल्ल होए स्वाल, सवा पहर पहलों आपणा दरस दिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह कंगाल शहिनशाह इक्को रंग रंगाइंदा।