२० चेत २०२० बिक्रमी जोगिन्दर सिँघ दे गृह फ़तह गढ़
आदि जुगादी थापण थाप, जुग चौकड़ी खेल कराइंदा। निरगुण सरगुण दे दे जाप, नाम निधाना आप दृढ़ाइंदा। सति सतिवादी वेखे खेल तमाश, ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी करने योग, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण मेलणहारा धुर संजोग, धुर दरबारी बेपरवाहीआ। एकँकारा कटणहारा रोग, हउमे हंगता गढ़ तुड़ाईआ। आदि निरँजण प्रगटावणहारा साची जोत, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाईआ। साचा खेल करे करतार, सो पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। हरि पुरख निरँजण खोल्ह कवाड़, निरगुण आपणा राह जणाइंदा। एकँकारा पावे सार, इक इकल्ला दया कमाइंदा। आदि निरँजण हो उज्यार, दीपक दीआ डगमगाइंदा। अबिनाशी करता बन्न्हे धार, समरथ आपणी कार कमाइंदा। श्री भगवान दो जहानां करे ख़बरदार, बेख़बर ख़बर आप सुणाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म आत्म करे प्यार, लख चुरासी रंग रंगाइंदा। शाहो भूप शहिनशाह सिक्दार, सति सतिवादी इक अख्वाइंदा। धुर फ़रमाणा देवणहार, बोध अगाधी नाम दृढ़ाइंदा। लेखा जाण गुर अवतार, पीर पैगम्बर मार्ग लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल करे मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। जुग चौकड़ी हो प्रधान, नाम प्रधानगी इक वखाईआ। गुर अवतार दे दान, पीर पैगम्बर सिफ्त सालाहीआ। शब्द अगम्मी धुर फ़रमाण, सच संदेसा इक जणाईआ। लेखा जाण जीव जहान, जीवण जुगत दए दृढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान इक समझाईआ। अञ्जील कुरान कर परवान, तीस बतीसा सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप लिखाईआ। धुर दा लेखा पुरख समरथ, आदि मध आपणी धार चलाइंदा। जुगादि रखे आपणे हथ्थ, भेव कोए ना पाइंदा। निरवैर निरँकार निराकार मार्ग दस्स, सति सतिवादी कार कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव शब्दी धार कर प्रगट, भेव अभेद जणाइंदा। लोक परलोक अवण गवण त्रैभवण खोल्ह हट्ट, वणज वणजारा इक्को नज़री आइंदा। गृह मन्दिर महल अटल उच्च मनार मुकामे हक़ आपे वस, परवरदिगार बेपरवाह अथाह आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाइंदा। भेव अभेदा दस्सणहारा, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड सोहे सच दरबारा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सीस जगदीश इक उज्यारा, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। संदेसा देवे वारो वारा, नर नरेशा हुक्म मनाईआ। शब्दी शब्द सुत दुलारा, चरण कँवल कँवल चरण इक ध्यान रखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादारा, साची सेवा इक दृढ़ाईआ।
त्रैगुण लेखा अगम्म अपारा, पंज तत्त दए वड्याईआ। आत्म परमात्म दे सहारा, परम पुरख वेख वखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देवे धारा, धार धार विच्चों जणाईआ। ईश जीव इक किनारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा लेखा एका एक, आदि जुगादि आपणे हथ्थ रखाइंदा। निरगुण सरगुण धरे भेख, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। शब्द अगम्म दए संदेस, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाइंदा। निरवैर निराकार रहे हमेश, जीवण मरन विच कदे ना आइंदा। सदा सदा सद खेलां रिहा खेल, बण खलारी खेल कराइंदा। गुर अवतार लोकमात भेज, किरन किरन वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप रंगाइंदा। जुग चौकड़ी रंग अपारा, सो पुरख निरँजण आप रंगाईआ। लख चुरासी रच अखाड़ा, बण नटुआ स्वांग वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादारा, सेवा इक्को इक समझाईआ। गुर शब्दी कर प्यारा, भेव अभेद खुल्हाईआ। पंज तत्त दे सहारा, ततव तत वेख वखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दे आधारा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। निर्मल दीआ कर उज्यारा, जोती जोत करे रुशनाईआ। लेखा जाण धुर दरबारा, धुर दी कार आप कमाईआ। आपणी इच्छया भर भण्डारा, साची भिच्छया झोली पाईआ। सरगुण लै आप अवतारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेवा आप लगाईआ। निरगुण सरगुण खेल अगम्म, अगम्मड़ी कार कराइंदा। पंज तत्त तत्त पए जम्म, निरगुण नूर नज़र किसे ना आइंदा। लेखा जाणे जननी जन, दाई दाया सेव कमाइंदा। प्रगट हो श्री भगवन, जन भगतां राह वखाइंदा। नाता तोड़ मति बुध मन, मनसा आपणे विच मिलाइंदा। साचा राग सुणाए बिन कन्न, बिन अक्खां आप वखाइंदा। निर्मल नूर चाढ़्हे चन्न, सूरज चन्द नैण शरमाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग बेड़ा बन्न्ह, जुग चौकड़ी पार कराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण धन्न धन्न धन्न, बेअन्त बेअन्त बेअन्त सर्ब अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। ख़ालक ख़लक वेखे परवरदिगार, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी सांझा यार, शिरकत विच कदे ना आईआ। वरन बरन ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक वसया बाहर, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। पीर पैगम्बरां दए आधार, कलमा नबी रसूल जणाईआ। गुर अवतारां खोल्ह कवाड़, आत्म परमात्म इक्को घर दसाईआ। कर प्रकाश बहत्तर नाड़, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। साची करनी जुग जुग करदा, करनहार अख्वाइंदा। निर्भय हो कदे ना डरदा, भउ आपणा सर्ब वखाइंदा। अग्नी हवन कदे ना सड़दा, मढ़ी गोर ना कोए दबाइंदा। आपणा निष्अक्खर नाउँ पढ़दा, अक्खर अक्खर वंड वंडाइंदा। आपणे दुआरे आपे खड़दा, सच
सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगम्बर आपे घल्लदा, सच संदेसा हुक्म मनाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर देवे दात, दाता दानी वड वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पुआई रास, मण्डल मण्डप गोपी काहन नचाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान आपणा दस्सया सच ख़ुलास, ख़ुलासा इक्को इक दृढ़ाइंदा। खाणी बाणी बोध अगाध वेखणहारा आब हयात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप जणाइंदा। साची करनी गुर अवतारा, गुर गुर राग अल्हाईआ। साची करनी पीर पैगम्बर दे सहारा, दस्तगीर दस्त मिलाईआ। साची करनी भगत भण्डारा, श्री भगवान आप वरताईआ। साची करनी सन्त दुलारा, हरि सतिगुर वेख वखाईआ। साची करनी गुरमुख उज्यारा, गुर गुर राग अल्हाईआ। साची करनी गुरसिख प्यारा, गुर चरण ध्यान वड्याईआ। साची करनी पुरख अकाल सब नाल करे प्यारा, दूई द्वैत ना कोए रखाईआ। पीर पैगम्बर उच्ची कूक कूक लाउदे गए नाअरा, नाअरा हक़ हक़ जणाईआ। पीर पैगम्बर बणदे रहे भिखारा, दर दरवेश अलख जगाईआ। गुर अवतार करदे रहे निमस्कारा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। कलिजुग अन्तिम निहकलंक प्रगट होए महाबली अवतारा, कल कल्की फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी करे पार किनारा, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। जूठ झूठ डोबे विच मँझधारा, शौह दरियाए आप रुढ़्हाईआ। सच सुच्च करे वरतारा, साची सिख्या इक समझाईआ। आत्म परमात्म दे सहारा, सोहँ ढोला इक्को गाईआ। बण विचोला एकँकारा, हरिजन साचे लए मिलाईआ। नाता तोड़ सर्ब संसारा, पुरख बिधाता आपणे नाल मिलाईआ। देवे दरस अगम्म अपारा, अलख अगोचर पर्दा लाहीआ। राती रुत्ती थिती जाणे वारा, वेला वक्त आपणे हथ्थ दरसाईआ। काग़द कलम ना लिखणहारा, समुंद सागर नेत्र रोवे कलम शाहीआ । लेखा जाणे ना चौदां भारा, बनास्पत दए दुहाईआ। चरण बन्दना करन गुर अवतारा, डण्डौत इक्को इक रखाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यारा, बेमुकाम फेरा पाईआ। हज़रत होए आपे ज़ाहरा, हज़ूर आपणी कल धराईआ। सतिजुग खोल्हे सच कवाड़ा, बंद कुआड़ी कुंडा लाहीआ। चार वरन वेखे इक दुआरा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश नज़र कोए ना आईआ। सृष्ट सबाई रसना जिह्वा बत्ती दन्द गाए इक्को वारा, नाम निधाना इक जणाईआ। इष्ट देव गुर स्वामी नज़री आए हरि करतारा, पुरख अकाल वज्जे वधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र रोवण ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। करोड़ तेतीसा करे हाहाकारा, सुरप्त इन्द ना कोए वड्याईआ। रवि ससि ना दिसे कोए उज्यारा, चौदस चन्द ना कोए चमकाईआ। चौदां तबक लग्गे अखाड़ा, कलिजुग अन्तिम नाच नचाईआ। लग्गे अग्ग तत्ती हाढ़ा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। लेखा चुक्के जंगल जूह उजाड़
पहाड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। नाता तुटे सज्जणां यारा, मित्र मित्रां नज़र कोए ना आईआ। नार कन्त ना कोए प्यारा, सेज सुहञ्जणी ना दए वखाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना करे पार किनारा, फड़ बाहों पार ना कोए कराईआ। नानक गोबिन्द बणया अन्त लिखारा, लेखा लिख के गया समझाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल प्रगट होए महाबली अवतारा, जननी जन ना गोद बहाईआ। खड़ग खण्डा तेज़ प्रचण्डा ब्रह्मण्डां मारे वारो वारा, धार नज़र किसे ना आईआ। अगम्म अथाह बेपरवाह शहिनशाह होए आप सवारा, शाह सवारा फेरा पाईआ। लख चुरासी घट घट वासी पुरख अबिनाशी वेखणहारा, निज आत्म परमात्म पर्दा आप उठाईआ। जन भगतां देवे इक प्यारा, परम पुरख प्रीती इक दृढ़ाईआ। सोहँ शब्द आत्म परमात्म आदि जुगादी शब्द अनादी जुग जुग सच्चा नाअरा, नर नरायण आप जणाईआ। एका दूआ वेखणहारा, तीजा नैण आप खुल्हाईआ। चौथे पद दे हुलारा, पंचम लेखा दए चुकाईआ। छेवें घर करे प्यारा, सति सतिवादी होए सहाईआ। अट्ठां तत्तां कर किनारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, मन मति बुध ना कोए लड़ाईआ। नौ दर वेखे वेखणहारा, दसवें आपणी बूझ बुझाईआ। सुखमन टेडी बंक करे पार किनारा, ईड़ा पिंगल मूँह दे भार सुटाईआ। अमृत आत्म निझर झिरना देवे ठंडा ठारा, सर सरोवर इक नुहाईआ। काग हँस मारे उडारा, सोहँ हँसा रूप वटाईआ। सुरती शब्द करे प्यारा, प्रेमी इक्को नज़री आईआ। आत्म सेजा दए हुलारा, सेज सुहञ्जणी इक वड्याईआ । दीआ बाती कमलापाती कर उज्यारा, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सन्त सुहेला गुरु गुर चेला, गोबिन्द मीता ठांडा सीता त्रैगुण अतीता, त्रैभवन धनी आपणी दया कमाईआ। आपणी दया कमाए ठाकर, शहिनशाह आपणा रंग रंगाइंदा। जन भगतां निर्मल कर्म करे उजागर, जागरत जोत आप जगाइंदा। नाम कराए वणज सौदागर, हट्ट इक्को इक वखाइंदा। मेल मिलावा करीम कादर, करता पुरख अंग लगाइंदा। देवणहारा सिदक सबूरी सादर, सिख्या इक्को इक समझाइंदा। एथे ओथे दो जहानां देवे आदर, जिस जन आपणा मेल मिलाइंदा। काया वेखणहारा डूंग्घा सागर, गहर गम्भीर गुणी गहीर खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाइंदा। जन भगतां वेखे खोल्ह ताक, बज़र कपाटी कुण्डा लाहीआ। गोबिन्द पूरा करे भविक्ख्त वाक, दाता दान आपणे हथ्थ रखाईआ। आत्म परमात्म सज्जण साक, सगला संग निभाईआ। लेखा जाणे पाकी पाक, पतित पुनीत दए वड्याईआ। पार उतारे फड़ के घाट, मझधार ना कोए रुढ़्हाईआ। लेखा चुके आन बाट, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। कलिजुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। सोहँ ढोला सुणाए गाथ, शब्द अगम्मी करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे त्रिलोकी नाथ, अनाथ
अनाथां वेख वखाईआ। पारब्रह्म दा इक्को पूजा इक्को पाठ, इक्को इष्ट इक्को देव हवन इक्को वार कराईआ। इक्को अमृत आत्म सरोवर मारे ठाठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती अठसठ तीर्थ नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नित नवित्त मेल मिलावा नार कन्त आत्म सेज सुहञ्जणी आप सुहाईआ। आत्म सेज सुहञ्जणी, सोभावन्त करतार। जोत जगे इक निरँजणी, दीआ बाती ना कोए उज्यार। चरण धूढ़ साचा मजनी, दुरमति मैल दए उतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त वखाए इक दुआर। हरि भगतां दया कमाइंदा, जुग चौकड़ी साची कार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा, निरगुण निरगुण लै अवतार, शब्द अगम्म डंक वजाइंदा, लोआँ पुरीआँ करे ख़बरदार। राउ रंक आप जगाइंदा, शाह सुल्ताना दए हुलार। लख चुरासी वेख वखाइंदा, घट घट पावे सार। मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले फोल फुलाइंदा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण जाणे जानणहार। भगत भगवान आप आपणे अंग लगाइंदा, अंगीकार करे निरँकार। निरगुण सरगुण संग निभाइंदा, लेखा जाणे धुर दरबार। आत्म अनन्द इक वखाइंदा, जगत रस कर ख्वार। गीत सुहागी छन्द जणाइंदा, सोहँ शब्द बोल जैकार। शब्द विचोला विच रखाइंदा, साची करनी करे कार। भोले भाउ आप वडियाइंदा, चौदां विद्या ना पाए सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा आप लिखाइंदा। हरिजन लेखा लिखे लेख, लिखणहार वड्डी वड्याईआ। वसणहारा सचखण्ड साचे देस, लोकमात करे रुशनाईआ। कमलापाती कर कर भेस, अवल्लड़ी धार चलाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, सीस जगदीश ना कोए मुंडाईआ। चार वरन अठारां बरन ऊँच नीच करे साचा हेत, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन इक्को घर वखाईआ। हरिजन वखाए इक्को घर, एकँकार मेल मिलाया। आवण जावण चुक्के डर, लख चुरासी फंद कटाया। ना जन्मे ना जाए मर, सतिगुर सरन इक दृढ़ाया। माणस जन्म ना जाए हर, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, साचा मार्ग इक जणाया। साचा मार्ग हरि निरँकारा, एको एक एक जणाईआ। चार वरन वरन सहारा, अवरन रूप ना कोए वटाईआ। देवणहारा नाम भण्डारा, अगाध बोध करे पढ़ाईआ। लेखा मुके गुर अवतारा, पीर पैगम्बर आपणी झोली पाईआ। प्रगटे इक्को भगत दुआरा, श्री भगवान सोभा पाईआ। पीर पैगम्बर गावण सच्ची वारा, वारता इक्को इक सुणाईआ। पिछला नाता तुट्टा विच संसारा, लोकमात रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान इक निशान, लेखा
जाणे दो जहान, आत्म परमात्म वेखे मार ध्यान, ध्यान ध्यान विच मिलाईआ। भगत भगवान साचा मीता, मित्र प्यारा आप अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी साची रीता, रीतीवान आप जणाइंदा। सतिजुग साचे लेखा जाणे हस्त कीटा, कीट हस्त इक्को रंग वखाइंदा। करे खेल साहिब अनडीठा, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। नाम निधान गुरमुख विरले पीता, जिस अमृत जाम प्याइंदा। अन्दर बाहर ठांडा सीता, अग्नी तत्त ना कोए तपाइंदा। मन होए नीकन नीका, गढ़ हँकार ना कोए वखाइंदा। लेखा जाणे जीव जी का, जीवण जुगत आप समझाइंदा। पारब्रह्म मिलण दा ब्रह्म तरीका, तर्हा तर्हा समझाइंदा , जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर रखदे गए उडीका, सो साहिब निरगुण कलिजुग अन्तिम फेरा पाइंदा। खेले खेल बीस बीसा, हरि जगदीशा राह वखाइंदा। शाह सुल्तानां ख़ाली ख़ीसा, दर दर भिख्या आप मंगाइंदा। ताज रहे ना किसे सीसा, चोटी चूंडी सब दी आप मुंडाइंदा। राज राजानां शाह सुल्तानां शब्द जणाए इक हदीसा, हुक्म इक्को इक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी नौजवान, देवणहारा धुर फ़रमाण, नाम संदेसा इक सुणाइंदा।
भगत भगवान कर परवान, परम पुरख दए ब्यान, अन्ध अज्ञान लोकमात आप मिटाईआ। सतिगुर चरण करो ध्यान, कलिजुग पोह ना सके राईआ। रोग सोग सर्ब मिट जाण, दु:ख नेड़ कोए ना आईआ। शरअ मारे ना कोए शैतान, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। गुरमुख होए ना कदे वैरान, वैरी रूप ना कोए वटाईआ। आत्म ब्रह्म मिले ज्ञान, अन्ध विश्वाश दए चुकाईआ। गुर का शब्द जो भुले नादान, दर दर चोटां खाईआ। सतिगुर पूरा योद्धा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप धराईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत समुंद सागर वेखे आण, मात गर्भ होए सहाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया ना रोड़े्ह तूफ़ान, धक्का अन्त ना कोए लगाईआ। जिन्हां मिल्या हरि का नाम निधान, तिन्हां भउ ना व्यापे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच उपदेश, पुरख अकाल मन्नो इक नरेश, जिस दे अन्दर काल महाकाल बैठे सेव कमाईआ। पुरख अकाल मन्नो दीन दयाल, गुर गोबिन्द राह जणाइंदा। सति पुरख दे बणो लाल, लाल आपणे रंग रंगाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत इक वखाइंदा। नेड़ ना आए अन्तिम काल, राए धर्म ना डंन लगाइंदा। चित्रगुप्त लेखा ना सके वखाल, लाड़ी मौत ना कोए प्रनाइंदा। भ्यानक विच्चों भ्यानक वेख सतिगुर गुरमुखां आपणी गोदी लए उठाल, सिर आपणे हथ्थ रखाइंदा। मनमुख सारे होण बेहाल, दर ढोई कोई ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सज्जण सखा पुरख अकाल सतिगुर मन्नो दीन दयाल, दयानिध ठाकर स्वामी मेहर नज़र इक उठाइंदा।
२० चेत २०२० बिक्रमी महिन्दर सिँघ दे गृह हरनाम पुरा
तख्त निवासी अगम्म अपार, नर निराकार वड्डी वड्याईआ। शाहो भूप वड सिक्दार, शहिनशाह बेपरवाहीआ। सचखण्ड सुहाए सच दरबार, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। निर्मल जोत कर उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। करे खेल आप करतार, करता करनी आप कमाईआ। सेवक बणे चोबदार, दर दरवेश रूप वटाईआ। सच संदेसा देवे एका वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ। सच सिँघासण सोभावन्त, शाह पातशाह रंग रंगाइंदा। आदि जुगादी महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। करे खेल श्री भगवन्त, सोभावन्त धाम सुहाइंदा। वेस वटा नार कन्त, सेज सुहजणी आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक वडियाइंदा । दर घर साचा सोभनीक, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। बेपरवाह लाशरीक, परवरदिगार वेस वटाईआ। अन्ध अन्धेरा ना कोए तारीक, नूर ज़हूर इक रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तख्त सिँघासण इक वड्याईआ। तख्त सुहाना एका एक, एकँकारा आप सुहाइंदा। साहिब सुल्तान धर धर भेख, बिन रंग रूप डेरा लाइंदा। अगम्म अथाह दए संदेस, अनाद अनादी राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर आप वडियाइंदा। गृह मन्दिर सोहे सचखण्ड, घर साचे वज्जे वधाईआ। शाह पातशाह सूरा सरबँग, पुरख अकाल सोभा पाईआ। निरवैर निरँकार निराकार वजाए राग अनहद, ताल तलवाड़ा नज़र किसे ना आईआ। कर प्रकाश बिन सूरज चन्द, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, इक इकल्ला आप कराइंदा। सीस निवाइण गुर अवतारा, पीर पैगम्बर सजदा इक वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रोवण ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। करोड़ तेतीसा हाहाकारा, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां लग्गा अखाड़ा, श्री भगवान नाच नचाइंदा। ज़िमी असमान कढ्ढण हाढ़ा, लोक परलोक दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। फिरी दरोही जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, डूंग्घी कन्दर वेख वखाइंदा। समुंद सागर मारे नाअरा, उच्ची कूक कूक जणाइंदा। चारों कुण्ट हाहाकारा, दहि दिशा धीर ना कोए रखाइंदा। धरत धवल करे पुकारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त
सोभा पाइंदा। साचे तख्त निरगुण चढ़या, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। निरवैर अक्खर इक्को पढ़या, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। महल अटल उच्च मनार आपे खड़या, महिफ़ल आपणे नाम लगाईआ। आपणी करनी आपे करया, दूजा संग ना कोए जणाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर ना जन्मे ना कदे मरया, जीवण जुगत ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। सचखण्ड वसे बेपरवाह, बेअन्त नज़र किसे ना आइंदा। आदि जुगादी बण मलाह, जुग जुग बेड़ा कंध उठाइंदा। शब्द दुलारा सेवा ला, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। निरगुण सरगुण मात वडया, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। गुर अवतार खेल खला, पीर पैगम्बर बन्धन पाइंदा। धुर दी बाणी नाद सुणा, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। सचखण्ड दुआरा एको एक, एकँकार दए वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी रखण टेक, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर रिहा वेख, वेखणहारा नज़र किसे ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग खेले खेड, बण खलारी फेरा पाईआ। पीर पैगम्बर लोकमात भेज, गुर अवतार हुक्म मनाईआ। आत्म परमात्म माणे सेज, ब्रह्म पारब्रह्म दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दरबारा इक सुहाईआ। सच दरबारा हरि जू लाया, नज़र किसे ना आइंदा। पलँघ रंगीला इक विछया, पावा चूल ना कोए बणाइंदा। शाहो भूप सोभा पाया, त्रैभवन धनी आपणा हुक्म वरताइंदा। जलवा नूर नूर धराया, इलाही आपणा कर्म कमाइंदा । पर्दानशीं पर्दा दए उठाया, मुख नक़ाब ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी वेखणहारा, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग करे पार किनारा, कलिजुग अन्तिम वेला आईआ। निरगुण निरगुण लै अवतारा, सरगुण सरगुण दए समझाईआ। धाम अवल्लड़ा सोहे इक दुआरा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। थिर घर वेखे वेखणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खलाउणा, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। सच सिँघासण सोभा पाउणा, पुरख अबिनाशी डेरा लाइंदा। गुर अवतार दर मंगाउणा, पीर पैगम्बर नाल मिलाइंदा। पिछला लेखा सर्ब चुकाउणा, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान पन्ध मुकाउणा, पांधी नज़र ना कोए वखाइंदा। साचा मार्ग इक दृढ़ाउणा, रहबर इक्को इक अख्वाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलाउणा, काया मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर दर
बुलाइंदा। पीर पैगम्बर गुर अवतार आउणा दर, दर दरवाज़ा हरि आप खुल्हाईआ। चार युग दा चुक्कया वर, पिछला लहिणा रहिण ना पाईआ। श्री भगवान जोत धर, अबिनाशी करता खेल कराईआ। सच महल्ले आपे चढ़, तख्त निवासी डेरा लाईआ। शब्द अगम्मी लए फड़, नाम डोरी तन्दन पाईआ। अग्गे कोई ना सके अड़, माण अभिमाण ना कोए जणाईआ। सारे भाणा रहे जर, सिर सके ना कोए उठाईआ। सिर चरणां उत्ते रहे धर, कँवल मिले सरनाईआ। आपणा आप गए हर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे तख्त सोभा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ नेड़े, श्री भगवान आप जणाइंदा। लोकमात दीन मज़्हब वेखो खेड़े, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। कोई ना बन्न्हे किसे बेड़े, भार कंध ना कोए उठाइंदा। घर घर पए झूठे झेड़े, झगड़ा मनमति ना कोए मुकाइंदा। कूड़ी क्रिया सब नूं घेरे, सच सुच्च नज़र किते ना आइंदा। शाह सुल्तान करन हेरे फेरे, जीव जंत दु:ख सुख ना कोए बदलाइंदा। साधां सन्तां लाए डेरे, डेरा हरि का नाम ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पैगम्बरां इशारे नाल समझाइंदा। गुर अवतार करो ध्यान, श्री भगवान रिहा जणाईआ। लोकमात दिसे ना सच ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा छाईआ। रसना जिह्वा देण सर्ब परमाण, परम पुरख मेल ना कोए मिलाईआ। पढ़ पढ़ थक्की रसना जिह्वा ज़बान, बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। उच्ची कूक कूक गाण, अमृत रस ना कोए वखाईआ। शिवदुआले मट्ठ होए हैरान, हरि का रूप नज़र किसे ना आईआ। कलिजुग जीव होए शैतान, शरअ करे लड़ाईआ । आत्म परमात्म परमात्म आत्म मिले ना सच निशान, निशाना तीर ना कोए चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां रिहा वखाईआ। पीर पैगम्बर खोल्हे अक्ख, परवरदिगार आख़र आप जणाइंदा। चारों कुण्ट उडदे कक्ख, दहि दिशा सति नज़र किसे ना आइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद जो मार्ग आए दस्स, मसला हल्ल ना कोए कराइंदा। चौदां तबक आपणी क्रिया गए फस, सच प्रीत ना कोए निभाइंदा। मुल्लां शेख़ मुसायक कूड़ी क्रिया अन्दर रहे नट्ठ, हकीकत हक़ ना कोए जणाइंदा। मणका मणका माला रहे रट, मन का मणका ना कोए भुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पैगम्बर आप जगाइंदा। पीर पैगम्बर जाओ जाग, परवरदिगार आप जगाईआ। सदी चौधवीं लग्गी आग, आब हयात ना कोए प्याईआ। दुरमति मैल ना धोवे कोई दाग़, निर्मल नीर ना कोए कराईआ। हँस बुद्धि होई काग, जिह्वा काग वांग कुरलाईआ। नबी मिल्या ना रसूल पाक, पतित पापी लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा रिहा वखाईआ। गुर अवतार वेखो कार, हरि करता आप जणाइंदा। भरमे भुल्ला सर्ब संसार, भाण्डा भरम ना कोए तुड़ाइंदा। घर घर
वसया काम क्रोध लोभ मोह हँकार, तृष्ना तृप्त ना कोए कराइंदा। माया ममता हउमे हंगता जगत शृंगार, धीरज जत्त ना कोए रखाइंदा। गुर का शब्द ना करे कोए विचार, अन्तर आत्म खोज ना कोए खुजाइंदा। कूड़ी क्रिया जगत बिवहार, प्रेम प्यार ना कोए वधाइंदा। प्रतख वेखो तेई अवतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाइंदा। भेव अभेदा दस्सणहारा, दहि दिशा वेख वखाईआ। तख्त निवासी एकँकारा, बेपरवाह रिहा समझाईआ। परवरदिगार हो उज्यारा, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। अन्तिम लेखा चुक्के विच संसारा, भरम भुलेखा दए मिटाईआ। अमाम अमामां सिर आए सिक्दारा, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। नानक गोबिन्द बण लिखारा, धुर दा लेखा गया समझाईआ। प्रगट होवे महाबली अवतारा, कल कल्की फेरा पाईआ। सम्बल वसे धाम न्यारा, महल अटल करे रुशनाईआ। मार्ग लाए इक अपारा, सतिजुग साचे दए वड्याईआ। चार वरन इक सहारा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश, इक्को घर बहाईआ। रसना जिह्वा लख चुरासी जीव जंत साध सन्त बोले इक जैकारा, सोहँ ढोला दए सुणाईआ। आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म करे खेल न्यारा, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। मुरीद मुर्शद वेखे वेखणहारा, मुरीद मुर्शद इक्को गंढ्ढ पुआईआ। गुर चेला सोहे इक दुआरा, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। पुरख अकाल करे विहारा, बिवहारी आपणी कार कमाईआ। गोबिन्द सुत वेखे दुलारा, दो जहानां दए वड्याईआ। खड़ग खण्डा वेखे तिक्खी धारा, नाम चण्ड प्रचण्ड उठाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी पावे सारा, चारे बाणी भेव चुकाईआ। चारे कुण्टां दए हुलारा, चौथे युग वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तख्त निवासी फेरा पाईआ। तख्त निवासी इक्को आया, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। त्रैगुण मेटे अन्तिम माया, ममता मोह दए चुकाईआ । कूड़ी क्रिया लाहे छाया, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। धुर दा लेखा जाणे दाई दाया, सेवक इक्को इक अख्वाईआ। बण जननी जन सुत दुलारा शब्दी गोद उठाया, नाता बणया पिता माईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचाया। लोआँ पुरीआँ रंग रंगाईआ। विष्न ब्रह्मा जिस सेवा लाया, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। रवि ससि नूर चमकाया, किरन किरन रुशनाईआ। गुर अवतार हुक्म संदेसा इक जणाया, लोकमात करे पढ़ाईआ। कलिजुग अन्तिम मेल मिलाया, पूरब लेखा झोली पाईआ। सच महल्ले दए वसाया, मनारा इक्को इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को नाद सुणाईआ। प्रभ इक्को नाद सुणाएगा। धुर संदेसा आप अल्हाएगा। ब्रह्म ब्रह्माद खोज खुजाएगा। आदि जुगादि वंड वंडाएगा। शब्द अगम्मी आवाज़ लगाएगा। निहकर्मी कर्म कमाएगा। वरन बरन डेरा ढाहेगा। साची सरन इक रखाएगा। कल कल्की फेरा पाएगा। बीस बीसा पर्दा
लाहेगा। जगत जगदीशा हरि अख्वाएगा। शाह सुल्तानां ख़ाली ख़ीसा आप कराएगा। छत्र सीसा इक झुलाएगा। सच हदीसा इक पढ़ाएगा। कलमा नबी रसूल आप दरसाएगा। महिबूब इक्को नज़री आएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगम्बर सच दुआरे आप वसाएगा। सच दुआर वसावेगा। प्रभ आपणी खेल रचावेगा। कलिजुग कूड़ा पन्ध मुकावेगा। गुरमुख सूरा आप उठावेगा। गोबिन्द बचन करे पूरा, पुरख अकाल दया कमावेगा। हरिजन रंग चाढ़्हे गूढ़ा, उतर कदे ना जावेगा। लेखा जाणे मूर्ख मुग्ध मूढ़्हा, मेहर नज़र उठावेगा। जन भगतां देवे चरण धूढ़ा, मस्तक टिक्का इक्को लावेगा। अन्तर आत्म दए नाम सरूरा, सर अमृत आप नुहावेगा। कूड़ी क्रिया तुटे ग़रूरा, गहर गम्भीर दरस वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पीर पैगम्बर आपणे दर रखावेगा। पीर पैगम्बर दर दरवेश बणाएगा। नर नरेश हुक्म मनाएगा। सदी चौधवीं कलेश मिटाएगा। विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र नैणां नीर वहाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाएगा। धुर फ़रमाणा हुक्म जणाएगा। श्री भगवान वेख वखाएगा। कलिजुग कूड़ा भेख मिटाएगा। दस दस्मेसा मेल मिलाएगा। विष्नूं बाशक सेज ख़ाली कराएगा। सच संदेसा भेज, चरणां विच रखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाएगा। साची करनी प्रभ कमावेगा। सो पुरख निरँजण फेरा पावेगा। हरि पुरख निरँजण वेस वटावेगा। एकँकारा नाद वजावेगा। आदि निरँजण नूर रुशनावेगा। अबिनाशी करता वेख वखावेगा। श्री भगवान डौरु डंका वजावेगा। पारब्रह्म ब्रह्म सिख्या इक समझावेगा। आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावेगा। सुरती शब्दी राग अलावेगा। धुन आत्मक राग सुणावेगा। नेत्र अक्ख इक खुल्हावेगा। प्रतख दरस करावेगा। लख चुरासी नालों कर के वक्ख, भगत भगवान आप उपजावेगा। साचा मार्ग दस्स, सतिजुग साचा राह चलावेगा। हिरदे अन्दर वस, भेव अभेद खुल्हावेगा। अमृत आत्म इक्को रस, निझर झिरना आप झिरावेगा। जोत अकालण कर प्रकाश, काल महाकाल भय मिटावेगा। अन्दर बाहर देवे साथ, दो जहानां संग निभावेगा। लोक परलोक इक्को गाथ, ढोला आपणा राग अलावेगा। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी कार कमावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर के वस, बसता सब दा बन्न्ह वखावेगा। सरन सरनाई हरि रघुराई सारे जाइण ढट्ठ, बिन नानक नज़र किसे ना आवेगा। कबीर जुलाहा गाए जस, जस वेद पुराण ना कोए सुणावेगा। पारब्रह्म पुरख अबिनाशी निरगुण निरवैर पए हस्स, सोहँ हँसा राग अलावेगा। तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलावेगा। पिछला खेड़ा करे भट्ठ, कूड़ी क्रिया मेट मिटावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह दरसावेगा। प्रभ सतिजुग
साचा लाएगा। निहकलंक नाम अख्वाएगा। नाम डंका इक वजाएगा। नौ खण्ड पृथ्मी राह वखाएगा। सत्तां दीपां आपणी उंगली लाएगा। दीन मज़्हब रहिण ना पाएगा। कलमा नबी ना कोए पढ़ाएगा। लुग़ात कढ्ढ ना कोए वडयाएगा। अल्फ़ ये ना कोए लड़ाएगा। नेंह इक्को घर वखाएगा। अमृत मेंह बरसाएगा। कलिजुग अग्नी अग्ग बुझाएगा। कथनी बदनी कहिण कोए ना पाएगा। समरथ आपणी कार कमाएगा। सतिजुग चले रथ, रथवाही इक्को नज़री आएगा। पन्ध मुकाए नट्ठ नट्ठ, पांधी आपणा फेरा पाएगा। साचा मणका नाम रट, रट्टा पिछला सर्ब चुकाएगा। ख़ाली कर चौदां लोक चौदां हट्ट, चौदां तबक वेख वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे तख्त डेरा लाएगा। साचे तख्त डेरा लग्गेगा। पुरख अकाल दीपक जगेगा। कलिजुग अन्ध अन्धेरा भज्जेगा। सतिजुग साचा प्रभ सरन सरनाई लग्गेगा। बण भिखारी झोली अड्डेगा। वस्त इक अमोलक मंगेगा। आपणी झोली काया रंगेगा। दर दरवेश कदे ना संगेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नाम भण्डारा इक्को वंडेगा। प्रभ नाम भण्डार वरताएगा। कलिजुग उंगली लाएगा। पिछला लेखा सर्ब मुकाएगा। सतिजुग साचा राह चलाएगा। बेपरवाह फेरा पाएगा। सिफ्त सालाह इक सुणाएगा। आपणे नाम दरसाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताएगा। प्रभ आपणा खेल वरतावेगा। कल कल्की फेरा पावेगा। धुर दी वंनगी इक ल्यावेगा। मन मन दी खेल करावेगा। तन तन दी अग्ग बुझावेगा। जन जन दी लाज रखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची धार बंधावेगा। सतिजुग साची धार बंधाएगा। पुरख अकाल दया कमाएगा। दीन दयाल वेख वखाएगा। गुरमुख साचे लाल उठाएगा। बण दलाल मेल मिलाएगा। हक़ हलाल इक वखाएगा। धर्मसाल इक बणाएगा। ऊँच नीच ना कोए रखाएगा। इष्ट देव इक्को नज़री आएगा। दृष्ट सब दी आप तुड़ाएगा। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाएगा। गणपति गणेश ना कोए मनाएगा। आदि शक्ति ना वंड वंडाएगा। चतुर्भुज ना कोए वखाएगा। भवानी रूप ना कोए रखाएगा। सच निशानी इक जणाएगा। अकथ कहाणी आप सुणाएगा। धुर दी बाणी बाण लगाएगा। अमृत बाणी जाम प्याएगा। साची राणी गुरमुख सखी आप उठाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाएगा। साची करनी प्रभ आप कमावेगा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा भेव चुकावेगा। दो जहानां फिरे दौड़ा, शाह सवार आप अख्वावेगा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेखे मिट्ठा कौड़ा, घट घट अन्दर पर्दा लाहवेगा। भगत भगवान आपे बौहड़ा, फड़ बाहों आप उठावेगा। वेखणहारा कर के ग़ौरा, गहर गम्भीर खेल करावेगा। करे बिध अवर की औरा,
वेद शास्त्र सिमरत कहिण कोए ना पावेगा। लेखा जाणे रविदास चुमारा जो ढोए ढोरा, साढे तिन्न हथ्थ कलम शाही लेख लखावेगा। कबीर जुलाहा मिल्या जोड़ा, जोड़ी सुरत शब्द मिलावेगा। सस्से उपर लाया होड़ा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण इक्को राह चलावेगा। हँ ब्रह्म आत्म परमात्म आपे बौहड़ा, घर साचे मेल मिलावेगा। पतिपरमेश्वर शब्द सवांमी बांका छोहरा, जोबन इक्को इक हंढ्ढावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचा मात उठावेगा। सतिजुग साचा मात आएगा। प्रभ चरण ध्यान लगाएगा। दूजी ओट ना कोए रखाएगा। ढोला इक्को इक गाएगा। बण विचोला सेव कमाएगा। भगतां उहला आप कढ्ढाएगा। रौला होर ना कोए पाएगा। तोला इक्को नज़री आएगा। झकोला आपणे नाम लगाएगा। साचा बोला इक सुणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे तख्त बहि बहि वेख वखाएगा। साचे तख्त आसण लावेगा। पुरख अबिनाशी खेल करावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दासन दास रूप वटावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर नरायण वेख वखावेगा । नर नरायण वेख वखाएगा। रसना कहिण कोए ना पाएगा। बिन भगतां नज़र किसे ना आएगा। लख चुरासी अन्धेरा छाएगा। राए धर्म फाँसी सर्ब लटकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सज्जण मेल मिलाएगा। हरि सज्जण मेल मिलावेगा। सो पुरख निरँजण दया कमावेगा। भगत भगवान आप जगावेगा। सन्त साजण रंग रंगावेगा। गुरमुख गुर गुर गोद बहावेगा। गुरसिख आपणे चरण लगावेगा। उज्जल कर मुख, मुख सिफ्ती सिफ्त सालाहवेगा। आवण जावण लख चुरासी मिटे दुःख, जून अजून ना कोए पुआवेगा। मात गर्भ ना उलटा रुख़, दस दस मास ना अग्न तपावेगा। आपणी गोदी लए चुक्क, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकावेगा। अगला पैंडा जाए मुक्क, पिछला लेख ना कोए वखावेगा। हरि का भाणा ना जाए रुक, ना कोई मेटे मेट मिटावेगा। उठे दुलारा शब्दी सुत, सुत अनादी नाद वजावेगा। करे खेल अबिनाशी अचुत, सतिजुग साची रुत्त सुहावेगा। जन भगतां लेखे लाए काया बुत्त, कंचन रूप वटावेगा। अन्दर वड़ के लए पुच्छ, बाहरों रूप ना कोए दरसावेगा। निरगुण हो के रिहा लुक, सरगुण भेव ना कोए चुकावेगा। वक्त सुहेला रिहा ढुक्क, भगत भगवान जोड़ जुड़ावेगा। निरगुण धारों पए उठ, ब्रह्म निरंतर वेख वखावेगा। माया ब्रह्म जाए सुक्क, हरया सिंच ना कोए करावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल कल्की इक्को आवेगा। कल कल्की इक अख्वावेगा। पुरख अकाल वेस वटावेगा। गोबिन्द सूरा शब्द ल्यावेगा। हाज़र हज़ूरा दरस दिखावेगा। नूरो नूरा जोत जगावेगा। सर्ब कला भरपूरा, सच भण्डार वरतावेगा। कलिजुग मेटे क्रिया कूड़ा, सच
सुच्च वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग कलिजुग देवे दान, करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणी कार कमावेगा।