पुस्तकालयभाग १४

२१ चेत २०२० बिक्रमी सरूप सिँघ दे गृह मंगू पुरा

सचखण्ड सुहाए सच महल्ला, सति सतिवादी वड वड्याईआ। आदि जुगादी इक इकल्ला, अक्ल कल अख्वाईआ। करे खेल अछल अछल्ला, भेव अभेद ना कोए पाईआ। जोती शब्दी निरगुण रला, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। वसणहारा उच्च अटला, मन्दिर हुजरा इक वड्याईआ। लेखा जाणे जलां थलां, घट घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह अगम्म अथाह, बेऐब धार चलाइंदा। परवरदिगार सच्चा शहिनशाह, मुकामे हक़ सोभा पाइंदा। हकीकत वेखे थाउँ थाँ, दूई द्वैती पर्दा लाहइंदा। जोती जाता हो रुशना, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। जुग चौकड़ी पन्ध मुका, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेख वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सेवा ला, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। नाम निधान श्री भगवान झोली पा, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। अक्खर अक्खर भेव खुल्हा, वक्खर वक्खर वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साचा खेल आदि जुगादि, जुग करता आप कराईआ। दो जहान वजाए नाद, शब्दी शब्द शनवाईआ। पावे सार ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड खोज खुजाईआ। लख चुरासी साजण साज, विष्न ब्रह्मा शिव त्रैगुण नाता जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण रच रच काज, हरि करता खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। भेव अभेदा श्री भगवान, आदि जुगादि आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग जुग गुर अवतारां देवे दान, पीर पैगम्बरां सिफ्ती सिफ्त सालाहइंदा । लेखा जाणे दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे मार ध्यान, नेत्र अक्ख ना कोए रखाइंदा। सच संदेसा नर नरेशा देवणहारा धुर फ़रमाण, बोध अगाध अगम्मी राग आप सुणाइंदा। पंज तत्त कर परवान, आत्म परमात्म इक ध्यान, परम पुरख आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सद आपणा खेल वखाइंदा। सदा सदा सद खेले खेल अपार, खेलणहारा वड वड्याईआ। लेखा जाणे जुग चौकड़ी चार, नव नौ वेखे थाउँ थाईंआ। देवणहारा नाम आधार, नाम नामा वणज कराईआ। खोल्हणहारा हट्ट बाज़ार, वस्त इक्को इक वरताईआ। वखावणहारा सच भण्डार, वड भण्डारी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि वड भण्डारा, नित नवित्त वरताइंदा।

गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे गए निमस्कारा, दोए दोए जोड़ सीस सर्ब झुकाइंदा। दर दरवेश मंगदे गए भिखारा, ख़ाली झोली सर्ब भराइंदा। देवणहारा सच सहारा, मेहर नज़र आप उठाइंदा। दस्सणहारा अन्त किनारा, भेव अभेद आप जणाइंदा। लिख लिख गए लोकमात वारा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान नाल मिलाइंदा। बोध अगाधी ब्रह्म ब्रह्मादी देंदा रिहा इशारा, शब्द इशारे नाल समझाइंदा। हरि का खेल सदा न्यारा, लिखण पढ़न विच ना आइंदा। काग़द कलम शाही तों वसे बाहरा, दस्त बदस्त बंद ना कोए कराइंदा । गुर अवतार जणाए इक जैकारा, जै जैकार आपणे नाउँ समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। जै जैकार करन गुरदेव, हरि सतिगुर ध्यान लगाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग कर कर सेव, पंज तत्त चोला गहे हंढ्ढाईआ। अमृत खा खा सच्चा नाम मेव, रस इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या गुर अवतार पीर पैगम्बर आप जणाइंदा। सच संदेसा वारो वार, सदा सुहेला आप सुणाइंदा। इक इकेला पावे सार, गुर अवतार पीर पैगम्बर रूप वटाइंदा। अन्तिम मेला निरगुण धार, जोती जाता डगमगाइंदा। वक्त सुहेला आवे विच संसार, सर्ब घट वासी आप सुणाइंदा। परम पुरख प्रगट होए आप करतार, निरगुण आपणी जोत जगाइंदा। कल कल्की लै अवतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। गुर अवतार साचे लाल, हरि लालन रंग रंगाईआ। शब्द अगम्मी विच दलाल, बण विचोला सेव कमाईआ। वेखणहारा हक़ हलाल, परवरदिगार बेपरवाहीआ। नूरी जलवा इक जुमाल, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। कलमा नबी रसूल सिखाल, कायनात करे पढ़ाईआ। वेखणहारा सर्ब आअमाल, अमल करे थाउँ थाईंआ। निरगुण सरगुण वसे नाल, विछड़ कदे ना जाईआ । सति सतिवादी लेखा जाणे पिछला हाल, पूरब खाता वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आप कमाईआ। करनी करे पुरख समरथ, समरथ हथ्थ वड्डी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रगट, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। निहकलंका नाउँ रख, मात पित ना कोए बणाईआ। शब्द अगम्मी मारे सट्ट, दो जहानां रिहा जगाईआ। पारब्रह्म प्रभ आपणी बदल करवट, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। लेखा जाणे चौदां लोक हट्ट, चौदां तबकां पर्दा दए उठाईआ। देवणहारा साची वथ, वस्त अमोलक इक वखाईआ। आत्म परमात्म साचा रस, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। मेटे रैण अन्धेरी मस, सति सतिवादी साचा चन्द चढ़ाईआ। पन्ध मुकाए नट्ठ नट्ठ, बण पांधी फेरा पाईआ। फोल फुलाए शिवदुआले मन्दिर मस्जिद मट्ठ, गुरदुआर अन्तर फेरा पाईआ। लेखा चुकाए तीर्थ अट्ठसट्ठ, गंगा गुदावरी जमना सुरस्ती नैण शरमाईआ। नौ

खण्ड पृथ्मी सत दीप चार कुण्ट दहि दिशा वेखे ख़ाली हट्ट, हरि का नाम वस्त ना कोए रखाईआ। साध सन्त जीव जंत कलिजुग माला रहे रट, मन का मणका ना कोए भुआईआ। रसना जिह्वा सब नूं मार्ग रहे दस्स, आपणा राह नज़र किसे ना आईआ। माया ममता हउमे हंगता ज़ात पात दीन मज़्हब विच गए फस, लाशरीक मिल्या ना बेपरवाहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गा गा थक्के जस्स, हरि जस रसना जिह्वा ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम खेड़ा करे भट्ठ, अग्नी इक्को जोत लगाईआ। अग्नी जोत लग्गे अग्ग, श्री भगवान आप लगाइंदा। कूड़ी क्रिया जाए मच, माया ममता मोह मिटाइंदा। जन भगतां पल्ले रहि जाए सच्च, दूजी वस्त ना कोए वखाइंदा। भाग लगाए काया माटी कच्च, कंचन रूप आप बणाइंदा। हिरदे अन्दर हरि जू रच, आप आपणा रंग चढ़ाइंदा। सच्चा मार्ग इक्को दस्स, सो पुरख निरँजण आप पढ़ाइंदा । हँ ब्रह्म प्रभ करे वस, पारब्रह्म प्रभ आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को नाम देवणहारा सच्चा जाम रस, प्याला इक्को इक वखाइंदा। आदि जुगादी सच्चा नाउँ, नर निरँकारा आप जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पकड़ उठाए बाहों, सोया कोए रहिण ना पाईआ। वेखो हरि जू करे सच न्याउँ, सच सिँघासण आसण लाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त निथाव्याँ देवे साचा थाउँ, फड़ बाहों गले लगाईआ। सदा सुहेला इक इकेला रखे ठंडी छाउँ, अग्नी तत्त ना लागे राईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, कागों हँस आप उडाईआ। निरगुण सरगुण बणया पिता माउँ, गुरमुख बालक गोद टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। मेहरवान बेनज़ीर नज़र इक्को इक उठाइंदा। वखावणहारा सच तस्वीर, पर्दा दूई आप चुकाइंदा। बदलणहार तकदीर, तदबीर आपणी आप समझाइंदा। कटणहारा शरअ ज़ंजीर, कूड़ी शिरकत आप मिटाइंदा। वेखणहारा शाह हकीर, ऊँच नीच भेव मिटाइंदा। प्रगट होया वड पीरन पीर, पैगम्बर आपणी कार कमाइंदा। हथ्थ फड़ नाम शमशीर, तिक्खी धार जणाइंदा। मुरीद मुर्शद देवणहार धीर, धीरज इक्को इक बंधाइंदा। आबे हयात अमृत सीर, रस प्याला नाम प्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा जाम इक समझाइंदा। सतिगुर सच्चा सच्चा जाम, अन्तर आत्म आप प्याईआ। मेल मिलाए साचे राम, रमईया इक्को नज़री आईआ। दरस कराए अगम्मी काहन, मुकन्द मनोहर लखमी नरायण वड वड्याईआ। धर्म वखाए इक निशान, सच दुआरे आप झुलाईआ। नज़री आए इक अमाम, ईसा मूसा मुहम्मद बैठे सीस झुकाईआ। नानक गोबिन्द करे प्रणाम, नेत्र नैण ध्यान जणाईआ। मंत्र इक्को इक कलाम, कलमा नबी रसूल सुणाईआ। सच्चा ढोला सति नाम, नाम सति वज्जे वधाईआ। वाहवा गुरू होए प्रधान,

सतिगुर इक्को इक सरनाईआ। डंका वज्जे दो जहान, निरगुण निरवैर करे शनवाईआ। प्रगट हौ आप मेहरवान, मेहर नज़र आप उठाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग जुग करदे गए ध्यान, सो साहिब फेरा पाईआ। सब दा लेखा पूरा करे आण, लिख्या लेख आपणी झोली पाईआ। सतिजुग देवे सच फ़रमाण, धुर संदेसा इक सुणाईआ। भगत भगवान मार्ग चले जहान, जीवण जुगत दए जणाईआ। इक्को इष्ट नौजवान, दृष्ट सब दी दए खुल्हाईआ। सोहँ ढोला जीव जंत साध सन्त सारे गाण, विष्न ब्रह्मा शिव बिन रागां राग अल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन परवान, नानक सतिगुर गया समझाईआ। गोबिन्द कहे मेरा चिला तीर कमान, कलिजुग अन्तिम सोहँ रूप नज़री आईआ। करे खेल पुरख अकाल, अक्ल कला वड वड्याईआ। जिस जन उपर होए आप दयाल, आपणा पर्दा दए उठाईआ। लख चुरासी विच्चों लभ्भे लाल, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, महिमा आपणी दए जणाईआ। सचखण्ड वखाए सच्ची धर्मसाल, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सूरज चन्न ना कोए पसार, दीपक दीआ ना कोए टिकाईआ। रसना जिह्वा ना कोए जैकार, बत्ती दन्द ना सिफ्त सालाहीआ। साध सन्त ना कोए पुकार, खाणी बाणी राग नाद ना कोए सुणाईआ। तीर्थ तट ना कोए किनार, सरोवर रूप ना कोए वटाईआ। इक इकल्ला सच महल्ला वसे एकँकार, सच सिँघासण सोभा पाईआ। बिन भगतां देवे ना किसे दीदार, जुग जुग कोटन कोटि बैठे ध्यान लगाईआ। कबीर जुलाहा उच्ची कूक कहे पुकार, आओ सन्तो मिलो चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता पुरख बिधाता जन भगतां रखे उत्तम जाता, ज़ात आपणी विच मिलाइंदा।

२१ चेत २०२० बिक्रमी नगीना सिँघ दे गृह माडल हाऊस जलन्धर

नेहकलंक श्री भगवन, भगवान आपणा खेल कराइंदा। ना मरे ना पए जम्म, जन्म मरन ना कोए रखाइंदा। सति सतिवादी बेड़ा बन्न्ह, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। निर्मल जोत चाढ़्हे चन्न, नूर नुराना डगमगाइंदा। कलिजुग कूड़ी क्रिया देवे भन्न, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। सतिजुग देवे साचा धन, वस्त अमोलक नाम झोली पाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त एका राग सुणाए कन्न, काग़ज़ कलम भेव ना पाइंदा। मन्दिर वखाए बिन छप्परी छन्न, साढे तिन्न हथ्थ बंक वडियाइंदा। पंच विकारा देवे डंन, नाम खण्डा हथ्थ रखाइंदा। करे प्रकाश अन्धेरा अन्न्ह, नेत्र ज्ञान इक खुल्हाइंदा। लेखा जाणे जननी जन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरवैर पुरख इक अख्वाइंदा। निरवैर पुरख पुरख

अकाल, अगम्म अथाह वड्डी वड्याईआ। वसणहारा सच सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरे आसण लाईआ। शाहो भूप वड सुल्तान शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। लेखा जाणे दो जहान, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवणहार ज्ञान, गुर अवतार करे पढ़ाईआ। पीर पैगम्बर सच निशान, मुकामे हक़ हक़ दरसाईआ। भगत भगवान कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढ्ढाईआ। निरगुण सरगुण वेखे मार ध्यान, लख चुरासी खोज खुजाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण लेखा जाणे जीव जहान, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। आदि जुगादी इक इकल्ला नौजवान, बिरध बाल ना रूप धराईआ। जुग चौकड़ी देवणहारा शब्द ज्ञान, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर नरायण इक अख्वाईआ। नर नरायण हरि निरँकारा, निरगुण आपणी धार चलाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर भेव कोए ना पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर दरवेश मंगदे गए भिखारा, चरण कँवल ध्यान सर्ब रखाइंदा। सदा सदा सद देवणहारा एकँकारा, अक्ल कल आपणी आप वखाइंदा। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट हो चवीआं अवतारा, चार कुण्ट दहि दिशा वेख वखाइंदा। नाम खण्डा तेज़ प्रचण्डा तिक्खीआं रखे दोवें धारा, धार आपणी ना किसे समझाइंदा। कूड़ी क्रिया करे पार किनारा, माया ममता हउमे हंगता झूठा गढ़ तुड़ाइंदा। भगत भगवान दए इशारा, निरगुण सरगुण आप उठाइंदा। नाम अगम्म बोल जैकारा, सति सतिवादी राग अल्हाइंदा। छत्ती राग नेत्र रोवण ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करे पुकारा, करोड़ तेतीसा सति सन्तोख हथ्थ ना कोए रखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दोए जोड़ करन निमस्कारा, सीस जगदीश अग्गे ना कोए रखाइंदा। कलिजुग अन्तिम चार कुण्ट दिसे रैण अँध्यारा, साचा चन्द ना कोए चमकाइंदा। गुर का शब्द ना किसे विचारा, हरि का दरस कोए ना पाइंदा। ख़ाली होए मन्दिर मट्ठ शिवदुआल गुरुदुआरा, गृह मन्दिर भाग ना कोए लगाइंदा। राग नाद वेद पुराण करन हाहाकारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरवैर आपणी कल धराइंदा। निहकलंक नाम निधान, नाउँ निरँकारा वड वड्याईआ। भूपत भूप राज राजान, शाह सुल्तान, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। नानक गोबिन्द मंगदे गए दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होवे महाबली नौजवान, पिता पूत मात गोद ना कोए सुहाईआ। शास्त्र सिमरत दस्स सके ना कोए निशान, खाणी बाणी कहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता पुरख बिधाता बेपरवाह अगम्म अथाह सच्चा शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। शहिनशाह वड सुल्तान, दो जहानां रय्यत वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव शब्दी सुत बणा समाज, सगला संग निभाइंदा। लख

चुरासी रच रच काज, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी वंड वंडाइंदा। चारे बाणी कर मुहताज, परा पसन्ती मद्धम बैख़री सेवा साची सच लगाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म दे दाज, वस्त अमोलक काया गोलक पंज तत्त खेड़ा आप वसाइंदा। बोध अगाध शब्द अनाद निज घर मार अवाज, धुन आत्मक राग सुणाइंदा। दीआ बाती कमलापाती जोत निरँजण कर प्रकाश, नूर नुराना शाह सुल्ताना इक्को डगमगाइंदा। अमृत आत्म निझर झिरना झिरा बुझाए प्यास, सर सरोवर इक नुहाइंदा। लेखा जाण पृथ्मी अकाश, गगन मण्डल ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाइंदा। भगत भगवान होए दासी दास, नित नवित्त कर कर हित बण सेवक सेव कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल तमाश, वेखणहारा मण्डल रास, गोपी काहन नाच नचाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप शब्दी शब्द जणाए गाथ, सोहला ढोला इक्को राग अल्हाइंदा। वेखणहारा लोक परलोक त्रिलोकी नाथ, त्रैभवन धनी बेअन्त आपणी कार कमाइंदा। लहिणा देणा चुकाए पूरब मस्तक माथ, जन्म कर्म धर्म वरन आपणे रंग रंगाइंदा। लहिणा देणा चुकाए पूजा पाठ, जिस जन मेहर नज़र कर आपणा दरस कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि कन्त कन्तूहल, इक्को इक अख्वाइंदा। कन्त कन्तूहल हरि भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग सरगुण वेख्या विच जहान, निरगुण नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्सदे गए निशान, शब्द निशाना तीर चलाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल करे महान, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। परवरदिगार होए प्रधान, सच प्रधानगी इक कमाईआ। पीर पैगम्बर मुल्लां शेख़ मुसायक सीस सर्ब झुकाण, सजदा इक्को घर कराईआ। कलमा नबी रसूल सारे गाण, कायनात करे पढ़ाईआ। आलम उल्मा नेत्र शरमाण, शख्सीयत दए ना कोए वड्याईआ। सच संदेसा देवे इक कलाम, निष्अक्खर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, वड अमाम इक्को फेरा पाईआ। हरि जू आए वड अमाम, निरगुण आपणी धार चलाइंदा। देवणहारा सच पैग़ाम, पीर पैगम्बर आप पढ़ाइंदा। अन्तिम बरदे करे ग़ुलाम, आकी कोए रहिण ना पाइंदा। निउँ निउँ सारे करन सलाम, सजदा इक्को घर जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, नर आपणा वेस वटाइंदा। नर वेस वटाए आपणा राम, रहमत सच सच कमाईआ। शब्द अगम्मी दए नाम, नाम निधाना जाम प्याईआ। आत्म परमात्म दस्से सच कलाम, मुरीद मुर्शद होए सहाईआ। भगत भगवन्त खेल महान, ख़ालक ख़लक दए वखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म वेखे आण, दूई द्वैती पर्दा आप उठाईआ। साचा मन्दिर सोहे मकान, घर घर विच करे रुशनाईआ। नज़री आए गुण निधान, गुण आपणा दए जणाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, साचा मार्ग इक्को लाईआ। साचा मार्ग लाए मात, सति सतिवादी दया कमाइंदा। चार वरन बणाए इक जमात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाइंदा। निरगुण सरगुण देवे दात, नाम भण्डारा झोली पाइंदा। नज़री आए इक इकांत, घर घर आपणा आसण लाइंदा। दरस दखाए बहु बिध भांत, कोटन कोटि रूप वटाइंदा। जन भगतां खोल्हे नेत्र जाग, जागरत जोत आप जगाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काग, सोहँ हँसा जाप जपाइंदा। त्रैगुण माया बुझे आग, अग्नी तत्त ना कोए लगाइंदा। दीपक जोत जगे चिराग, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। सच सुणाए आपणा राग, अनरागी ताल वजाइंदा। बिन रसना जिह्वा दए स्वाद, रस मिट्ठा इक वखाइंदा। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ करे लाड, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। एथे ओथे दो जहानां देवे दात, नाता बिधाता आप जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणा खेल कराइंदा। नर हरि खेल करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कोटन कोटि काल बिताईआ। गुर अवतार बण बण सेवादार, जगत चाकरी गए कमाईआ। सतिगुर महिमा सिफ्त सालाह, लिख लिख मात लिखार, काग़ज़ शाही अक्खर गंढ्ढ पुआईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कर कर गए निमस्कार, पुनह पुनह सीस झुकाईआ। कोई ना जाणे तेरी सार, तेरा अन्त कहिण ना पाईआ। किरन किरन किरन उज्यार, जोत जोत जोत रुशनाईआ। शब्द शब्द शब्द धुनकार, नाद नाद नाद सुणाईआ। राग राग कर प्यार, त्याग त्याग त्याग ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे आप, हरि आपणी कार कमाइंदा। निरगुण जोत कर प्रकाश, निरवैर खेल कराइंदा। कलिजुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाइंदा। सोहँ ढोला इक्को गाथ, गुर अवतार पीर पैगम्बर जीव जंत साध सन्त आप पढ़ाइंदा। करे खेल पुरख समराथ, शहिनशाह आपणा राह चलाइंदा। कूड़ी क्रिया देवे मथ, नाम मधाणा इक्को पाइंदा। वेखणहारा घट घट, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले भगत भगवान लए रख, भगवन आपणा भेव खुल्हाइंदा। आत्म परमात्म अन्तर अन्तर मार्ग दस्स, जगत बसन्तर अग्न बुझाइंदा। शब्द निराला तीर मारे कस, बज़र कपाटी पार कराइंदा। मन हँकारी जाए ढट्ठ, मति मतिवाली डेरा ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। हरिजन मेला काया मन्दिर, हरि मन्दिर रूप वखाईआ। भाग लगाए डूंग्घी कन्दर, निर्मल जोत कर रुशनाईआ। मन वासना बन्न्हे बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। शब्द अगम्मी इक्को ख़ंज़र, नाम कटारा हथ्थ फड़ाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सन्त सुहेले कर कर मेले, मिलणी जगदीश कराईआ। हरि जगदीश सच्चा मेला, निरगुण अन्त अन्त कराइंदा। एका घर वखाए गुरु गुर चेला, गुर चेला इक्को घर वसाइंदा। पारब्रह्म प्रभ सज्जण सुहेला, साहिब सतिगुर साचा संग निभाइंदा। वसणहारा धाम नवेला, निरगुण एका कार कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम आया वेला, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान आप उठाइंदा। हरिजन साचा जाए उठ, सो पुरख निरँजण आप उठाईआ। हरि पुरख निरँजण जाए तुठ, एकँकारा होए सहाईआ। आदि निरँजण सुहाए रुत्त, निर्मल जोत कर रुशनाईआ। अबिनाशी करता लए पुच्छ, भेव अभेद जणाईआ। श्री भगवान पर्दा लाहे जो बैठा लुक, अनभव आपणी कार जणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म वेखे साचा सुत, सुत दुलारा गोद टिकाईआ। नेहकर्मी लए गोदी चुक्क, कर्म कांड ना कोए जणाईआ। सच सुहञ्जणी सोहे रुत्त, पत डाली आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन वेखे थाउँ थाईंआ। हरिजन वेखे थान थनंतर, गृह मन्दिर फोल फुलाइंदा। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, घट घट डेरा लाइंदा। कलिजुग वेखे लग्गी बसन्तर, कर किरपा अमृत मेघ बरसाइंदा। नाम जणाए सोहँ मंत्र, मनतव इक्को इक धराइंदा। लेखा जाण गगन गगनंतर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप जगाइंदा। हरिजन साचा जाए जाग, आलस निंद्रा रहिण ना पाईआ। कूड़ी क्रिया दए त्याग, माया ममता मेट मिटाईआ। आत्म परमात्म जोड़े साक, नाता इक्को इक रखाईआ। भगत भगवान दी वेखे सच जमात, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। घर मेला कमलापात, कँवल नैण होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन हरिभगत गुरमुख गुर गुर सन्त सतिगुर आपणा रंग रंगाईआ। सतिगुर रंग सदा अनडीठ, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। भगत भगवान इक्को रीत, मन्दिर मसीत डेरा कोए ना लाइंदा। मन वासना लए जीत, कूड़ी क्रिया मोह मिटाइंदा। काया करे ठांडी सीत, निझर झिरना आप झिराइंदा। सोहँ ढोला इक्को गीत, आत्म परमात्म सिफ्त सालाहइंदा। करे कराए पतित पुनीत, पतित उधारन दया कमाइंदा। लेखा जाण हस्त कीट, ऊँच नीच इक्को घर वसाइंदा। सिर सुहाए पितम्बर पीत, छहबर आपणे नाम लगाइंदा। नज़री आए इक अतीत, त्रैगुण लेखा आप मुकाइंदा। चरण कँवल उपर धवल भगत भगवान सच प्रीत, प्रीतीवान आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां नाम निधान करे बख्शीश, दूजे दर मंगण कोए ना जाइंदा।