२१ चेत २०२० बिक्रमी नसीब सिँघ दे गृह बोपा राए ज़िला जलन्धर
साचे तख्त सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह आसण लाइंदा। सचखण्ड दुआरा इक सुहा, सति सतिवादी सोभा पाइंदा। निरगुण नूर जोत कर रुशना, जोती जाता डगमगाइंदा। धुर फ़रमाणा हुक्म सुणा, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। पुरख अकाल खेल खला, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। गुर अवतार मंगण पनाह, दोए जोड़ सीस सर्ब झुकाइंदा। पीर पैगम्बर करन दुआ, सजदा इक्को इक रखाइंदा। लेखा जाणे दो जहां, निरगुण सरगुण कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा तख्त आप सुहाइंदा। साचे तख्त श्री भगवान, निरगुण आपणा आसण लाईआ। सचखण्ड सोहे सति मकान, मुकामे हक़ दए वड्याईआ। धर्म झुलाए इक निशान, निशाना नज़र किसे ना आईआ। लेखा जाण नौजवान, नौबत आपणे नाम वजाईआ। योद्धा सूर बली बलवान, बल आपणा आप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा तख्त इक वड्याईआ। साचे तख्त पुरख अबिनाश, इक इकल्ला सोभा पाइंदा। वेखणहारा खेल तमाश, निरगुण सरगुण कार कमाइंदा। निर्मल जोत जोत प्रकाश, दीआ बाती ना कोए टिकाइंदा। आदि जुगादि आपणी पूरी करनहारा आस, तृष्ना होर ना कोए वखाइंदा। सदा सुहेला दासी दास, सेवक आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा तख्त इक सुहाइंदा। साचा तख्त श्री भगवन्त, पारब्रह्म प्रभ आप सुहाईआ। लेखा जाण आदि अन्त, जुगा जुगन्त दए वड्याईआ। भेव अभेदा जाणे महिमां अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। सति सतिवादी नार कन्त, सति पुरख निरँजण वेस वटाईआ। नाउँ निरँकारा साचा मंत, मंत्र आपणा नाम पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि खेल अवल्ला, एकँकारा आप कराइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटला, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। दीपक दीआ आपे बला, तेल बाती ना कोए वखाइंदा। सच सिँघासण इक्को मल्ला, दूजा संग ना कोए रलाइंदा। निरगुण निरगुण फड़ाए पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि साचा घर साचे सोभा पाइंदा। तख्त निवासी एकँकारा, अक्ल कला अख्वाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो तैयारा, निरगुण आपणी धार चलाईआ। महल अटल उच्च मनारा, सोभावन्त आप सुहाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची दए वड्याईआ। नूर इलाही हो उज्यारा, ज़हूर इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाहो भूप वड वड्याईआ। साचे तख्त शाहो भूप, शहिनशाह इक्को नज़री आइंदा। ना कोई रंग ना कोई रूप, रेख भेख ना कोए जणाइंदा। ना कोई दिशा ना कोई कूट, वंडण वंड ना कोए वंडाइंदा। ना कोई काया ना कलबूत,
ततव तत ना कोए दरसाइंदा। निरगुण निरवैर निरँकार पारब्रह्म प्रभ हक़ महिबूब, सच महल्ले सोभा पाइंदा। दसावणहारा सच अरूज़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुजरा इक्को इक वडियाइंदा। तख्त निवासी शाह सुल्ताना, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी आप कमाईआ। धुर संदेसा हुक्मराना, इक्को हुक्म जणाईआ। शब्दी सुत सुत बलवाना, बल आपणा दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अगम्म, भेव कोए ना पाइंदा। आदि जुगादी जाणे कम्म, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। निरगुण सरगुण बेड़ा बन्न्ह, साचा राह वखाइंदा। कर प्रकाश सूरज चन्न, किरन किरन डगमगाइंदा। देवणहारा नाम धन, विष्न ब्रह्मा शिव झोली आप भराइंदा। सुणावणहारा राग कन्न, धुन अनादी नाद वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी आदि पुरख, पुरख पुरखोतम आप कराईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिन्ता रोग ना लागे राईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी कल धराईआ। जुग चौकड़ी चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। पंज तत्त काया देवे वथ, वस्त आपणी आप वरताईआ। आत्म परमात्म मार्ग दस्स, ब्रह्म पारब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। साचे मन्दिर आपे वस, बंक दुआरे दए वड्याईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, प्रकाश प्रकाश नाल मिलाईआ । कर खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी गत समझाईआ। रहबर हो के दासी दास, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। लेखा जाण पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल पर्दा लाहीआ। गोपी काहन नचाए रास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप खलाईआ। आपणा खेल करे हरि ख़ालक, नज़र किसे ना आइंदा। आदि जुगादी बण प्रितपालक, सेवक साची सेव कमाइंदा। कोई ना रखे निंद्रा आलस, जोती जाता डगमगाइंदा । आपणा रूप धराए ख़ालस, सूरत सच सच दृढ़ाइंदा। दो जहानां बणे सालस, साची सालसी आप कमाइंदा। निरगुण सरगुण जणाए इबादत, नाम निधाना आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तख्त इक्को इक सुहाइंदा। साचे तख्त निरगुण चढ़या, निरवैर नज़र किसे ना आइंदा। महल अटल उच्च मनार खड़या, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। अगम्म अथाह बेपरवाह निष्अक्खर आपे पढ़या, अक्खर वंड ना कोए वंडाइंदा। मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र आपे करया, बेनज़ीर नज़र आपणी आप बदलाइंदा। शहिनशाह सुल्तान वसे साचे घरया, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। निरभउ हो कदे ना डरया, भय आपणा सर्ब वखाइंदा। ना जन्मे ना कदे मरया, जन्म मरन ना कोए वटाइंदा। ना भन्नया ना किसे घड़या, घड़न भंनणहार आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त चरण टिकाइंदा। साचे
तख्त चरण धर, देवे माण वड्याईआ। किरपा कर नरायण नर, नर इक्को बूझ बुझाईआ। खुल्हावणहारा साचा दर, दर दरवाज़ा इक दरसाईआ। जुग चौकड़ी लेखा जाणे सीस धड़, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह शाह बण हकीर, हज़रत आपणा फेरा पाइंदा। वेखणहारा जगत लकीर, लेखा सब दा आप जणाइंदा। बदलणहारा आदि अन्त तकदीर, तदबीर आपणी आप समझाइंदा। चढ़ के चोटी वेखे अख़ीर, आख़र आपणा आसण लाइंदा। नित नवित्त ना होए दिलगीर, सांतक सति सति इक्को रंग रंगाइंदा। शाह पातशाह वड पीरन पीर, अमाम अमामा सिर अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड दाता गुणी गहीर, गवर आपणी कार कमाइंदा। कार कमाए सचखण्ड, सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी वंडण वंड, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गंढ्ढ पवाईआ। खाणी बाणी इक अनन्द, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज परा पसन्ती मद्धम बैख़री करे कुड़माईआ। गीत सुहागी ढोला सोहला छन्द, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां राग सुणाईआ। लेखा जाण बत्ती दन्द, रसना जिह्वा सिफ्त सालाहीआ। भेव जणाए जीउ पिण्ड, इंड ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, सरोवर इक्को इक रखाईआ। लेखा जाण सुरप्त इन्द, करोड़ तेतीसा दए सरनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हो बख्शिंद, बख्शिश आपणी रिहा कराईआ। वड दाता गुणी गहिंद, घर सच्चे वसे बेपरवाहीआ। भगत भगवान उपजाए साची बिंद, सुत अनादी नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तख्त इक्को इक रखाईआ। तख्त रखे इक्को एक, एकँकारा आसण लाइंदा। दो जहानां साची टेक, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां हुक्म मनाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रिहा वेख, वेखणहारा नज़र किसे ना आइंदा। ज़िमी असमानां करे हेत, हितकारी फेरा पाइंदा। गुर अवतारां नज़री आए नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। पीर पैगम्बरां अन्दर रिहा खेड, गृह मन्दिर डेरा लाइंदा। शब्द संदेसा इक्को भेज, कलमा नबी रसूल पढ़ाइंदा। मानणहारा सुहञ्जणी सेज, अन्तर अन्तर आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा तख्त इक वडियाइंदा। साचा तख्त दो जहानां वाली, हरि इक्को इक जणाईआ। करे खेल निरगुण नूर जोत अकाली, अक्ल कल बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम खेले खेल निराली, निरवैर नज़र किसे ना आईआ। चले चलाए अवल्लड़ी चाली, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कहिण ना पाईआ। वेखणहारा गगन मण्डल दीपक थाली, रवि ससि आपणे हुक्म भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण इक सुहाईआ। सच सिँघासण सोभनीक, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। हरि पुरख निरँजण लाशरीक, शहिनशाह आपणी दया कमाइंदा। एकँकारा करे उडीक, आदि निरँजण नूर
धराइंदा। अबिनाशी करता खेल खलाए ठीक, श्री भगवान वंड वंडाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म जाणे सच प्रीत, प्रीतीवान फेरा पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जीव जंत साध सन्त भगत भगवन्त परखणहारा नीत, नित नित आपणी कार कमाइंदा । सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग दस्सणहारा ढोला गीत, नाम निधाना आप समझाइंदा। वखावणहारा शिवदुआला मट्ठ देहुरा मन्दिर मसीत, गुरुदुआर गंढ्ढ पुआइंदा। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच वेख वखाइंदा। वसणहारा धाम अनडीठ, नज़र किसे ना आइंदा। बैठणहारा सदा अतीत, त्रैगुण डेरा आपे ढाइंदा। सदी चौधवीं रही बीत, पीर पैगम्बर आप हिलाइंदा। करे खेल बीसन बीस, बीस बीसा राह तकाइंदा। छत्र झुल्ले ना किसे सीस, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाइंदा। पुरख अकाल जणाए इक हदीस, दो जहानां कलमा आप पढ़ाइंदा। कलिजुग कूड़ी क्रिया चक्की लई पीस, पीसण अन्तिम अन्त मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तख्त निवासी इक्को तख्त सुहाइंदा। तख्त निवासी साचे तख्त आसण ला, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लए बुला, घर साचे वज्जे वधाईआ। भगत दुआरा इक वडया, श्री भगवान होए सहाईआ। चार युग दे विछड़े लए मिला, कट्ठे कीते इक्को थाईंआ। निउँ निउँ सजदा सीस रहे झुका, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। खाणी बाणी बणे मलाह, अञ्जील कुरान देण सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा इक लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आए नट्ठे, कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकाईआ। महीना चेत होए इकट्ठे, चेतन हरि जू आप कराईआ। दरगाह साची हरि सरनाई ढट्ठे, आपणा माण मिटाईआ। असीं रहि गए हक़े बक्के, तेरा अन्त कोए ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तेरी सेवा कर कर थक्के, दिवस रैण सेव कमाईआ। चारों कुण्ट जीव जंत कूड़ी क्रिया मारन धक्के, धर्म दुआरा नज़र कोए ना आईआ। काया चोले सब दे फटे, नाम तागा सके ना कोए सुआईआ। गुर के हट्ट ना कोए विके, करता कीमत कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर दुआर आ, इक्को अलख जगाईआ। तूं साहिब दाता बेपरवाह, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तेई अवतार रहे सीस झुका, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। भगत अठारां रहे शरमा, कबीर जुलाहा रिहा सुणाईआ। ईसा मूसा नैण ना सके कोए उठा, मुहम्मद रोवे मारे धाहींआ। नानक गोबिन्द रिहा समझा, चार वरन इक पढ़ाईआ। कलिजुग अन्तिम आवे बेपरवाह, निहकलंका नाउँ रखाईआ। कल कल्की फेरा पा, सम्बल इक्को धाम वड्याईआ। कलिजुग लेखा दए मुका, लहिणा कोए रहे ना राईआ। सतिजुग साचा चन्द दए चमका, जोती नूर नूर रुशनाईआ। सृष्ट सबाई इक्को इष्ट दए वखा, दृष्ट सब दी आप खुल्हाईआ। पुरख अकाल नज़री जाए आ, दीन दयाल होए सहाईआ।
सोहला इक्को दए जणा, सो पुरख निरँजण करे पढ़ाईआ। हँ ब्रह्म ब्रह्म मेला दए मिला, सुरत शब्द करे कुड़माईआ। बज़र कपाटी कुंडा देवे लाह, बंद ताकी आप खुल्हाईआ। अमृत आत्म जाम दए प्या, अठसठ लेखा दए मुकाईआ। निज नेत्र दए खुल्हा, दोए लोचण बंद वखाईआ। आत्म सेजा दए सुहा, सेज सुहञ्जणी इक वखाईआ। भगत भगवान मेला दए मिला, मिलणी जगदीश कराईआ। गुर चेला एका घर दए बहा, चेला गुर इक्को नज़री आईआ। सज्जण सुहेला बणे सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। कूड़ी क्रिया करे फ़नाह, फ़ैसला अन्तिम आपणे हथ्थ रखाईआ। गोबिन्द सूरा बणे गवाह, दूजा नज़र कोए ना आईआ। राज राजान शाह सुल्तान लेखा दए मुका, ख़ालक वेखे थाउँ थाईंआ। चौदां तबक मारन धाह, धीरज धीर ना कोए धराईआ। विष्नूं मिले ना कोई थाँ, ब्रह्मा भज्जे वाहो दाहीआ। शंकर त्रसूल दए सुटा, जटा जूट आपणा माण मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे तख्त डेरा लाईआ। साचे तख्त डेरा जाए लग्ग, श्री भगवान आप लगाइंदा। प्रगट हो सूरा सरबग्ग, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सच दुआरे सद्द, सद्दा आपणा नाम दिवाइंदा। कूड़ी क्रिया पार हद्द, हदूद आपणी इक वखाइंदा। लेखा जाणे साचे नद, पंचम राग नाद शब्द धुन आप सुणाइंदा। अन्तर अन्तर करावणहारा साचा हज्ज, मक्का काअबा डेरा ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सिँघासण इक वखाइंदा। सच सिँघासण दए वखाल, जन भगतां हो सहाईआ। लेखा चुक्के शाह कंगाल, जो प्रभ आए सरनाईआ। मेल मिलाए दीन दयाल, दीनन आपणे रंग रंगाईआ। काया मन्दिर अन्दर वखाए सच्ची धर्मसाल, घर घर विच वेख वखाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे ताल, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। अमृत सोहे सुहावा ताल, अठसठ रूप ना कोए वड्याईआ। दीपक दीआ निर्मल जोती देवे बाल, अज्ञान अन्धेर दए गंवाईआ। शब्दी शब्द बणे दलाल, हरि सतिगुर सेव कमाईआ। लेखा जाणे हक़ हलाल, हकीकत वेखे बेपरवाहीआ। मुरीद मुर्शद चले नाल नाल, भगत भगवान सगला संग निभाईआ। लख चुरासी विच्चों भाल, हरिजन साचे लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे दए वड्याईआ। दर दरवाज़ा वड वडया, हरि वड्डा दया कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम फेरा पा, निहकलंक नाउँ रखाइंदा। शब्द डंक इक वजा, दो जहानां आप जगाइंदा। रहबर बणे आप ख़ुदा, ख़ुदी सब दी मेट मिटाइंदा। गृह गृह घर घर दर दर देवे नाम सदा, धुर संदेसा इक अल्हाइंदा। दीन मज़्हब दी मुक्के हद्दा, ज़ात पात पन्ध मुकाइंदा। पारब्रह्म दी इक्को यद्दा, विष्न वंस वडियाइंदा। निरगुण धारों सरगुण कढ्ढा, हरि सतिगुर खेल कराइंदा। आत्म परमात्म प्रेम डोरी अन्तर बद्धा,
तन्द नज़र किसे ना आइंदा। लेखा जाणे पंज तत्त काया माटी तिन्न सौ सट्ठ हड्डा, नाड़ बहत्तर फोल फुलाइंदा। गीत गोबिन्द नूर इलाही साचा ढोला गाए छन्दा, छहबर आपणे नाम लगाइंदा। बंदीख़ान्यों कढ्ढाए बंदा, बंदगी इक्को इक समझाइंदा। सतिगुर मिल ना होवे गंदा, कूड़ी क्रिया नाता तोड़ तुड़ाइंदा। खोल्हणहारा त्रैगुण वज्जा जंदा, कुंजी आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, साचे तख्त इक्को डेरा लाइंदा। साचे तख्त प्रभ डेरा लावेगा। निरगुण आपणी धार चलावेगा। अगम्म अथाह खेल करावेगा। कूड़ी क्रिया मेट मिटावेगा। साची सिख्या इक समझावेगा। धुर दा लेखा मात वखावेगा। साची भिच्छया सतिगुर वरतावेगा। सतिजुग आप जगावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तख्त निवासी इक अख्वावेगा। तख्त निवासी इक अख्वाएगा। प्रभ आपणा फेरा पाएगा। कलिजुग कूड़ा डेरा ढाहेगा। सतिजुग साचा राह वखाएगा। भगत भगवान मेल मिलाएगा। निरगुण जोती जोत चमकाएगा। शब्द भण्डार अतोट, आप वरताएगा। पंज तत्त लगा चोट, सुरत शब्द आप उठाएगा। कूड़ी वासना कढ्ढ खोट, अमृत रस इक भराएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाएगा। साची करनी आप कमावेगा। श्री भगवान साचा मार्ग लावेगा। चार वरन इक्को घर वसावेगा। अठारां बरन पन्ध मुकावेगा । पुरख अकाल इष्ट वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण साचे चढ़, इक्को हुक्म सुणावेगा। इक्को हुक्म सुणाए नवखण्ड, नौ दर वज्जे वधाईआ। कलिजुग मिटे रंडेपा रंड, सतिजुग सति करे कुड़माईआ। गीत सुहागी साचा छन्द, आत्म परमात्म इक समझाईआ । हँ ब्रह्म मुके पन्ध, सो पुरख निरँजण मेला सहिज सुभाईआ। निज आत्म निज घर निज रसया दए अनन्दा, अनन्द इक्को इक वखाईआ। दूई द्वैत हउमे हंगता माया ममता रहिण ना पाए कंध, भाण्डा भरम ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक जणाईआ। साचा राह इक जणावेगा। लख चुरासी मार्ग पावेगा। राग अनादी इक्को गावेगा। ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजावेगा। आदि जुगादी फेरा पावेगा। बण बाढी सेव कमावेगा। भगत दुआरा इक वसावेगा। निरगुण धारा इक चलावेगा। पुरख अकाल नज़री आवेगा। बण दलाल पार करावेगा। बेमिसाल खेल खलावेगा। सुण मुरीदां हाल, दया कमावेगा। मुर्शद कर ख्याल, ख़ालक आपणा रंग वखावेगा। लहिणा देणा चुक्के शाह कंगाल, शहिनशाह इक्को घर वसावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मन्दिर इक्को इक वडयावेगा। मन्दिर इक्को इक वडयावेगा। प्रभ आपणा नाम जपावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर नाल रलावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगावेगा। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमावेगा। साची करनी आप कमाएगा। शब्द विचोला इक रखाएगा। निरगुण तोला सेव कमाएगा। पर्दा उहला आप मिटाएगा। सोहँ बोला आप समझाएगा। दूजा रौला कोए ना पाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, तूं मैं मैं तूं वंड ना कोए वंडाएगा। तूं मैं ना मेरा तेरा, तेरा मेरा रहिण ना पाईआ। पारब्रह्म प्रभ करे हक़ नबेड़ा, नेरन नेरा वेख वखाईआ। शब्द अगम्मी नाउँ रखाए सिँघ शेरा, शहिनशाह आपणा बल धराईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पाया घेरा, बाहर निकल कोए ना जाईआ। दो जहान चरणां हेठां रखे आपणा वेहड़ा, ब्रह्मण्ड खण्ड उंगलीआं हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अथाह, अलख अगोचर आप कराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे सुणा, राग अनादी आप जणाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आदि जुगादी जुगा जुगन्तर सदा सद होए सहा, सहायक इक्को नज़री आइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद कहिण असीं जिस नूं मन्नदे गए ख़ुदा, सो साहिब फेरा पाइंदा। जिस दे नालों रहे जुदा, जुज़ आपणे नाल मिलाइंदा। जिस दा सिफ्त सालाही कलमा गए पढ़ा, सो निष्अक्खर राग अल्हाइंदा। सारे बरदे बणो ग़ुलाम, ग़ुरबत सब दी मेट मिटाइंदा। दर बरदे करो सलाम, अलैकम इक्को राह जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम देवण आया पैग़ाम, सदी चौधवीं वेख वखाइंदा। बीस बीसा बदल देवे नज़ाम, नौबत आपणे नाम सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, तख्त इक्को इक रखाइंदा। सच्चा तख्त इक्को रख, रक्षक बणे हर घट थाईंआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रतख, पारखू आपणा फेरा पाईआ। शब्द अगम्मी मार्ग दस्स, शाह सुल्तान रिहा उठाईआ। भगत भगवान हिरदे वस, भेव अभेद खुल्हाईआ। कलिजुग मेट रैण अन्धेरी मस्स, साचा चन्द करे रुशनाईआ। देवणहारा धीरज सन्तोख हठ, सति इक्को इक दृढ़ाईआ। चार वरन जणाए ब्रह्म मति, मनमति ना कोए चतुराईआ। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत, रती रत दए सुकाईआ। लेखा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, जिस जन आपणे चरण लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगत भगवान हो मेहरवान, नेत्र अक्ख इक खुल्हाईआ। नेत्र अक्ख खोल्हे नैण, नैनण आपणा मेल मिलाइंदा। बिन नानक कबीर किसे दा बणया ना सच्चा सैण, साजण संग ना कोए रखाइंदा। रसना जिह्वा सके ना कोए कहिण, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान सिफ्त सालाहइंदा। आदि अन्त जुगा जुगन्त श्री भगवन्त जन भगतां आए आप लैण, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। सदा सुहेला चुकाए लहिण देण, देणा सब दी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, तख्त इक्को इक जणाइंदा। इक्को तख्त
लैणा जाण, जिस विच वड्डी वड्याईआ। तख्त निवासी हुक्मरान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादी देवणहार फ़रमाण, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। पीर पैगम्बर सुणन नाल ध्यान, गुर अवतार झोली लैण भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सन्त सुहेले गुरु गुर चेले, आप आपणा मेल मिलाईआ।
२२ चेत २०२० बिक्रमी नसीब सिँघ दे गृह बोपा राए ज़िला जलन्धर
भगत कहिण दस्स भगवान, प्रभू की तेरी वड्याईआ। कलिजुग अन्त होए हैरान, तेरा भेव कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट शरअ शैतान, घर घर करे लड़ाईआ। नाम दिसे ना किसे मकान, गुर दर मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले देण दुहाईआ। धर्म मिले ना कोए निशान, दहि दिशा होई हल्काईआ। साचा राग सुणे ना कोई कान, धुन आत्मक नाद ना कोए वजाईआ। गा गा थक्की रसना जिह्वा ज़बान, ज़ेर ज़बर तेरी समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। भगत कहिण प्रभ साचा मीता, साची रीत दए बताईआ। तेरा धाम सदा अनडीठा, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। लभ्भ लभ्भ थक्के मन्दिर मसीतां, महिफ़ल घर घर डेरा लाईआ। नूर नज़र ना आया अतीता, त्रैगुण पर्दा ना कोए लाहीआ। नाता चुक्के ना हस्त कीटां, ऊँच नीच भेव ना कोए गंवाईआ। काया होए ना ठांडी सीता, सीतल धार ना कोए वहाईआ। निरगुण बज्झे ना हक़ प्रीता, प्रेम प्रीती ना कोए सिखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग कोटन वार बीता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। भगत कहिण भगवान दस्स, दोए जोड़ करन अरज़ोईआ। सृष्ट सबाई वेख्या नस्स नस्स, मार्ग नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया गए फस, फाँसी जम ना कोए कटाईआ। धीरज जत्त ना रिहा हठ, सति सन्तोख ना कोए रखाईआ। नहा नहा थक्के तीर्थ तट्ट, अठसठ फेरा पाईआ। पढ़ पढ़ पुस्तक गए अक्क, अन्तर अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। नबेड़ा करे ना कोए हक़, हकीकत दए ना कोए जणाईआ। नाड़ बहत्तर उब्बले रत, रती रत ना कोए सुकाईआ। घर मिले ना ब्रह्म मति, पारब्रह्म ना कोए सरनाईआ। लहिणा चुक्के ना हथ्थो हथ्थ, ख़ाली हथ्थ देण दुहाईआ। किथे लुक्यों पुरख समरथ, तेरी ज़ात नज़र ना आईआ। नज़र ना आए अगम्मी हट्ट, वणजारा हट्ट ना कोए खुल्हाईआ। मणका मणका माला लई रट, मन का मणका ना कोए भुआईआ। मिल्या नूर ना जोत प्रकाश, अन्ध अन्धेर ना कोए गंवाईआ। सच्चा
साहिब ना दिस्सया रघुनाथ, रघुपत रूप ना कोए दरसाईआ। मिल्या मेल ना कमलापात, नेत्र नैण नैण दरसाईआ। कर किरपा दे दात, दर तेरे अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। भगत कहिण श्री भगवन्त, तेरा राह नज़र ना आइंदा। कलिजुग नज़र ना आए कोई सन्त, सतिगुर साजण मेल मिलाइंदा। त्रैगुण माया पर्दा पाया बेअन्त, दूई द्वैत ना कोए मिटाइंदा। गढ़ तुटे ना हउमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए जणाइंदा। भेव ना पाए कोई पंडत, बोध अगाध ना कोए समझाइंदा। मिले मेल ना किसे अखण्डत, खड़ग खण्डा ना कोए चमकाइंदा। नाता तुटे ना जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पन्ध ना कोए मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे सीस झुकाइंदा। भगत कहे भगवान अगम्म, अगम्म तेरी वड्याईआ। कवण जाणे हरि तेरा कम्म, निहकर्मी कर्म कमाईआ। गा गा थक्के दमां दम, पवण स्वास सिफ्त सालाहीआ। लेखे लग्गा ना काया चम्म, चम्म दृष्टी ना कोए बदलाईआ। हरख सोग ना चुक्कया ग़म, चिन्ता रोग ना कोए मिटाईआ। भाण्डा भरम ना देवे कोई भन्न, कूड़ी क्रिया ना बाहर कढ्ढाईआ। प्रकाश होए ना नेत्र अन्न्ह, जोत निरँजण ना कोए रुशनाईआ। नाद शब्द ना सुणे कोई धुन, अनरागी राग ना कोए सुणाईआ। नाता तुट्टे ना वासना मन, मनसा पूर ना कोए वखाईआ। साचा मिल्या ना नाम धन, फिर फिर वेखी सर्ब लोकाईआ। वड़ वड़ बैठे छपर छन्न, महल अटल ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, जिस बिध तेरा दर्शन पाईआ। भगत कहे भगवान तेरा दरस, बिन तेरी किरपा नज़र किसे ना आइंदा। जुग चौकड़ी रहे तरस, कोटन कोटि ध्यान लगाइंदा। कर किरपा हरि मेघ बरस, तृष्ना तृखा सर्ब गवाइंदा। लेखा जाणे अर्श फ़र्श, काया कुरा खोज खुजाइंदा। कलिजुग अन्तिम रहे भटक, भावना कोए ना पूर कराइंदा। नौ दुआरे रहे अटक, दसवें मेल ना कोए मिलाइंदा। साची नज़र ना आए सड़क, मार्ग राह ना कोए पाइंदा। पंच विकारा चढ़या कटक, खण्डा खड़ग ना कोए उठाइंदा। लख चुरासी विच रहे लटक, फड़ बाहों पार ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, दर तेरे ध्यान लगाइंदा। भगत कहे भगवान तेरा ध्यान, ध्यान ध्यान विच जणाईआ। बिन पढ़यां दे ज्ञान, चौदां विद्या कम्म किसे ना आईआ। चौदां लोक होण हैरान, मिले सरन तेरी सरनाईआ। चौदां तबक नैण शरमाण, अक्ख सके ना कोए उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ढोले गाण, गा गा शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर मंगी इक सरनाईआ। भगत भगवान दे सरना, सरनगति इक अख्वाइंदा। नेत्र नैण इक खुल्हा, निज नेत्र मंग मंगाइंदा। जन्म
मरन पन्ध मुका, आवण जावण गेड़ कटाइंदा। दो जहानां लेखा दे मुका, राए धर्म ना डंन लगाइंदा। चित्रगुप्त हिसाब ना सके वखा, लाड़ी मौत ना कोए प्रनाइंदा। अन्तिम आपणी गोदी लए उठा, दूजी आस ना कोए रखाइंदा। कबीर जुलाहा गया समझा, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। महल अटल होए रुशना, दीपक दीआ इक जगाइंदा। जिस जन मिले बेपरवाह, बेपरवाही खेल वखाइंदा। फड़ बाहों गले लए लगा, आप आपणे रंग समाइंदा। चरण कँवल लए बहा, थिर घर आपणी वंड वंडाइंदा। सचखण्ड दुआरा दए सुहा, सोभावन्त सोभा पाइंदा। साचे तख्त डेरा ला, तख्त निवासी हुक्म वरताइंदा। पृथ्मी आकाश पार करा, गगन मण्डल चरणां हेठ दबाइंदा। मण्डल रासी रास रचा, गोपी काहन नाच नचाइंदा। पुरख अबिनाशी सच्चा शहिनशाह, पातशाह इक्को नज़री आइंदा। भगत भगवान लेखे लए लगा, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त साची सिख्या दए समझा, समझ समझ विच मिलाइंदा। इशारे नाल दस्से रज़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां आप दृढ़ाइंदा। जन भगतां अन्त जाणा जाग, श्री भगवान आप जगाईआ। देवणहारा साची दात, निरगुण दाता वड वड्याईआ। कलिजुग मेटे अन्धेरी रात, साचा चन्द करे रुशनाईआ। नज़री आए इक इकांत, इक इकल्ला आसण लाईआ। सच सुणाए अगम्मी गाथ, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। लहिणा देणा वेखे मस्तक माथ, पूरब लेखा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान रिहा जणाईआ। भगवान कहे भगत मेरे मीत, मित्र प्यारा आप जणाइंदा। सोहँ ढोला गाउणा गीत, हरि गोबिन्द मेल मिलाइंदा। सतिजुग दी साची रीत, सो पुरख निरँजण आप चलाइंदा। खैहड़ा छुट्टे मन्दिर मसीत, काया मन्दिर अन्दर आपणा राग अल्हाइंदा। माणस जन्म लैणा जीत, हार रूप ना कोए वटाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म करे ठांडी सीत, सीतल धारा इक वहाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म लगाए सच प्रीत, प्रीतीवान बन्धन पाइंदा। लेखा चुक्के हस्त कीट, घट घट इक्को नज़री आइंदा। मिट्ठा करे काया कौड़ा रीठ, अमृत रस इक भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, भगत भगवान आप दृढ़ाइंदा। भगत कहे सुण सच्चे सज्जण, भगवान दए वड्याईआ। चरण धूढ़ी निर्मल मजन, दुरमति मैल धुआईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल ठाकर स्वामी आया परदे कज्जण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाम भगती रखे मघन, ख़ुमारी इक्को इक चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सच कहाणी आप सुणाईआ। सच कहाणी सुणाए गाथा, भगत भगवान दया कमाइंदा। आदि जुगादी दासी दासा, जुग जुग सेव कमाइंदा। कलिजुग अन्त नूर जोत प्रकाशा, पंज तत्त चोला ना कोए वखाइंदा। निरगुण निरगुण देवणहार दिलासा,
सरगुण आपणा बन्धन पाइंदा। पूरी करे हरिजन आसा, निरासा रूप ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दया कमाइंदा। जन भगतां दया कमावांगा। निरगुण हो के मेल मिलावांगा। सरगुण कूड़ा पन्ध मुकावांगा। नाम छन्द इक सुणावांगा। बंदीख़ाना तोड़ तुड़ावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग विछड़े मेल मिलावांगा। जुग विछड़े आप मिलाएगा। मेहरवान दया कमाएगा। पूरब लहिणा झोली पाएगा। नेत्र नैणां नज़री आएगा। रसना कह ना कोए सुणाएगा। भगत रीती इक वडयाएगा। साची नीती आप जणाएगा। हस्त कीटी रंग रंगाएगा। अनडीठी खेल खलाएगा। सुरती शब्दी मेल मिलाएगा। अकाल मूर्ती कार कमाएगा। नाद तूरती इक सुणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाएगा। जन भगतां वेख वखावेगा। आत्म अन्तर पर्दा लाहवेगा। नौ दुआरे पार करावेगा। सुखमन टेडी बंक चरणां हेठ रखावेगा। ईड़ा पिंगल मूँह दे भार सुटावेगा। अमृत आत्म जाम प्यावेगा। निझर झिरना इक झिरावेगा। अज्ञान अन्धेर मिटावेगा। दीपक दीआ डगमगावेगा। आत्म सेजा सोभा पावेगा। सुरती शब्दी रंग रंगावेगा। बज़र कपाटी तोड़ तुड़ावेगा। साची हाटी इक वखावेगा। आत्म सेजा सोभा पावेगा। ब्रह्म आपणा ब्रह्म जणावेगा। पारब्रह्म प्रभ खेल खलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप उठावेगा। जन भगतां आप उठाएगा। प्रभ आपणा पर्दा लाहेगा। चारों कुण्ट नज़री आएगा। निरगुण दीप इक रुशनाएगा। कल कल्की फेरा पाएगा। निहकलंका डंक वजाएगा। राउ रंकां आप हिलाएगा। भगत दुआर बंक इक सुहाएगा। साचा मार्ग इक वखाएगा। दर दरवाज़ा इक्को वार बणाएगा। जो जन आ के सीस निवाएगा। फड़ बाहों गोद बहाएगा। आत्म परमात्म मेल मिलाएगा। ब्रह्म पारब्रह्म जोड़ जुड़ाएगा। ईश जीव जगदीश आपणी गंढ्ढ वखाएगा। नाम मृदंग इक सुणाएगा। चाढ़्ह रंग वेख वखाएगा। सूरा सरबँग दया कमाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां मेल, सोहँ ढोला फेर गाएगा। जो दर दरवाज़े आवेगा। प्रभ साचे दर्शन पावेगा। निरगुण दाता नज़री आवेगा। पुरख अकाल इष्ट दरसावेगा। सृष्ट सबाई नाता तोड़ तुड़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीती आप वखावेगा। साची रीत दस्से भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड दा सच निशान, लोकमात झुलाईआ। तख्त निवासी नौजवान, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। संदेसा देवे हुक्मरान, हाकम इक्को इक वड्याईआ। सच सिँघासण इक परवान, नाम परवाना झोली पाईआ। भगत भगवान लए पछाण, बेपहचान वेख वखाईआ। बिन पढ़यां देवे ज्ञान, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। जो जन सोहँ ढोला गाण, श्री भगवान होए सहाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर एथे ओथे दो
जहानां मिले आण, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां रिहा समझाईआ। भगत कहिण प्रभ तेरी ओट, ध्यान इक्को इक रखाईआ। कलिजुग आहलणयों डिगे बोट, सके कोए ना मात उठाईआ। नेत्र नैण नीर रोत, रोवत रोवत रोवत देण दुहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी कर ना सके सोच, सोच विच कदे ना आईआ। बिन तेरे नाम तेरे कलमे आई ना किसे होश, होछी मति ना कोए गंवाईआ। तेरे बरदे होए बेदोष, दोष लग्गे ना कोए राईआ। तेरे मिलण दा साचा शौक, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। तेरे दर ना सकीए पहुंच, तेरा घर नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे दरस बेपरवाहीआ। भगत कहिण तेरा दूर दुराडा पन्ध, पांधी पन्ध ना कोए मुकाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी गा गा थक्की तेरा छन्द, शहिनशाह तेरा रंग ना कोए वखाइंदा। सिफ्त सालाही तेरे बंद, बंदीख़ाना ना कोए तुड़ाइंदा। कर किरपा आपणा दे सच्चा अनन्द, अनन्द इक्को इक नज़री आइंदा। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा सच्चा भाइंदा। भगवान कहे भगत प्यार, प्यार प्यार नाल कुड़माईआ। जुग चौकड़ी जगत विहार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग रिहा हंढ्ढाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल न्यार, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग दा कर्ज़ा दए उतार, मकरूज़ आपणी सेव कमाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले भगत भगवान मेले एका वार, एकँकारा होए सहाईआ। भगत वछल गिरवर गिरधार खोल्हणहार किवाड़, सच दरबारे सोभा पाईआ। सन्त सुहेले वेखे साचे लाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सेहरा सीस हरि गुंदाईआ। भगत जनो सद रखो याद, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। कलिजुग अन्त सुणे फ़रियाद, बेपरवाह फेरा पाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार निराकार अजूनी रहित रखे लाज, अनभव आपणी कार कमाईआ। रातीं सुत्यां दिने जागदयां शब्द सरूपी मारे वाज, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। भगत जनो ना करो विचार, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम करे पार, नईया नौका नाम चढ़ाइंदा। इक्को ढोला बोलो, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जैकार, जै जैकार लोक परलोक कराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर तुहाढ्ढे चलण नाल नाल, सगला संग रखाइंदा। भगत दुआरे दित्ते बिठाल, फड़ बाहों हुक्म मनाइंदा। अन्तिम सारे होए कंगाल, शहिनशाह इक्को नज़री आइंदा। नानक गोबिन्द पूरा करे स्वाल, मूसा ईसा मुहम्मद आसा झोली पाइंदा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत
सुत दुलारा दए उठाल, भेव अभेदा आप जणाइंदा। साचे मन्दिर महल अटल उच्च मनार सम्बल नगर खेल करे कमाल, करता आपणी कार कमाइंदा। सुत दुलारा अगम्मी बणे दलाल, दो जहानां सेव कमाइंदा। लख चुरासी विच्चों भगत भगवन्त लए भाल, अन्दर वड़ वड़ वेख वखाइंदा। लेखा जाणे शाह कंगाल, शाह पातशाह आपणी कार कमाइंदा। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाइंदा। घर घर दर दर जन भगतां देवे आप जमाल, नूर नुराना नज़री आइंदा। नाता तोड़ काल महाकाल, आप आपणी गोद बिठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, भगत भगवान शब्द ज्ञान, देवणहारा सच्चा दान, अनमुलड़ी दात आप वरताइंदा। अनमुलड़ी दात चाढ़्हे रंग, रंग रंगीला इक अख्वाईआ। आत्म सेज सुहाए पलँघ, पावा चूल ना कोए बणाईआ। उपर बैठ सूरा सरबँग, भगवान भगत वेखे चाईं चाईंआ। सन्त सुहेला विरला आए लँघ, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरमुखां देवे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ । गुरसिख ढोला गाउँदे सोहँ छन्द, संसा रोग रहे ना राईआ। नाता टुट्टा लख चुरासी बंद, बंदीख़ाना ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां इक्को वार जणाईआ। भगतां देवे सच दलील, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। दरगाह साची लभ्भे ना कोए वकील, वुकला नज़र कोए ना आइंदा। ओथे चले ना कोए अपील, हुक्म इक्को इक सुणाइंदा। कलिजुग वेला अन्त अख़ीर, बीस बीसा आप दृढ़ाइंदा। बिन हरि पुरख निरँजण कटे ना कोए ज़ंजीर, कड़ी कड़ी बंद ना कोए खुल्हाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे होए दिलगीर, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। लख चुरासी नेत्र वहावे नीर, दुखियां दर्द ना कोए वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान इक्को घर वखाइंदा। भगत जनो हरि वेखो घर, हरि मन्दिर मिले वड्याईआ। दो जहानां चुक्के डर, भय रूप ना कोए जणाईआ । दरस दिखाए अग्गे खड़, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। सच महल्ले जाणा चढ़, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। सोहँ ढोला लैणा पढ़, आत्म परमात्म होए कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चरण कँवल उपर धवल देवे इक सरनाईआ।