२२ चेत २०२० बिक्रमी लाल सिँघ दे गृह पिण्ड हेर ज़िला जलन्धर
परमेश्वर बणया हरिजन दास, दर दर सेव कमाइंदा। पूरब करे पूरी आस, आपा सर्ब मिटाइंदा। भगत भगवान इक्को शाख़, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। जुग जुग पत लए राख, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कलिजुग अन्तिम चले
साथ, सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परमेश्वर परम पुरख सेवक रूप वटाइंदा। परमेश्वर बणया सेवक आप, आपणी दया कमाईआ। लेखा जुड़या भगत भगवान पिता पूत माई बाप, साक सज्जण सैण इक्को इक नज़री आईआ। देवणहारा सच्ची दात, वस्त अमोलक आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवादार सच सेवा मात कमाईआ। सेवादार बण दरबान, दर दर घर घर वेख वखाइंदा। देवणहार वड्याई माण, अभिमान मेट मिटाइंदा। सतिजुग दा सच निशान, भगत भगवान आप झुलाइंदा। वेखणहारा मेहरवान, मेहर नज़र उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाव भगतां विच रखाइंदा।
अन्दर बाहर इक्को मीत, मित्र प्यारा हरि अख्वाइंदा। भगत भगवान दी साची रीत, हरि सतिगुर आप चलाइंदा। करे खेल आप अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। अन्दर बाहर खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। दर दरवेश बण भिखारा, श्री भगवान फेरा पाईआ। भगत दुआर वेखे वेखणहारा, निरगुण आपणा भेव चुकाईआ। महाबली लै अवतारा, प्रगट जोत जोत रुशनाईआ। दो जहानां वसे बाहरा, नज़र किसे ना आईआ। अग्गे खलोते गुर अवतारा, पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ । पिच्छे भगत बोलण जैकारा, वाहवा वज्जे सच वधाईआ। अद्धविचकारे रख आपणा आप करतारा, करनी करता रिहा कमाईआ। करे कराए सच विहारा, बिवहारी आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सज्जण लेखे लाईआ। लेखे लाए आप भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाइंदा। हरिजन वेखे सच्चा सन्त, सति सतिवादी दया कमाइंदा। अग्गे पिच्छे गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को गायण सोहँ ढोला छंत, अनरागी आपणा राग सुणाइंदा। जगत विछड़ी दो जहान रुठड़ा पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नर नरायण हरि मिल्या कन्त, कन्त कन्तूहल साची सेज इक सुहाइंदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर चाढ़्हे रंग इक बसन्त, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची रीती आप जणाइंदा। साची रीत चलाए मात, सो साहिब सतिगुर वड वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां देवे अगम्मी दात, नाम निधाना झोली पाईआ। भगत भगवान इक जमात, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। सदा सुहेला रखे साथ, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे साचा वर, अगला पिछला पिछला अगला लेखा सब दा लेखे लाईआ ।
जिस वेले लालो आवेगा। इक्की कदम दर दरवाजिउँ बाहर डेरा लावेगा। श्री भगवान हो मघन, नाम सद्दा इक जणावेगा। घर साचे पए सगन, रंग इक्को इक वखावेगा। गुरमुख कोई ना रहे नग्न, हरि पर्दा नाम पावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल वखावेगा। साची खेल करे बिवहारी, भेव अभेदा आप जणाइंदा। जन भगतां भरे नाम पटारी, मेहरवान दया कमाइंदा। पिछली कीती करनी आप विचारी, अगला लेखा बहि समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सोलां श्लोक बिन पद रोक, अलोकक आपणा खेल वखाइंदा। औझड़ राह खेल अथाह, हरि सतिगुर होए सहाईआ। वेखणहारा बेपरवाह, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। हरिजन मेला लए मिला, घर साचे वज्जे वधाईआ। दूर दुराडा लए बुला, शब्द संदेसा इक सुणाईआ। लालो लालन चढ़े चाअ, चाउ घनेरा इक दरसाईआ। इक्की इक्की दा लेखा दए मुका, इक्की एका वार पाईआ। सिक्खी सिक्खी नाल दए मिला, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। गोबिन्द लिख के गया समझा, लख चुरासी कर पढ़ाईआ। निहकलंक कल जावे आ, कल कल्की फेरा पाईआ। जेहड़ा देणा देवे झोली पा, लुक्या कोए रहिण ना पाईआ। आपणी हथ्थीं सरसे विच गया दबा, दब्बी शरअ आप कढ्ढाईआ। निरगुण हो के बणे मलाह, सरगुण बेड़ा पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची धरत दए वड्याईआ। एह धरत सोहे जिस लग्गा चरण, जगत मिले वड्याईआ। पारब्रह्म प्रभ करनी करन, करता पुरख इक अख्वाईआ। फ़रीद खोल्लया इक्को नैण हरन फरन, दर दरवेश बैठा धूणी ताईआ। नाता तुटे मरन डरन, प्रभ मिले सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। फ़रीद दरवेश गया आ, आसण भूरी हेठ विछाइंदा। धरनी धरत धवल रोवे मारे धाह, नैणां छहबर लाइंदा। पारब्रह्म मेला दए ना कोए मिला, मिलणी सच ना कोए कराइंदा। ख़ुल्ही मींढी सीस दए ना कोए गुंदा, सिर हथ्थ ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाइंदा। शाह फ़रीद हो फ़कीर, फ़िकरा इक्को इक अल्हाईआ। बदलणहार हरि तकदीर, मौला आपणा फेरा पाईआ। कलिजुग तेरा अन्त कटे ज़ंजीर, शरअ कूड़ी दए तुड़ाईआ। दूर दुराडा पैंडा आवे चीर, बण पांधी सच्चा राहीआ। गुरमुख मेला अन्त अख़ीर, आख़र आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लहिणा सब दी झोली पाईआ। धरत धवल तेरा चुक्के लहिणा, सो पुरख निरँजण आप चुकाइंदा। शाह हकीर मन्नया कहिणा, हकीर हज़रत अंग लगाइंदा। उठ वेख नेत्र नैणां, श्री भगवान डेरा लाइंदा। साचे भगत दुआरे जिस ने बहिणा, भगवन आपणी कार कमाइंदा। लालो
सिर ते भार कहिणा, सहि सहि हरि हरि शुकर मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा भेव जणाइंदा। धरत कहे मैं आवांगी। भगत दुआर दर्शन पावांगी। दूर दुराडी सीस झुकावांगी। इक्की कदम अग्गे लँघण ना पावांगी। जिन्ना चिर तेरा नज़र ना आवे पदम, पारब्रह्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच इक दरसावांगी। करे खेल अबिनाशी अचुत, दो जहान वज्जी वधाईआ। निरगुण सुहाए साची रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहे पुच्छ, इक दूजे वल ध्यान लगाईआ। गुर अवतार वेखण झुक, पीर पैगम्बर नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। प्रगट हो इक इकल्ला, हरि पुरख निरँजण सेव कमाइंदा। एकँकारा वसणहारा जलां थलां, जुग जुग आपणा भेव चुकाइंदा। आदि निरँजण दीपक जोती बला, नूर नुराना डगमगाइंदा। अबिनाशी करता सच संदेसा घल्ला, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। श्री भगवान सति सतिवाद फड़ाए पल्ला, पल्लू आपणे गंढ्ढ पुआइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म निरगुण धार रला, सरगुण नज़र किसे ना आइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटला, लोकमात फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, श्री भगवान खेल कराइंदा। श्री भगवान पुरख अबिनाशा, अबिनाशी धार चलाईआ। जुग चौकड़ी वेखणहार तमाशा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढ्ढाईआ। निर्मल निर्मल जोत कर प्रकाशा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। परवरदिगार शाहो शाबाशा, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सदा सदा देवणहार भरवासा, चरण कँवल दए सरनाईआ। मण्डल मण्डप गोपी काहन पाए रासा, निरगुण सरगुण नाच नचाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां पूरी करे आशा, तृष्ना अवर ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह पुरख अकाल, मेहरवान वड्डी वड्याईआ। जोती जाता दीन दयाल, दीनन होयोे आप सहाईआ। लख चुरासी विच्चों भाल, गुरमुख सज्जण आप उठाईआ। हरिजन वेखे साचे लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। काया मन्दिर अन्दर वखा सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक जणाईआ। अन्दर बाहर चले नाल नाल, गुप्त ज़ाहर, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे करतारा, हरि करता खेल कराइंदा। निरगुण निरँकार निरवैर हो उज्यारा, नूर नुराना नूर धराइंदा। लेखा जाण तेई अवतारा, भगत अठारां भेव मिटाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद लेखा जाणे चार यारा, नानक गोबिन्द धार आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। भगत भगवान खेल अपारा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कहिण ना पाइंदा। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त निहकलंक
कल लै अवतारा, कल कल्की फेरा पाइंदा। सम्बल वसे धाम न्यारा, सच सिँघासण आसण लाइंदा। काग़द कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए जणाइंदा। गुर अवतार दे दे गए इशारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी साचा हरि, नर हरि आपणी कार कमाइंदा। करे कार हरि निरँकारा, निरगुण आपणी कार कमाईआ। प्रगट हो चवीआं अवतारा, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, दो जहानां करे शनवाईआ। भगत भगवान सुहाए इक दुआरा, दर साचा इक खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। हरिजन मेल मिलंदड़ा, पारब्रह्म करतार। कलिजुग अन्तिम वेस वटंदड़ा, शाह सुल्ताना एकँकार। शब्दी मार्ग इक दसंदड़ा, धुन आत्मक खेल अपार। काया मन्दिर खोज खुजंदड़ा, आत्म परमात्म दए आधार। निर्मल जोती जोत जगंदड़ा, अन्ध अन्धेरा दए निवार। साची सेजा आप सुहंदड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपार। अगम्म अपार खेल अथाह, रसना कथनी कथन ना जाईआ। निरगुण बणया आप मलाह, साचा बेड़ा रिहा चलाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पन्ध मुका, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। चारे कुण्टां फोल फोला, दहि दिशा डेरा ढाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर सर्ब भुआईआ। हुक्मे अन्दर गुर अवतार, पीर पैगम्बर सेव कमाइंदा। हुक्मे अन्दर विष्न ब्रह्मा शिव प्यार, त्रैगुण माया जोड़ जुड़ाइंदा। हुक्मे अन्दर शब्द जैकार, जै जैकारा इक्को नाम सुणाइंदा। हुक्मे अन्दर दे सहारा, लख चुरासी धीरज धीर रखाइंदा। हुक्मे अन्दर कल कल्की लै अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। हुक्मे अन्दर नाता जोड़ सर्ब संसारा, पुरख बिधाता मेल मिलाइंदा। सन्त सुहेले लए उठाल, गुर चेले रंग रंगाइंदा। लहिणा चुक्के शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगत भगतां संग रखाइंदा। भगत जनां हरि भगती संग, सगला संग निभाईआ। आत्म परमात्म वज्जे मृदंग, नाद इक्को इक शनवाईआ। काया मन्दिर वेखे लँघ, हरि मन्दिर फेरा पाईआ। कर प्रकाश बिन सूरज चन्द, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जन्म जुग दी टुट्टी गंढ्ढ, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। आवण जावण चुकाए पन्ध, लख चुरासी तोड़ तुड़ाईआ। सच सुणाए इक्को छन्द, सोहँ ढोला वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। सहिज सुभाई होए मेला, मिलणी जगदीश कराइंदा। एका घर सोहे गुरु गुर चेला, गुर चेला आपणी धार जणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ सज्जण सुहेला, जुग चौकड़ी सगला संग रखाइंदा। कलिजुग अन्तिम फिरे इकेला, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। भगत दुआरे सुहाए वेला, रुत्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। निहकर्मी कर्म कमाए आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जन भगतां बणे माई बाप, पिता पूत गोद सुहाईआ। आत्म परमात्म इक्को दस्से जाप, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। त्रैगुण माया लथ्थे पाप, तीनों ताप रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। साचा हरि खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। भगत वछल वछल गिरधारा, गिरवर आपणा रंग रंगाइंदा। परम पुरख प्रभ हो तैयारा, निरवैर कार कमाइंदा। लेखा जाण धुर दरबारा, धुर दी धार आप समझाइंदा। हरिसंगत तेरा सच विहारा, बिवहारी आप जणाइंदा। ऊँच नीच पार किनारा, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाइंदा। तोड़नहारा गढ़ हँकारा, हउमे हंगता रोग मिटाइंदा। देवणहारा नाम ख़ुमारा, सच ख़ुमारी इक चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख लाल इक्को रंग रंगाइंदा। गुरमुख लाल रंग रंगीला, रंग राता आप रंगाईआ। भगत भगवान दा सच कबीला, जुग जुग वेखे चाईं चाईंआ। नेत्र अम्बर रोवे नीला, छहबर इक्को इक लगाईआ। पतिपरमेश्वर पारब्रह्म जिन्हां बणया मात वसीला, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। भगत जन जन लैणा जाण, जानणहार जणाइंदा। वेखो खेल श्री भगवान, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। धुरदरगाही देवे दान, वस्त अमोलक इक वरताइंदा। सन्त सुहेले कर परवान, गुरमुख आपणे अंग लगाइंदा। सोहँ ढोला जो जन गाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। लालो होणा ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाईआ। डुब्बदे पाथर रिहा तार, पाहन आपणे नाल छुहाईआ। जन्म जन्म दा दु:ख निवार, कर्म कर्म दा रोग मिटाईआ। एथे ओथे करे प्यार, निरगुण सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रुत्त सुहञ्जणी आप सुहाईआ। रुत्त सुहञ्जणी वेख मात, दो जहान ध्यान लगाइंदा। जन भगतां हरि जू देवे दात, पर्दा उहला ना कोए रखाइंदा। शब्द अगम्म सच्ची करामात, काया मन्दिर आप टिकाइंदा। हरिजन बणाए इक जमात, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। ढोला गाए सुहञ्जणी रात, भिन्नड़ी रैण रंग वखाइंदा। भगत भगवान सज्जण साक, बंधप इक्को नज़री आइंदा। लालो वेख खोल्ह ताक, बज़र कपाटी कुण्डा हरि तुड़ाइंदा। अन्तिम मेला इक्को घाट, पत्तण हरि जू आप सुहाइंदा। सन्त सज्जण जाइण जाग, जागरत जोत आप जगाइंदा। कलिजुग नौ खण्ड पृथ्मी लग्गे आग, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। जन भगतां धोवे दुरमति दाग़, श्री भगवान सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या पाए भिख्या, हरिजन झोली आप भराइंदा।
हरिजन झोली भरे निरँकार, नाम भण्डार वरताईआ। इक्की इक्की कुलां देवे तार, जो चल आए सरनाईआ। मँझधारों करे पार, शौह दरया ना कोए रुढ़्हाईआ। राए धर्म ना करे ख्वार, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। लाड़ी मौत ना करे शृंगार, जूनी जून ना कोए भवाईआ। अन्तिम देवे दरस दीदार, रातीं सुत्यां लए जगाईआ। नेत्र नैण अक्ख दए उग्घाड़, निज नेत्र जाग खुल्हाईआ। प्रतख नज़री आए निरँकार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। विछड़यां मेला करे यार, यार यारड़ा सत्थर इक हंढ्ढाईआ। बीस बीसा भगत होए ना कोए ख्वार, भगवन आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल खलाउणा, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा । भगत भगवान मेल मिलाउणा, मेला इक्को घर जणाइंदा। सन्त सुहेला रंग चढ़ाउणा, चढ़या रंग उतर ना जाइंदा। निरगुण चन्द इक चमकाउणा, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। फड़ फड़ कागों हँस बणाउणा, जो जन आ आ दर्शन पाइंदा। परमानंद इक दरसाउणा, निज आत्म रस चखाइंदा। भाण्डा भरम भउ पहलों भंनाउणा, फेर गुरमुख दुआरा मन्दिर अन्दर लँघाइंदा। मनमुख कोई अन्दर बहिण ना पाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीती आप दरसाइंदा। भगत दुआरे भगत लँघण, दूजा नज़र कोए ना आईआ। प्रेम प्रीती इक्को मंगण, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। कलिजुग जीवां कोलों मूल ना संगण, हरि जू मिल्या बेपरवाहीआ। काया चोली इक्को रंगण, रंग मजीठ रिहा चढ़ाईआ। करे खेल सूरा सरबँगन, शाह पातशाह वज्जे वधाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया करे खण्डन, सतिजुग साचा राह वखाईआ। गुरमुख किसे दुआरे ना जाए मंगण, प्रभ सब दी आस पूर कराईआ। दीन दयाल सदा बख्शंदन, बख्शिश इक्को झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका इक्की साची सिक्खी, धारों तिक्खी दए बणाईआ। धारों तिक्खी दए बणा, सार कोए पाईआ। गोबिन्द लेखा पूर करा, पूरब लहिणा रिहा वरताईआ। चार वरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दए समझा, समझ समझ विच रलाईआ। सतिजुग साचा मार्ग दए वखा, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। दूर दुराडे गुरमुख गुरमुख लए मिला, गुरसिख गुरसिख गंढ्ढ पुआईआ। गुरदासपुर गुरदासपुर गुरदासपुर गुर चरणी डिगा आ, गुर सतिगुर ओट तकाईआ। लाल सिँघ लाल रंग दए रंगा, घर आया सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दो जहान दए वड्याईआ। दो जहान भगत वडयाउणा, हरि साचा सच जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर संग रलाउणा, मेल मिलावा इक्को घर वखाइंदा। करोड़ तेतीसा हो अधीन, बण मस्कीन सीस झुकाउणा, नेत्र नैण ना कोए उठाइंदा। विष्न ब्रह्मे शिव ध्यान लगाउणा, सरन सरनाई इक रखाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद राह तकाउणा,
तकवा इक्को इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगत दुआरे भगत आप लँघाइंदा। भगत जनो लँघो अन्दर, इक इक दए वड्याईआ। अग्गे वेखो हरि का मन्दिर, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। रातीं सुत्यां सब दा तुटे जन्दर, बजर कपाटी रहिण ना पाईआ। मन मनुआ ना भवे बन्दर, मन वासना बंद कराईआ। करे प्रकाश अन्धेरे कंधर, निरगुण जोत जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। भगत दुआरे जाणा लँघ, हरि भगवन आप वडियाइंदा। साहिब सतिगुर दा इक पलँघ, बिन अक्खां नज़री आइंदा। नाम निधान वज्जे मृदंग, ढोलक छैणा ना कोए खड़काइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगां रहे मंग, झोली सब दी आप भराइंदा। ढोला गाउँदे जाण सोहँ छन्द, आत्म परमात्म गंढ्ढ पुआइंदा । नाता तुटे रंडेपा रंड, हरि कन्त कन्तूहल आप प्रनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन भगतां पार कराइंदा। भगत जनो कदम उठाओ, हरि सतिगुर करे जणाईआ। गुरमुख अन्दर लँघ के जाओ, जा जा ख़ुशी मनाईआ। श्री भगवान तुहाढ्ढे लागे पाओ, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। सो खेड़ा वसे गाउँ, जिस गराँ हरिजन सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच रिहा समझाईआ। लालो अन्दर पहलों लँघणा, धर्म दुआर वखाइंदा। पिच्छे आए ब्रह्मण जिस चुक्कया कंगणा, रविदास चुमारा राह जणाइंदा। हरिसंगत आउँदी मूल ना संगणा, ज़ाहरा हो आप समझाइंदा। माणस जन्म ना होए भंगणा, जिस जन आपणा मेल मिलाइंदा। भरम भुलेखा झूठा कढ्ढणा, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। दीन मज़्हब दा झगड़ा छड्डणा, अग्गे इक्को हरि जू नज़री आइंदा। दीपक जोती बण के जगणा, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। बाई चेत्र सब दे मुख नूं लाए सगना, हरि साचा सगन मनाइंदा। पंज तत्त लग्गी बुझे अग्ना, अमृत मेघ बरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत आप सुणाइंदा। हरिसंगत उठ हो तैयार, तैयारी आप कराईआ। सोहँ शब्द बोले जैकार, जै जैकार होए सर्ब थाईंआ। नेत्र वेखण गुर अवतार, पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव फुल बरख़ण बरख़ा धार, करोड़ तेतीसा एका मेघ बरसाईआ। किरपा करे आप करतार, करता पुरख होए सहाईआ। जोद्धे सूरबीर बणो बलकार, बल आपणा आप प्रगटाईआ। भगत अठारां वाजां रहे मार, कबीर जुलाहा कूक कूक सुणाईआ। आओ मिलो हरि के दुआर, हरी हरि इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बण दरवेश सब नूं पार कराईआ। दरवेश बणे हरि दरबान, सेवा सेव कमाइंदा। गुरमुख ख़ुशी ख़ुशी अन्दर लँघ जाण, राह विच ना कोए अटकाइंदा। लोकमात पहलों देवे माण, सचखण्ड दुआर फेर बहाइंदा। शब्द अगम्मी लै के आए
बबाण, जम नेड़ नज़र किसे ना आइंदा। गुरसिख तेरी कोई ना लाहे मुकाण, सतिगुर आपणी गोद उठाइंदा। झुलदा रहे सदा निशान, निशाना इक्को इक जणाइंदा। पवण पाणी सीस झुकाण, देवत सुर ध्यान लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिन्हां हरि जू सेव कमाइंदा। सेवक बणया चोबदार, दर दरवेश सेव कमाईआ। सारयां करे ख़बरदार, जन भगतां नेड़ कोए ना आईआ। दूर दुराडे विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा करे निमस्कार, गुरमुखां सीस झुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बोलण जैकार, वाहवा वज्जे सच वधाईआ। जिंन्हां दा राखा बणया आप निरँकार, तत्ती वा ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र हरि उठा, आपणी दया कमाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जो रिहा लुका, कलिजुग अन्तिम पर्दा लाहइंदा। साहिब सुल्तान सतिगुर पूरा तुट्ठा, दीनन आप राह जणाइंदा। अमृत जाम प्याए घुट्टा, निझर रस इक चखाइंदा। आवण जावण लख चुरासी नाता तुट्टा, मात गर्भ ना फेर भुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान कर परवान, दर अन्दर आप बहाइंदा। एका दए भगत वड्याई, हरि वड्डा वड वडियाइंदा। दूजी शब्द करे कुड़माई, तीजे तीजा नैण खुल्हाइंदा। चौथे चौथे पद दए बहाई, पंचम पंचम मेल मिलाइंदा। छेवें छेवें घर रिहा समझाई, सत्तवें सतिवादी भेव चुकाइंदा। अट्ठवें अट्ठां तत्तां रिहा छुडाई, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध बन्धन ना कोए पाइंदा। नावें नौ दर रिहा पार कराई, नौ खण्डां पैंडा आप मुकाइंदा। दसवें दहि दिशा वेखे चाईं चाईं, दस्म दुआरी पर्दा आप उठाइंदा। सन्त सुहेले फड़ फड़ बाहीं, घर आपणे आप रखाइंदा। करे कराए सच नयाईं, अदल आदल इक कमाइंदा। देवणहारा ठंडी छाईं, मेहर नज़र आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां करे आप कल्याण, दूजा संग ना कोए रखाइंदा।
दूजा संग ना कोए मीत, मित्र प्यारा इक्को नज़री आईआ। सतिजुग दी साची रीत, सति सतिवादी आप समझाईआ। आत्म परमात्म ढोला गीत, सोहँ करे आप पढ़ाईआ। नाता तुट्टे मन्दिर मसीत, काया मन्दिर इक सुहाईआ। दूर दुराडा नज़री आए नज़दीक, नेरन नेरा खेल कराईआ। प्रगट हो लाशरीक, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। निरगुण धार रखे बारीक, जगत नैण नज़र किसे ना आईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, कीट हस्त इक्को रंग वखाईआ। सदी चौधवीं गई बीत, बीस बीसा वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत बेड़ा
बन्न्ह वखाईआ। हरिसंगत बेड़ा बन्न्हे तेरा, सतिगुर आपणे कंध रखाइंदा। आवण जावण चुक्के झेड़ा, झेड़ा होर ना कोए वखाइंदा। वसदा रहे भगत भगवान खेड़ा, मन्दिर इक्को इक वडियाइंदा। नाता जुड़या तेरा मेरा, मेरा तेरा रूप नज़र कोए ना आइंदा। शब्दी प्रगट होया शेरा, शहिनशाह आपणा फेरा पाइंदा। चारों कुण्ट पाए घेरा, नाम डोरी तन्द रखाइंदा। कूड़ी क्रिया चुक्के डेरा, ढाह ढाह ढेरी ख़ाक मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाइंदा। सेवादार फड़ के सोटी, सोहणी सेव कमाईआ। चढ़ के वेखे उपर चोटी, पर्दा आप चुकाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोती, जोती जोत डगमगाईआ। सुरत सवाणी उठाए सोती, आलस निंद्रा दए गंवाईआ। गुरमुख तेरी मति ना रहे होछी, गुरमति इक्को इक जणाईआ। नाता तुटया पिछला पोथी, सबक पढ़न ना कोए जाईआ। ताल वजाए ना कोई पिच्छे रोटी, श्री भगवान इक्को इक ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा रिहा कराईआ। पहरेदार फड़या डण्डा, डण्डौत इक्को इक जणाइंदा। भगत कोए ना रहि जाए रंडा, श्री भगवान आपणे नाल प्रनाइंदा। हथ्थ कोए ना रखावे खण्डा, बिन खंडिउँ कारज सब दे पूर कराइंदा। बिन बंदगीउँ बणाए बंदा, मेहर नज़र आप टिकाइंदा। गुरमुख कोए ना रहि जाए गंदा, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाइंदा। जो जन सोहँ गाए छन्दा, तिस आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवक साची सेव कमाइंदा। सेवादार फड़ के सोटा, हुक्मी हुक्म जणाईआ। संगत विच कोई ना रहे खोटा, सब दी वासना दए मिटाईआ। श्री भगवान इक्को इक ओटा, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। सतिगुर सच्चा इक्को बहुता, बहुते गुरू कम्म किसे ना आईआ। शब्द गुरू कस लंगोटा, दो जहान फिरे वाहो दाहीआ। किसे अग्गे चढ़ावा चढ़न ना देवे पक्कया परौंठा, सेवीआं भोग ना कोए लगाईआ। दो जहानां मिले इक्को होका, पीर पैगम्बर सुणन कन्न लाईआ। श्री भगवान अन्तिम होया भगतां जोगा, जुगती आपणी रिहा जणाईआ। सोहँ हँसा चुणो चोगा, माणक मोती चोग खवाईआ। जन्म कर्म रहे ना रोगा, चिन्ता सोग ना कोए रखाईआ। मेल मिलाए धुर संजोगा, धुर संजोगी फेरा पाईआ। लेखा चुक्के चौदां लोका, चौदां तबकां चरणां हेठ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान इक्को घर वखाईआ। इक्को घर वेखो नेत्र, हरि नैणां आप जणाइंदा। मिले वड्याई बाई चेत्र, दूआ दूआ जोड़ जुड़ाइंदा। घर विच घर साचा खेत्र, फुल फलवाड़ी आप महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन साचे पार कर, प्रभ आपणी दया कमाईआ। लेखा जाण पुरख नार, बिरध बाल होए सहाईआ। ऊँच नीच ना कोए विचार, राउ रंक ना कोए
वड्याईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, श्री भगवान इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल कर, करनी आप कमाइंदा। गुरमुख दुआरे अन्दर वड़, अन्दर बाहर रंग चढ़ाइंदा। जिस लगाए आप जड़्ह, तिस मात ना कोए उखड़ाइंदा। इक्की साल पिच्छों जो एथे आए सो जाए तर, डुबदयां बेड़ा पार कराइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि भगत पल्लू लए फड़, फड़ बाहों आप लँघाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा साचा वर, योद्धा सूर बली बलवान, बल इक्को इक रखाइंदा।
मीना जल करया हीण, भगत दए वड्याईआ। भगत विछोड़े तड़फ़े जिउँ जल मीन, जल मीन आप अख्वाईआ। लेखा चुक्के लोक तीन, त्रैगुण डेरा देवे ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होया नेत्रहीण, जन भगतां नैण दए खुल्हाईआ। जे कोई कहे भगत कच्चा, कच्ची रीत ना कोए बणाईआ। भगतां पिच्छे होए आप सच्चा, बिन भगतां हरि जू कम्म किसे ना आईआ। भगत बणाए आपणा बच्चा, पिता पूत दए वड्याईआ। लूं लूं अन्दर आपे रचा, रच रच आपणा आप मिटाईआ। नाता जोड़े बण के सज्जण सका, सगला संग निभाईआ। सेवा करदयां श्री भगवान कदे ना थक्का, जुग जुग आपणी सेव लगाईआ। पिच्छे हटाइआं कदे ना हटा, जिन्हां पिच्छे पै गया कर के आपणी धाईआ। की होया जे धन्ने चारया वच्छा, तुहाढ्ढे दर ते सेव कमाईआ। जे अजे वी ना कहो अच्छा, फिर वी तुहाढ्ढी चले रज़ाईआ। कलन्दर बण के नच्चा, नटुआ स्वांग वखाईआ। बालक गोदी चुक्के बण के ज़च्चा, खाण पीण दी तृष्ना ना कोए वधाईआ। तुहाढ्ढे पिच्छे लै के फिरे भत्ता, बण सवाणी सेव कमाईआ। तुहाढ्ढी सिफ्त अन्दर गुर अवतारां पीर पैग़बरां लिख्या पता, खाणी बाणी सिफ्त सालाहीआ। अन्तिम नाता जोड़े पक्का, पक्की तरां समझाईआ। प्रेम प्रीती झोली पाओ फक्का, डूम जजमाना घर मंगण आईआ। हो निमाणा दरगाह निवासी दर ते ढट्ठा, अलख अगोचर अलख इक जगाईआ। पिछला सब दा मिट जाए रट्टा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सदा वड्याईआ। जे कोई कहे भगत नादान, श्री भगवान दया कमाइंदा। सति धर्म दा इक निशान, भगत भगवान आप बणाइंदा। धुर संदेसा देवे आण, नर नरेशा आप सुणाइंदा। कृपानिध कर परवान, परवाना आपणा हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सोहणा भगत सुचज्जया, सोहणी वंड वंडाइंदा। हार कहिण सानूं आवे हासा, इक दूजे नूं दन्दीआं रहे वखाईआ। मुढ्ढ
टाहणी ना कोई शाख़ा, पत नज़र कोए ना आईआ। इक्को भगतां नाल बणया साथा, सच्चा संग रखाईआ। कलिजुग अन्त परत के वेख्या पासा, हरि जू पासा सब दा रिहा उलटाईआ। भगत दुआरे सानूं देवे दिलासा, भगतां नाल मिलाईआ। भगत पूरी करे आसा, आसा भगवान झोली पाईआ। बिन हरि दुआरे साडी कीमत कोई ना पाए तोला मासा, साचे हट्ट ना कोए विकाईआ। जो उपज्या सो अन्त विनासा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सानूं दित्ता इक वर, जन भगतां जोड़ जुड़ाईआ। दर्शन देवे दीन दयाल, दयानिध अख्वाईआ। जिस जन उपर होए कृपाल, मेहर नज़र उठाईआ। गुरमुख वेखे सच्चा लाल, बख्शे चरण सरनाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत दए जणाईआ। घर विच घर वखाए धर्मसाल, धर्म दुआर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म दरसी इक्को दरस दिखाईआ। आत्म दरसी देवे दरस, दीन दयाल दया कमाइंदा। जन्म जन्म दी मिटे हरस, कर्म कर्म दा रोग मिटाइंदा। लहिणा देणा चुकाए अर्श फ़र्श, भेव अभेदा आप जणाइंदा। अमृत मेघ इक्को बरस, अग्नी तत्त मिटाइंदा। जगत दुआर ना जाए अटक, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जगत तृष्ना मेटे भटक, भावना आसा पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा वेख वखाइंदा। दरस देवे दयावान, दाता दानी इक अख्वाईआ। सतिगुर पूरा शब्द जवान, नव जोबन इक हंढ्ढाईआ। जुग चौकड़ी हो प्रधान, नाम प्रधानगी इक वखाईआ। सन्त सज्जण कर पहिचाण, पर्दा दूई द्वैत मिटाईआ। निष्अक्खर दे ज्ञान, अक्खर अक्खर दए समझाईआ। साढे तिन्न हथ्थ वेख मकान, बेमुकाम फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरस हवस हरस दए गंवाईआ। हरि सतिगुर दर्शन जो जन लए पेख, बिन नैणां नज़री आइंदा। गहर गम्भीर करे हेत, नित नवित्त वेख वखाइंदा। खोल्हणहार भेव अभेत, अनभव आपणी धार जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर्शन देवे सच घर, गृह मन्दिर इक वडियाइंदा। दर्शन देवे खोल्ह ताकी, पर्दा आप उठाईआ। जाम प्याए बण के साकी, अमृत झिरना मुख चुआईआ। लेखा जाणे पंज तत्त ख़ाकी, ख़ाक पाक नूर दरसाईआ। साहिब सतिगुर बण साथी, सगला संग निभाईआ। मन हँकार ना रहे हाथी, निवण सो अक्खर करे पढ़ाईआ। पार कराए डूंग्घी घाटी, किनारा इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा दरस वखाईआ। दरस करे जन नेत्र खोल्ह, निज नेत्र आप जणाइंदा। बिन रसना जिह्वा पए बोल, अनबोलत राग सुणाइंदा। आत्म परमात्म जाए मौल, मौला इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन घर साचे दरस कराइंदा। दरस कर मिटे अन्धेरा,
अन्ध अज्ञान रहिण ना पाईआ। नज़री ना आए नेत्र हनेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। बिन भगत भेव भगवान जाणे केहड़ा, लख चुरासी ढूंडे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दे दरस करे निहाल, गुर शब्दी बण दलाल, वखाए मन्दिर सच्ची धर्मसाल, दुआरा इक्को इक सुहाईआ। यार माहे हरि शुनीद, दीद इक कराइंदा। पीर पैगम्बर कर ताईद, कलमा निहकर्मा आप पढ़ाइंदा। हरफ़ दो हरफ़ी लिख रसीद, दस्त बदस्त मेल मिलाइंदा। बेपरवाह हो नज़दीक, परवरदिगार वेख वखाइंदा। दर कमंदे लाशरीक, शहिनशाह आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ख़ालक ख़लक विच समाइंदा। किरपा करे आप अपार, अपरम्पर दया कमाइंदा। वेखणहार सर्ब संसार, समुंद सागर खोज खुजाइंदा। देवणहार दरस दीदार, दीद ईद चन्द चमकाइंदा। गुरमुख गुरसिख इक्को धार, धार धार विच्चों प्रगटाइंदा। सन्त सज्जण मीत मुरार, मित्र प्यारा वेख वखाइंदा। भगत भगवान खोल्ह कवाड़, अक्ख प्रतख आप जणाइंदा। बण विचोला सिरजणहार, साचा सोहला राग अल्हाइंदा। पर्दा उहला दए उतार, मौला आपणा रूप दरसाइंदा। पूरा करे कौल इकरार, करनी करता भुल्ल ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, प्रेम प्रीती परम पुरख पारब्रह्म ब्रह्म आपणे नाल निभाइंदा। भविक्ख्त अन्दर होए भविक्ख्त, भाख्या हरि जणाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी विच पीर पैगम्बरां गुर अवतारां पूरी होए लिख्त, लेखा सब दा झोली पाईआ। लेखा जाणे दो जहान दोज़ख़ बहिश्त, स्वर्ग नरक वेखे थाउँ थाईंआ। दो जहान श्री भगवान लख चुरासी जीव जंत साध सन्त इक इकीसा इक जणाए सच्चा इष्ट, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। भगत भगवान दीन दयाल खोल्हणहारा दृष्ट, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाईआ। हाहाकार होवे नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप सृष्ट, धीरज धीर ना कोए धराईआ। कूड़ी क्रिया काम क्रोध लोभ मोह हँकार मन वासना बुद्धि करी भृष्ट, सतिगुर शब्द ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा दए समझाईआ। अगला लेखा आया नेड़े, बीस बीसा राह तकाईआ। राज राजानां पए झेड़े, झगड़ा सके ना कोए मुकाईआ। वसदे उजड़न जगत खेड़े, जीव जंत देण दुहाईआ। चार वरन बन्न्हे ना कोए बेड़े, बरन अठारां रोवण मारन धाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। अगला लेखा आए जग, जग जीवण दाता खेल कराइंदा। नव नौ लग्गे अग्ग, अग्नी तत्त ना कोए बुझाइंदा। सृष्ट सबाई जाए दग, तत्ती वा इक वगाइंदा। कोई ना करे मक्का काअबा हज्ज, हज़रत आपणा खेल वखाइंदा। शाहो भूप राज राजान तख्त ताज देण तज, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। शाह हकीर घर बार जाइण छड्ड, सगला संग ना कोए निभाइंदा। भगत भगवान लख चुरासी विच्चों
कर अड्ड, आप आपणा मेल मिलाइंदा। वीह सौ वीह बिक्रमी सब दी वेखे अगली हद्द, पिछला लेखा सर्ब मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भविक्ख्त भेख इक्को इक जणाइंदा। जल अग्नी पवण धार, कोटन कोटि रूप वटाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग खेल करतार, शब्द शब्दी भेव खुल्हाईआ। कलिजुग अन्तिम हो उज्यार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। लेखा लिख्त भविक्ख्त कोई ना सके विचार, वारता लिख ना कोए समझाईआ। लहिणा मुके गुर अवतार, पीर पैगम्बर आपणी झोली पाईआ। लख चुरासी कर ख्वार, हार जित ना किसे समझाईआ। सब तों खेल करे न्यार, निरँकार आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। सफ़ा सब दी दए उठाल, बचया कोए रहिण ना पाईआ। करे खेल श्री भगवान, भगवन इक्को धार जणाईआ। सति सतिवादी सच निशान, दो जहानां इक वखाईआ। काग़द कलम शाही सर्ब मिट जाण, रूप रंग रेख़ नज़र किसे ना आईआ। अगला बणाए आप विधान, विद्दत करे सच पढ़ाईआ। महा परलो होए हैरान, हरि जू की की खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत नीती भगवन रीती, भगवन विच समाईआ। परलो कहे मैं बाल अञ्ञाणी, हरि का भेव कोए ना आईआ। हुक्मे अन्दर सेव कमाणी, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। कलिजुग अन्त होई हैरानी, चले कोए ना जगत चतुराईआ। करे खेल गुण निधानी, गुण आपणा ना किसे समझाईआ। दर मैनूं आवे हानी, नेत्र नैण रहे शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि अन्त श्री भगवन्त, भेत सके ना कोए पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर एका दूआ तीजी धार धार धार विच प्रगटाईआ। निरगुण बैठा रिहा चुप्प, सरगुण साचा साज वजाईआ। निरँकार खेल करे लुक लुक, भेव अभेद छुपाईआ। धार अगम्मी आपे उठ, बिन काया चम्मी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग त्रेता द्वापर दाइरा इक्को इक वखाईआ। भगत भगवान कोलों पुच्छण, प्रभ दस्स आपणी वड्याईआ। कलिजुग अन्त नहीं देणा लुकण, फड़ बाहों लैणा मनाईआ। गुर अवतार तैनूं झुकण, पीर पैगम्बर सीस झुकाईआ। तेरे सिफ्ती नाम कदे ना मुक्कण, गा गा थक्की सर्ब लोकाईआ। तेरे मारे कदी ना उठण, लख चुरासी गेड़ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। भगत कहिण प्रभ दस्स रीत, रीतीवान तूं अख्वाइंदा। लभ्भ लभ्भ थक्के तैनूं मन्दिर मसीत, तेरा रूप नज़र किसे ना आइंदा। गा गा थक्के ढोले गीत, तेरा संग ना कोए निभाइंदा। कवण वसें धाम अनडीठ, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। तेरी लभ्भे ना सच प्रीत, नाता चरण ना कोए जुड़्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर,
दर साचे मंग मंगाइंदा। भगत कहे प्रभ छड्ड दे आदत, पिछला लेखा दे चुकाईआ। कर कर थक्के तेरी इबादत, तेरा नूर नज़र ना आईआ। अन्त वेख साडी हालत, बिरहों वैरागी बैठे ध्यान लगाईआ। तेरे मिलण दी लग्गी अलामत, मेहणा मारे जगत लोकाईआ। जे तूं हैं सही सलामत, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। साडे दुआरे ना तैनूं कोई ममानत, राह विच ना कोए अटकाईआ। तेरा प्रेम साडी अमानत, सांभ रख्या थाउँ थाईंआ। असीं होए जगत अणजाणत, तेरी सार कोए ना आईआ। तूं कर आप पछाणत, अभुल्ल तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणा फेरा पाईआ। भगत पुछण दस्स आपणा भेत, क्यों पर्दा बैठा पाईआ। तुध बिन साचा करे ना कोई हेत, हितकारी नज़र कोए ना आईआ। असां सुणया तूं गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लेखा चुकाया विच महीना चेत, चेतन सब नूं आप कराईआ। अन्तिम सुंञा होया खेत, राखा कोए रहिण ना पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा तैनूं रहे वेख, तेरा ध्यान लगाईआ। कर किरपा दस्स आपणा भेख, किस कूटे डेरा लाईआ। जे कहें मेरा रूप रंग नहीं रेख, मन्नण विच साडे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दे जणाईआ। भगत कहिण प्रभ खोल्ह गंढ्ढ, क्यों आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। गा गा थक्के बत्ती दन्द, रसना जिह्वा होई हल्काईआ। जुग चौकड़ी मुकया ना तेरा पन्ध, कोटन कोटि पांधी अद्धविचकार बैठे डेरा लाईआ। जे तैनूं साडे कोलों आउँदी संग, शरअ हया दे उठाईआ। बण भिखारी आ के मंग, तेरी लज्जया रहे ना राईआ। घर मन्दिर वजा मृदंग, आपणा राग सुणाईआ। फेर देईए तेरा संग, सगला संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे सच्ची वड्याईआ। भगत कहिण भगवान जे तूं भुक्खा नंगा, तेरी भुक्ख मिले वड्याईआ। तूं कोझा कमला सानूं लग्गें चंगा, तेरी प्रीत इक्को इक भाईआ। तूं जुग चौकड़ी गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल करदा रिहों दंगा, घर घर करें लड़ाईआ। किसे फड़ाया तीर कमान किसे फड़ाया खण्डा, चण्ड प्रचण्ड किसे फड़ाईआ। किसे सुणा के आपणा छन्दा, राग रागां विच फसाईआ। किसे बणा आपणा बंदा, बंदगी इक्को इक जणाईआ। किसे करा नेत्र अन्धा, लख चुरासी रिहा भुआईआ। किसे चाढ़्ह उपर डण्डा, अन्तिम मूँह दे भार सुटाईआ। बिन भगतां होइउँ रंडा, तेरी सार किसे ना आईआ। तेरा रहिण नहीं देणा घमण्डा, आकड़ तेरी देणी मुकाईआ । तेरा तोड़ देणा जंदा, जो घर घर बैठा लाईआ। तेरा मेटणा भेख पखण्डा, जुग चौकड़ी रिहा वखाईआ। जिन्ना चिर ना गावें साडा छन्दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे सच्चा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। भगत कहिण क्यों बैठा लुक्क, तैनूं लुकयां लाज ना आईआ। क्यों नहीं वेंहदा उठ के झुक्क, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। ग़रीब निमाणे तेरा मार्ग रहे पुच्छ,
साचा भेव ना कोए खुल्हाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण कहिण साडे कोल नहीं कुछ, सिफ्तां करन दी सानूं चतुराईआ। कर किरपा आपणी धारों उठ, प्रगट कर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडी पूरी आस कराईआ। भगत कहिण आह फड़ लै माला, मन का मणका ना कोए भुआइंदा। कलिजुग अन्तिम सब ने कढ्ढया दवाला, बाकी हक़ ना कोए रखाइंदा। इक वखा सच्ची धर्मसाला, धर्म दुआरा इक्को इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, आसा आसा नाल मिलाइंदा। जन भगतो अन्त ना मारो ताअना, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। डरदा फिरे श्री भगवाना, हरि पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। निरगुण हो के पहरे बाणा, एकँकारा जोत रुशनाईआ। दो जहानां वेखे मकाना, पुरीआँ लोआँ खोज खुजाईआ। प्रेम प्रीती गावे गाणा, सोहँ अक्खर इक पढ़ाईआ। दर दरवेश बणे निमाणा, अभिमान नज़र कोए ना आईआ। घट घट अन्तर होए जाणी जाणा, जाण पहचान आप कराईआ। खेले खेल गुण निधाना, गुण आपणा दए समझाईआ। शाहो भूप बण राजाना, शहिनशाह इक्को हुक्म मनाईआ। लेखा जाण ज़िमी असमाना, मण्डल मण्डप भेव मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। पिछला लुकणा देवे छड्ड, श्री भगवान आप जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम निरगुण हो के होवे अड्ड, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा। भगत भगवान बणाए साची यद, विश्व आपणी कार कमाइंदा। सृष्ट सबाई कर के पार हद्द, भगत दुआरे सोभा पाइंदा। बोध अगाध वजाए नद, नाम निधाना आप सुणाइंदा। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, प्रभ आपणा मेल मिलाइंदा। लेखे लाए काया माटी पंज तत्त हड्ड, रक्त बूँद आपणी झोली पाइंदा। पिछली कीती देवे रद्द, अग्गे आपणा राह वखाइंदा। निरगुण हो के पर्दा देवे कज्ज, नाम दोशाला उपर पाइंदा। दर दर आ के दरस करे रज्ज रज्ज, हरि आपणी हरस मिटाइंदा। प्रेम प्रीती अन्दर जाए बज्झ, नाम डोरी तन्दन इक उठाइंदा। शब्द अगम्म जैकारा बोले गज्ज, वाहवा ढोला राग अल्हाइंदा। अमृत जाम प्याए मध, सच सरोवर इक वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सद्द, पीरां भगतां नाल बन्न्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। करनी कर के सेव कमावांगा। पिछला लहिणा मूल चुकावांगा। रंग गूढ़ इक रंगावांगा। चरण धूढ़ टिक्का लावांगा। मूर्ख मूढ़ सुघड़ बणावांगा। नाता कूड़ो कूड़ तोड़ तुड़ावांगा। पन्ध दूरन दूर, नेरन नेर वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे ढोला गावांगा। हरिजन ढोला इक्को गाएगा। प्रभ बोला नाम सुणाएगा। तोला बण के फेरा पाएगा। विचोला हो के मेल मिलाएगा। पर्दा उहला आप उठाएगा। पंज तत्त रौला कोए ना पाएगा। जीवण जीवण विच बदलाएगा। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सज्जण वेख वखाएगा। जन भगतो सेव कमावांगा। गल अल्फ़ी ना कोए रखावांगा। नंगी पैरीं चल के आवांगा। ओढन संग ना कोए ल्यावांगा। चोजण आपणा इक वखावांगा। कूड़ी क्रिया रोगन सर्ब मिटावांगा। सच विजोगी बण के फेरा पावांगा। दरस अमोघी इक करावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कर वखावांगा। साची करनी आप करावांगा। निर्भय हो के खेल खलावांगा। साचे मन्दिर बहि के दरस दिखावांगा। अन्दरे अन्दरे जोत जगावांगा। डूंग्घी कन्दरे भाग लगावांगा। बज़र कपाटी जन्दरे तोड़ तुड़ावांगा। अमृत आत्म सर नुहावांगा। दर दरवाज़ा इक खुल्हावांगा। ग़रीब निवाज़ा फेर अख्वावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव चरण रखावांगा। कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैगम्बर हुक्म मनावांगा। दो जहानां रच सुअम्बर, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा नाच नचावांगा। कलिजुग कूड़ा मेट अडम्बर, साचा मार्ग लावांगा। सर्ब कला आप हो भरतम्बर, भरपूर आपणा भण्डार वरतावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रंग रंगावांगा। जन भगत रंग रंगाएगा। प्रभ अबिनाशी दया कमाएगा। घट घट वासी वेख वखाएगा। दासन दासी नज़री आएगा। पवण स्वासी खेल रचाएगा। पूरी आसी सर्ब कराएगा। बंद ख़ुलासी अन्त तुड़ाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर आपणी अलख जगाएगा। घर घर अलख जगावेगा। गोबिन्द आपणी उंगली लावेगा। पुरख अकाल फेरा पावेगा। दीन दयाल आपणा पर्दा लाहवेगा। धर्मसाल इक जणावेगा। शरअ शरीअत ना कोए रखावेगा। असलीअत इक्को इक समझाएगा। तबीअत सब दी वेख वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी आप कमाएगा। साची करनी करांगा। जन भगतां अन्दर वड़ांगा। सुरत सवाणी जा के फड़ांगा। सोहँ बाणी इक्को पढ़ांगा। महल अटल चरण धरांगा। भाणा आपणा आपे जरांगा। जो करनी सो करांगा। गुर अवतार किसे नाल ना रलांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कीते कौल कदे ना हरांगा। कीते कौल हरि इकरार, जन भगतां रिहा जणाईआ। जुग चौकड़ी बीते चार, चारे वेद देण गवाहीआ। चारे युग करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। चारे खाणी रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। चारे बाणी वाजां रही मार, बौहड़ी बौहड़ी दए दुहाईआ। चार यारी होई ख्वार, ख्वाहिश पूर ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगतां देवणहार वधाईआ। भगत जनां प्रभ दए वधाई, वाधा इक्को घर वखाइंदा। श्री भगवान करी कुड़माई, कुड़म कुड़मेटा नज़र कोए ना आइंदा। इक्को घर वसे धी जवाई, सुरती शब्दी वंड वंडाइंदा। निरगुण हो के पकड़े बाहीं, सरगुण आपणे अंग लगाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाही, बिन सतिगुर
पूरे पार ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी सच्चा हरि, साहिब सतिगुर इक्को इक अख्वाइंदा। साहिब सतिगुर इक्को एक, एकँकारा आप अख्वाईआ। भगत भगवान दए टेक, इष्ट देव इक वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम धारे भेख, भेख अवल्लड़ा आप जणाईआ। रूप रंग ना कोई रेख, निहकलंका नाउँ धराईआ। निरगुण करे निरगुण हेत, सरगुण सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। गुरमुख विरले देवे भेत, सन्त साजण पर्दा आपे लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान रिहा समझाईआ। भगत कहिण राह दस्स दे सौखा, दर तेरे सीस झुकाया। हुण नहीं करन देणा तैनूं धोखा, धोखे विच कदे ना आया। आपणे मिलण दा दस्स दे मौका, मुहब्बत आपणे नाल वधाया। की होया तेरा खेल लोक परलोका, बिन भगतां तेरा नाउँ ना किसे वडयाया। वेखीं कलिजुग अन्त ना होईं होछा, गहर गम्भीर आपणा आप दे जणाया। असीं तेरी रख के बैठे ओटा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान ना कोए मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आया। जन भगतो पूरी करां आस, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। पढ़न सुणन दी रहे ना ख़ाहिश, जिस जन आपणा दरस दिखाइंदा। उच्ची कूक सब ने कहिणा, प्रभ वसया साडे साथ, घर मन्दिर डेरा लाइंदा। जिस दी कोटन कोटि सेवा करे तरलोकी नाथ, राम दसरथ बेटा सीस झुकाइंदा। सो साहिब सतिगुर दीन दयाल साडी पूरी करे ख़ाहिश, ख़ालस आपणा रूप वखाइंदा। सेवा करे बण के दास, दासी दास नाउँ वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप जणाइंदा। जन भगतां उपर हरि जू तुट्ठा, मेहर नज़र उठाईआ। कोई लोड़ ना रहि गई पढ़न दी चिठा, चिट्ठी गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात सुणाईआ। तुहाढ्ढे पिच्छे वढ्ढउँ होया निक्का, निक्का हो के फेरा पाईआ। लहिणा चुके जीव जीअ का, जीवण जुगत दए जणाईआ। प्रभ मिलण दा अन्त तरीका, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को जै जैकार सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगत जगत रूप वखाईआ। औह वेखो अष्टाबक्र प्या रो, रो रो नैणां नीर वहाइंदा। कलिजुग अन्तिम एह की गया हो, श्री भगवान खेल कराइंदा। ग़रीब निमाणयां नाल गया छोह, आप आपणा मेल मिलाइंदा। एका वार एकँकार दुरमति मैल दिती धो, निर्मल निर्मल आप कराइंदा। जन भगतां जोगा आपे हो, होका आपणे नाम सुणाइंदा। थोथा रहे ना मात को, जिस जन आपणी गोद बहाइंदा। करे खेल धार दो, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। भगत कहिण प्रभ तोहे ग़रूर, तेरी ग़ुरबत ना कोए मिटाईआ। जुग चौकड़ी
मचाउदा रिहों फ़तूर, फ़तवे सब दे उत्ते लाईआ। आपणा मन्नें ना कदे कसूर, अभुल्ल आपणा नाउँ रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बणा मज़दूर, लोकमात भेव जणाईआ। अन्तिम सद्द आपणे हज़ूर, हज़रत आपणे विच समाईआ। शरअ शरीअत पा जूड़, दीन मज़्हब वंड वंडाईआ। नाता वखा कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया जगत बंधाईआ। बण के दाता योद्धा सूर, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। तेरा कम्म नहीं वसणा दूर, नेरन नेर हो के दया कमाईआ। कलिजुग तैनूं करना असीं मज़बूर, मज़बूरी सारे रहे सुणाईआ। तूं साहिब सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईआ। जिन्ना चिर घर आ ना देवें मस्तक धूढ़, तेरी होए ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, दर दरवेश फेरा पाईआ। श्री भगवान गया डर, दूर दुराडा ध्यान लगाइंदा। जन भगतो आवां तुहाढ्ढे घर, घर घर फेरा पाइंदा। ग़रीब निमाणयां देणा वर, वर इक्को इक जणाइंदा। भगत ज़ाहर लवां फड़, अन्दर बाहर रंग रंगाइंदा। आत्म सेजा जावां चढ़, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। अन्दर बहि के ढोला लवां पढ़, आत्म परमात्म राग अल्हाइंदा। तुहाढ्ढी मरनी जावां मर, आपणा मरन ना कोए रखाइंदा। तुहाढ्ढी सरनी जावां पढ़, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाइंदा। जे कोई वेखे मेरा धड़, जन भगतां इशारे नाल उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर दर्दी दर्द वंडाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि करता करनी कर, करनहार खेल कराइंदा।
शामां दा प्रभ आया शाम, शहिनशाह बेपरवाहीआ। रामां दा प्रभ आया राम, रहमत इक कमाईआ। काहनां दा प्रभ आया काहन, निरगुण दाता वड वड्याईआ। भगवानां दा प्रभ आया भगवान, भगवन आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। आया शाम मिटे शाम, शाम शाम विच्चों बदलाइंदा। भगत भगवान पूरा करे काम, काम काम विच्चों समझाइंदा। भगवान भगत वखाए इक निशान, निशान निशान विच्चों झुलाइंदा। देवणहारा सच पैग़ाम, पैग़ाम पैग़ाम विच्चों सुणाइंदा। नज़री आए इक अमाम, अमाम अमामां रूप वटाइंदा। प्रभ मिल्या सच्चा शाम, शहिनशाह आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। शाम घर मन्दिर आया वेहड़े, वेहला हो के फेरा पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग देंदा रिहा गेड़े, गेड़े विच गुर अवतार पीर पैगम्बर भुआईआ। कलिजुग अन्तिम हरिजन वेखे साचे खेड़े, खेड़ा इक्को इक वड्याईआ। दूर दुराडा बण के पांधी आया नेड़े, नेरन नेरा आपणा राह जणाईआ। भगत भगवान नौजवान सन्त सुहेले वेखे केहड़े
केहड़े, जो बैठे आसण लाईआ। प्रभ दे कंध्याां उत्ते रखे आपणे बेड़े, हौला भार रख के ख़ुशी मनाईआ। ख़ाली हथ्थी ला के बहि गए डेरे, इक हनोरा रहे सुणाईआ। तेरे मुक्के अजे ना झेड़े, झगड़ा प्या जगत लोकाईआ। चार जुग चौकड़ी तेरे नाल लै लए फेरे, निरगुण निरगुण कर कुड़माईआ। की होया जे आएयों वेहड़े, आप आपणी दया कमाईआ। तेरे पिच्छे होए बेरे बेरे, तन सीस नज़र कोए ना आईआ। श्री भगवान वेख साडे जेरे, चार जुग तेरा ध्यान लगाईआ। जे हुण तूं करें हेरे फेरे, तेरी चलण ना देणी कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन देवणहार ना कोए अख्वाईआ।
पैर कहे वड्डा चरण, जग चरण मिले वड्याईआ। चरण कहे वड्डा पैर, पैर चल के प्रभ चरण दुआरे आईआ। पैर कहे जिंना चिर हरि जू ना करे मेहर, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दोहां मेल ना लाए देर, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। भगत मिलण दा प्रभ रखे चाअ, चाउ घनेरा इक जणाईआ। जुग चौकड़ी फेरा पा, फेरी वाला अलख जगाईआ। रहबर बण आप ख़ुदा, मुरीद मुर्शद वेखे थाउँ थाईंआ। गुर अवतार नाउँ धरा, धरन धरत धवल दए वड्याईआ। भगत भगवान आप समझा, रमज़ इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा चाउ इक वखाईआ। प्रभ मिलण दा केहड़ा चाअ, किस रख्या धाम वसाईआ। प्रभ मिलण दा केहड़ा राह, कवण मार्ग दए समझाईआ। प्रभ मिलण दा केहड़ा थाँ, कवण धवल सोभा पाईआ। प्रभ मिलण दा केहड़ा नाँ, नाउँ निरँकारा ढोला गाईआ। प्रभ मिलण दा केहड़ा मकां, मुकाम कवण नज़री आईआ। प्रभ मिलण दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता वेख वखाईआ। प्रभ मिलण दा चाअ रखे कौण, कवण दए समझाईआ। प्रभ मिलण दा सुनेहड़ा देवे पौण, पवण उनन्जा सेव कमाईआ। प्रभ मिलण दा चाअ रखे रावण रौण, राम रामा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, श्री भगवान रिहा जणाईआ। भगत कहे तेरे मिलण दा मोहे चाअ, चार कुण्टां दयां जणाईआ। फड़ के बाहों लवां मना, रुस्सया राम रहिण ना पाईआ। जिन्ना चिर कहे ना अग्गों हां, भुजां बाहवां सके ना कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, बिन तेरे मिलयां चैन कोए ना आईआ। की मैनूं मिलण आओगे। आपणा आप भेंट चढ़ाओगे। दे भेंट ना फिर पछताओगे। नाम सोहला इक्को गाओगे। शब्द विचोला गुरू बणाओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
करे खेल साचा हरि, घर इके डेरा लाओगे। प्रभू इक्को घर वसांगे। तेरा नाम लै लै हस्सांगे। जे पुछें सच सच दस्सांगे। प्रेम पा पिच्छे ना हटांगे। आपणे आप नालों तेरा नाम वट्टांगे। माणस जन्म विच एहो सच्चा लाहा खट्टागे। बिन रसना जिह्वा तेरा नाम रटांगे। बिन तेरे प्रेम प्यार कदे ना बचांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, तेरी ओट इक्को रखांगे। की इक्को ओट रखाओगे। प्रभ अबिनाशी सच्चा गाओगे। दूजा ध्यान ना कोए लगाओगे। इष्ट देव ना कोए मनाओगे। ब्रह्म पारब्रह्म भेंट चढ़ाओगे। वरन बरन ज़ात पात खपाओगे। कलिजुग अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाओगे। अट्ठे पहर वेख प्रभात, प्रभाती राग इक अलाओगे। सारे मिल के सच जमात, भगत भगवान गंढ्ढ पुआओगे। फेर आपे पुच्छे तुहाढ्ढी वात, गोदी बहि के साचा सुख हंढ्ढाओगे। प्रभ तेरी गोद सोभा पावांगे। हिरदा सोध तैनूं ध्यावांगे। लोक परलोक तेरी ओट रखावांगे। तूं साहिब निर्मल जोत, अन्त जोती जोत मिल जावांगे। तेरा वसाईए किला कोट, सचखण्ड साचे डेरा लावांगे। तेरे मिलण दी इक्को ओट, दूजी आस ना कोए रखावांगे। तेरा वेख बंस पुत्त पोतरे पोत, पिता पूत गंढ्ढ पुआवांगे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल सच सबूत, साबत तेरा रूप दर्शन पावांगे।