२३ चेत २०२० बिक्रमी लाल सिँघ दे गृह पिण्ड हेर ज़िला जलन्धर
हरि सरनाई साची लोड़, जन भगतां आदि जुगादि जणाइंदा। साहिब सतिगुर नाता देवे जोड़, जोड़ी आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। कर किरपा चाढ़्हे साचे घोड़, शब्द घोड़ा इक वखाइंदा। नाम निधान फड़ाए डोर, तन्दी इक्को इक वखाइंदा। नाता तोड़ कूड़ी क्रिया अन्ध घोर, सच सुच इक वखाइंदा। बण साथी संगी संग लए तोर, तुरत आपणा राह जणाइंदा। लेखा चुक्के तोर मोर, मेरा तेरा वंड ना कोए वंडाइंदा। जगत विकारा देवे होड़, होड़ा इक्को सेव कमाइंदा। सति सतिवादी सच जणाए आपणा ज़ोर, जाबर रहिण कोए ना पाइंदा। भगत भगवान जाए बौहड़, बेपरवाह फेरा पाइंदा। जन्म जन्म दी लग्गी बुझाए औड़, अमृत मेघ बरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा रंग वखाइंदा। जोड़ी जोड़े आप प्रभ, जोड़नहार निरँकारा। भगत भगवान मेले लभ्भ, वेख सर्ब संसारा। अमृत झिरना झिरे झब्ब, किरपा करे हरि गिरधारा। लहिणा देणा मुक्के सब, घर पाए पुरख अपारा। पिछली होए पार हद्द, अग्गे नज़री आए हक़ किनारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम आधारा। नाम आधारा सुरती मीता, साहिब सतिगुर इक अख्वाइंदा। एका दूआ जाणे रीता, रीती आपणी आप बणाइंदा। तीजा चौथा ठांडा सीता, गहर गम्भीर खेल कराइंदा।
पांजा छीका ना मरया ना जीता, निरगुण नूर डगमगाइंदा। साता आठा भेव जणाए अनडीठा, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। नांयां दसा इकट्ठा कीता, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण इक्को घर वसाइंदा। लेखा जाणे जीव जन जी का, घट घट अन्दर वेख वखाइंदा। भगवन मिलण दा सच तरीका, जन भगतां आप दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला आप मिलाइंदा। घर मेला हरि मलंदड़ा, मेहरवान करतार। घर साचा इक वसंदड़ा, सोभावन्त निरँकार। गृह मन्दिर इक सुहंदड़ा, साहिब सज्जण सिरजणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाण धुर दरबार। धुर दरबारी जोड़ अपारा, परमात्म आत्म आप कराईआ। कलिजुग अन्तिम हो उज्यारा, साची धारा आप समझाईआ। वेखणहारा उच्चे टिल्ले पर्बत डूंग्घी गारा, फोल फुलाए थाउँ थाईंआ। हरिजन मेला इक दुआरा , दर दरवाज़ा इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलाए फड़ फड़ बाहींआ। जोत सरूप पुरख अकाल, अक्ल कल आपणी खेल कराइंदा। शब्द सुत गोबिन्द धार, बेपरवाह राह चलाइंदा। पंज तत्त काया चोला सम्बल अखाड़, मन्दिर सुहञ्जणा आप वडियाइंदा। निरगुण वसे शाह सुल्तान, शहिनशाह आपणा आसण लाइंदा। आप बणाया आपणा सच मकान, बाढी नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाइंदा। गोबिन्द मंगया सम्बल नगर, सस्से मिली वड्याईआ। सस्सा सतिगुर साहिब चले संभल संभल, जुग जुग आपणा चरण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सस्सा मुख रखाईआ। सम्बल लग्गा इक्को सस्सा, सतिगुर दए वड्याईआ। गोबिन्द पुरख अकाल गोदी बहि के हस्सा, हस्स हस्स ख़ुशी मनाईआ। तुध बिन तेरा कोए कोई ना जाणे रसा, रसा हथ्थ किसे ना आईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत हेम कुण्ड डूंग्घी धार धसा, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। बिन तेरी किरपा गोबिन्द बणया ना तेरा बच्चा, बचपन रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सस्सा साहिब सदा सुखदाईआ। सस्सा बणया साख्यात, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। प्रभ अबिनाशी दिती दात, मेहर नज़र इक उठाइंदा। बब्बा बल धार वेखे मार झात, झाकी इक्को इक पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। बब्बा कहे बड़ा बलवान, बलधारी इक अख्वाइंदा। बालक बिरध ना कोए जवान, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। बलदा रहे दीपक दो जहान, जोती जाता डगमगाइंदा। बाबल बण के देंदा रहे दान, वस्त आपणी आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। लल्ला कहे प्रभ लेख अपारा, लेखा लिख्त विच ना आईआ। वसणहारा धाम न्यारा, निहचल आपणा आसण लाईआ। गुण
अवगुण तों वसे बाहरा, गुण कथन कहिण ना पाईआ। देवणहारा सच सहारा, टेक आपणी आप तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सतिगुर बल आपणा रख, लेखा दस्से प्रतख, अक्खर अक्खर गंढ्ढ पुआईआ। गोबिन्द कहे प्रभ जिस वेले आवेंगा। की मेरा मेल मिलावेंगा। किस बिध साचा तेल चढ़ावेंगा। बण सज्जण सुहेल, अंग लगावेंगा। धाम नवेल डेरा लावेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण साची खेल खलावेंगा। जोत सरूप हो के आऊँगा। निहकलंक अख्वाऊँगा। गोबिन्द तेरा शब्द रूप वटाऊँगा। सस्सा बब्बा लल्ला वेख वखाऊँगा। तिन्नां विचोला आप बण जाऊँगा। पर्दा उहला जगत रखाऊँगा। पंज तत्त काया माण दवाऊँगा। पप्पा रारा नंना प्रण निभाऊँगा। दो दुलैंकड़े दो जहानां वंड वंडाऊँगा। पूरन हो के पतिपरमेश्वर पारब्रह्म अख्वाऊँगा। त्रबैणी साक सज्जण सैणी सब दा लेखा अन्त मुकाऊँगा। जन भगतां दस्सां साची बहिणी, काया मन्दिर डेरा लाऊँगा। रसना जिह्वा हरि की कथा ना किसे कहिणी, आपणी कहाणी आप सुणाऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा चुक्के पिछला बैणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराऊँगा। सम्बल नहीं मकान कोठा, छप्पर छन्न ना कोए वड्याईआ। पंज तत्त होया परमात्मा जोगा, पूरन रंग रंग विच रमाईआ। निर्मल जोत जगी जोता, जोत जोत रुशनाईआ। शब्द अनाद वज्जे नाल शौका, सतिगुर इक्को नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द कहे मेरी इक्को नगरी, दूजी नज़र कोए ना आईआ। जिस विच रखे हरि जू आप समग्री, वस्त अमोलक इक टिकाईआ। जोती जोत जगे इक्ग्री, इकांत वसे सच्चा माहीआ। नित नवित्त आपणी कथा सुणावे सज्जरी, पिछली कहाणी ना कोए पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी वेखणहारा सब दी सत्हा करे पधरी, ऊँच नीच ना कोए जणाईआ। मेरी पूरी होवे सधरी, सध्धर आपणे नाल मिलाईआ। सम्बल नगर दी होवे कदरी, जिस दर आपणा डेरा लाईआ। दो जहानां विच्चों नज़र आए वक्खरी, प्रभ वक्खरी दए वखाईआ। कोई बणाए ना इट्टां गारा नाल बजरी, उपर छत्त ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्बल देवे माण वड्याईआ। सम्बल बणाया आप, नगर खेड़ा आप वसाइंदा। जिस विच गोबिन्द करे जाप, ढोला इक्को इक गाइंदा। पुरख अकाल बण के माई बाप, साची गोद आप सुहाइंदा। तिस मन्दिर विच ना दिवस ना रात, सूरज चन्द नज़र ना आइंदा। ना पूजा ना पाठ, हवन आहूती ना कोए वखाइंदा। ना भिखारी ना कोई देवणहारा दात, झोली अड्ड ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्बल इक्को इक वखाइंदा। इक्को सम्बल इक्को सतिगुर, इक्को खेड़ा रिहा वखाईआ।
इक्को लेखा वखाए धुर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती शब्दी आपे जुड़, मेल मिलावा बेपरवाहीआ। आपे वड़या साढे तिन्न हथ्थ निक्की जिही कुड़, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द कहे सम्बल अन्दर किस तर्हां वड़ेंगा। साचे पौड़े किस बिध चढ़ेंगा। मेरा पल्लू किस तरां फड़ेंगा। साचा ढोला किवें पढ़ेंगा। ना जीवेंगा ना मरेंगा। किस आपणी तरनी तरेंगा। भय विच कदे ना डरेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी किवें करेंगा। पहलों गोबिन्द लेख लिखावांगा। जोती नूर धरावांगा। शब्दी डंक वजावांगा। सम्बल नगर फेर वसावांगा। काया माटी पोच पोचावांगा। सोच सोच के थान सुहावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कर वखावांगा। सम्बल नगर जिस वेले बणेगा। सुत दुलारा गुर शब्द प्रभ जणेगा। पुरख अकाल आपणा ताणा तणेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इक दो इक तिन्न तिन्न दो इक आपे आप बणेगा। सतिगुर प्यार सदा अनमुल्ल, अनमुलड़ी वस्त जणाइंदा। प्रेम भेंटा साचे फुल्ल, हरि सतिगुर इक्को मंग मंगाइंदा। दूजी वस्त ना एहदे तुल, अतोल अतुल आप जणाइंदा। जो जन चरण प्रीती गया घुल, तिस आपणा आप सर्ब वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान दी इक दस्तार, गुरसिख सिर बन्न्हाए कर प्यार, प्यार बन्धन इक्को पाइंदा।