२३ चेत २०२० बिक्रमी मुनी जी दे नवित्त नूर पुर ज़िला जलन्धर
ईड़ा पिंगल सुखमना, तिन्ने करन पुकार। कवण वेला मिले नाम धना, सतिगुर किरपा करे अपार। निरगुण जोत चढ़ाए सच चन्ना, अन्ध अन्धेर मिटार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि सुणनहार पुकार। सुणे पुकार मोहन मुन, मुन मुनीशर दया कमाइंदा। जीव जंत साध सन्त निरगुण सरगुण जाणे गुण, अवगुण आपणे विच छुपाइंदा। सन्त सुहेले सज्जण चुण, चुण चुण आपणा मेल मिलाइंदा। आत्मक देवे इक धुन, धुन अनादी राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचा वेख वखाइंदा। रसना जिह्वा होया चुप्प, बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। अन्दर वेख अन्धेरा घुप्प, गुरमुख नैण रिहा शरमाईआ। आपणे आप कोलों रिहा पुच्छ, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। कवण कूटे निरगुण दाता बैठा लुक, श्री भगवान आपणा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा बेपरवाहीआ। रसना जिह्वा होई बंद, बत्ती दन्द ना कोए वडियाइंदा। अन्ध अन्धेरा
अन्दर कंध, भाण्डा भरम ना कोए भंनाइंदा। निज आत्म देवे ना कोए अनन्द, जगत रसना रस सर्ब वखाइंदा। बिन सतिगुर पूरे ना मिले परमानंद, दूई द्वैती पर्दा ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाइंदा। रसना जिह्वा ना सके बोल, अनबोलत राग ना कोए जणाइंदा। अबिनाशी करता तोलणहारा पूरा तोल, साचा कंडा नाम हथ्थ उठाइंदा। काया मन्दिर अन्दर डूंग्घी कन्दर जाए मौल, घर विच घर वेख वखाइंदा। देवणहार वस्त अनमोल, अनमुलड़ी दात आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुरत सवाणी आप जगाइंदा। सुरत सवाणी उठ वेख नेत्र खोल्ह, हरि सतिगुर आप जणाईआ। शब्द अगम्म धुन अनाद ब्रह्मा विष्न शिव बोल, श्री भगवान ढोला इक्को गाईआ। निरगुण वसे तेरे कोल, सरगुण पर्दा दए चुकाईआ। पिछला जन्म गया विच अनभोल, अगली सुरती सुरत दए भुआईआ। बजर कपाटी कुण्डा खोल्ह, निज ताकी दए लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुन इक्को इक जणाईआ। त्रिकुटी अन्दर शब्द राग, हरि रागी आप सुणाइंदा। त्रिकुटी अन्दर हरि वैराग, वैरागी धार बणाइंदा। त्रिकुटी अन्दर त्रैगुण माया बुझे आग, अग्नी तत्त ना कोए वखाइंदा। त्रिकुटी अन्दर मेल मिलावा कन्त सुहाग, सुरत सवाणी बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा वेख वखाइंदा। त्रिकुटी रोवे मारे कूक, कूक कूक सुणाईआ। श्री भगवान सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा कूड़ी क्रिया देवे फूक, नाम फुंकारा एका लाईआ। अगली पिछली जन्म कर्म पूरब चुक्के चूक, लहिणा देणा झोली पाईआ। लेखा जाणे ताणा पेटा इक्को सूत, सूत्रधारी वेख वखाईआ। वेख वखाणे पंज तत्त काया कलबूत, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश मन मति बुध बन्धन डेरा ढाहीआ। भेव अभेदा लेखा जाणे चारे कूट, दहि दिशा वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मोन तुट्टे सतिगुर तुट्ठे, दीन दयाला दया कमाइंदा। भगत भगवान सोहे इक्को रुत्ते, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाइंदा। मेल मिलावा अबिनाशी अचुते, चित वित ठगौरी कोए ना पाइंदा। पूरब जन्म कर्म धर्म वरन बरन ज़ात पात लेखा सतिगुर आपे पुछे, गृह मन्दिर फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर इक्को झोली पाइंदा। त्रिकुटी कहे मैं हारांगी। आपणा मुख उग्घाड़ांगी। साचे सन्तां वाजां मारांगी। नेत्र नैण शृंगारांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच लेखा इक विचारांगी। प्रभ हुक्मी हुक्म जणाउदा ए। त्रै त्रै लेखा आप मुकाउदा ए। भरम भुलेखा दूर कढ्ढाउदा ए। मार्ग सौखा इक समझाउदा ए। मौका इक्को इक रखाउदा ए। काया भाण्डा कूड़ी माटी पोच पोचाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, अमृत मेघ इक बरसाउदा ए। त्रिकुटी कहे मैं खुल्हांगी। भगत दुआरे बहि के रुलांगी। कर सेवा फलां फुलांगी। लोकमात कदे ना हुलांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे कंडे साचे तुलांगी। सतिगुर त्रिकुटी आप तुड़ावेगा। बंद ताकी कुण्डी लाहवेगा। बण साकी जाम प्यावेगा। लहिणा देणा बाकी, झोली आप भरावेगा। तन ख़ाकी लेखे लावेगा। पंज तत्त आकी रहिण ना पावेगा। शब्द राकी इक चढ़ावेगा। सुखमन टेडी बंक डेरा ढावेगा। अनरागी राग सुणावेगा। अनहद नाद वजावेगा। अमृत आत्म जाम प्यावेगा। निझर झिरना इक झिरावेगा। बज़र कपाटी तोड़ तुड़ावेगा। जोत निरँजण दीपक डगमगावेगा। आत्म सेजा सोभा पावेगा। सुरती शब्दी मेल मिलावेगा। मूर्त अकाल नज़री आवेगा। दीन दयाल दरस दखावेगा। दस्म दुआरी पन्ध चुकावेगा। बिन सूरज चन्द चमकावेगा। बंद बंद आपणे रंग रंगावेगा। अनन्द इक्को इक दरसावेगा। जगत रंडेपा पन्ध मुकावेगा। भगत बुड़ेपा लेखे लावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक जणावेगा। सुरती कहे करे पुकार, कूक कूक सुणाईआ। मेरा लेखा चुकाए आप निरँकार, आपणा फेरा पाईआ। दोए जोड़ करां निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। रसना जिह्वा जिस दे पिच्छे कीती बंद विच संसार, सो संसारी वेख वखाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म निज मन्दिर करे प्यार, प्रेम प्रीती इक जणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म करे ख़बरदार, बेख़बर ख़बर आप सुणाईआ। ईश जीव दए आधार, जगदीश्र लेखा दए मुकाईआ। सुन्न मुन तों वसया बाहर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुन्न समाध आपणे रंग रंगाईआ। जानणहारा सुन्न समाध, रसना जिह्वा बोल ना कोए बुलाइंदा। जिस रचना रची आदि जुगादि, जुग जुग वेख वखाइंदा। चुप्प कीत्यां देवे आपणी दाद, गाउँदयां इक्को घर वखाइंदा। बिन कन्नां सुणाए नाद, अनाद अनादी नाद वजाइंदा। बिन रसना दए स्वाद, अमृत रस इक वखाइंदा। सो सन्त सो सच्चा साध, जिस जन आपणा मेल मिलाइंदा। लख चुरासी विच्चों काढ, निरगुण निरगुण जोड़ जुड़ाइंदा। लेखे लाए पंज तत्त काया माटी हाड, नाड़ी नाड़ी फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा शब्द आप समझाइंदा। सोहँ शब्द मुनी मुन बोले, श्री भगवान दया कमाईआ। त्रिकुटी त्रैभवण धनी आपे खोल्हे, पर्दा पर्दा दए उठाईआ। सुरती शब्दी आपे मौले, मौला आपणा रंग रंगाईआ। पूरा करे कीता कौले, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। दस्म दुआर वसे कोले, श्री भगवान विछड़ कदे ना जाईआ। वेखणहारा काया पंज तत्त साचे डोले, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच दए जणाईआ। मुनी जी बोलो सोहँ सो, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। दुरमति मैल देवे धो, निर्मल
निर्मल आप कराइंदा। भगत भगवान इक्को रंग जाए हो, दूजा रंग ना कोए वखाइंदा। बिन नेत्रां अन्दर देवे लो, जोत प्रकाश आप कराइंदा। चरणां नाल जो जन जाए छोह, तिस दस्म दुआरी पन्ध मुकाइंदा। आत्म सेजा ढोआ देवे ढो, वस्त अमोलक इक वरताइंदा। हरि की वस्त कोई ना सके खोह, ठग्ग चोर यार नेड़ कोए ना आइंदा। श्री भगवान गुरमुख सज्जण वेखे जो, घट घट आपणा डेरा लाइंदा। अन्तर आत्म रख्या मोह, मुहब्बत इक्को इक वधाइंदा। लख चुरासी रही रो, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाइंदा। दस्म दुआरी लाहे कुण्डा, खिड़की बंद ना कोए कराईआ। सतिगुर नज़री आए सोहणा बांका मुंडा, स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। हथ्थ फड़ाए नाम डण्डा, डंका इक्को इक वजाईआ। मुनी फेर ना होए रंडा, कन्त सुरत सवाणी लए प्रनाईआ। घर बैठयां सैर कराए विच ब्रह्मण्डां, कोटन कोटि खण्ड चरणां हेठ दबाईआ। लहिणा देणा चुक्के जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज रहिण ना पाईआ। बिन बंदगीउँ करया बंदा, बन्दना इक्को घर कराईआ। गीत सुणाया सुहागी छन्दा, सोहँ ढोला करे पढ़ाईआ। लोकीं जानण नेत्रों अन्धा, श्री भगवान निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुनी मुनीशर वेख वखाईआ। उठ मुनी दर साचे लाल, हरि लालन गोद रिहा उठाईआ। अन्दर वेख जलवा जलाल, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। साढे तिन्न हथ्थ तेरी धर्मसाल, सतिगुर पूरा दए सुहाईआ। तेरे नेड़ ना आए काल महाकाल, अन्तिम आपणी गोद उठाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत रिहा जणाईआ। सुणनहार मुरीदां मुर्शद हाल, बेपरवाह फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। त्रिकुटी करे हाहाकार, हौका इक्को नाम भराया। जिंन्हां मिल्या हरि निरँकार, मेरी लोड़ रहे ना राईआ। दस्म दुआर कहे आ मेरे यार, मैं तेरा राह तकाया। बिन भगतां होवां ख्वार, मेरा संग ना कोए रखाया। लख चुरासी सुत्ती पैर पसार, निज नेत्र जाग ना कोए खुल्हाया। मुन रिख मुन ल्या विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप रखाया। जगत मुनी तेरी सिर दी चोटी, चोट नाम नगार लगाईआ। अग्गे वासना रहे ना खोटी, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। निर्मल नूर जगाए साची जोती, मस्तक टिक्का आप लगाईआ। पार कराए विच्चों कोटन कोटी, श्री भगवान हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरी काया पोथी, पत्रा रिहा उलटाईआ। तेरी काया पोथी उलटे पत्रा, पतिपरमेश्वर आप उलटाइंदा। धर्म राए दा चुक्कया ख़तरा, ख़ालस आपणा रंग रंगाइंदा। नौ अठारां कोई ना कर के वखाए नख़रा, नाज़ सब दा ख़ाक मिलाइंदा। प्रेम प्यार दा इक्को कतरा, निझर तेरी धार वहाइंदा।
नाम जणाए बिन लिखयां सत्तरां, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। मुनी मुनी तेरा मोन अपार, अपरम्पर वेख वखाईआ। अन्दरे अन्दरे शब्द जैकार, राग धुन शनवाईआ। चरण चरण चरण निमस्कार, निमख निमख कटाईआ। दासी दास सेवक सेवा करे आप करतार, करता आपणा फेरा पाईआ। बिन नैणां दए दीदार, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। साची करनी रखे हथ्थ, लहिणा हथ्थों हथ्थ चुकाइंदा। प्रगट हो पुरख समरथ, समरथ आपणी कार कमाइंदा। अन्तर अन्तर जाए वस, बाहरों नज़र किसे ना आइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को मार्ग दस्स, साचे राह आप पाइंदा। निरगुण हो के सरगुण गावे जस, सरगुण भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे हथ्थ नाल मिलाए हथ्थ, बिन हथ्थां आपणे कंध उठाइंदा। हथ्थ नाल हथ्थ मिला दस्त, दस्तगीर दया कमाईआ। अट्ठे पहर रखाए मस्त, मस्ती इक्को नाम चढ़ाईआ। लेखा चुक्के कीट हसत, हस्त कीट इक्को नज़री आईआ। हरिसंगत विच ला के जावे शर्त, निरगुण दरस दए वखाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी लोकमात भगतां पिच्छे आए परत, पारब्रह्म प्रभ आपणा फेरा पाईआ। सन्त सुहेले तेरा होण ना देव हर्ज, पिछला हर्जाना झोली देवे पाईआ। चार जन्म दा तेरा कर्ज़, गोरख चेले दए मुकाईआ। कोल वटाले करी अरदास मेरी पूरी होवे ग़रज़, नानक निरगुण अग्गे ध्यान लगाईआ। प्रभ का खेल सदा असचरज, लिखण पढ़न विच ना आईआ। आंढ गवांढ सारे भावें तैनूं रहिण वर्ज, पिच्छे हट ना जाणा प्रभ इक्को सच्चा माहीआ। राग सुणाए बिन ताल तर्ज़, तलवाड़ा हथ्थ ना कोए उठाईआ। वेख बिन सार पासिउँ सिधी होई नरद, पुट्ठी फेर ना कोए कराईआ। हरि का चेला इक्को मर्द, मर्द मर्दाना रूप वटाईआ। नेत्रहीण नेत्र नैणां नाल कटे दर्द, दुखियां दु:ख रिहा वंडाईआ। चार सौ उणंतर साल पिच्छों फेर फोली तेरी फ़रद, फ़र्ज़ आपणा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रिकुटी तेरी वेखे विचारी, बिन कर्मां रोवे ज़ारो ज़ारी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। त्रिकुटी विचारी निक्की बाली, बालक रूप वखाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जिन्हां बणे आप प्रितपाली, तिस दस्म दुआरी सेव कमाइंदा। मिटे रैण अन्धेरी काली, गुर शब्दी साचा चन्द चमकाइंदा। दीन दयाल ठाकर सुआमी निरगुण हो के करे दलाली, वणज वपारा इक्को हट्ट जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आत्म परमात्म परमात्म आत्म नार कन्त कन्त नार सोभावन्त सच सेज सुहाइंदा। इक दो तिन्न तिन्न तिन्न वड्याईआ। दरस दखाए भिन्न भिन्न, भिन्नड़ी रैण वड्याईआ। लेखा चुकाए गिण
गिण, पूरब लहिणा झोली पाईआ। पन्ध मुकाए मिण मिण, आप आपणी सेव कमाईआ। मंग मंगी जिन जिन, आसा सब दी पूर वखाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल वखाए आपणा चिन्न, चिन्ता पिछली दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, घर घर विच कर रुशनाईआ ।
२३ चेत २०२० बिक्रमी प्रकाश सिँघ दे गृह
पिण्ड समरा ज़िला जलन्धर
हरिसंगत बण के सब ने बहिणा, गुरमति मिले वड्याईआ। दर्शन करो आपणे नैणां, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। गुर नानक गोबिन्द मन्नो कहिणा, क्यों बैठे मनों भुलाईआ। आत्म परमात्म लहिणा देणा, जुग जुग वज्जे वधाईआ। सो पुरख निरँजण साक सज्जण सैणा, इक इकल्ला होए सहाईआ। सच दुआरे इकट्ठे रहिणा, दूई नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। हरिसंगत मेला इक घर, घर साचे वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी मिले हरि, गृह मन्दिर फेरा पाईआ। इक दूजे नाल क्यों रहे लड़, मनमति करे लड़ाईआ। गुर शब्द डोरी लओ फड़, मनमती दयो तजाईआ। साचे पौड़े जाओ चढ़, सतिगुर नानक गया समझाईआ। जींवदयां ही जाओ मर, मरनी इक्को इक दरसाईआ। आपणी सुरती शब्द डोरे लओ फड़, मन वासना उठ ना दहि दिश धाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमति इक वखाईआ। गुरमति वेख सज्जण सुहेले, सो सज्जण आप जणाइंदा। आत्म परमात्म जुग जुग मेले, जुग करता आप जणाइंदा। प्रभ दे नाम जपण तों जिहड़े वेहले, ओन्हां झगड़े विच रखाइंदा। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेले, गुरमुख मनमुख दोवें धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोत निरँजण आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म चढ़ाए साचे तेले, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी घर साचे सगन मनाइंदा। कूड़ी क्रिया कलिजुग जीवां झूठी वादी, वाअदे ख़िलाफ़ सर्ब जणाइंदा। जिन्हां दी गोबिन्द गुजरी बणा के गया इक्को दादी, दूजा हिस्सा ना कोए वंडाइंदा। हरिसंगत मेला पारब्रह्म दी सच्ची शादी, गुरमुख सच्चे मेल मिलाइंदा। कोई भेव ना जाणे मुल्लां काजी, पंडत पांधा सार कोए ना पाइंदा। मुरीद मुर्शद वेखे सच्चा हाजी, काया काअबा खोज खुजाइंदा। गृह मन्दिर सुणो साचा नादी, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा । श्री भगवान बणया बाडी, साढे तिन्न हथ्थ काया घड़ वखाइंदा। लेखा चुक्के आंढी गवांढी, दूर नेड़े एका रंग रगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत एका दर वखाइंदा। हरिसंगत
वेखो एका मीता, मित्र प्यारा नज़री आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दी सिफ्त करे गीता, अट्ठ दस दए वड्याईआ। अञ्जील कुरान नाम निधाना जिस दा पीता, मसला हक़ हक़ समझाईआ। खाणी बाणी भेव चुकाए अनडीठा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। सो साहिब सतिगुर घट घट अन्दर वेखणहारा नीता, लख चुरासी अन्दर रिहा समाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम बीता, सदी बीसवीं रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत इक्को राह वखाईआ। हरिसंगत वेखो इक्को राह, हरि हरि जू नज़री आइंदा। जिस दा पैगम्बर पीर सजदा करदे रहे सीस झुका, परवरदिगार आपणी कार कमाइंदा। मुकामे हक़ हक़ रिहा सुहा, हकीकत इक्को इक दृढ़ाइंदा। गुर अवतार जिस मार्ग दित्ते ला, लोकमात राह वखाइंदा। खाणी बाणी बोध अगाध ज्ञान वेद पुराण शास्त्र सिमरत कलम शाही नाल दित्ते लिखा, काग़ज़ आपणा रंग रंगाइंदा। सो साहिब क्यों बैठे भुला, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत साचा दर समझाइंदा। हरिसंगत वेखो दर दरवाज़ा, घर साचे वज्जे वधाईआ। जिस गृह वसे ग़रीब निवाज़ा, तिस मन्दिर मिले वड्याईआ। शाहो भूप वड राजन राजा, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। सचखण्ड दुआरे रच रच काजा, दो जहानां धार बंधाईआ। शब्दी सुत आप निवाजा, मेहर नज़र आप टिकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे दाजा, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, निरगुण नर निरँकार आप कराइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटला, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। जोती शब्दी आपे रला, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। जुग चौकड़ी सच संदेस सति सतिवादी आपणा घल्ला, निष्अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव फड़ाए पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। साचा खेल करता पुरख, हरि करता आप जणाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। जिस जन आत्म करना दरस, सतिगुर पूरा दए कराईआ। जन्म जन्म दी मेटे हरस, पूरब लहिणा झोली पाईआ। जिन्हां उत्ते कीता तरस, तिन्हां आपणी बूझ बुझाईआ। लेखा चुका अर्श फ़र्श, काया कुरा खोज खुजाईआ। अद्धविचकार गुरमुख कोई ना जाए अटक, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार पंच विकारा देवे झटक, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अपार, निरगुण निरगुण निरँकार आप कराइंदा। सचखण्ड निवासी सच ला दरबार, दर दरबारी सोभा पाइंदा। तख्त निवासी हो उज्यार, साचे तख्त आसण लाइंदा। जोत प्रकाश एकँकार, अक्ल कला वडियाइंदा। शब्द अगम्मी साची धार, धार
धार विच्चों जणाइंदा। दो जहानां करे ख़बरदार, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां आप उठाइंदा। लख चुरासी पावे सार, जीव जंत वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। साची करनी रखे हथ्थ, श्री भगवान वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। गुर अवतारां दे वथ, नाम वंडण इक वंडाईआ। साचा मार्ग साहिब दस्स, सृष्ट सबाई दए समझाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, ब्रह्म लेखा दए लगाईआ। मण्डल मण्डप पा रास, गोपी काहन नचाईआ। सदा सुहेला वसे साथ, सगला संग निभाईआ। अगम्म अथाह जणाए गाथ, मंत्र इक्को इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल वखाईआ। जुग जुग खेल हरि भगवन्त, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण महिमा अगणत, भेव कोए ना पाइंदा। एकँकारा मणीआं मंत, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाइंदा । आदि निरँजण सोभावन्त, सचखण्ड साचा आप सुहाइंदा। श्री भगवान नार कन्त, सेज सुहञ्जणी आप हंढ्ढाइंदा। अबिनाशी करता चाढ़्हे रंग बसन्त, उतर कदे ना जाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म लेखा जाण जीव जंत, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग निरगुण सरगुण देंदा रिहा मंत, सिफ्ती सिफ्त नाम दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। जुग चौकड़ी वंडण वंड, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गंढ्ढ पुआईआ। लेखा जाण नव दर नौ खण्ड, नव रस रस भराईआ। सेवा ला सूरज चन्द, तारा मण्डल किरन किरन रुशनाईआ । ढोला सोहला सुणा छन्द, गीत गोबिन्द जणाईआ। आत्म परमात्म दे अनन्द, अनन्द इक्को इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी वेखणहारा, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। रूप धर गुर अवतारा, पीर पैगम्बर खेल खिलाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, जै जैकार अल्हाइंदा। भगत भगवान दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। वेखणहारा वारो वारा, नित नवित्त फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करने योग, युगती आपणे हथ्थ रखाईआ। लख चुरासी पंज तत्त काया कर संजोग, धुर संजोगी मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म सो पुरख निरँजण हँ ब्रह्म देवे नाम चोग, वस्त अमोलक इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता वेख वखाईआ। जुग करता जग वेखणहारा, जुग जुग आपणी धार चलाइंदा। भेव अभेदा गुर अवतारा, पीर पैगम्बर पर्दा लाहइंदा। दीआ बाती कमलापाती कर उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। शब्द अनाद सच्ची धुनकारा, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। काया मन्दिर सच मकान सच्चा गुरदुआरा, सतिगुर साचा सोभा पाइंदा। चौदां लोक हट्ट वणजारा, चौदां तबकां भेव चुकाइंदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। देवणहारा सदा सदा सद जाप, जीवण जुगत जुगत जणाईआ। उतारनहारा कोटन कोटि पाप, दुरमति मैल मैल धुआईआ। सज्जण सैण हरिजन वेखे साक, सगला संग निभाईआ। बज़र कपाटी खोल्ह ताक, दूई द्वैती पर्दा लाहीआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर गंवाईआ । भगत भगवान पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। सेवा करे बण बण दासी दास, माण अभिमान ना कोए जणाईआ। दसदा गया भविक्ख्त वाक, गुर अवतार पीर पैगम्बर कर पढ़ाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अन्तिम सब दी पत लए राख, समरथ पुरख वड्डी वड्याईआ। होए सहाई अनाथां नाथ, दीनन आपणे गले लगाईआ। लेखा जाण पृथ्मी अकाश, गगन मण्डल खोज खुजाईआ। जन भगतां अन्दर करे वास, थान भूमिका इक सुहाईआ। रसना चले पवण स्वास, उणंजा पवण नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाईआ। बेपरवाह खेल अनोखा, भेव कोए ना पाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां कदे ना देवे धोखा, धुर संजोगी मेल मिलाइंदा। पन्ध मुकाए तंग औखा, औखी घाटी आप चढ़ाइंदा। निरगुण सरगुण हो के वेखण आए मौका, मेहरवान फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धारा आपणे हथ्थ रखाइंदा। साची धार हरि निरँकार सो पुरख निरँजण आपणे हथ्थ रखाईआ। हरि पुरख निरँजण खोल्ह कवाड़, करनी करता दया कमाईआ। एकँकारा कर पसार, वेखणहारा चाईं चाईंआ। आदि निरँजण नूर उज्यार, जोत निरँजण घर घर रिहा टिकाईआ। अबिनाशी करता मीत मुरार, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। श्री भगवान सांझा यार, सगला संग निभाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म करे प्यार, आत्म सेजा इक सुहाईआ। शब्दी राग सच्ची धुनकार, बिन रसना जिह्वा गाईआ। बत्ती दन्द ना कोए पुकार, उच्ची कूक ना कोए अल्हाईआ। लेखा जाणे गुप्त ज़ाहर, अन्दर बाहर रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी भेव खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी भेव खोल्हे, खोलणहार अख्वाइंदा। सच तराजू निरगुण तोले, वट्टा धड़ी ना कोए रखाइंदा। भगत दुआरा इक्को खोल्हे, वस्त अमोलक नाम वरताइंदा । भाग लगाए काया चोले, पंज तत्त आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। साची खेल जणाए ख़ालक, परवरदिगार वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि ना कोई निंद्रा ना कोई आलस, अट्ठे पहर सेव कमाईआ। भगत भगवान मार्ग दस्से ख़ालस, ख़ालसा इक्को रूप दरसाईआ। गुर गोबिन्द बणे सालस, गुर शब्दी रूप धराईआ। दूजा करे ना कोए सफ़ारश, हस्ती नज़र किसे ना आईआ। निरगुण वेखणहार इबादत, घर घर बैठा डेरा लाईआ। लेखा जाणे तुलबा तालब, ताअलीम
अज़ीम इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। लेखा जाणे जुग चार, चौकड़ी आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। जगत संदेसा वेद चार, चारे मुख सिफ्त सलाहइंदा। चारे खाणी कर तैयार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाइंदा। चारे बाणी बोल जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैख़री आपे गाइंदा। चारे वरनां दे आधार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वेख वखाइंदा। चारे कुण्ट खेल न्यार, चार यारी रंग रंगाइंदा। चौथे युग हो उज्यार, एका दूआ पन्ध मुकाइंदा। एकँकारा सांझा यार, दूजी कुदरत वंड वंडाइंदा। तीजा नैण खोल्ह किवाड़, अक्ख प्रतख आप जणाइंदा। चौथे घर देवे वाड़, पद इक्को इक समझाइंदा। पंचम मीता मीत मुरार, पंच पंचाइण आप समझाइंदा। छेवें छप्पर दे सहार, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। सतवें सति सतिवादी करे कार, सति पुरख निरँजण राह वखाइंदा। अट्ठवें अट्ठां तत्तां मारे मार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मनमति बुध वंड ना कोए वंडाइंदा। नावें नौ दर खोल्हणहार कवाड़, मेहर नज़र आप टिकाइंदा। दसवें मेला गुरमुख यार, यारी यारां नाल रखाइंदा। सन्त साजण कर प्यार, प्रेम प्रीती तोड़ निभाइंदा। भगत भगवान दे दीदार, ईद दीद चन्द वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग करनी करता आप कराइंदा। चार युग गुर अवतार, करनी लोकमात कराईआ। शब्द संदेसा वारो वार, जुग जुग मात पढ़ाईआ। धुर दा लहिणा धुर दरबार, हरि करता आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह लेखा अगम्म, नज़र किसे ना आइंदा। ना मरे ना पए जम्म, जीवण मरन ना कोए जणाइंदा। जुग चौकड़ी निरगुण हो के करे कम्म, सरगुण आपणे धंदे लाइंदा। लख चुरासी बेड़ा बन्न्ह, आपणे कंध उठाइंदा। तेई अवतारां दे नाम धन, झोली इक्को इक भराइंदा। भगत अठारां मेट जन, जन जन का मेल मिलाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद नूरी जलवा देवे तन, तन ख़ाकी सोभा पाइंदा। नानक निरगुण नाल गया मन्न, गोबिन्द आपणी गोद सुहाइंदा। करे खेल श्री भगवन, पुरख अकाल वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी लोकमात धार, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। साची सिख्या विच संसार, सतिगुर शब्द शब्द जणाईआ। जोग अभ्यास दे अधार, पूजा पाठ करे कुड़माईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती धार, अठसठ तीर्थ कर कुड़माईआ। खाणी बाणी बोध अगाध बण लिखार, कातब लेखा जाणे कलम शाहीआ। सृष्ट सबाई कर प्यार, आत्म परमात्म परमात्म आत्म राह जणाईआ। बण विचोला हरि निरँकार, सोहँ ढोला इक्को गाईआ। नानक तोला अपर अपार, दो जहानां तोल तुलाईआ। सृष्ट सबाई सुत्ती पैर पसार, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। गोबिन्द खड़ग खण्डा कर चमकार, चण्ड प्रचण्ड इक चमकाईआ। दूतां दुष्टां
कर सँघार, सफ़ा सब दी दए उलटाईआ। अमृत बख्श ठंडा ठार, भर प्याला जाम प्याईआ। प्रीती सच सच प्यार, चार वरन गया दृढ़ाईआ। ऊँच नीच ना कोए धार, राउ रंक ना कोए वखाईआ। पुरख अकाल मीत मुरार, सतिगुर इक्को नज़री आईआ। सदा सदा सद दीन दयाल, दीनन रक्षा करे थाउँ थाईंआ। कलिजुग जीव ना हो बेहाल, गुरमति इक्को इक दृढ़ाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, काल नगारा इक वजाईआ। बिन साहिब सतिगुर सारे होण बेहाल, वेले अन्त ना कोए छुडाईआ। इक्को डंका वज्जे दो जहान, दो जहानां वाली आप वजाईआ। शंका रहे ना कोई अञ्ञाण, बुद्धि मिले ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाईआ। भेव अभेदा खोल्हे भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी दे दे दान, साची वस्त आप वरताइंदा। तख्त निवासी धुर फ़रमाण, सच संदेसा सर्ब सुणाइंदा। वेद व्यासा कर ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाइंदा। प्रगट होवे ब्रह्मण गौड़ा पूत सपूता नौजवान, उच्चे टिल्ले पर्बत सोभा पाइंदा। मूसा कहे मेरा मेहरवान, जलवा नूर इक दरसाइंदा। ईसा कहे मेरा रहमान, मेरे पिच्छों रहमत इक कमाइंदा। मुहम्मद कहे वड अमाम, सिर अमामां वेस वटाइंदा। नानक कहे श्री भगवान, निहकलंका नाउँ धराइंदा। गोबिन्द कहे पुरख अकाल, अक्ल कल आपणी धार चलाइंदा। कल कल्की लै अवतार, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। सम्बल वसे धाम न्यार, खेड़ा इक्को इक वडियाइंदा। शब्द डंका वज्जे निरँकार, दो जहानां आप सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव उठ उठ रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। तेई अवतार होण बेदार, नेत्र अक्ख सर्ब खुल्हाइंदा। भगत अठारां करन पुकार, अट्ठ दस भेव ना कोए जणाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद नेत्र वेखण खोल्ह उग्घाड़, चौदां तबक पर्दा लाहइंदा। नानक निरगुण बोल जैकार, जै जैकार आप सुणाइंदा। गोबिन्द कहे पुरख अकाल करे विहार, बिवहारी आपणा फेरा पाइंदा। पूत सपूता रखे नाल, शब्दी सुत संग निभाइंदा। इक सुहाए सच्ची धर्मसाल, जिस गृह आपणा डेरा लाइंदा। निरगुण दीआ बाती कमलापाती आपे बाल, तेल वटी ना कोए जणाइंदा। साची हाटी खोल्ह दुकान, नाम हट्ट इक रखाइंदा। धुर संदेसा दे नौजवान, नौबत आपणे नाम वजाइंदा। कलिजुग कूड़ी क्रिया उठाए नाल, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। निरगुण वेखे मार ध्यान, नेत्र अक्ख ना कोए जणाइंदा। चारों कुण्ट होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। शरअ रोवे जगत शैतान, शरीअत संग ना कोए रखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। सच्ची खेल करे भगवाना, प्रभ आपणी दया कमाईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रधाना, नाम प्रधानगी इक कमाईआ। शाहो भूप वड राज राजाना, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। लेखा जाणे दो जहानां, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। योद्धा
सूर बली बलवाना, बल आपणा आप दरसाईआ। नाम शब्द चिला तीर कमाना, खण्डा खड़ग इक उठाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे मार ध्याना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह प्रभ एका एक, एकँकारा आप अख्वाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी देवे साची टेक, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण निरवैर हो के लए वेख, दूई वंड ना कोए वंडाइंदा। चार वरन राउ रंक ऊँच नीच सृष्ट सबाई करे हेत, आत्म परमात्म आपणा रंग रंगाइंदा। घट घट अन्दर काया मन्दिर सति स्वामी हो के रिहा खेड, खेडणहारा आपणा खेल खलाइंदा। शब्द अगम्म संदेसा रिहा भेज, तन्दी तन्द ना कोए हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी आपणा राह जणाइंदा। जुग चौकड़ी रही उडीक, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। गुर अवतार दस्स के गए तरीक, लेखा लिख्त जगत समझाईआ। प्रगट होवे लाशरीक, परवरदिगार सच्चा शहिनशाहीआ। कलिजुग मेटे अन्धेरा तारीक, निरगुण चन्द करे रुशनाईआ। जन भगतां काया चोली चाढ़्हे रंग मजीठ, लोकमात उतर कदे ना जाईआ। खेल करे आप अनडीठ, अनडिठड़ा रूप धराईआ। प्रगट होवे बीस बीस, पन्द्रां कत्तक वज्जे वधाईआ। जिस दे सिर ते छत्र झुले सीस, दो जहान मिले वड्याईआ। जिस दी सिफ्त करदे राग छतीस, पुराण वेद रहे जस गाईआ। सो साहिब पतित पुनीत, पतित पापी दए तराईआ। कलिजुग कूड़ी मेटे रीत, रीतीवान होए सहाईआ। सृष्ट सबाई मार्ग दस्से ठीक, कूड़ा ठीकर भन्न वखाईआ। आत्म परमात्म सब दी लए जीत, जीव जंत इक्को रंग रंगाईआ। काया मन्दिर अन्दर सच वखाए मन्दिर मसीत, मसला इक्को वार हल्ल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल बेपरवाहीआ । पुरख अकाल अकाल अकाला, अक्ल कला अख्वाइंदा। साहिब सतिगुर दीन दयाला, शब्दी रंग रंगाइंदा। तोड़नहारा जगत जंजाला, तुैगुण माया बन्धन आप कटाइंदा। जन भगतां दस्से राह सुखाला, घर घर विच मेल मिलाइंदा। लेखा जाणे आदि शक्ति नूर ज्वाला, चतुर्भुज श्री भगवान नौजवान रमईया राम कृष्न काहन, ईसा मूसा धार आपणे विच्चों प्रगटाइंदा। नानक लेखा धुर दरबार, गुर गोबिन्द करे जैकार, सृष्ट सबाई लोकमात दे दात, कलिजुग अन्तिम बाहर आप कढ्ढाइंदा। सति धर्म दी इक जमात, लेखा लिखे बिन शाही कलम दवात, धुर दा अंक आपणा आप प्रगटाइंदा । मिटे रैण अन्धेरी रात, सतिजुग साचे मिली दात, अट्ठे पहर रहे प्रभात, आत्म परमात्म जुड़े नात, नाता बिधाता आप जुड़्हाइंदा। गुर गोबिन्द वसे सब दे साथ, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर, शब्दी रूप पंज तत्त ना कोए रखाईआ। बिन पुरख अकाल कोई ना किसे टेके माथ, हरि सतिगुर निहकर्मी निरगुण एका नज़री आईआ। सदा सुहेला इक इकेला, अन्तरजामी, जानणहारा वड वड्याईआ। अगम्म
अथाह जिस दी बाणी, बाणी सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। सचखण्ड दी साची राणी, लोकमात दी इक निशानी, निशाना तीर इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सतिगुर दाता बेपरवाहीआ। साहिब सतिगुर दाता गहर गम्भीर, भेव किसे ना आइंदा। लेखा जाणे पंज तत्त जगत सरीर, ततव तत आप हंढ्ढाइंदा। चोटी चढ़ के बहे अख़ीर, मंज़ल आपणे हथ्थ रखाइंदा। बदलणहार सर्ब तकदीर, तदबीर आपणी आप जणाइंदा। वीह सौ इक्की बिक्रमी पहली चेत सब दे शरअ दे कटे ज़ंजीर, शरीअत विच ना कोए वखाइंदा। गोबिन्द कह के गया पुरख अकाल सब दा पीरन पीर, पुरख अकाल इक्को नज़री आइंदा। सतिनाम सब नूं देवे धीर, नाम सति इक्को घर वखाइंदा। कूड़ी क्रिया कोए ना करे भीड़, अन्दर बाहर रौला कोए ना पाइंदा। जिन्हां सतिगुर देवे अमृत सीर, तिन्हां सतिगुर सांतक सति कराइंदा। बज़र कपाटी देवे चीर, चीरा इक्को नाम लगाइंदा। सति सन्तोखी आवे धीर, जत धीरज झोली पाइंदा। जिस तरां सतिगुर पूरे गुरू ग्रंथ दी इकट्ठी कर के बद्धी बीड़, आपणे नाम बन्धन पाइंदा। कोई ना भुल्ले पीर फ़कीर, शाह पातशाह आप समझाइंदा। नानक निरगुण सचखण्ड चोटी चढ़ के वेखे अख़ीर, कबीर जुलाहा नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, लेखा आपणे हथ्थ वखाइंदा। लेखा हथ्थ रखे निरँकार, निरगुण वड्डा वड वड्याईआ। साचे सन्तो करो विचार, सतिगुर वसे केहड़े थाईंआ। जिस दा मिले सच दीदार, बिन अक्खां नज़री आईआ। रातीं सुत्यां करे प्यार, दिने जागदयां गले लगाईआ। पंजां चोरां करे ख़बरदार, अन्दर लँघण कोए ना पाईआ। नाम खण्डा मारे मार, गोबिन्द गुर गया जणाईआ। गुरसिख कोई ना जाए हार, जित सब दी झोली पाईआ। फ़तह डंका वज्जे विच संसार, पुरख अकाल आप वजाईआ। निहकलंक निरगुण अवतार, किसे जन्मयां ना पिता माईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, घट घट रिहा समाईआ। जिस ने करना ओस दा सच दीदार, दोए जोड़ मंगो प्रभ झोली देवे पाईआ। फड़ बाहों लए उठाल, आपणे गले लगाईआ। जलवा दस्से इक जमाल, ज़हूर इक्को इक रुशनाईआ। सब दा लेखा चुकाए शाह कंगाल, ग़रीब निमाणे कोए ना वंड वंडाईआ। जे किसे नूं कोई दु:ख करे स्वाल, सब दा दुखड़ा दए मिटाईआ। काया मन्दिर अन्दर वखाए सच्ची धर्मसाल, जिस घर गुर सतिगुर बैठा डेरा लाईआ। रौला पाओ ना मिले कोई मिसाल, मिसल सब दी रिहा लिखाईआ। बिन सतिगुर पूरे सारे होण बेहाल, अग्गे मिले ना बेपरवाहीआ। नाता जुड़े नाल काल, राए धर्म बन्न्हे थाउँ थाईंआ। चित्रगुप्त लेखा दए वखाल, बचया कोए रहिण ना पाईआ। लाड़ी मौत मारे शाह कंगाल, दर दर घर घर आपणा फेरा पाईआ। चार कुण्ट जे भज्ज भज्ज लभ्भो हथ्थ ना आवे दीन दयाल, पांधीआं पन्ध ना कोए मुकाईआ।
हो निमाणे कर बेनन्ती मंगो नाम सच्चा धन माल, अतुट ख़ज़ाना झोली देवे पाईआ। गुर गोबिन्द नाल मेले हो कृपाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण दाता पुरख बिधाता जन भगतां रखे उत्तम जाता, आपणी ज़ात ना कोए वखाईआ। भगत जनो सुणो सच्च, हरि साचा सच जणाइंदा। काया माटी भाण्डा कच्च, थिर रहिण ना पाइंदा। मन वासना सारे रहे नच्च, गुरमति गुरमुख विरला झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी आपणी कार कमाइंदा। जुग चौकड़ी कार कमाउदा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। धुर संदेसा आप सुणाउदा, शब्दी शब्द राग अल्हाईआ। भगत भगवान आप मिलाउदा, जुग विछड़े लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी आप कमावेगा। प्रभ परमेश्वर खेल रचावेगा। सन्त सुहेले आप उठावेगा। गुर चेले रंग रंगावेगा। नाम मृदंग इक वजावेगा। ग़रीब निमाणयां दा नंग मिटावेगा। जन भगतां अन्दर लँघ, दरस दिखावेगा। अस्व घोड़े कस तंग, गुर गोबिन्द सूरबीर दो जहान वेख वखावेगा। पंज तत्त किसे नज़र ना आवे गुजरी चन्द, शब्द आपणी धार प्रगटावेगा। हरि का खण्डा तेज़ प्रचण्ड, दो जहानां आप जणावेगा। सृष्ट सबाई होई रंड, कलिजुग अन्त रंडेप मुकावेगा। वेखणहारा नौ खण्ड, सत्तां दीपां चरणां हेठ दबावेगा। गुरमुख गुरसिख जो साची मंगा रहे मंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेख अलेख जणावेगा।
२४ चेत २०२० बिक्रमी गुरदीप सिँघ दे गृह पिण्ड समरा
कर्म कहे मेरी पाई सार, निहकर्मी दया कमाईआ। धर्म कहे मेरा धर्म प्यार, धुर दरबारी आप समझाईआ। वरन कहे मेरा वरन यार, निरगुण बेपरवाहीआ। भगवान कहे मेरा सर्ब आधार, घट घट डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी पा सार, हरिजन मेल मिलाईआ। ऊँचां नीचां वसया बाहर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा रंग वखाईआ। रंग वखाए रंग अनमोल, अनमुलड़ी दया कमाइंदा। नाम वस्त रखे कोल, सदा सदा वरताइंदा। तोलणहारा साचा तोल, तराजू कंडा इक्को इक उठाइंदा। जिस हिरदे हरि जाए मौल, तिस आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच साजण साचे घर बहाइंदा।