पुस्तकालयभाग १४

२४ चेत २०२० बिक्रमी उजागर सिँघ दे गृह पिण्ड सरीं

श्री भगवान सच नरेश, शाह पातशाह शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। इकावन बावन बण दरवेश, बैठे सीस झुकाईआ। निरगुण साहिब रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। सचखण्ड वसे साचे देस, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी जाणे लेख, गुर अवतार दए वड्याईआ। पीर पैगम्बर तेरा भेख, राग शब्द धुन शनवाईआ। निरगुण सरगुण करें हेत, बेपरवाह तेरी वड वड्याईआ। दो जहानां खेलें खेड, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। शाह पातशाह सच सुल्तान, महिमां अकथ कथ्थी ना जाईआ। दर दरवेश कोटन कोटि खड़े महान, नेत्र नैणां नीर रहे वहाईआ। ख़ाली झोली मंगण दान, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। किरपा कर श्री भगवान, तेरे हथ्थ सर्ब वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बाल निधान, छोटे बाले इक्को आस रखाईआ। तेरा लेखा जीव जहान, लख चुरासी तेरी कुड़माईआ। पंज तत्त तेरा खेल महान, त्रैगुण तेरा रंग वटाईआ। परमात्म आत्म तेरा निशान, ब्रह्म तेरा रूप दरसाईआ। तेरा जस सच्चा गाण, अनहद नाद रागी राग अल्हाईआ। तेरा प्रेम साचा झिरना अमृत पीण खाण, अंमिउँ रस इक्को नज़री आईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी सति सतिवादी सच्चा काहन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मिले वड्याईआ। शहिनशाह प्रभ खेल बेअन्त, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। आदि जुगादि साहिब भगवन्त, भगवन तेरी सच सरनाईआ। कोटन कोटि सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गा गा थक्के सन्त, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। सेज हंढ्ढा हंढ्ढा थक्के नार कन्त, आत्म परमात्म साची सुहञ्जणी रुत्त वखाईआ। जोत प्रकाश पुरख अबिनाश लख चुरासी जीव जंत, घट घट तेरा नूर रुशनाईआ। दर दरवेश नर नरेश गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे मंगत, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार नाम वड्याईआ। शहिनशाह तेरा सच महल्ला, सचखण्ड इक्को नज़री आइंदा। सदा वसे इक इकल्ला, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। निरगुण हो फड़ाया पल्ला, सरगुण तेरा राह तकाइंदा। दीपक जोत आपे बला, प्रकाश प्रकाश विच्चों प्रगटाइंदा। सच संदेस बोध अगाध आदि जुगादि जुग जुग घल्ला, गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। शाह पातशाह तेरा खेल अपारा, गतमित कहिण कोए ना पाईआ। सो पुरख निरँजण तेरा धाम न्यारा, हरि पुरख निरँजण तेरी बेपरवाहीआ। एकँकार तेरा सच पसारा, आदि निरँजण तेरा नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करते तेरा सहारा, श्री भगवान तेरा इक्को रंग नज़री आईआ। पारब्रह्म तेरा खेल

न्यारा, ब्रह्म तेरी अंस लख चुरासी सरबंस, सहँस सहँसा खेल खलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव जणाईआ। शहिनशाह सुल्तान सच भूप, भूपत तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा दिसे कोई रंग ना रूप, चक्र चिन्न ना कोए जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तैनूं कहिन्दे गए सति सरूप, सति सतिवादी सति पुरख निरँजण इक अख्वाईआ। वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा वेख वखाईआ। सच सुहञ्जणी सदा सुहाए रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। भाग लगा काया बुत्त, पंज तत्त दएं वड्याईआ। आपणा नाउँ रख अबिनाशी अचुत, चेतन आपणी धार जणाईआ। भगत भगवान आपणी गोदी चुक्क, जुग जुग साची सेव कमाईआ। कलिजुग अन्तिम निरगुण धारों उठ, नर निरँकार निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले वेखणहारा साचे सुत, पिता पुरख अकाल फेरा पाईआ। जुग जन्म जो बैठे रुट्ठ, हरि सतिगुर रुठयां लए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरी आसा सर्ब कराईआ। शहिनशाह हरि मीत प्यारा, मित्र इक्को इक अख्वाइंदा। लेखा चुकाए गुर अवतारा, सतिगुर आपणा वेस वटाइंदा। पीर पैगम्बर दे सहारा, परवरदिगार आपणी उंगले लाइंदा। भगत भगवान कर प्यारा, प्रेम प्रीती इक जणाइंदा। जुग चौकड़ी पार किनारा, नईया इक्को नाम समझाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणी कार कमाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी कीता खेल न्यारा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान सिफ्त सालाहइंदा। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण दाता पुरख बिधाता जोती जाता लै अवतारा, अवतारी आपणा भेव चुकाइंदा। काग़द कलम ना लिखणहारा, लेखा लिख ना कोए समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपणा पर्दा देवे लाह, सो साहिब वड्डी वड्याईआ। हँ ब्रह्म दए समझा, आत्म परमात्म वेख वखाईआ। सच संदेसा इक्को ढोला दए जणा, नाम निधान इक दृढ़ाईआ। जन भगतां हौला भार दए करा, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। साचा मन्दिर दए वखा, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। काया मन्दिर अन्दर सच महल्ले दरस दए दिखा, आत्म दरसी आपणी दया कमाईआ। जन्म कर्म दी हरस दए मिटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा सब दा झोली पाईआ। जुग जन्म दा लेखा चुक्के, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। आवण जावण पैंडा मुक्के, लख चुरासी फंद कटाइंदा। गुरमुख बूटा कदे ना सुक्के, सतिगुर साचा अमृत सिंच हरा कराइंदा। साढे तिन्न हथ्थ अन्दर निरगुण सरगुण कदे ना लुक्के, भेव अभेदा आप खुलाइंदा। दीन दयाल ठाकर सुआमी जन भगतां कोलों सदा पुच्छे, नित नवित्त फेरा पाइंदा। प्रभ दर्शन दे जो जन भुक्खे, तिन्हां निज नेत्र दरस कराइंदा। कूड़ी क्रिया कूड़ कुड़यारे कुत्ते, कूकर शूकर जून भुआइंदा। ख़ाली करे काया

ठूठे, वस्त सच ना कोए टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन वेखे जुग जुग, हरि करता वड वड्याईआ। लहिणा देणा चुकाए लुक लुक, काया मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। सेवा करे साहिब सुल्तान उठ उठ, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। शाह पातशाह शहिनशाह जाए तुठ, अतुल भण्डार आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे करतार, हरि करता खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी बीते चार, कोटन कोटि काल पन्ध मुकाइंदा। राह तक्कण गुर अवतार, पीर पैगम्बर ध्यान लगाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन पुकार, गीता ज्ञान कूक कूक सुणाइंदा। अञ्जील कुरान धाहां रहे मार, निउँ निउँ सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। गुर गुर करे खेल अपार, हरि करता कार कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो तैयार, त्रैगुण अतीता वेस वटाइंदा। ठांडा सीता एकँकार, अक्ल कल आपणी खेल खलाइंदा। मन्दिर मसीतां वसया बाहर, शिवदुआले मट्ठ नज़र किसे ना आइंदा। बैठा रहे अतीता सच सिरजणहार, घर घर आपणा मेल मिलाइंदा। चलाए रीता अगम्म अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणी खेल खलाइंदा। कलिजुग अन्तिम पावे सार, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट खोज खुजाइंदा। सृष्ट सबाई जीव जंत कर्म धर्म गए हार, सच सुच्च ना कोए रखाइंदा। जूठ झूठ जगत प्यार, आसा तृष्ना माया ममता हउमे हंगता गढ़ सर्ब वखाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर घर झक्ख रहे मार, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। नारी पुरुष ना कोए प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। भेव अभेदा खोल्हण आया, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। वेखणहारा त्रैगुण माया, त्रै लोकां बन्धन पाईआ। हरि का रूप सति सरूप कलिजुग जीव किसे नज़र ना आया, दोए लोचण बैठे बंद कराईआ। निज नेत्र ना किसे खुल्हाया, सतिगुर सच ना मिली सरनाईआ । रसना जिह्वा पढ़ पढ़ जगत सुणाया, जगजीवण दाता घर मिल्या ना सच्चा माहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सजदा हक़ ना किसे कराया, हकीकत हक़ ना कोए वखाईआ। लाशरीक ना मेल मिलाया, शिरकत सके ना कोए मिटाईआ। महिबूब मुहब्बत ना कोए तोड़ निभाया, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। आत्म परमात्म सोहला ढोला काया, मन्दिर अन्दर किसे ना गाया, गीत गोबिन्द ना कोए अल्हाईआ। श्री भगवान दूर दुराडा नेरन नेरा दो जहानां वेख वखाया, ब्रह्मण्ड खण्ड भेव अभेद जणाईआ। चार कुण्ट कलिजुग अन्तिम भेख पखण्ड डौरु डंका रिहा वजाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। चारों कुण्ट डौरु डंक, कलिजुग रिहा वजाईआ। ना कोई राउ ना कोई रंक, शाह कंगाल दोवें देण दुहाईआ। ना कोई साध ना कोई सन्त, सति सरूप

ना कोए समाईआ। ना कोई नार ना कोई कन्त, सेज सुहञ्जणी ना कोए हंढ्ढाईआ। ना कोई मन ना कोई मंत, मंत्र नाम ना कोए जणाईआ। घर घर बणया गढ़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म नज़र किसे ना आईआ। कलिजुग माया पाई बेअन्त, जीव जंत करन लड़ाईआ। भेव ना जाणे कोई पंडत, बोध अगाध ना कोए समझाईआ। सृष्ट सबाई होई नंगत, नाम ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरवैर वेखणहारा थाउँ थाईंआ। वेखणहारा थान थनंतर, सचखण्ड निवासी खेल खलाइंदा। कलिजुग अन्तिम लग्गी बसन्तर, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। फिरी दरोही गगन गगनंतर, विष्न ब्रह्मा शिव कुरलाइंदा। करोड़ तेतीसा कोई ना फुरे मंत्र, इष्ट देव ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे वेख वखाइंदा। वेखणहार हरि गोपाल, गोबिन्द वड वड्याईआ। सृष्ट सबाई होई बेहाल, बिहबल हो के रोवे दए दुहाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, काल नगारा रिहा वजाईआ। सच दिसे ना कोई धर्मसाल, धर्म दुआरा नज़र ना कोए वखाईआ। शरअ शरीअत होई शैतान, गृह गृह करे लड़ाईआ। दीन मज़्हब भुल्लया भगवान, भगती भगत ना कोए कमाईआ। हरकत होई बे ईमान, शिरकत करे सर्ब लोकाईआ। चारों कुण्ट कूड़ तुफान, आपणा बल रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सदी बीसवीं होए हैरान, हरि जू की की खेल वरताईआ। जीव जंत बणे सर्ब अञ्ञाण, मन वासना होई हल्काईआ। बुद्धि रही ना कोए सुजान, चतुर सुघड़ ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा इक अख्वाईआ। वेखणहारा वेखे आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी जिस दस्सया जाप, गुर अवतार जगत पढ़ाइंदा। पीर पैगम्बर थापण थाप, कलमा नबी रसूल जणाइंदा। परवरदिगार पाकी पाक, पुनीत इक्को इक अख्वाइंदा। कलिजुग अन्तिम आत्म परमात्म सब दा तुटा साक, नाता बिधाता ना कोए जुड़ाइंदा। कूड़ी क्रिया छानण ख़ाक, नाम लाल अमोलक हथ्थ किसे ना आइंदा। झगड़ा प्या ज़ात पात, आत्म ब्रह्म वेख कोए ना पाइंदा। काया मन्दिर कोए ना सके झाक, बंद कवाड़ी कुण्डा कोए ना लाहइंदा। कूड़ी क्रिया विके हाट, सौदा सच नज़र किसे ना आइंदा। लहिणा देणा मुक्के ना हथ्थो हाथ, लख चुरासी गेड़ा सर्ब भुआइंदा। बिन भगतां प्रभ मिले ना पुरख समराथ, मेहर नज़र ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग क्रिया वेख वखाइंदा। कलिजुग क्रिया वेख भगवान, मेहर नज़र उठाईआ। प्रगट हो सूरबीर बलवान, बल आपणा आप धराईआ। शब्द अगम्म इक निशान, दो जहानां दए वखाईआ। लोकमात कर प्रधान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सन्त सुहेले भगत भगवन्त कर पहचान, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। आत्म दरसी

देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। नज़री आए इक्को काहन, लख चुरासी गोपी रिहा हंढ्ढाईआ। शाह पातशाह राज राजान, शहिनशाह आपणी खेल खलाईआ। जोती जाता नूर महान, जलवा नूर नूर रुशनाईआ। शब्दी नाद सच्ची धुन्कान, आत्मक इक्को राग अल्हाईआ। मन्दिर वखाए सच मकान, काया काअबा इक्को नज़री आईआ। दो दो आबा खेल महान, अमृत इक्को जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे बेपरवाहीआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया वेख हट्ट, श्री भगवान वेस वटाइंदा। निहकलंक हो प्रगट, जोती जोत डगमगाइंदा। शब्द अगम्म चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। सति सतिवादी मार्ग दस्स, जन भगतां राह वखाइंदा। हिरदे अन्दर आपे वस, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। निझर झिरना देवे रस, अमृत मेघ बरसाइंदा। सुरती शब्दी करे इकट्ठ, मिलणी जगदीश आप कराइंदा। जन भगतां माला लए रट, रट्टा अगला पिछला आप मुकाइंदा। वस्त अमोलक काया गोलक आपे घत्त, ख़ज़ाना इक्को वार भराइंदा। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत, रती रत आप जणाइंदा। देवणहारा ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या आप पढ़ाइंदा। सतिजुग साचा मार्ग आत्म परमात्म गाए जस, सिफ्त सालाही सिफ्त सालाहइंदा। गुरू चेला इक्को घर जाण वस, दूजा मन्दिर नज़र कोए ना आइंदा। प्रेम प्रीती अन्दर जाइण ढट्ठ, हँकार विकार ना कोए जणाइंदा । सर सरोवर इक्को नुहावण तट्ट, किनारा अवर ना कोए वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां वेख वखाइंदा। जन भगतां वेखे मेहरवान, मिहबान बीदो वड्डी वड्याईआ। पंज तत्त तत्त कर परवान, ततव तत नाम जणाईआ। मन वासना मेट शैतान, बुध मति एका रंग रंगाईआ। चौदां लोक चौदां तबक पन्ध मुकाए श्री भगवान, सबक इक्को इक जणाईआ। रमज़ नाल रमज़ मिलाए इशारे नाल इशारा रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त साजण वेख वखाईआ। सन्त साजण वेखे नेत्र खोल्ह, बिन अक्खां मेल मिलाइंदा। शब्द अगम्म वजाए ढोल, सोई सुरती आप उठाइंदा। बज़र कपाटी कुण्डा देवे खोल्ह, साची ताकी पर्दा लाहइंदा। अट्ठे पहर वसे कोल, दिवस रैण आपणा रंग रंगाइंदा। हौली हौली रिहा बोल, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। आत्म सेजा करे चोहल, सेज सेहंजणी सोभा पाइंदा। हरि का भेव कोई ना जाणे पंडत पांधा रौल, ग्रंथी पन्थी सार ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी करता आप कराइंदा। करनी करता करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। कल कल्की लै अवतार, कल कलेश दए मिटाईआ। दस दस्मेशा मीत मुरार, पुरख अकाला गोद सुहाईआ। बण विचोला सिरजणहार, निरगुण साची सेव कमाईआ। सम्बल वसे धाम न्यार, धर्म दुआरा इक वड्याईआ। नाम अगम्म

बोल जैकार, जै जैकार रिहा सुणाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया करे पार, सतिजुग साचा राह वखाईआ। चारे वरनां इक आधार, बरन अठारां बन्धन पाईआ। इक्को नाम इक जैकार, इक्को ढोला रिहा सुणाईआ। इक्को मन्दिर इक दुआर, गुरुदुआर इक दृढ़ाईआ। एको इष्ट देव निरँकार, हवन पवन इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलिजुग अन्त श्री भगवन्त, हरि सज्जण मेल मिलाईआ। मेल मिलावा गुरमुख सज्जण, हरि सतिगुर आप कराइंदा। चरण धूढ़ कराए निर्मल मजन, दुरमति मैल धुआइंदा। नव दुआरे पार हद्दन, सच हदूद इक वखाइंदा। गढ़ हँकारी भाण्डे भज्जण, प्रेम प्रीती इक वडियाइंदा। गुरमुख गुर गुर चेले दोवें नच्चण, रंग महल्ल सोभा पाइंदा। प्रेम प्यार दे साचे बचन, बोध अगाध कथा सुणाइंदा। साची रीती अन्दर हस्सण, सोहँ हँसा इक्को राग अल्हाइंदा। पुरख अकाल दे चरणां विच वसण, दूजा घर नज़र ना आइंदा। सरन सरनाई साची ढट्ठण, धूढ़ी टिक्का मस्तक ख़ाक रमाइंदा। कोटन कोटि जीव जंत जुग चौकड़ी प्रभ मिलण दा करदे रहे जतन, नेत्र नैण सर्ब ध्यान लगाइंदा। बिन सतिगुर किरपा किसे ना मिल्या पिछला वतन, विछड़या यार ना कोए मिलाइंदा। दीन दयाल ठाकर स्वामी कलिजुग अन्तिम जन भगतां पत आया रखण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। लख चुरासी विच्चों विरोले मक्खण, नाम मधाणा इक्को पाइंदा। लोकमात विच्चों कढ्ढ सचखण्ड दुआरे आया ढकण, निरगुण आपणा पर्दा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप मिलाइंदा। भगत मिलावा एकँकार, भगवान दए वड्याईआ। साचा दाअवा विच संसार, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। जिस दा नावां लाए आप करतार, तिस दा लेखा सके ना कोए मिटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कार, जन भगत तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण नैण उग्घाड़, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल, सर्ब घट वासी पुरख अबिनाशी जन भगतां करे प्यार, परम पुरख आपणी प्रीती आप निभाईआ। चलो रल के सारे करीए दीदार, मिले दिलदार सच्चा माहीआ। जिस नूं दस्सदे आए सांझा यार, सगला संग निभाईआ। सो साहिब सिरजणहार, सिर सिर रिज़क सबाईआ। कलिजुग अन्त लै अवतार, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। सम्बल बैठा चौंकड़ा मार, नज़र किसे ना आईआ। औकड़ पए सर्ब संसार, ओड़क होए ना कोए सहाईआ। रोकड़ रहे ना नकद उधार, ख़ाली हट्ट रिहा कराईआ। बरदे बणीए चल ग़ुलाम, सजदा सीस झुकाईआ। परवरदिगार इक अमाम, नूर नुराना नज़री आईआ। जिस दी सच्ची सच कलाम, सोहला सच सच जणाईआ। जिस दा आदि जुगादि खेल तमाम, सो जन भगतां तमां रिहा मिटाईआ। दर दरवेश बणो करो सलाम, समां सब नूं रिहा जगाईआ। हमां तुमां ना सके पहचान, सो पहचाने जिस आपणी अक्ख खुल्हाईआ। आदि

जुगादि साहिब सतिगुर सो पुरख निरँजण हँ ब्रह्म देवणहारा दान विष्नूं भगवान, जग रीता जग करता जग हरता जग जीवण दाता इक अनेक हर घट वेख, भगत भगवान दे टेक, टिक्का मस्तक इक्को नाम लगाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती शब्दी धरया भेख, जोत शब्द दोवें नज़र ना आईआ।