२४ चेत २०२० बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे गृह जंडयाला
आपणा आपणा दस्सो हाल, हरिसंगत रिहा जणाईआ। सब दा पूरा करे स्वाल, बिन नेत्रां वेख वखाईआ। अग्गे पिच्छे दो जहान दा दए अहिवाल, लोक परलोक ब्रह्मण्ड खण्ड भेव खुल्हाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर चलणहारा नाल नाल, गृह गृह मन्दिर काया खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाईआ। हरिसंगत जो कहिणा कहे, गुर सतिगुर मंग मंगाइंदा। दर आया जो लहिणा लैणा लए, अनमुलड़ी दात झोली पाइंदा। हरि सरनाई जिस बहिणा जाए बहि, सच सिँघासण इक वखाइंदा। नाता तोड़े त्रैगुण त्रै, त्रैगुण अतीता आपणा रंग रंगाइंदा। लेखा चुक्के तूं मैं, पारब्रह्म प्रभ इक्को नज़री आइंदा। अमृत धार वहाए साची नैं, झिरना निझर इक झिराइंदा । मनमति मरो ना खहि खहि, गुरमति इक्को इक दृढ़ाइंदा। कलिजुग झूठा बुरज जाणा ढह, थिर नज़र कोए ना आइंदा। लख चुरासी जाणा गहि, बण किरसाणा आपणी कार कमाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल दी इक्को होणी जै, गोबिन्द सूरा फ़तिह डंका इक वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीसवीं सदी सब नूं आप उठाइंदा। हरिसंगत जो कहिणा दस्स, दीदा दानिस्ता रिहा जणाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर गाउँदे रहे जस, सो आपणा नाद सुणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दे वस, खाणी बाणी जिस दी धार अख्वाईआ। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड जिस दी साया हेठ रहे वस, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे ध्यान लगाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी एकँकार इक समरथ, समरथ आपणी कार कमाईआ। लख चुरासी घट घट अन्दर वेखे नट्ठ, दूर दुराडा नेरन नेरा आपणा फेरा पाईआ। लेखा जाणे गुरदर मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले तीर्थ तट्ट, तट किनार वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। हरिसंगत दस्सो आपणी गल्ल, सिधी बोली विच समझाईआ। किसे दा रहिण ना देवे वल छल, अछल छल धारी आपणा फेरा पाईआ। सब दी काया अन्दर जोती बैठा मल, निरगुण आपणा आसण लाईआ। दीपक दीआ हो के रिहा बल, तेल बाती ना कोए रखाईआ। अमृत सरोवर भर के बैठा जल, अमृत जाम हथ्थ रखाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल, महिफ़ल
आपणी इक्को सुणाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां साधां सन्तां जीवां जंतां आदि अन्ता स्वाल सब दे करदा रिहा हल्ल, आपणा अहवाल ना किसे समझाईआ। जो जन दूर दुराडे नेड़े आए चल, तिन्हां सच चलितर दए वखाईआ। पिच्छों कोई ना कहे गल, कल वेला गया हथ्थ ना आईआ। श्री भगवान वाली दो जहान, कलिजुग वड़या डूंग्घी झल्ल, नौ खण्ड सत्त दीप छिन्न भंगर वेख वखाईआ। काया माटी वेखणहारा पोची पाची खल्ल, ख़ाल ख़लक ख़ालक ख़ालक ख़लक आपणी धार बंधाईआ। कोटन कोटि अरबन अरब पदमन पदर गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा दल, शब्दी शब्द इक्को हुक्म मनाईआ। कलिजुग कूड़ जवानी परछावां रिहा ढल, बुड़ेपा सब दे सिर ते छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड वड्याईआ। हरिसंगत कोई दयो संदेसा, सुणनहार प्रभ आया। करे खेल हरि नर नरेशा, निरगुण जोत जोत रुशनाया। वसणहारा सचखण्ड साचे देसा, लोकमात आपणी धार जणाया। सेवा लाए ब्रह्मा विष्न महेषा गणपति गणेशा, गिरवर गिरधार आपणी धार इक बंधाया। जुग चौकड़ी जिस दा लेखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। हरिसंगत कोई दस्सो गीत, गीत गोबिन्द मंग मंगाइंदा। पुरख अकाल दी इक्को रीत, रीतीवान वेख वखाइंदा। पीर पैगम्बर गुर अवतार वेखण बैठा इक अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच आपणा खेल खलाइंदा। सदा सुहेला इक इकेला धर्म दुआरा रखे ठंडा सीत, अग्नी तत्त ना कोए जलाइंदा। एका नाम निधाना श्री भगवाना सोहला ढोला गाए गीत, गहर गम्भीर इक्को रंग रंगाइंदा। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी शब्द अनादी सति जणाए सति प्रीत, प्रीतीवान राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। हरिसंगत खोल्हो आपणी ज़बान, बेज़बां रिहा समझाईआ। देवणहारा शब्द धुर कलाम, कलमा नबी रसूल सुणाईआ। परवरदिगार इक अमाम, मेहरवान फेरा पाईआ। जिस दा लेखा ना जाणे कोई तमाम, तमां विच सर्ब लोकाईआ। पीर पैगम्बर बरदे बणे ग़ुलाम, ईसा मूसा मुहम्मद बैठे सीस झुकाईआ। सजदा करन नाल सलाम, अलैकम आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। हरिसंगत खोल्हो अक्ख, कलिजुग आख़र आप जणाइंदा। पतिपरमेश्वर निहकलंक निरगुण स्वामी प्रगट होया प्रतख, पर्दा उहला ना कोए रखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लख चुरासी भाण्डे करे सक्ख, भरया कोए नज़र ना आइंदा। जीवां जंतां साधां सन्तां आत्म परमात्म परम पुरख परमेश्वर इक्को मार्ग देवे दस्स, दहि दिशा वेख वखाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाए हस्स हस्स, सोहँ हँसा इक्को राग अल्हाइंदा। अमृत आत्म निझर झिरना सच झिराए रस, रसक रसक आपणी
बूँद इक टपकाइंदा। लहिणा देणा चुकाए तत्त अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध बबेक कोए रहिण ना पाइंदा। नौ दुआरे दूई द्वैती पर्दा देवे कट, माया ममता हउमे हंगता गढ़ तुड़ाइंदा। दसवें घर कर जोत प्रकाश, प्रकाश आपणी कल वखाइंदा। मेल मिलावा पुरख अबिनाश, सेवा करे बण बण दासी दास, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कराइंदा। हरिसंगत खोल्हो आपणा भेत, अनभव आपणी धार जणाइंदा। जिस दा मंगो साचा हेत, सो साहिब वेख वखाइंदा। जिस दे पिच्छे गुर अर्जण सीस पुआई रेत, सो सतिगुर आपणी कार कमाइंदा। जिस दे पिच्छे गोबिन्द बच्चे झूझे खेत, रण भूमी रंग रंगाइंदा। जिस दे पिच्छे दब्बे नींहां हेठ, सो महल अटल इक रुशनाइंदा। जिस दे पिच्छे सत्थर सूलां माणी सेज, सो नाम ख़ंज़र इक्को इक चमकाइंदा। दो जहान श्री भगवान नौजवान मर्द मर्दान शब्द स्नेहुड़ा रिहा भेज, लिख लिख पाती हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। जोती नूर चमके तेज, दमक इक्को इक रखाइंदा। जिस दे हुक्मे अन्दर नानक हथ्थ खूंडी मोढे धरया खेस, सो दो जहानां ख़ालस रूप वटाइंदा। कलिजुग अन्तिम लग्गण ना देवे ठेस, ठोकर आपणे नाम लगाइंदा। जिन्हां रखे चरणां हेठ, तिन्हां आपणा रंग चढ़ाइंदा। रातीं सुत्यां खोल्हे भेत, दिने जागदयां पर्दा लाहइंदा। गुरमुखां विच बालक रूप हो के रिहा खेड, वडा छोटा भेव ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणा राह चलाइंदा। हरिसंगत दस्सो साचा गुण, गहर गम्भीर पुच्छ पुछाईआ। दूर दुराडिउँ आए सुण, जंडयाले आया बेपरवाहीआ। गुरमुख विरले विरले रिहा चुण, जिन्हां आपणी बूझ बुझाईआ। अन्तर आत्म देवे धुन, राग अनरागी आप सुणाईआ। सुरती शब्द मेल मिलाए फुन, जोग अभ्यास ना कोए कराईआ। साहमणे बैठा वेखो हुण, पिच्छे नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बे पर्दा हो के आपणा पर्दा रिहा लाहीआ। वेखो संगत लथ्था पर्दा, सो पुरख निरँजण खेल कराइंदा। जेठ महीने शाह सुल्तानां दी छाती उत्ते चढ़दा, निरभउ भय ना कोए जणाइंदा। चार कुण्ट नौ खण्ड पृथ्मी अग्गे कोई ना अड़दा, मूँह दे भार सुटाइंदा। लख चुरासी जीव जंत सड़दा, निरगुण अग्नी अग्ग लगाइंदा। गुरमुख विरला गोबिन्द गोबिन्द करदा, नेत्र नैण ध्यान लगाइंदा। पीर पैगम्बर होए बरदा, दर दर घर घर सीस झुकाइंदा। सब दी पुठी होए नरदा, सारपाश आपणी वंड वंडाइंदा। लेखा जाणे लख चुरासी घर घर दा, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। वेखो खेल नरायण नर हरि दा, निहकलंक आपणी कल प्रगटाइंदा। लेखा जाणे जल थल दा, महीअल आपणा रंग रंगाइंदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले आपे मलदा, पर्बत चोटी खोज खुजाइंदा। लेखा चुकाए डूंग्घी डल दा, साढे तिन्न हथ्थ काया
मन्दिर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल निरगुण हरि, सरगुण भेव कोए ना पाइंदा। हरिसंगत उच्ची बोलो कूक कूक, दो जहान सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम चुक्के चूक, चौकन्ने सब नूं रिहा कराईआ। गूढ़ी नींदे कोई ना सोवे घूक, आलस निंद्रा सब दा दए मिटाईआ। माया ममता जूठ झूठ देवे फूक, नाम फुंकारा इक्को लाईआ। भगत भगवान मार्ग लाए ताणा पेटा इक्को सूत, सूत्रधारी आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भुख्यां झोली पाए पूत, पुत्त पोतरे गंढ्ढ पुआईआ। हरिसंगत हरि साचा मेला, मिलणी जगदीश कराइंदा। एका घर नज़री आए गुरु गुर चेला, चेला गुर इक्को बन्धन पाइंदा। निरगुण निरवैर पारब्रह्म पुरख परमेश्वर वसे इक इकेला, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी जोती जाता डगमगाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपणे हथ्थ रखे आपणा वेला, वार थित ना किसे समझाइंदा। पारब्रह्म प्रभ अचरज खेल आपे खेला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणा रूप वटाइंदा। हरिसंगत वेख कल काती, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। सदी बीसवीं अन्धेरी रातीं, चन्द चौधवीं ना कोए चमकाईआ। दीन मज़्हब झगड़ा प्या जमाती, निरगुण धार ना कोए समझाईआ। शाह सुल्तान भेव ना जानण बंदा ख़ाकी, ख़ालक ख़लक पर्दा सके ना कोए उठाईआ। मन हँकारी होया आकी, बुद्धि चले ना कोए चतुराईआ। धरत मात नेत्र रोवे दोहथ्थड़ीं पिटे छाती, प्रभ अग्गे हाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन होए ना कोए सहाईआ। धरत धवल धरन मारे नाअरा, उच्ची कूक कूक सुणाया। तुध बिन करे ना कोई प्यारा, दुखियां दु:ख दर्द वधाया। नेत्र रोवे ज़ारो ज़ारा, गल हन्झूआं हार परोया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कलिजुग वेला अन्तिम आया। हरि धरनी आप समझाइंदा। श्री भगवान दया कमाइंदा। भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। अछल अछेदा वेस वटाइंदा। राह सिध्धा मार्ग लाइंदा। नौ निधां पन्ध मुकाइंदा। अठारां सिधां झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप रचाइंदा। साचा खेल आप रचावांगा । बीसवीं सदी रंग रंगावांगा। वदी सुदी वेख वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा दुआर इक सुहावांगा। सच दरबार इक सुहावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कोल बहावांगा। भगत भगवान इक्को रंग रंगावांगा। साचा मार्ग फेर वखावांगा। नाम शमशीर इक चमकावांगा। दिलगीर दो जहान करावांगा। शरअ ज़ंजीर कटावांगा। पीर फ़कीर वेख वखावांगा। तकदीर धरनी तेरी बदलावांगा। अकसीर आपणा नाम जणावांगा। सच तस्वीर नज़री आवांगा। गुणी गहीर फेर अख्वावांगा। सतिजुग साचा तेरी गोद बहावांगा। हिरदा
सोध राग अलावांगा। योद्धन योद्ध इक करावांगा। अगाध बोध अक्खर पढ़ावांगा। पिछला रोस सर्ब मिटावांगा। शब्दी जोश इक जणावांगा। सब दी होश टिकाणे लावांगा। बेदोष सर्ब बचावांगा। चौदां लोक पन्ध मुकावांगा। चौदां तबकां वेख वखावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव पकड़ उठावांगा। करोड़ तेतीसा फड़ हलावांगा। सुरप्त धीर ना कोए जणावांगा। पवण उनन्जा बंद करावांगा। इकवंजा बवन्जा वेख वखावांगा। पांजा दूआ वंड करावांगा। निरगुण हो के नज़री आवांगा। तेई अवतारां झोली पावांगा। ईसा मूसा मुहम्मद जोती जोत समावांगा। भगत भगवान रंग रंगावांगा। नानक गोबिन्द डंक वजावांगा। राउ रंक इक्को घर वसावांगा। नाम शब्द राग सुणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा हौला भार करावांगा। किस वेले होए हौला भार, धरनी चरण ध्यान लगाईआ। मैं सुणदी रही तूं गोबिन्द नाल करया इकरार, निरगुण आपणी गंढ्ढ पुआईआ। नानक सतिगुर कह के गया महाबली उतरे अवतार, मात पित ना कोए बणाईआ। मुहम्मद कह के गया आए अमाम यार, यारी यारां नाल निभाईआ। ईसा कहे मेरा पिता फेरा मारे परवरदिगार, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। मूसा कहे जिस दा जलवा तक्क के डिगा मूँह दे भार, अन्तिम फड़ के बाहों लए उठाईआ। वेद व्यासा लिख के गया अपार, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चा टिल्ला पर्बत दए सुहाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कहे मेरी किसे ना पाई सार, थोड़े थोड़े इशारे गया जणाईआ। कलिजुग अन्तिम इक इकल्ला आवे आपणी वार, वारता सब दी वेख वखाईआ। कागद कलम शाही ना लिखणहार, कातब रोवण ज़ारो ज़ार, तुआकब करे बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तेरी आदत दीन मज़्हब ज़ात पात जुग चौकड़ी दिती वगाड़, मनमति कूड़ा राह चलाईआ । अग्गे इक्को इबादत दस्से हरि निरँकार, सख़ावत आपणी झोली पाईआ। उल्फ़त करे सर्ब संसार, ग़फ्लत कोए रहिण ना पाईआ। महिफ़ल ला के गुर अवतार, पीर पैगम्बर नग़मा नाम सुणाईआ। इक्को शमा होए उज्यार, दीपक दीआ डगमगाईआ। दूसर कोई ना करे निमस्कार, बिन पुरख अकाल सीस ना कोए झुकाईआ। वाअदा कीता गुर अवतार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वंड वंडाईआ। भरमे भुल्ले ना कोए संसार, भरम भुलेखे विच हरि जू कदे ना आईआ। लिखयां पढ़यां एह करनी विचार, बिन लेखा लिखयां नज़र किसे ना आईआ। हरि का लेखा सदा लिखण पढ़न तों बाहर, अल्फ़ ये हद्द ना कोए वंडाईआ। निक्की निक्की पीर पैगम्बरां नाल करदा रिहा ग़ुफ्तार, ग़ुफ्त आपणा राह जणाईआ। जे कोई अगांह हो के वेखे दिसे परवरदिगार, नूर नुराना नज़र किसे ना आईआ। इक्को सतिगुर नानक पुरख अबिनाशी आपणे चरण दए वखाल, सचखण्ड दुआरे दिती वड्याईआ। कबीर जुलाहे प्रीती बज्झी नाल, श्री भगवान आप निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा
वर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण हरि नरायण, रसना कोई ना सके कहिण, कह कह अन्त कोए ना पाईआ। हरिसंगत तेरा सति विहार, सति सतिवादी आप कराइंदा। जुग चौकड़ी साची धार, नव नौ चार वेख वखाइंदा। आत्म परमात्म खेल संसार, ब्रह्म पारब्रह्म वंड वंडाइंदा। गुर शब्द अनादी इक जैकार, जै जैकार आप सुणाइंदा। सिफ्ती सिफ्त नाम कोटन कोटि करन पुकार, सिफ्त सालाही खेल खलाइंदा। सार शब्द सर्ब दा बणे धार, घट घट आपणी कार कमाइंदा। गुर शब्द सदा करो प्यार, पंज तत्त काया चोला कम्म किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द गुरु गुर इक समझाइंदा। शब्द गुरु गुर साचा देव, आदि जुगादि अख्वाईआ। थिर घर वसे सदा नेहकेव, निहचल आपणा आसण लाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवणहारा मेव, रस इक्को झोली पाईआ। भाग लगा रसना जिह्व, बत्ती दन्द सिफ्त वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुरू इक समझाईआ। शब्द गुरु गुर दाता एक, आदि जुगादि उपाइंदा। श्री भगवान देवे टेक, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जुग चौकड़ी लए वेख, निरगुण सरगुण कार कमाइंदा। आत्म परमात्म कर कर हेत, हितकारी मेल मिलाइंदा। अन्तर अन्तर खोल्हे भेत, भेव अभेदा आप जणाइंदा। निज सरूप लए वेख, सति सरूप भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द रंग रंगाइंदा। गुर शब्द रंग रंग रंगीला, रंगत इक्को इक जणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी बण वसीला, भगत भगवान लए तराईआ। सदा सदा सद रखे इक असूला, असलीअत सब नूं दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सृष्ट सबाई रिहा समझाईआ। सृष्ट सबाई वेख आपणा मूल, क्यों हरि जू हरि भुलाया। सर्ब जीआं दा इक कन्त कन्तूहल, लख चुरासी नार रिहा हंढ्ढाया। सच पंघूड़ा साहिब सतिगुर दा झूल, काया मन्दिर अन्दर आप टिकाया। कूड़ी क्रिया क्यों गई भूल, अनभुल्ल गुरू भुलाया। बिन सतिगुर पूरे कोई ना मौले फूल, फुल्ल फलवाड़ी ना कोए महकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोई सुरती रिहा जगाया। सोई सुरती जा जाग, हरि जागरत आप जगाइंदा। अन्तर उपजे इक वैराग, वैरागी धार समझाइंदा। जगत वासना कर त्याग, त्यागी राह वखाइंदा। उठ सवाणी क्यों बणी काग, हरि हँस रूप वटाइंदा। दुरमति मैल धोवे दाग़, सोहँ साचा जाप जपाइंदा। आत्म परमात्म मिल के होए वडभाग, वडभागी आप समझाइंदा। माया ममता त्रैगुण बुझे तृष्ना आग, हरस हवस सर्ब मिटाइंदा। नज़री आए इक्को साक, हरि सज्जण वेख वखाइंदा। बंद ताकी खोल्ह ताक, बजर लग्गा आप तुड़ाइंदा। घर विच घर वेख हाट, बिन दीए बाती डगमगाइंदा। उठ मिल कमलापात, कँवल नैण वेख वखाइंदा। भिन्नड़ी
रैण मिले दात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाइंदा। सुरत कहे मैं भगतन दासी, घर भगतां डेरा लाईआ। तेरे मिलण दी सदा प्यासी, जुग चौकड़ी राह तकाईआ। असां छड्डया खैहड़ा पंडत कांशी, दूजे घर पढ़न कदे ना जाईआ। तेरी सिख्या इक्को भाखी, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। निरगुण हो के करें राखी, दर दर आपणी अलख जगाईआ। जाम प्याएं बण के साकी, अमृत प्याला हथ्थ उठाईआ। दाता हो के देवें बाकी, लहिणा पिछला झोली पाईआ। आपणे नाल मिलाएं मेरी जाति, अजाति रूप रहिण ना पाईआ। प्रभ तेरे चरण इक्को प्रभाती, रुत्त इक्को इक सुहाईआ। परमात्मा तेरे नाल होए मेरी शादी, शहिनशाह घर साचे वज्जे वधाईआ। बेशक मैनूं हस्सण आंढी गवांढी, लोक लज्जया दिती तजाईआ। प्रभू तेरे प्रेम अन्दर साढे तिन्न हथ्थ तपाई हाण्डी, हड्डीआं बालण विच डाहीआ। दिवस रात पोची मांजी, तेरे प्रेम प्रीत नाल कर सफ़ाईआ। वेखीं कलिजुग वेले अन्त दुद्ध नूं जाग लग्गे ना कांजी, कलिजुग जीव मेरे नाल छोहण ना पाईआ। सति पुरख निरँजण तेरा नाम सच्ची भाजी, मेरी झोली दे भराईआ। भावें रुस्स जाए ताई चाची, चाचयां तायां दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं तेरे दर ते बण सवाणी नाची, बुले शाह गया समझाईआ। जे कथा सुणावां साची, सब नूं अग्नी लग्गे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुरती प्रेम सिँघासण उत्ते बहि, मेरे जिहा बेपरवाह तेरा दुखड़ा दए मिटाईआ। कवण वेला प्रभ दुखड़ा मेरा मिटावेंगा। उज्जला मुख मात करावेंगा। अन्दरलीआं गुंझलां आप खुल्हावेंगा। बिन उंगलां आप समझावेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा नाम वर, घर केहड़े फड़ बहावेंगा। जिस वेले भगत दुआरे आएंगी। आ के सीस झुकाएंगी। पिछला वेला सर्ब भुल्ल जाएंगी। गुर चेला रूप धराएंगी। घर नवेला इक वसाएंगी। प्रभ साचा आपणे अंग लगाएंगी। नाम मृदंग वजाएंगी। सृष्ट सबाई सारा संग तजाएंगी। गीत गोबिन्द इक्को गाएंगी। अन्दर आत्म अनन्द वेख वखाएंगी। साचा चन्द चन्द चमकाएंगी। टुट्टी आपणी गंढ्ढ वखाएंगी। प्रभ प्रीतम फेर मनाएंगी । हरि चरण दुआरे बहि के, ख़ुशी हरिसंगत विच पाएंगी। प्रभ मैं छेती छेती आवांगी। कलिजुग पन्ध मुकावांगी। गुर गोबिन्द ढोला गावांगी। सोहला इक्को राग अलावांगी। शब्द विचोला विच रखावांगी। पर्दा उहला परे हटावांगी। कलिजुग बोला अन्त विहावांगी। उच्ची कूक कूक रौला दो जहान पावांगी। सोहँ ढोला इक्को गावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे अलख जगावांगी। जो सोहँ ढोला गाएगा। प्रभ नज़री इक्को आएगा। जगत विचोला वेख वखाएगा। भार हौला आप कराएगा। शौह दरयाए ना कोए रुढ़्हाएगा। डुबदे पाथर आप तराएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा हरि जगदीशा छत्र झुलाए इक्को
सीसा, राज राजान नज़र कोए ना आएगा। मैं सखीआं विच आवांगी। प्रभ गीत तेरा सच गावांगी। मन्दिर मसीत तजावांगी। अतीत इक्को दर्शन पावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर मिल के विछड़ कदे ना जावांगी। जो दर साचे मिलणे आएगा। प्रभ साचा दया कमाएगा । दीनन आपणे गले लगाएगा। ईनन इक्को इक मनाएगा। रंग भीनन आप चढ़ाएगा। रसना जिह्वा चीनन कोए ना पाएगा। सीनन साचा इक दरसाएगा। जल मीनन रूप वटाएगा। लोक तीनन पार कराएगा। जीवण साचा सच समझाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर आप बहाएगा। गृह मन्दिर जो जन वड़ेगा। सतिगुर पौड़े साचे चढ़ेगा। अद्धविचकार ना कोए अड़ेगा। श्री भगवान चरण जा फड़ेगा। ना जीवेगा ना मरेगा। बिन मरयां मात तरेगा। सोहँ ढोला जै जैकार करेगा। विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान ना कोई धरेगा। शास्त्र सिमरत वेद बिन पढ़यां कम्म सरे गा। जो साहिब सतिगुर पुरख अकाल दी सरनी पड़ेगा। भगत भगवान सच निशान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दवारे आपे खड़ेगा। सच दुआर आप खलो्हएगा। आपणे जिहा आपे होएगा। निरगुण दीप इक बलोएगा। दो जहानां चानण होएगा। भगत भगवान आम्हण साम्हण वेख वखाएगा। दाता ज़ामन ज़ामनी सच निभाएगा। जिउँ राम मारया रावण, बिन खंडिउँ कलिजुग पार कराएगा। जिउँ द्रोपद फड़ाया दामन, तिउँ ग़रीब निमाणे आपणे कंध उठाएगा। मेटणहारा रैण अन्धेरी शामन, गुरमुख शमा इक चमकाएगा। बोध अगाधा प्रगट होवे ब्रह्मण, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाएगा। गुरसिख किसे दुआरे ना जाए कोई भालण, सतिगुर घर विच्चों नज़री आएगा। सेवा करे जोत अकालण, पुरख अकाल आपणी कार कमाएगा। भगतां पिच्छे बणे मालण, कली कली हार तोड़ आपणी सेव कमाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साचा रंग आप रंगाएगा। प्रभ सच्चा रंग रंगेगा। भिच्छया किसे कोलों ना मंगेगा। जन भगतां काया मन्दिर डूंग्घी कन्दर आपे लँघेगा। मनमुखां कोलों सदा संगेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, खेल करे सूरे सरबँगे दा। सूरा सरबँगा पुरख अकाला। बहु रंगा दीन दयाला। दो टंगा जोत अकाला। निरगुण चन्दा सच उजाला। ख़ाकी बंदा इक धर्मसाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल दीन दयाला। दीन दयाला हरि जू ठाकर। वेखणहारा काया गागर। अमृत भरया निर्मल सागर। दर दर आयां देवे आदर। निहकर्मी कर्म करे उजागर। हरिजन नाम बणाए सौदागर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, करता करीम इक्को कादर। करता करीम कादर कायनात, कलमा कलाम इलाही आप जणाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदी सदीवी वेखणहारा वफ़ात,
फ़तवा सब दे उत्ते लाइंदा। दीन मज़्हब ज़ात पात बणावणहारा जगत जमात, जुमला अक्खर वक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। मुरीद मुर्शद जोड़नहारा नात, नाता बिधाता इक्को घर मेल मिलाइंदा। कलिजुग अन्तिम जन भगतां वेखे आपे हालात, हरि जू आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, शब्दी जोती जोती शब्दी जोत जोत जोत आप प्रगटाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात ना कोए निशान, सिफ्त करे रसना जिह्वा ज़बान, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला नूर इलाही आपणा नूर जणाइंदा।
मैं क्या हूं, हरि सतिगुर दए समझाईआ। ना हां ना हूं, नज़र कोए ना आईआ। ना शूं ना शां, चक्र चिहन् ना कोए वखाईआ। ना पिता ना माँ, भैण भाई नाँ कोए अख्वाईआ। ना ढोला ना नाँ, गीत अतीत ना कोए सुणाईआ। ना धुप्प ना छाँ, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ । ना हथ्थ पैर नक्क मूँह रसना जिह्वा बत्ती दन्द गा, ततव तत ना कोए वड्याईआ। निरगुण नूर खेल बेपरवाह, शाह पातशाह आप कराईआ। पारब्रह्म प्रभ दया कमा, ब्रह्म आपणी वंड रखाईआ। त्रैगुण पंज तत्त आपणी इच्छया झोली पा, रक्त बूँद काया माटी जोड़ जुड़ाईआ। साची हाटी आप बणा, सोभावन्त साहिब सुहाईआ। सरगुण रूप बाहर वखा, जगत जुगत वड्याईआ। अन्तर आपणा अंग टिका, निरगुण नूर नूर जोत रुशनाईआ। साहिब सुल्तान शहिनशाह बेपरवाह आपणी धार चला, साची रचन रचाईआ। मैं तूं आप अख्वा, आपणा आसण लाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म नाउँ प्रगटा, मैं मैं समझाईआ। आत्म परमात्म वंड वंडा, तूं तूं जणाईआ। ईश जीव आपणा खेल खला, जगदीश्र राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरसावणहारा साचा दर, मैं बण मनसा बण आसा बण संसा बण ख्वाहिश, पुरख अबिनाशी आपणा अंस मैं रूप जणाईआ। मैं पारब्रह्म ब्रह्म दी बिंद, पिता पूत नज़र कोए ना आईआ। खेल जाणे गुणी गहिंद, दूजे सार कोए ना पाईआ। खेले खेल सागर सिन्ध, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। मैं जाण ना सके विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द, इन्द इन्द्रासण बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिस जणाए मैं जिस आपणा मेल मिलाए अन्तर थाईं आत्म परमात्म निरगुण निरगुण सरगुण सरगुण दए जणाईआ। मैं किहा हूं धुर दी आवाज़, शब्दी शब्द शब्द जणाइंदा। निरगुण निरगुण साजण साज, सरगुण सरगुण बन्धन पाइंदा। मैं मैं दा इक्को राज़, राज़क रहीम आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि ब्रह्मा नूर ब्रह्मा जिस रचया काज, निरंतर ब्रह्म आपणी धार बंधाइंदा। माया ब्रह्म पर्दा बन्न्ह, अन्तर मुख छुपाइंदा। जिस भेव खुल्हाए श्री भगवन, तिस मैं मैं समझाइंदा। बाकी सारे
रखे नेत्र अन्न्ह, हाए हाए कर सर्ब कुरलाइंदा। जो साहिब सतिगुर दी सरनी लग्गे जन, तिस मैं क्या हूं बिन अक्खां आप दखाइंदा। कोई सुणन ना पाए कन्न, कोई सुरत ना ध्यान लगाइंदा। कोई नज़र ना आवे सूरज चन्न, मण्डल मण्डप ना कोए रुशनाइंदा। जिस दुआरे गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव रहे मंग, सो सरबँग भेव खुल्हाइंदा। जिस मैं वंडी वंड, सो मेहरवान पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा दर, ना मैं ना तूं निरगुण दाता पुरख बिधाता आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आत्म परमात्म परमात्म आत्म साची धार चलाइंदा। नानक जाणया इक्को मैं, मैं कह के गया समझाईआ। हैरान हो के कहे जिध्धर वेखां नज़री आएं तूं ही हैं, वाहवा तेरी वड्डी वड्याईआ। थल्ले उपर वेख्या तूं हर घट अन्दर बहें, सच सिँघासण सोभा पाईआ। ग़ौर कर के तक्कया तेरे हथ्थ ना कोई शै, देवणहार सर्ब अख्वाईआ। प्रेम प्यार कर के वेख्या तूं सब दी चरणी ढहें, एसे करके नानक सरगुण निरगुण ग़रीब निन्दक रूप अख्वाईआ। तेरे नाम दी आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हुन्दी वेखी जै, जै जैकार करे ख़ुदाईआ। साहिब सुल्तान तूं इक्को रहें, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरी किरपा वेख्या जो तूं सो मैं, एसे कर के नानक सोहँ ढोला गया गाईआ। सो पुरख निरँजण इक इकल्ला, निरगुण निराकार असुते प्रकाश बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरँजण सच महल्ला, बिन रंग रूप आप वसाईआ। एकँकार अटल अटला, दर घर साचे सोभा पाईआ। आदि निरँजण जोती जोत आपे बला, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। श्री भगवान आपणा पकड़ आपे पल्ला, आपणी गंढ्ढ पुआईआ। अबिनाशी करता निरगुण निरगुण धार आपे रला, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। पारब्रह्म आदि आदि अपरम्पर स्वामी योद्धा सूर बलधारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धराईआ। आपणी कल आपे रख, निरगुण आपणी धार वेख वखाइंदा। बेपरवाह हो प्रतख, बेपरवाही कार कमाइंदा। इक इकल्ला सचखण्ड महल्ला रच, सच सिँघासण आसण लाइंदा। शाहो भूप बण के सच्च, सच साची कार कमाइंदा। जिध्धर वेखे आपणे ख़ाली हथ्थ, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। बिन ख़ुशी ग़मी प्या हस्स, हरख सोग ना कोए रखाइंदा। निरगुण नूर करया प्रगट, प्रगट आपणी कार कमाइंदा। जिन्ना चिर ना खोलां कोई हट्ट, वेहल्यां बैठयां झट्ट ना कोए लँघाइंदा। आपणी इच्छया प्रबल कर पुरख समरथ, आपणी आसा आसा विच्चों कढ्ढाइंदा। करे खेल अकथना अकथ, कथनी कथ ना कोए सुणाइंदा। निरगुण हो चलावां रथ, रथ रथवाही आपणी सेव जणाइंदा। आपणे विच्चों आपणा झोली पावां वथ, दाता दानी आप हो जाइंदा। दर दरवेश हो के मंगां मंग, ख़ाली झोली अग्गे डाहइंदा। आपणी किरपा आपणा वेखां इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, आदि आदि आपणी खेल वखाइंदा। आदि पुरख आदि करतार, करनी करता आप कमाईआ। आपणी इच्छया आप विचार, आपे रिहा जणाईआ। आपे खेल करे निरँकार, निरगुण निरगुण आपणी वंड वंडाईआ। आपे पुरख आपे नार, कन्त कन्तूहल आप हो जाईआ। आपे सेज सुहञ्जणी माणे मानणहार, सोभावन्त वड्डी वड्याईआ। आपे अन्दर आपे बाहर, गुप्त ज़ाहर आपणी कार कमाईआ। जननी जन बण सिरजणहार, पूत सपूता इक्को जाईआ। नाउँ रख शब्द दुलार, जोती माता आपणे घर सगन मनाईआ। सचखण्ड वज्जे सच धुनकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया पाई भिच्छया, जन्मयां बाला शब्दी शब्द शब्द साहिब सतिगुर आपणी गोद बहाईआ। शब्द सुत हरि जू जा, आपणी दया कमाइंदा। सचखण्ड अन्दर थिर घर दए बणा, गृह मन्दिर आप वडियाइंदा। छोटा बाला उपर दए टिका, घर इक्को आसण लाइंदा। साची सिख्या दए दृढ़ा, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। इशारे नाल दए समझा, रमज़ रमज़ विच मिलाइंदा। निरगुण निरगुण राह जणा, रहबर निरगुण इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी थिर घर दरबार सुत दुलारे कर प्यार, वस्त देवे अगम्म अपार, अनडिठड़ी दात साहिब सुल्तान झोली पाइंदा। उठ सुत मेरे शब्द लाल, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। तेरी वसावां सच सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक वड्याईआ। सदा सदा सद चलां तेरे नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। निरगुण निरगुण बण दलाल, साची सेवक सेव रखाईआ। महल अटल इक उसार, महिफ़ल तेरे नाम लगाईआ। आपणी इच्छया तेरी भिच्छया झोली देवां डार, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धार विच्चों धार कढ्ढ, पिता पूत अड्ड अड्ड, शब्द रंग सूरा सरबँग, इक्को इक आपणा रूप जणाईआ। सुत दुलारा कहे दोए जोड़, साहिब तेरी सरनाईआ। निरगुण निरगुण निरगुण तेरी लोड़, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। तुध बिन नज़र ना आए कोई होर, होका दे दे रिहा सुणाईआ। मैं नढ्ढा बाला तेरा छोहर, शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। जिध्धर चाहें देवें तोर, मैं बण सेवक सेव कमाईआ। श्री भगवान कहे तेरे हथ्थ देवां डोर, तन्द इक्को इक फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच हकूक हकीकत विच शब्दी हथ्थ फड़ाईआ। शब्द शब्द उठ बल धार, आपणी दया कमाइंदा। करां करावां सच विहार, बिवहारी राह वखाइंदा। निरगुण निरगुण करे कार, करनी करता आप कमाइंदा। आपणी इच्छया कर प्यार, प्रेम प्रीती बन्धन पाइंदा। सच सरूप शाहो भूप विश्व विश्व करे कार, विष्नूं आपणा रंग रंगाइंदा। विष्नूं अन्दर अमृतधार, रस चरणां नाल रगढ़ाइंदा। रस रखे कँवल नाभ, नाभी नज़र किसे ना आइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म वंडे वंड अगम्म अपार, अलख
अलखणा आपणी अलख जगाइंदा । आपणी प्रेम प्रीती फुल फलवाड़ी दिसे गुलज़ार, कँवल फुल आपणा नाउँ नाम रखाइंदा। पंखड़ीआं पंखड़ीआं हो उज्यार सच सुगंधी इक्को इक विच भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ब्रह्म आपणा बंस शब्द सहँस, इक्को इक प्रगटाइंदा। ब्रह्म उपाया खेल रचाया, पारब्रह्म ख़ुशी मनाईआ। शब्दी सुत सिर हथ्थ टिकाया, देवणहार वड्याईआ। सुन अगम्म राह जणाया, धूआं धार समाईआ। आसा तृष्ना दए वधाया, विद्दत इक्को इक करे पढ़ाईआ। शंकर मेला सहिज सुभाया, भोला नाथ मेल मिलाईआ। तिन्नां विचोला हरि रघुराया, बेपरवाह बेपरवाही धार चलाईआ। सच संदेसा इक सुणाया, सो पुरख निरँजण आपे गाईआ। शब्दी ओट शब्दी रंग शब्दी संग निभाया, सखा सुहेला इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया जाया सुत, सुत दुलारा खेल वखाए अबिनाशी अचुत, अबिनाशी अचुत निरगुण धार चेतन रिहा कराईआ। चेतन होए त्रै त्रै, त्रै त्रै मेला आप मिलाइंदा। धुर संदेसा इक्को कह कह, धुर फ़रमाणा आप समझाइंदा। सचखण्ड दुआरे बहि बहि, थिर घर साचा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची आसा सच भरवासा शब्दी शब्द खेल तमाशा, हुक्मी हुक्म अन्दर खेल कराइंदा। शब्द इच्छया बड़ी बलवान, भेव अभेद जणाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ रच ज़िमीं असमान, मण्डल मण्डप आप वडियाइंदा। रवि ससि किरन किरन कर परवान, नूर ज़हूर आप दरसाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दे दान, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। अगला खेल करे महान, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। त्रैगुण माया कर प्रधान, रजो तमो सतो गंढ्ढ पुआइंदा। लेखा जाण श्री भगवान, अलेख आपणे हथ्थ रखाइंदा। पंज तत्त गुण निधान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, आपणा संग आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पंज पचीस सुणा हदीस, साचा मार्ग इक्को इक, इक्को वार जणाइंदा। शब्द कहे मैं रचां संसार, श्री भगवान कहे मैं आपणा हुक्म मनाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण असीं सेवादार, बण सेवक सेव आपणी तोड़ निभाईआ। त्रैगुण माया कहे तेरे चरण धूढ़ ख़ार, ख़ाकी ख़ाक अख्वाईआ। पंज तत्त कहे तेरा प्यार, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। शब्द कहे मैं वंडां वंड अपार, निरगुण निरगुण हिस्सा आपणे हथ्थ रखाईआ। ब्रह्म ब्रह्म लख चुरासी दे आधार, जीव जंत जगत करां कुड़माईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज कर तैयार, त्रैगुण मेला पंज तत्त सज्जण सुहेला, सगला संग रखाईआ। साची इच्छया पा भिच्छया निरगुण सरगुण रच संसार, करता करनी करे कार, विचारयां विच ना आए विचार, सोचयां सोच कोई ना पाए सार, बिन सोच समझ इक अगम्मी रमज़ आपणे
इशारे नाल दीन दयाल हो कृपाल, वस्त दे शब्द लाल, रचना रच के रच रच वेख वखाईआ। ज्ञान कर्म दोवें रहे दौड़, आपणा आपणा ज़ोर लगाईआ। चढ़ चढ़ बैठे आपणे घोड़, वागां आपणे हथ्थ उठाईआ। बिन सतिगुर पूरे दोहां ना लभ्भे कोई पौड़, दूरों दूरों वेखण चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ज्ञान कर्म कर्म ज्ञान दोवें प्रभ दा करन ध्यान, बिन सतिगुर साहिब सुल्तान, अन्त मेल ना कोए मिलाईआ।
मुक्ती निक्की जिही दात, निक्कयां निक्कयां दिती समझाईआ। जिस दी पुरख अकाल साहिब सतिगुर नाल होए मुलाकात, तिस कर्म कांड कोए रहिण ना पाईआ। अग्गे पिच्छे दो जहानां मिले नज़ात, निज घर साचे वज्जे वधाईआ। सुरत सवाणी बणी ना रहे नार कमज़ात, घर कन्त कन्तूहला इक्को नज़री आईआ। जो जन मिले भगत जमात, तिन्हां मुक्ती पिच्छे भज्जे वाहो दाहीआ। मैनूं वी लै चलो साथ, जिथ्थे श्री भगवान वसे बेपरवाहीआ। जिस दी गुर पीर अवतार गाउँदे गाथ, लिख लिख ढोला जगत गया सुणाईआ। मैं सुणया उह अनाथां दा नाथ, ग़रीब निमाणे आपणे गले लगाईआ। जिस दे दर्शन नूं कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव रहे झाक, नेत्र नैण नैण उठाईआ। उह भगतां दा गुरमुखां दा बणे जुग जुग सज्जण साक, सगला संग निभाईआ। बेपरवाह परवरदिगार पाकी पाक, सच रसूल इक अख्वाईआ। मुक्ती कहे मैं उहदे चरणां दी मंगां ख़ाक, मेरी चले ना कोए वड्याईआ। ज्ञान कर्म ओथे विके ना किसे हाट, निहकर्मी निरगुण दाता प्रेम प्रीती इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कर्म ज्ञान जगत ध्यान सतिगुर मंज़ल बे महान, गुरमुख विरले दस्से निशान, जिस आपणा शब्द तीर निशाना दए लगाईआ। कर्म कहे मैं कर्म कमावांगा। साचे रसते पावांगा। ज्ञान कहे मैं गोझ जणावांगा। सिर आपणे तों बोझ लाहवांगा। एका दूजा भेव चुकावांगा। सतिगुर दी सरन सूझ बूझ बुझावांगा। जिस दे उत्तों मैं वी गया झूझ, उस दा राह वखावांगा । मेरे कोल नहीं कुछ, सब कुछ सतिगुर हट्ट विकावांगा। तुसां मैथों राह ल्या पुच्छ, फड़ के बाहों राह पावांगा। जो तुहाथों रिहा लुक, उस दा मेल मिलावांगा। उस नूं सजदा करो झुक, मुक्ती तुहाढ्ढे पिच्छे पिच्छे भजावांगा। उह तुहानूं गोदी लए चुक्क, सचखण्ड राह वखावांगा। भगत भगवान बूटा कदे ना जाए सुक्क, कर्म कांड दा लेखा सर्ब चुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कर्म ज्ञान दोहां फड़ाया आपणा लड़, लड़ी लड़ी नाल जुड़ावांगा। बूटा लग्गे जुग चार, चार वरन सदा जग गाईआ। जिस घर आया निरँकार, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। तिस प्रीतम प्रीतम पाया प्यार, जगत
विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा दे के जाए इक वर, जिस नाल मेल मिलाईआ। पत डाली मुढ जड़्ह चोटी अख़ीर बेनज़ीर बिन तस्वीर, सृष्ट सबाई दए वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ दस्स साचा मंगल, दो जहान रहे ध्यान लगाईआ। ख़ाली झोली सारे मंगण, अन्तर आत्म इक लिव लाईआ। बिन हरि नामे होए नग्न, पर्दा नज़र कोए ना आईआ। साचे दीपक किते ना जगण, जगत अन्धेरा रिहा छाईआ। आत्म परमात्म कोए ना लाए सगन, साचा रंग ना कोए रंगाईआ। त्रैगुण माया सारे दझण, अग्नी तत्त रिहा जलाईआ। सच प्रीती दिसे ना कोए लग्न, ध्यान इक्को इक रखाईआ। हँस होए कग्गण, काग वांग रहे कुरलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा भज्जण, नौ दुआर धीर ना कोए धराईआ। सति सतिवादी कोई ना करे भजन, संसा रोग ना कोए मिटाईआ। नाम अमोलक हथ्थ ना आवे किसे रतन, जगत वणजारे फेरीआं रहे पाईआ। श्री भगवान तेरा भुल्लया सब नूं वतन, बेवतन देण दुहाईआ। लभ्भदे फिरदे पहाड़ कन्दर डूंग्घे जंगल, उच्चे टिल्ले फेरा पाईआ। कोई ना तोड़े शरअ संगल, शनाख़त तेरी ना कोए जणाईआ। दीनां मज़्हबां प्या दंगल, नव नौ करे लड़ाईआ। कलिजुग अन्तिम आया कन्ढ्ढन, कन्ढ्ढी बैठा डेरा लाईआ। दरोही देवे सर्ब वडभंडन, ब्रह्मांड रिहा कुरलाईआ। मस्तक लग्गा किसे ना दिसे चन्दन, जोती नूर ना कोए रुशनाईआ। दोए जोड़ करे ना कोई बन्दन, बंदगी सच ना कोए कमाईआ। गृह मिले ना परमानंदन, निज रस ना कोए वखाईआ। टुट्टी आए ना कोई गंढ्ढण, गंढ्ढणहार गोपाल सुआमी तेरी सार कोए ना पाईआ। सृष्ट सबाई होई पखण्डण, भेखाधारी बैठे डेरा लाईआ। तेरा नाम कूड़ी माया पिच्छे वंडण, कलम शाही काग़ज़ कीमत रहे पाईआ। जीव जंत भागां मंदन, मन्दिर हक़ कोए ना वेख वखाईआ। साचा ढोला सोहला कोए ना गावे छन्दन, साची बाणी ना कोए सुणाईआ। काया चोला साचा चाढ़्हे ना कोए रंगण, रंग मजीठ ना कोए रंगाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता सिर चुक्की पंडन, हौला भार ना कोए कराईआ। अग्गे मिले ना किसे लँघण, राए धर्म दए सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, दर तेरे मिले सरनाईआ। लख चुरासी करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सच ना मिले किसे दुआर, दुआरका नज़र किसे ना आईआ। राम राम ना कोए प्यार, सीता सुरती ना कोए प्रनाईआ। राधा कृष्न ना कोए आधार, नाम बंसुरी ना कोए सुणाईआ। मूसे जलवा ना परवरदिगार, बेनज़ीर नज़र ना कोए टिकाईआ। ईसा मिले ना सांझा यार, सगला संग ना कोए रखाईआ। मुहम्मद कलमा सुणे ना कोई कायनात, आलम उल्मा बैठे मुख भुआईआ। साचे हुजरे कोई ना वेखे मार झाक, बंद ताकी कुण्डा कोए ना लाहीआ। नज़र ना आए साख्यात, सूरत सच ना कोए दरसाईआ। प्याला प्याए ना आबेहयात, हयाती
दए ना कोए बदलाईआ। तेरा पीर पैगम्बर लैंदे रहे ख़ुआब, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। सारे मन्नदे गए हक़ जनाब, मुकामे हक़ डेरा लाईआ। निउँ निउँ सजदा करदे गए आदाब, सीस जगदीश तेरी भेंट चढ़ाईआ। कलिजुग अन्तिम तेरा नज़ाम होया ख़राब, ख़ालक ख़लक गई भुलाईआ। साची दिसे ना कोए महिराब, महिबूब नज़र किसे ना आईआ। रूह रही ना कोई पाक, रहमत हक़ ना किसे जणाईआ। कूड़ी क्रिया ख़ाकी ख़ाक, चारों कुण्ट धूढ़ उडाईआ। मन वासना होई आक, आकी इक्को नज़री आईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात, ऊँच नीच करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस घर मिले वड्याईआ। लख चुरासी जीव जंत रिहा रो, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। जुग चौकड़ी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी तेरी देंदी रही सो, सो पुरख निरँजण तेरा रूप नज़र ना आइंदा। दो जहान दर दरवेश मंगदे हमेश तेरे नाम दा ढोआ ढो, आस इक्को इक वखाइंदा। कर किरपा जिस नाल जावें छोह, शहिनशाह आपणा रंग रंगाइंदा। जुग जुग जन भगतां करें मोह, मुहब्बत इक्को वार वधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे घर घर विष्न ब्रह्मा शिव आपे हो, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाइंदा। जीव जंत दए दुहाई, कूक कूक सुणाईआ। कलिजुग रैण अन्धेरी छाई, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। नाता तुट्टा भैणां भाई, मात पित हित्त ना कोए वखाईआ। साची करे ना कोए कुड़माई, सुरती शब्द ना कोए प्रनाईआ । काया मन्दिर ना कोए रुशनाई, जोत निरँजण ना कोए डगमगाईआ। अनहद नाद ना कोए रिहा शनवाई, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। अमृत आत्म जाम ना कोए रिहा प्याई, तीर्थ अट्ठसट्ठ देवण हाल दुहाईआ। ना कोई मेटे भरम की काई, भाण्डा भरम ना कोए भंनाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर ब्रह्म मिले ना तेरी सरनाई, कर्म बन्धन ना कोए कटाईआ। दुरमति मैल ना कोए धुआई, स्वच्छ सरूप नूर ना कोए रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, तेरे मिलण दी ओट रखाईआ। तेरे मिलण दी ओट, आत्म परमात्म ध्यान लगाया। कर किरपा कढ्ढणे खोट, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाया। तेरे आहलणयों डिगा तेरा ब्रह्म बोट, तुध बिन सके ना कोए उठाया। तूं दाता हउं तेरी अंस निर्मल जोत, जोती जोत लै मिलाया। शब्द अगम्म लगा चोट, डंका इक्को नाम सुणाया। बिन गाईए रसना होंट, बत्ती दन्द ना कोए सालाहया। रसना जिह्वा रहे ख़ामोश, अजपा जाप तेरी वडयाया। प्रेम प्याला दे कर मदहोश, रस मधुर जाम वखाया। लेखा चुक्के चौदां लोक, परलोक तेरी सरन नज़र आया। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा ढोला गायण श्लोक, करोड़ तेतीसा सिफ्त सालाहया। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी गोत, ज़ात अजाति रूप ना कोए जणाया। कलिजुग अन्तिम श्री
भगवान निरगुण हो के पहुंच, निरगुण आत्म दए दुहाया। तूं वसणहारा सत्त दीप नौ खण्ड पृथ्मी लखण पुष्कर करौच, जम्बु आपणा डेरा लाया। सान सलमल तेरी धौंस, कुशा तेरा राह तकाया। तूं आदि जुगादी सब दा खौंत, लख चुरासी बीवी रूप वटाया। कोई ना जाणे तेरी होंद, बेअन्त बेपरवाह बेआस तेरी आस तकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, भगत भगवान मिलण दा सदा शौक, दूजा नज़र कोए ना आया। पारब्रह्म प्रभ छेती आ, जीव जंत दए दुहाईआ। निरगुण हो के बण मलाह, सरगुण बेड़ा मात चलाईआ। साचा दस्स इक्को राह, रहबर इक्को नज़री आईआ। निरगुण नूर कर रुशना, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। शब्द नाद धुन सुणा, आत्मक राग सुणाईआ। बजर कपाटी कुण्डा लाह, दूई द्वैती रहिण ना पाईआ। जोत निरँजण डगमगा, आदि निरँजण तेरी वड्याईआ। चतुर्भुज दरस दिखा, आदि शक्ति गोद बहाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेला दे मिला, मिल मिल आपणा रंग रंगाईआ। गुर चेला एका घर दे वसा, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। साचा सगन लै मना, रुत्त सुहञ्जणी सोभा पाईआ। नाम निधान नेत्र अंजन दे पा, ज्ञान नेत्र इक खुल्हाईआ। चारों कुण्ट नज़री जाए आ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मिले सच तेरी सरनाईआ। श्री भगवान तेरी सरना, इक्को इक ध्यान लगा। कर किरपा खोल्ह नेत्र हरना फरना, फुरना आपणा नाम जणा। एका दे नाम धना, धन धनाढी बण वड्डा शाह। दहि दिशा उठ उठ भज्जे ना मना, मन वासना बंद दे करा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठा। मेहर नज़र उठा भगवान, जीव जंत तेरा ध्यान लगाईआ। साहिब सुल्तान बण सच्चा काहन, लख चुरासी गोपी मात हंढ्ढाईआ। आत्म परमात्म आदि दित्ता दान, अन्तर आपणा मेल मिलाईआ। त्रैगुण माया ना होए प्रधान, पंज तत्त ना कोए वड्याईआ । सच वखा आपणा निशान, धर्म निशाना रिहा झुलाईआ। अगम्म अथाह तेरा मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सूरज चन्द ना कोए रुशना, निरगुण जोत डगमगाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सचखण्ड दुआरे बैठों डेरा ला, निरगुण आपणा आसण लाईआ। कलिजुग अन्त ग़रीब निमाणयां वल कर ध्यां, अक्ख प्रतख लै खुल्हाईआ। दो जहानां कर सच न्याँ, अदल आदल अदालत तेरी इक्को भाईआ। कोझयां कमल्यां पकड़ बांह, चरण कँवल दे सरनाईआ। इक जणा आपणा नाँ, जिस जपिआं दु:ख रहे ना राईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात झेड़ा दे मुका, इक्को ब्रह्म ब्रह्म दरसाईआ। निहकर्मी आपणा कर्म कमा, कर्म कांड लेखा आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण दाता पुरख बिधाता, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रिहा जणाईआ। सच संदेसा सोहँ ढोला, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। आत्म परमात्म
बण विचोला, निरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। ना कोई पर्दा ना कोई उहला, साख्यात दरस दरसाइंदा। निज सरूप निज घर निज आत्म परमात्म वसे कोला, विछड़ कदे ना जाइंदा। भाग लगाए काया चोला, घर घर विच सोभा पाइंदा। सति सतिवादी सदा सदा सति सरूप बणे तोला, नाम कंडा हथ्थ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र आप दृढ़ाइंदा। साचा मंत्र सोहँ धार, आत्म परमात्म करे कुड़माईआ। शब्द शेर वड्ड बलकार, सिँघ आपणा रूप वखाईआ। विष्नूं विश्व सेवादार, घर घर रिज़क पुचाईआ। भगवन करे जै जैकार, जै जैकारा इक्को इक सुणाईआ। जुग चौकड़ी खेल अपार, हरि करता करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेखो वार, गुर अवतार पीर पैगम्बर साची सेव लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतन मीता ठांडा सीता त्रैगुण अतीता, त्रैभवन धनी त्रैगुण माया मेटे छाया, एका नाम गुण निधान, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा आप जणाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म मित्र मीत, सो सतिगुर दए वड्याईआ। जन भगतां वसे सदा चीत, चितवित ठगौरी कोए ना पाईआ। घर अन्दर गृह मन्दिर नज़री आए इक अतीत, सच सिँघासण डेरा लाईआ। चरण कँवल उपर धवल बंधाए सच प्रीत, प्रीती इक्को इक दरसाईआ। निरगुण निरगुण साची रीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा नाम इक दृढ़ाईआ। साचा नाम दृढ़ाए सोहँ सो, साहिब सतिगुर खेल कराइंदा। निरगुण सरगुण आपे हो, दोए दोए धार आप जणाइंदा। जोती जोत देवे साची लो, प्रकाश प्रकाश विच्चों प्रगटाइंदा। आत्म परमात्म सच्चा मोह, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। कूड़ी क्रिया जन भगतां कोलों लवे खोह, नाम भण्डारा हथ्थ रखाइंदा । देवणहारा धुर दा ढोआ ढो, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सोहँ नाम अंमिउँ रस जाम निशकाम सेवक सेवा आप कमाइंदा।