२६ चेत २०२० बिक्रमी जोगिन्दर सिँघ दे गृह रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर
प्रेम कहे मैं सच्चा प्रेम, प्रीती परम पुरख नाल निभाईआ। मेरा खेल जाणे कुण्ट हेम, पवण पाणी रहे जस गाईआ। सदा सदा निभावां आपणा नेम, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। वेख वखावां नाई सैण, सज्जण इक्को इक बणाईआ। निरगुण सरगुण चुकावां लहिण देण, दोहां विचोला सद अख्वाईआ। मैनूं वेख ना सके कोई जगत नैण, गुरमुख विरला रीती जाणे चाईं चाईंआ। रसना जिह्वा मेरी सिफ्त ना सके कोई कहिण, सीस धड़ मेरे अग्गे ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी प्रीती इक निभाईआ। प्रेम कहे मैं साचा मीता, मित्र प्यारे मेल मिलाइंदा। प्रेम कहे मेरी अचरज रीता, गुर अवतार मेरा संग निभाइंदा। प्रेम कहे मेरा निशान ठीका, सति सतिवादी इक दरसाइंदा । प्रेम कहे मेरा अजब तरीका, बिनां गोबिन्द हथ्थ किसे ना आइंदा। प्रेम कहे मैं लेखा जाणां जीव जी का, जीवण सब दा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। प्रेम कहे मेरा सच प्यार, प्यारयां नाल रखाईआ। जुग चौकड़ी वसां विच संसार, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। साहिब सतिगुर किरपा कर दीन दयाल, जन भगतां अन्दर बिन मंगयां देवे झोली पाईआ। मेरा नाता शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। जुग जुग बणां जगत दलाल, गुरमुख
गुर गुर मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रीतीवान नाम अख्वाईआ। प्रेम कहे मेरा सच्चा नाता, ना कोई तोड़ तुड़ाइंदा। बिन भगत किसे ना जाता, लख चुरासी नज़र किसे ना आइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जिस मेरी देवे दाता, तिस आपणा बन्धन पाइंदा। मैं वसां सदा इकांता, जिस गृह सतिगुर साहिब वसाइंदा। मेरा खेल बहु बिध भाता, अचरज आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम आपणा रंग वखाइंदा। प्रेम कहे मेरा रंग अपार, अपरम्पर धार जणाईआ। किसे नूं सूलीआं उपर देवां चाढ़्ह, पुट्ठी खल्ल किसे लुहाईआ। किसे तत्तीआं लोहा उत्ते देवां बहाल, सीस धड़ किसे अड्ड कराईआ। किसे नींहां हेठां दयां स्वाल, किसे खड़ग खण्डा चमकाईआ। किसे चलां नाल नाल, किसे दूर दुराडे मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा इक लगाईआ। प्यार करन दी मेरी सेवा, साची हरि जणाइंदा। राह तक्कण देवीं देवा, देवत सुर ध्यान रखाइंदा। प्रेम प्रीती अमृत रस साचा मेवा, जुग चौकड़ी फल खुआइंदा। मेरी सिफ्त ना करे रसना जिह्वा, सिफ्ती सिफ्त ना कोए वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्रीती इक वखाइंदा। प्रेम करन दा मोहे चाउ, घर वज्जदी रहे वधाईआ। कवण वेला जन भगतां पकड़ां बाहों, भगवान नाल मिलाईआ। वस के वेखां सच्चे थाउँ, जिस गृह हरि हरि ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी रीती इक बणाईआ। प्रेम कहे मेरा अन्तर वासा, प्रेमी प्रेमिका वेख वखाइंदा। सुरत सवाणी मेरी करे आसा, हरि मन्दिर मेरा राह तकाइंदा। मैं दोहां वेख करां हासा, आपणा खेल कराइंदा। जिन्ना चिर बणा ना सच्चा साथा, अग्गे हो गंढ्ढ ना कोए पुआइंदा। इक दूजे दा बण विचोला बणावां साका, सगला संग निभाइंदा। सौहरे सच वेखां मापा, पेका इक्को घर वखाइंदा। उत्तम आदि मेरी ज़ाता, जुगादि आपणा घर वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्यार विच्चों प्रगटाइंदा। प्रेम प्यार कहे मेरा इक्को मंत, मंत्र हरि दृढ़ाईआ। साचा मेला नार कन्त, कन्तूहल साहिब सुखदाईआ। संजोग मिलावा जीव जंत, रस भोग वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा इक रखाईआ। मेरी आसा प्रभ होए मेला, मिलणी जगदीश कराईआ। इक्को घर सोहे गुरु गुर चेला, घर सुहञ्जणा सोभा पाईआ। साहिब सतिगुर मेरा वेखे अन्तिम वेला, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक दरसाईआ। सेवा करां प्यार अन्दर, अन्तर खेल खलाइंदा। बंक सुहावां साचा मन्दिर, जिस घर आपणा फेरा पाइंदा। भाग लगा वैरान खण्डर, सुहञ्जणी रुत्त सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्यार भाव भगती विच रखाइंदा। प्यार कहे मेरा भाओ भगती, भरम रहे ना राईआ।
मेल मिलावां आत्म शक्ति, शुकर शुकर सुणाईआ। गुरमुख सज्जण वेख व्यक्ति, बेकल हो के दए दुहाईआ। बिन भगतां मेरी चुक्के ना कोए अर्थी, अर्थ अर्थात अथवा कोए ना सके समझाईआ। मेरे प्रेम दी सच जमात, पट्टी इक्को इक पढ़ाईआ। साचा लेखा बिन कलम दवात, शाही नज़र कोए ना आईआ। जिस देवे प्रभ मेरी दात, मेरे नाल लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, प्रेम प्यार भगत अधार, भगवन आपणा रंग वखाईआ।
२६ चेत २०२० बिक्रमी केहर सिँघ दे गृह रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर
हरि सतिगुर सच प्यार, गुर शब्द शब्द वड्याईआ। नाता रहे सदा जुग चार, जुग चौकड़ी ना कोए तुड़ाईआ। ख़ुशी मनावण ब्रह्मा विष्न शिव बोल जैकार, दो जहान वज्जे वधाईआ। सुर नर मुन जन देवत करन निमस्कार, बैठण सीस झुकाईआ। साचे घर खिले गुलज़ार, गुलशन आपणी रुत्त सुहाईआ। महक आए अगम्म अपार, सति सरूप दए समझाईआ। मेल मिलावा सिरजणहार, शाह पातशाह होए सहाईआ। लेखा जाण धुर दरबार, धुर दी करनी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस प्रेम बन्धन पाईआ। भगत भगवान कहे प्रेम अपारा, आदि जुगादि जणाइंदा। इक दूजे दा शब्द सहारा, गुर शब्दी कार कमाइंदा। इक दूजे दा सच विहारा, बिवहारी आप समझाइंदा। इक दूजे दा प्रेम वणजारा, घर घर हट्ट चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा भेव जणाइंदा। भगत भगवान सच प्रेम हट्ट, हटवाणा इक्को नज़री आईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती त्रिवैणी राह रही तक्क, ईड़ा पिंगल सुखमन तिन्ने इक्को ध्यान लगाईआ। प्रभ प्रेम प्रीती करदा कदे ना जाए थक्क, अनथक्क आपणी सेव कमाईआ। वस्त अमोलक देंदा कदी ना जाए अक्क, हरख़ सोग ना कोए रखाईआ। जिस वल मेहर नज़र कर के लए तक्क, तिस अन्तर बूझ बुझाईआ। करे कराए नबेड़ा हक़, हकीकत आपणी दए समझाईआ। प्रेम प्रीती साची दस्स, परम पुरख दए वड्याईआ। हरि हिरदे अन्दर जाए वस, रूप रंग नज़र ना आईआ। प्रेमी कदे ना जाए पिच्छे हट, अग्गे आपणा कदम रखाईआ। दूई द्वैती नाल प्रेम मेटे फट्ट, पट्टी आपणे नाम बंधाईआ। कर खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी कार जणाईआ। लहिणा देणा हथ्थो हथ्थ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। प्रेम प्यार भगत भगती सच्चा संग, सो सतिगुर आप जणाइंदा। आदि जुगादि चाढ़्हे इक रंग, कसुंभड़ा रूप ना कोए वटाइंदा। सच तराना सुणाए छन्द, गीत गोबिन्द अल्हाइंदा। अनहद नाद वजाए मृदंग, सारंग सारंगा हथ्थ ना कोए रखाइंदा। घर मन्दिर जणाए अनन्द, अनन्द
आत्म रस चवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। प्रेम प्रीती निरगुण सरगुण गंढ्ढ, गुर सतिगुर आप बंधाईआ। जन भगतां हिरदे पावे ठंड, गुरमुख अग्नी ना लागे राईआ। गुरसिख डोरी इक्को तन्द, नाम बन्धन दए जणाईआ। भगत भगवान सच्चा छन्द, सोहँ ढोला रिहा सुणाईआ। जन्म कर्म दा कटे फंद, फाँसी जम ना कोए लटकाईआ। करे प्रकाश अन्धेरा अन्ध, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीती इक दृढ़ाईआ। प्रेम कहे मेरी प्रीती, बिन प्रीतवान हथ्थ किसे ना आईआ। मैनूं लभ्भदे मन्दिर मसीतीं, भज्जे फिरन वाहो दाहीआ। लेखा वेखां सब दी नीती, घर घर डेरा लाईआ। मेरी धार सदा अनडीठी, हथ्थ फड़ ना किसे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी प्रेम गंढ्ढ जन भगतां नाल पीची, बिन सतिगुर पूरे सके ना कोए खुल्हाईआ। निरगुण नानक इशारे देंदा रिहा जगत नाल निक्की चीची, वड्डी उंगल हथ्थ ना कोए उठाईआ। लख चुरासी प्रभ साचे दी जगत बग़ीची, बाग़बान इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती सच सुगंध, कली कली आप महकाईआ। प्यार कहे मेरा प्रेम बंध फूल, वासना वासना विच्चों प्रगटाइंदा। कंडयां विच ना जावां भूल, साची रीती तोड़ निभाइंदा। आदि जुगादी बज्झा असूल, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। मेरा मालक हरि कन्त कन्तूहल, जिस दी अन्तर सेज हंढ्ढाइंदा। सदा सदा सद चुकावणहारा मूल, लहिणा सब दी झोली पाइंदा। देवणहार ना जाए भूल, अभुल्ल आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेल आप मिलाइंदा। साचा मेल भगत भगवान, भाउ भगती रही जणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण ब्यान, लिख लिख लेखा जगत जणाईआ। उच्ची कूकण अञ्जील कुरान, गीता ज्ञान रिहा दृढ़ाईआ। जिस उपर मेहरवान होए भगवान, तिस मेला सहिज सुभाईआ। अठसठ तीर्थ नैण शरमाण, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जिस हरि जू देवे दान, तिस अग्गे किसे चले क्या चतुराईआ। तिस महिमा जगत महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सिर रखे हथ्थ जिस मेहरवान, मेहर नज़र उठाइंदा। रोग सोग सर्ब मिट जाण, चिन्ता दु:ख ना कोए रखाइंदा। अमृत देवे पीण खाण, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाइंदा। आत्म परमात्म कर परवान, आप आपणे रंग रंगाइंदा। वखावणहारा सच निशान, धर्म निशाना इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, तिस संसा रोग मिटाइंदा। संसा रोग मिटे दुःख, दर्द रहे ना राईआ। घर उपजे साचा सुख, घर घर विच वज्जे वधाईआ। मात गर्भ ना होवे उलटा रुख़, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। जन्म कर्म दी उतरे भुक्ख, जिस जन आपणा दरस कराईआ। जो सतिगुर निशान्यौं
गया उक, तिस ठौर कोए ना पाईआ। राए धर्म टंगे पुट्ठ, दोज़ख़ अग्नी देवे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बिन सतिगुर प्यार जगत रीती कम्म किसे ना आईआ। सतिगुर प्यार शब्द सच्चा, शब्दी शब्द दृढ़ाइंदा। गुरमुख गुरसिख अञ्ञाणा बच्चा, बालक आपणे राहे पाइंदा। प्रेम प्रीती अन्दर रहे कोई ना कच्चा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। इक्को नाम साचा दस्सा, सोहँ हँसा जाप जपाइंदा। अमृत आत्म देवे रसा, रस झिरना झिर इक्को बूँद टपकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रेम प्रीती भगतां दान, भगवन कर किरपा झोली पाइंदा।
२६ चेत २०२० बिक्रमी उजागर सिँघ दे गृह रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर
हरि किरपा सतिगुर प्रीत, सदा सदा वड्याईआ। गुर गुर खेल सदा अनडीठ, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। जन भगत जणाए साची रीत, अनभव आपणी कार कमाईआ। सच सुणा अगम्म गीत, राग नाद शनवाईआ। लेखा चुक्के जगत संगीत, सुर ताल ना कोए वड्याईआ। गुर वेखे साहिब मीत, मित्र प्यारा नज़री आईआ। लेखा चुक्के हस्त कीट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची प्रीत इक निभाईआ । प्रीत निभाए परवरदिगार, पीर पैगम्बर राह जणाइंदा। अदि जुगादी सांझा यार, जुग जुग संग रखाइंदा। कलमा कलाम कर तैयार, मेहरवान पढ़ाइंदा। कालम कलम कातब बण लिखार, लिख लिख लेखा आप जणाइंदा। रसना जिह्वा बोल जैकार, नाअरा इक्को इक समझाइंदा। मुरीद मुर्शद दे दीदार, रूह बुत्त खेल खलाइंदा। कलमा हक़ कर प्यार, हकीकत इक्को घर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप रंगाइंदा। रंग रंगण अगम्म अथाह, साहिब सतिगुर आप रंगाईआ। लेखा जाण धुरदरगाह, दो जहानां होए सहाईआ। रहबर बण आप ख़ुदा, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। मुहब्बत रहिण ना देवे जुदा, आप आपणे नाल प्रनाईआ। सुहबत जाणे थाँ थाँ, थान थनंतर खोज खुजाईआ। जिस जन जणाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकार मेल मिलाईआ। फड़ फड़ पकड़ उठाए बांह, बल आपणा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई परम पुरख, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण उत्ते कर तरस, मेहर नज़र इक उठाइंदा। प्रेम विछोड़े विच जो रहे भटक, तिन्हां भटकणा आप मुकाइंदा। बण पांधी जो रहे लटक, तिन्हां पन्ध आप मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्रीती अन्दर आपे आवे परत, सचखण्ड निवासी
लोकमात फेरा पाइंदा। लोकमात आए भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। भगतां देवे शब्द ज्ञान, गुण निधान करे पढ़ाईआ। निशान वखाए इक महान, अगम्म अथाह भेव खुल्हाईआ। मेल मिलाए वाली दो जहान, दोए दोए धारा लेख चुकाईआ। सरगुण निरगुण कर पहचान, बेपहचान दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। सुरत सवाणी मारे वाजां, शब्दी हुक्म समझाइंदा। शाहो भूप वड राजन राजा, शहिनशाह आपणा फेरा पाइंदा। लेखा चुक्के पूजा पाठा निमाज़ा, हुजरा इक्को इक वखाइंदा । सदा सदा सद रखे लाजा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन देवे सच्चा वर, घर इक्को इक वडियाइंदा ।
२६ चेत २०२० बिक्रमी सुरजीत सिँघ दर्शन सिँघ दे गृह
रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर
गुरमुख सज्जण जो तक्के राह, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। तिन्हां सतिगुर पूरा होए सहा, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी ग़रीब निमाणयां पकड़े बांह, निथाव्याँ होए सहाईआ। साचा मंत्र नाम दए समझा, गुणवन्ता गुण इक्को झोली पाईआ। साचा मन्दिर दए वखा, काया अन्दर भेव चुकाईआ। धुर संदेसा दए सुणा, गुर ज्ञान मंत्र शनवाईआ। कूड़ा नाता दए तुड़ा, सज्जण इक्को नज़री आईआ। जग कर्म दे विछड़े लए मिला, निहकर्मी आपणी दया कमाईआ। वरन बरन झेड़े दए गंवा, काया खेड़े सोभा पाईआ। जिहड़े जिहड़े रहे तका, तिन्हां वेखे थाउँ थाईं। दीन दयाल कदे ना सके भुला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलाए आपणे थाईंआ। जिन्हां तक्कया परम पुरख अकाल, प्रभ इक्को ओट तकाईआ। तिन्हां मिलाए काया धर्म सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक वखाईआ। पूरब प्रीती निभे नाल, आपणे लेखे लाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, ऊँच नीच देवे वड्याईआ। लख चुरासी विच्चों भाल, गुरमुख गुरसिख लए जगाईआ। सुरती होण ना देवे बेहाल, बिहबल हो ना मारे धाहीआ। वेले अन्त ना खाए काल, राए धर्म ना दए सजाईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा दो जहानां करे सदा संभाल, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख लेखा लेखे पाईआ। तक्क राह जिन्हां रखी आस, आसा पूर कराइंदा। जन्म जन्म दी मिटे प्यास, तृष्ना तृखा ना कोए रखाइंदा। लेखे लावे रसना जिह्वा पवण स्वास, आत्म रस आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा।
करे कराए बंद ख़लास, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख सज्जण हरिजन आपणा मेल मिलाइंदा।
२६ चेत २०२० बिक्रमी जीत सिँघ दे गृह रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर
सोहँ शब्द रहे जुग चार, विष्न ब्रह्मा शिव रहे जस गाईआ। सोहँ शब्द निरगुण निरगुण निरगुण धार, करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द रहे ध्यान लगाईआ। सोहँ शब्द जपदे गए गुर अवतार, तूं मेरा मैं तेरा इक्को ढोला गाईआ। सोहँ शब्द मन्नदे रहे पीर पैगम्बर विच संसार, मुरीद मुर्शद रूप वटाईआ। सोहँ शब्द भगत भगवान करदे रहे प्यार, अन्तर अन्तर वेख वखाईआ। सोहँ शब्द सन्त मन्नदे रहे कन्त भतार, नारी नर नरायण प्रनाईआ। सोहँ शब्द गुरमुख आत्म जोत करे उज्यार, परमात्म मेला सहिज सुभाईआ। सोहँ शब्द ब्रह्म वेखे वेखणहार, पारब्रह्म दए वड्याईआ। सोहँ शब्द ईश जीव खेल करे करतार, जगदीश्र आपणा राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को सोहला, शब्दी ढोला राग अल्हाईआ। सोहँ शब्द धुर दी धार, निरगुण निरगुण आप प्रगटाइंदा। सोहँ रूप आप निरँकार, सो पुरख निरँजण खेल खलाइंदा। सोहँ नूर जोत उज्यार, हरि पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। सोहँ कल अक्ल कल धार, एकँकारा खेल वखाइंदा। सोहँ आदि निरँजण जोत निरँजण पावे सार, जोती जाता डगमगाइंदा। सोहँ नाद शब्द धुन अगम्मी धार, धुर दरबारी हरि निरँकारी सिरजणहारी इक इकल्ला आप प्रगटाइंदा। सोहँ शब्द वसणहारा सच सच्चे दरबार, नाम सति आपणी सिफ्त सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग सोहँ सार आपणे हथ्थ रखाइंदा। सोहँ सार ना पावे जीव, जंत जंत ना कोए वड्याईआ। जिस दा लेखा अन्त अन्तरीव, अन्तर दृष्ट दए खुल्हाईआ। लहिणा चुकाए साढे तिन्न हथ्थ सींव, काया माटी लेखे लाईआ। मेल मिलाए आत्म परमात्म ईशर जीव, ईश्वर आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन सोहँ धार समझाईआ। सोहँ अन्दर अमृत रस, रस प्याला आप प्याइंदा। सोहँ अन्दर हरि जू वस, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। सोहँ मार्ग साचा दस्स, ब्रह्म पारब्रह्म पन्ध मुकाइंदा। सोहँ नाम श्री भगवान आपे रट, जन भगतां सिफ्त सालाहइंदा। सोहँ शब्द विके इक्को सतिगुर हट्ट, साध सन्त कहिण कोए ना पाइंदा। समरथ पुरख दी साची वथ, आदि जुगादी महिमा अकथ, कथनी कथ ना कोए सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ अंस सूरा सरबँग आप प्रगटाइंदा। सोहँ जाप
जीव जप, जपत जपत सुख पाईआ। जन्म कर्म ना रहे तप, त्रैगुण माया डेरा ढाहीआ। बूझ बुझाए आपणा आप, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। हँ ब्रह्म पारब्रह्म सो पुरख निरँजण बाप, पूत पिता गोद सुहाईआ। लेखा रहे ना ज़ात पात, दीन मज़्हब नज़र कोए ना आईआ। दरस दिखाए पुरख अबिनाश, अबिनाशी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ सुहेला इक इकेला काया मन्दिर साचा मेला, सुरती शब्दी शब्दी सुरती अकाल मूर्ती अक्ल कलधारी जोत निरँकारी निरगुण दाता पुरख बिधाता भगवन मीता ठांडा सीता, सतिजुग दी साची रीता, आप चलाए पतित पुनीता, पतित उधारन इक्को नाम ढोला सोहँ सच्चा गाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण रूप बण विचोला, दो जहानां फेरा पाईआ।
२६ चेत २०२० बिक्रमी गरदावर सिँघ दे गृह रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर
तत्ती वा ना लागे राए, श्री भगवान दया कमाइंदा। जुग जुग वेखे थाउँ थाए, थान थनंतर खोज खुजाइंदा। करे प्यार जिउँ पुत्तरां माएं, पूत सपूता गोद उठाइंदा। मेल मिलाए फड़ फड़ बांहें, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाइंदा। दो जहानां करे सच नयाएं, ब्रह्मण्डां खण्डां लोआँ पुरीआँ फोल फुलाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काएं, कागों हँस आप उडाइंदा। देवणहार ठंडी छाएं, सिर मेहर हथ्थ टिकाइंदा। माणस जन्म गुरमुख तेरा ना जाए अजाएं, सतिगुर पूरा आपणे लेखे लाइंदा। लख चुरासी करे हाए हाए, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। राए धर्म अन्त दए सजाए, चित्रगुप्त लेखा मंग मंगाइंदा। लख चुरासी फंद ना कोए कटाए, मात गर्भ पन्ध ना कोए मुकाइंदा। जो गुरमुख गुरसिख हरि सज्जण सतिगुर लागे पाए, तिन्हां आपणा रंग रंगाइंदा। मेहरवान मेहरवान प्रभ दया कमाए, दीनन आपणे घर वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण आपणा खेल वखाइंदा। तत्ती वा ना लागे अग्ग, अग्नी पोह ना सके राईआ। होए सहाई सूरा सरबग्ग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। साचा मार्ग नर निरँकारा इक्को देवे दस्स, दहि दिशा वेख वखाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाए हस्स हस्स, सोहँ हँसा इक्को जाप जपाईआ। लेखे लाए तत्त अट्ठ, नौ दुआरे खोज खुजाईआ। दस्म दुआरी आपे वस, हरि जू पर्दा दए उठाईआ । निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। साचे मण्डल वखावे रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। कलिजुग अन्तिम जन भगतां पूरी करे आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। नाता तोड़े ज़ात पात, वरन गोत ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सद
वड्याईआ। कलिजुग अग्न ना आवे नेड़े, पंज तत्त ना कोए जलाईआ। दूई द्वैती हउमे हंगता कूड़ी क्रिया मिटण झेड़े, मन झगड़ा ना कोए लड़ाईआ। आत्म परमात्म नज़री आए नेड़े, घर घर विच वेख वखाईआ। साहिब सुल्तान श्री भगवान जन भगतां चाढ़्हे आपणे बेड़े, नईया नौका नाम चलाईआ। आप वसाए सचखण्ड साचे खेड़े, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। आवण जावण चुक्कण फेरे, मेल मिलावा एका थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होए सहाई हर घट थाईंआ। कलिजुग अग्न ना लाए भाह, भांबड़ अवर ना कोए मचाईआ। जिन्हां पुरख अकाल बणे मलाह, तिन्हां बेड़ा ना कोए डुबाईआ। दो जहानां देवे पार करा, मँझधार ना कोए वखाईआ। खेवट खेटा बणे बेपरवाह, निरगुण दाता फेरा पाईआ। रहमत करे आप ख़ुदा, परवरदिगार सच्चा शहिनशाहीआ। मुकामे हक़ दए वखा, हकीकत जाणे थाउँ थाईंआ। नर निरँकारा वेस वटा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जन भगतां भगत दुआरा दए वखा, निज नेत्र आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। कलिजुग अग्नी रहि जाए दूर, दूर दुराडा नैण शरमाईआ। जिन्हां कोल साहिब सतिगुर सर्ब कला भरपूर, कलकाती मेट मिटाईआ। नज़री आए हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा फेरा पाईआ। कोट जन्म दे बख्श कसूर, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। अन्तिम मेले आपणे नाल ज़रूर, विछोड़ा कोए रहिण ना पाईआ। गुरमुख रहे ना कोई मूर्ख मुग्ध मूढ़्ह, चतुर सुघड़ सर्ब बणाईआ। जिन्हां देवे चरण मस्तक धूढ़, तिन्हां टिक्का नाम लगाईआ। नाता तुट्टे कूड़ो कूड़, सच सुच्च करे कुड़माईआ। अमृत मेघ बरसे ठांडी भूर, करोड़ छिआनवें नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सहिज सुखदाईआ। अग्नी लग्ग जावे नट्ठ, आपणा मुख भुआईआ। जिस दुआरे भगत भगवान दा होया इकट्ठ, तिस दर चले ना कोए चतुराईआ। जिस दी सिफ्त कर कर गए गुर अवतार पीर पैगम्बर भट्ट, रागी राग नाद सुणाईआ। सो साहिब पुरख समरथ, कलिजुग अन्तिम फेरा पाईआ। चार वरनां ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां मार्ग रिहा दस्स, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। अन्तिम सब दे ख़ाली हथ्थ, बिन हरि नामे संग ना कोए जाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले, साहिब सतिगुर शब्द स्वामी लए रख, आप आपणे अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण निरवैर कलिजुग कूड़ी क्रिया मेटे कहर, गहर गम्भीर गुणी गहीर जन भगतां ठांडा करे सरीर, सांतक सति सति वरताईआ।