पुस्तकालयभाग १४

२६ चेत २०२० बिक्रमी प्यारा सिँघ दे गृह दोसांझ कलां

सो पुरख निरँजण हुक्मरान, आदि जुगादि हरि अख्वाइंदा। हरि पुरख निरँजण शाह सुल्तान, शहिनशाह आपणी कार कमाइंदा। एकँकारा नौजवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता मेहरवान, मेहर रहमत आप कमाइंदा। श्री भगवान खेल महान, अनभव आपणी धार चलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बण प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। महल अटल इक मकान, सचखण्ड साचा आप सुहाइंदा। दीवा बाती ना कोए निशान, निरगुण नूर नूर रुशनाइंदा। छप्पर छन्न ना कोए मकान, चार दीवार ना वंड वंडाइंदा। करे खेल आप भगवान, भगवन आपणी कार कमाइंदा। साचा तख्त कर तैयार, आप आपणी सेव कमाइंदा। पावा चूल ना कोए विचार, सति सतिवादी वंड वंडाइंदा। साचे मन्दिर रख निरँकार, निरगुण निरवैर वेख वखाइंदा। शाहो भूप हो तैयार, आप आपणा आप प्रगटाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, धुर संदेसा इक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। सच संदेसा देवे सचखण्ड, घर साचे वज्जे वधाईआ। तख्त निवासी सूरा सरबँग, बेपरवाह अख्वाईआ। आपणी इच्छया आपे मंग, आपे झोली रिहा भराईआ। वसणहारा आपे संग, सगला संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक जणाईआ। साचा हुक्म देवे संदेस, सचखण्ड वासी खेल कराइंदा। निरगुण धर अवल्लड़ा भेस, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, सीस जगदीश ना कोए मुंडाइंदा। महल अटल बैठ नरेश, आदि निरँजण सोभा पाइंदा। आप आपणा आपे वेख, घर साचे ख़ुशी मनाइंदा। गृह मन्दिर करे हेत, प्रीतीवान प्रीत बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप प्रगटाइंदा। साचा हुक्म देवणहार, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड वेखे आप करतार, बेऐब आपणा पर्दा लाहीआ। परवरदिगार वसणहारा धाम न्यार, मुकामे हक़ हक़ करे रुशनाईआ । नूरी नूर नूर उज्यार, जलवा इक्को इक दरसाईआ। धुर संदेसा एका वार, एकँकार करे पढ़ाईआ। घर विच घर खोल्ह कवाड़, सचखण्ड साचे दए वड्याईआ। थिर घर रूप बणाए आप निराकार, दूजा संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर सेव कमाईआ। हुक्मे अन्दर शाह पातशाह, आपणी सेव कमाइंदा। सचखण्ड निवासी बेपरवाह, बेपरवाही आपणी कार कमाइंदा। निरगुण निरगुण मार्ग ला, निरगुण दाता वेख वखाइंदा। निरगुण वसे आपणे थाँ, थान थनंतर आप सुहाइंदा। निरगुण सचखण्ड दुआरा रिहा सुहा, थिर घर आपणी बणत बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप जणाइंदा। थिर घर दुआरा

निरगुण बणया, हरि बाढी आप अख्वाईआ। आपणा कर्म आपे करया, नेहकर्मी आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। मात पित बण सुत दुलारा जणया, हरि शब्दी नाउँ रखाईआ। सज्जण सुहेला आपे बणया, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूत सपूता गोद सुहाईआ। शब्द सुत प्रभ गोदी चुक्क, सचखण्ड साचे ख़ुशी मनाइंदा। उज्जल करे आप मुख, मुख मुखड़ा हरि सालाहइंदा। आदि जुगादि औण ना देवे कोई दुःख, दर्दी दर्द आप वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर थिर घर वड़, सुत दुलारा निरगुण धारा गृह मन्दिर आप बहाइंदा। सुत दुलारे थिर घर बहिणा, सचखण्ड निवासी आप जणाईआ। सति पुरख दा मन्नणा कहिणा, आदि जुगादि सेव कमाईआ। दर्शन कर बिन नेत्र नैणां, निज सरूप रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर साची कार, शब्दी देवे शब्द भण्डार, वस्त अमोलक इक वरताईआ। हुक्मे अन्दर विष्नूं रंग, विश्व आप कराइंदा। हुक्मे अन्दर ब्रह्मा संग, पारब्रह्म आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। हुक्मे अन्दर शंकर धूंआँधार वेखे अन्ध, सुंन अगम्म फोल फुलाइंदा। हुक्मे अन्दर ज़िमी असमान सूरज चन्द, मण्डल मण्डप आप मण्डलाइंदा। हुक्मे अन्दर त्रैगुण माया रजो तमो सतो पाए बंध, बन्धन इक्को इक वखाइंदा। हुक्मे अन्दर पंज तत्त देवे संग, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपणा राह जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर वस्त वंड, विष्न ब्रह्मा शिव झोली आप भराइंदा। हुक्मे अन्दर देवे दात, दाता दानी इक अख्वाईआ। हुक्मे अन्दर इक जमात, विष्न ब्रह्मा शिव करे पढ़ाईआ। हुक्मे अन्दर खेल तमाश, श्री भगवान रिहा समझाईआ। हुक्मे अन्दर पावे रास, मण्डल मण्डप नाच नचाईआ। हुक्मे अन्दर पूरी करे आस, आसा आपणी आप प्रगटाईआ। हुक्मे अन्दर देवे साथ, निरगुण सरगुण वंड वंडाईआ। हुक्मे अन्दर गाए गाथ, ब्रह्मावेता चारे वेदां करे शनवाईआ। हुक्मे अन्दर खेल करे पुरख समराथ, समरथ आपणी कार कमाईआ। हुक्मे अन्दर निरगुण सरगुण कर प्रगट, लख चुरासी जून उपाईआ। हुक्मे अन्दर चारे खाणी वेखे रत, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणा मेल मिलाईआ। हुक्मे अन्दर चारे बाणी शब्द अगम्मी मारे सट्ट, ठोकर आपणे नाम लगाईआ। हुक्मे अन्दर सति पुरख निरँजण खोल्हे हट्ट, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। हुक्मे अन्दर मेल मिलावा करे बूँद रत, रक्त इक्को जोड़ जुड़ाईआ। हुक्मे अन्दर नौ दर वेखे सथ, घर घर आपणी धार चलाईआ। हुक्मे अन्दर घर विच घर करे प्रगट, दस्म दुआरी आपणी गंढ्ढ पुआईआ। हुक्मे अन्दर काम क्रोध लोभ मोह हँकार देवे रस, आसा तृष्ना हउमे हंगता नाल मिलाईआ। हुक्मे अन्दर निर्मल जोत करे प्रकाश, जोत निरँजण घर घर डगमगाईआ। हुक्मे अन्दर शब्द नाद सुणाए शहिनशाह शाबाश, राग अनादी आप अल्हाईआ। हुक्मे

अन्दर खेल पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। हुक्मे अन्दर खण्ड ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड नाच नचाइंदा। हुक्मे अन्दर सूरा सरबँग, शाह पातशाह आपणी कार कमाइंदा। हुक्मे अन्दर लोआँ पुरीआँ लँघ, दो जहानां वेख वखाइंदा। हुक्मे अन्दर नाउँ निरँकार वजाए मृदंग, श्री भगवान आप सुणाइंदा। हुक्मे अन्दर ढोला गीत गाए छन्द, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। हुक्मे अन्दर देवे दंड, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। हुक्मे अन्दर पृथ्मी आकाश, धरत धवल लए उपाईआ। हुक्मे अन्दर खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रिहा वखाईआ। हुक्मे अन्दर अवतार उपजाए आपणी शाख़, शनाख़त आपणे हथ्थ रखाईआ। हुक्मे अन्दर गुर गुर करे दास, दासी दास रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। हुक्मे अन्दर शास्त्र सिमरत वेद, वेद पुराणां आप जणाइंदा। हुक्मे अन्दर खाणी बाणी भेद, अभेव आप जणाइंदा। हुक्मे अन्दर निरगुण सरगुण करे हेत, नित नवित्त वेख वखाइंदा। हुक्मे अन्दर आत्म परमात्म खेडे खेड, सच खलारी इक हो जाइंदा। हुक्मे अन्दर पारब्रह्म ब्रह्म लिखणहारा लेख, कलम शाही ना कोए रखाइंदा। हुक्मे अन्दर ईश जीव बन्न्हे हेत, हितकारी नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर वंड वंडाइंदा। हुक्मे अन्दर जुग चार, सतिजुग मिले वड्याईआ। हुक्मे अन्दर खेल अपार, त्रेता रंग रंगाईआ। हुक्मे अन्दर खेल करतार, द्वापर वेखे चाईं चाईंआ। हुक्मे अन्दर हो तैयार, कलिजुग लेखा लेखे लाईआ। हुक्मे अन्दर वरन चार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड वंडाईआ। हुक्मे अन्दर बरन अठारां कर उज्यार, करता कीमत कोए ना लाईआ। हुक्मे अन्दर वेखे कूटां चार, उतर पूरब पच्छिम दक्खण फोल फुलाईआ। हुक्मे अन्दर नाता जोड़ चार यार, यारी यारां संग रखाईआ। हुक्मे अन्दर हो उज्यार, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। हुक्मे अन्दर लहिणा देणा कर्ज़ दए उतार, मकरूज़ रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म इक्को इक दरसाईआ। हुक्मे अन्दर गीता ज्ञान, शब्दी शब्दी नाद वजाइंदा । हुक्मे अन्दर खेल महान, महिमा सिफ्त सिफ्त सालाहइंदा। हुक्मे अन्दर अठारां पुराण, पुराण पुराणीआं मेल मिलाइंदा। हुक्मे अन्दर ज्ञान ध्यान, ध्यान ध्यान विच रखाइंदा। हुक्मे अन्दर सरोवर अशनान, तट किनारा सोभा पाइंदा। हुक्मे अन्दर रसना जिह्वा बत्ती दन्द गान, गीत गोबिन्द गोबिन्द सुणाइंदा। हुक्मे अन्दर निरगुण सरगुण दए पहचान, बेपहचान आपणा पर्दा लाहइंदा। हुक्मे अन्दर करे खेल महान, महिमा आपणी सिफ्त सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को हुक्म आप रखाइंदा। हुक्मे अन्दर हुक्म रख, करे खेल बेपरवाहीआ। हुक्मे

अन्दर हो प्रतख, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। हुक्मे अन्दर भगत भगवान मार्ग दस्स, जुग जुग राह वखाईआ। हुक्मे अन्दर हिरदे वस, हरिजन हरि के पौड़े दए चढ़ाईआ। हुक्मे अन्दर पन्ध मुकावे नट्ठ नट्ठ, दो जहानां चरणां हेठ दबाईआ। हुक्मे अन्दर निरगुण जोत करे प्रकाश, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। हुक्मे अन्दर भेजे सन्त, सतिगुर दया कमाइंदा। हुक्मे अन्दर मणीआं मंत, हरि हरि नाम दृढ़ाइंदा। हुक्मे अन्दर मेला नार कन्त, सेज सुहञ्जणी सोभा पाइंदा। हुक्मे अन्दर चाढ़्हे रंग बसन्त, उतर कदे ना जाइंदा। हुक्मे अन्दर गढ़ तोड़े हउमे हंगत, निवण सो अक्खर राह वखाइंदा। हुक्मे अन्दर बोध अगाधा होए पंडत, पढ़ पुस्तक राग सुणाइंदा। हुक्मे अन्दर वसे जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक रखाइंदा। हुक्मे अन्दर तेई अवतार, त्रैगुण अतीता हुक्म मनाईआ। हुक्मे अन्दर कर कर ख़बरदार, धुर संदेसा नाम सुणाईआ। हुक्मे अन्दर खड़ग खण्डा चिला तीर कमान, धनुश इक्को इक रखाईआ। हुक्मे अन्दर हो बलवान, बल आपणा दए दरसाईआ। हुक्मे अन्दर नौजवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। हुक्मे अन्दर ज़ात पात, पतिपरमेश्वर धार चलाइंदा। हुक्मे अन्दर दीन मज़्हब साक, सगली वंड वंडाइंदा। हुक्मे अन्दर खोल्हे ताक, बंद कवाड़ी कुंडा लाहइंदा। हुक्मे अन्दर भविक्ख्त वाक, गुर अवतार पीर पैगम्बर आप पढ़ाइंदा । हुक्मे अन्दर जिउँ भावे तिउँ लए राख, मेहर नज़र इक उठाइंदा। हुक्मे अन्दर प्रगट होवे साख्यात, शाह पातशाह आपणी कल धराइंदा। हुक्मे अन्दर लख चुरासी जीव जंत साध सन्त देवे दात, नाम भण्डारा आप वरताइंदा। हुक्मे अन्दर वेखे अन्धेरी रात, हुक्मे अन्दर साचा चन्द चमकाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वडियाइंदा। हुक्मे अन्दर पैगम्बर पीर, पारब्रह्म प्रगटाईआ। हुक्मे अन्दर दस्तगीर, परवरदिगार खेल रचाईआ। हुक्मे अन्दर शरअ ज़ंजीर, कड़ी कड़ी तन्द बंधाईआ। हुक्मे अन्दर शाह हकीर, ऊँच नीच वेख वखाईआ। हुक्मे अन्दर चोटी चढ़े अख़ीर, आखर आपणा आसण लाईआ। हुक्मे अन्दर हक़ तदबीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी दए जणाईआ। हुक्मे अन्दर सच्चा जलवा, परवरदिगार आप प्रगटाइंदा। हुक्मे अन्दर इक्को तकवा, निरगुण ओट ओट समझाइंदा। हुक्मे अन्दर मेटे शिकवा, शरअ शरीअत आपणे रंग रंगाइंदा। हुक्मे अन्दर लावे फ़तवा, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार कमाइंदा। हुक्मे अन्दर पीर पैगम्बर, बेपरवाह उपाईआ। हुक्मे अन्दर रच सुअम्बर, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। हुक्मे अन्दर दो जहान अडम्बर, चौदां लोक वज्जे वधाईआ। हुक्मे

अन्दर करे खण्डर, दीवा बाती ना कोए जगाईआ। हुक्मे अन्दर सुहाए शिवदुआले मट्ठ मन्दिर, मस्जिद मसीत दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका कलमा नबी पढ़ाईआ। हुक्मे अन्दर हक़ अमाम, इक्को एक खेल कराइंदा। हुक्मे अन्दर सच नज़ाम, नौबत आपणे नाम सुणाइंदा। हुक्मे अन्दर पीर पैगम्बर बरदे करे ग़ुलाम, सिर सिर आपणा हुक्म मनाइंदा। हुक्मे अन्दर दामनगीर फड़ाए दाम, पल्लू आपणा गंढ्ढ पुआइंदा। हुक्मे अन्दर झुलाए निशान, सच निशाना इक रखाइंदा। हुक्मे अन्दर अञ्जील कुरान, कलमा नबी रसूल समझाइंदा। हुक्मे अन्दर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कायनात गंढ्ढ पुआइंदा। हुक्मे अन्दर हुक्म हासल, हरि हज़रत आप जणाईआ। हुक्मे अन्दर होए फ़ाज़ल, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। हुक्मे अन्दर बण आदल, अदालत इक्को इक लगाईआ। हुक्मे अन्दर बण कातिल, मकतूल आपणा खेल जणाईआ। हुक्मे अन्दर लेखा जाणे बातन, बैतल आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को हुक्म रिहा वरताईआ। हुक्मे अन्दर गुरु गुरदेव, साची कार कमाइंदा। हुक्मे अन्दर साची सेव, जुग चौकड़ी राह वखाइंदा। हुक्मे अन्दर अमृत मेव, अमृत रस इक चखाइंदा। हुक्म अन्दर देवी देव, सुरप्त एका रंग रंगाइंदा। हुक्मे अन्दर रसना जिह्व, पवण स्वासी सिफ्त सालाहइंदा। हुक्मे अन्दर अलख अभेव, अगोचर आपणी कार कमाइंदा। हुक्मे अन्दर हो निहकेव, निहचल आपणा आसण सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताइंदा। हुक्मे अन्दर हो जगदीश्र, जग जीवण दाता दया कमाईआ। हुक्मे अन्दर हो ईशर, इष्ट देव इक जणाईआ। हुक्मे अन्दर हो तपीश्र, तप साधन दए समझाईआ। हुक्मे अन्दर हो रखीशर, रिख मुन आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म अन्दर वड वड्याईआ। हुक्मे अन्दर राज जोग, जोग जुगत आप जणाइंदा। हुक्मे अन्दर रस भोग, वड भोगी खेल कराइंदा। हुक्मे अन्दर सच संजोग, हरि संजोगी मेल मिलाइंदा। हुक्मे अन्दर कर विजोग, विछोड़ा इक्को इक समझाइंदा। हुक्मे अन्दर नाम श्लोक, सोहला ढोला आपे गाइंदा। हुक्मे अन्दर रच रच कोट, किले बंक दुआर वडियाइंदा। हुक्मे अन्दर लावे चोट, नाम नगारा इक रखाइंदा। हुक्मे अन्दर कढ्ढे खोट, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। हुक्मे अन्दर सेवा लाए बत्ती दन्द होंट, साह साह आपणा नाम जपाइंदा। हुक्मे अन्दर निर्मल जोत, जोती जोत डगमगाइंदा। हुक्मे अन्दर होए मदहोश, मधुर जाम इक प्याइंदा। हुक्मे अन्दर सोचां रिहा सोच, सोच आपणी ना किसे समझाइंदा। हुक्मे अन्दर बहे बण खामोश, घट घट अन्दर डेरा लाइंदा। हुक्मे अन्दर खोल्हे लोचण लोच, नैण नैणां नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म इक्को इक वखाइंदा। हुक्मे अन्दर खेल

अगम्मा, अगम्मड़ी कार कमाईआ। हुक्मे अन्दर बेड़ा बन्न्हा, आपणे कंध उठाईआ। हुक्मे अन्दर देवे नाम धना, जुग जुग झोली जगत भराईआ। हुक्मे अन्दर सेवा करे श्री भगवना, दासी दास रूप वटाईआ। हुक्मे अन्दर सूरज चन्नां, कोह करोड़ी रिहा भुआईआ। हुक्मे अन्दर बन्न्हे बन्न्हा, आपणी हद्द ना किसे समझाईआ। हुक्मे अन्दर होवे अन्न्हा, निज नेत्र बंद वखाईआ। हुक्मे अन्दर बण के जननी जना, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत भगत भगवान गोद उठाईआ। हुक्मे अन्दर राग सुणाए बिन कन्नां, अनहद नादी नाद वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप दृढ़ाईआ। हुक्मे अन्दर राज राजान, शाह पातशाह आप उपजाइंदा। हुक्मे अन्दर हुक्म महान, जीव जंत आप मन्नाइंदा। हुक्मे अन्दर हुक्म कर परवान, नाम परवाना सर्ब सुणाइंदा। हुक्मे अन्दर निरगुण सरगुण वेखे आण, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। हुक्मे अन्दर खाणी बाणी दए ब्यान, धुर दी धार आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कराइंदा। हुक्मे अन्दर गुर अवतार पीर पैगम्बर रच, रचना आपणी दए समझाईआ। हुक्मे अन्दर खेल सच्च, सति सतिवादी आप वखाईआ। हुक्मे अन्दर देवे रस, रस अमृत इक चखाईआ। हुक्मे अन्दर आपे नट्ठ, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म रिहा समझाईआ। हुक्मे अन्दर ईसा मूसा मुहम्मदी धार, सो साहिब आप चलाइंदा। हुक्मे अन्दर हो उज्यार, हुक्म हासल इक वखाइंदा। हुक्मे अन्दर तालब बणे तलबगार, आसा इक्को इक प्रगटाइंदा। हुक्मे अन्दर ख़ालक ख़लक वेखे संसार, मख़लूक आपणे रंग रंगाइंदा। हुक्मे अन्दर सालस बणे सिरजणहार, गुर शब्दी रूप धराइंदा। हुक्मे अन्दर आलस निंद्रा करे विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। हुक्म अन्दर गुरु गुर दस जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। हुक्मे अन्दर नाम नगारा वज्जे चोट, नाम सति सति पढ़ाईआ। हुक्मे अन्दर चार वरनां देवणहारा मोख, मुक्ती गुरुदुआर वखाईआ। हुक्मे अन्दर नाता तोड़े हरख सोग, चिन्ता दु:ख ना लागे राईआ। हुक्मे अन्दर श्री भगवान जाए पहुंच, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। हुक्मे अन्दर ब्रह्मा सुत, सुत मिले वड्याईआ। हुक्मे अन्दर बराह सुहाई रुत्त, हुक्मे अन्दर यगा पुरुष सेव कमाईआ। हुक्मे अन्दर हाव ग़रीव प्या उठ, हुक्मे अन्दर नरायण मिले वड्याईआ। हुक्मे अन्दर कपल मुन गोदी ल्या चुक्क, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर दत्ता त्रै दए वड्याईआ। हुक्मे अन्दर रिखप देव, हुक्मे अन्दर पिरथू माण दवाइंदा। हुक्मे अन्दर लाए मत्तस सेव, हुक्मे अन्दर कछप मिन्दिरा पिट्ठ उठाइंदा। हक्मे अन्दर धनंतर मिलय धुर दा मेव, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। हुक्मे अन्दर

हँसा गाए बिन रसना जिह्व, सोहँ ढोला इक सुणाइंदा। हुक्मे अन्दर बावन धरया भेख, भेख अवल्लड़ा आप कराइंदा। हुक्मे अन्दर नर सिँघ हरनाक्ष ल्या वेख, आप आपणा फेरा पाइंदा। हुक्मे अन्दर गज नाल करे हेत, नर नरायण रूप वटाइंदा। हुक्मे अन्दर ध्रू कीता हेत, हरी आपणी कल वखाइंदा। हुक्मे अन्दर परसराम होया चेतन चेत, चित्रकार आपणी कार कमाइंदा। हुक्मे अन्दर राम रावण लिखे लेख, लेखा नज़र किसे ना आइंदा। हुक्मे अन्दर वेद व्यासा करे हेत, राग अनादी राग अल्हाइंदा। हुक्मे अन्दर काहन कृष्न निरगुण भेख, सरगुण बंसुरी नाम वजाइंदा। हुक्मे अन्दर बोध अगाधा खोले्ह भेत, अभेव आप समझाइंदा। हुक्मे अन्दर ईसा मूसा भेज, नूरी जलवा नूर दरसाइंदा। हुक्मे अन्दर मुहम्मद अद्धविचकार माणी सेज, चार यारी गंढ्ढ पुआइंदा। हुक्मे अन्दर कलमा नबी रसूल भेज, इज़राईल ज़बराईल मेकाईल असराफ़ील साची सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी आपणा हुक्म वरताइंदा। हुक्मे अन्दर नानक सतिगुर, निरगुण सरगुण जोत करी रुशनाईआ। पुरख अबिनाशी मेला धुर, धुर मस्तक जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण सचखण्ड दुआरे दोवें गए जुड़, पंज तत्त तत्त नज़र कोए ना आईआ। सति सरूप शाहो भूप पुरख अबिनाशी गया बौहड़, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। हुक्मे अन्दर चढ़या घोड़, शाहसवारा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म दए जणाईआ। हुक्मे अन्दर नाम दात, सतिनाम झोली पाइंदा। हुक्मे अन्दर खेल तमाश, निरगुण नानक आप दरसाइंदा। हुक्मे अन्दर सचखण्ड दुआरे वेखे रास, गगन मण्डल सोभा पाइंदा। हुक्मे अन्दर चार वरन अठारां बरन लोकमात पूरी करे आस, निरासा रूप ना कोए वटाइंदा। हुक्मे अन्दर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सरगुण सरगुण गंढ्ढ पुआइंदा। हुक्मे अन्दर सतिगुर नानक अंगद लाया अंग, अंगीकार करे वड्याईआ। हुक्मे अन्दर अमर दास चढ़या रंग, रंग रंगीला इक वखाईआ। हुक्मे अन्दर राम दास निरगुण जोत वेख्या चन्द, सूरज चन्द नैण शरमाईआ। हुक्मे अन्दर गुर अर्जन सुणाया साहिब शब्द अगम्मी छन्द, गुरू ग्रंथ गुरदेव दए वड्याईआ। हुक्मे अन्दर हरिगोबिन्द मंगी मंग, पुरख अकाल इक सरनाईआ। हुक्मे अन्दर हरि राए नूर नुराना मिल्या इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों दरसाईआ। हुक्मे अन्दर हरिकृष्न हरि दुआरे पाए ठंड, सीतल सीतल धार वहाईआ। हुक्मे अन्दर गुर तेग़बहादर धरत धवल लई रख, सीस आपणा भेंट चढ़ाईआ। हुक्मे अन्दर गुर गोबिन्द हो प्रतख, सरगुण लेखा दए जणाईआ। हेम कुण्ट तों होया वक्ख, दुष्ट दमन फेरा पाईआ। पुरख अकाल सिर रख्या हथ्थ, प्रभ बणया पिता माईआ। हुक्मे अन्दर मार्ग दस्स, साचा राह रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म इक्को इक जणाईआ। हुक्मे अन्दर पुरख अकाल, गोबिन्द

सुत सुत वडियाइंदा। हुक्मे अन्दर हो दयाल, दीनन इक्को घर जणाइंदा। हुक्मे अन्दर लेखा वेख महाकाल, काल हुक्म विच बंधाइंदा। हुक्मे अन्दर सच धर्म सच्ची धर्मसाल, गुर चरण दुआरा आप प्रगटाइंदा। हुक्मे अन्दर अमृत आत्म जाम आप प्याल, पंजां चोरां पंजां कोलों धायल कराइंदा। हुक्मे अन्दर खड़ग खण्डा दे कटार, तन गात्रे आप सुहाइंदा। हुक्मे अन्दर कल्ग़ी तोड़ा सीस पहन संसार, सतिगुर साचा राह वखाइंदा। हुक्मे अन्दर पन्थ ख़ालस कर तैयार, ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक राज राजान वंड ना कोए वंडाइंदा। हुक्मे अन्दर सालस बण सिरजणहार, साची करनी आप कराइंदा। हुक्मे अन्दर नीहां हेठां बाले दित्ते स्वाल, हुक्मे अन्दर चण्ड प्रचण्ड चमकाइंदा। हुक्मे अन्दर सूलां सेज सुत्ता संभाल, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। हुक्मे अन्दर मेल मिल्या पुरख अकाल, अक्ल कल आपणी खेल वखाइंदा। हुक्मे अन्दर गोबिन्द लाल, हरि लालन रंग रंगाइंदा। हुक्मे अन्दर अवल्लड़ी चाल, चाल निराली ना किसे समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हुक्मे अन्दर नाम मंत्र, मंत्र इक्को इक दृढ़ाइंदा। हुक्मे अन्दर कोटन नाम, नाम नाम प्रगटाईआ। हुक्मे अन्दर इष्ट देव भगवान, विष्नूं बण बण सेव कमाईआ। हुक्मे अन्दर चतुर्भुज हो प्रधान, हुक्मे अन्दर आदि शक्ति बणे माईआ। हुक्मे अन्दर अष्टभुज हो बलवान, बल आपणा दए दरसाईआ। हुक्मे अन्दर ओम ओम निशान, हुक्मे अन्दर सोहँ धार चलाईआ। हुक्मे अन्दर सईया राम, हुक्मे अन्दर कृष्न कृष्न वड्याईआ। हुक्मे अन्दर सजदा सीस सलाम, हुक्मे अन्दर सलामा अलैकम सिफ्त सलाहीआ। हुक्मे अन्दर मंत्र सतिनाम, सृष्ट सबाई दए जणाईआ। हुक्मे अन्दर वाहिगुरू फ़तिह डंका वज्जे विच जहान, दो जहानां आप जणाईआ। हुक्मे अन्दर शास्त्र सिमरत वेद पुराण, जुग चौकड़ी देण गवाहीआ। हुक्मे अन्दर वेद व्यासा लिख के लेख गया महान, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत आपणा आसण लाईआ। हुक्मे अन्दर मूसा दे के गया पैग़ाम, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। हुक्मे अन्दर ईसा कह के गया मेरा पिता अमाम, मेरे पिच्छे फेरा पाईआ। हुक्मे अन्दर मुहम्मद निउँ निउँ करदा गया सलाम, परवरदिगार ध्यान लगाईआ। हुक्मे अन्दर चौदां तबक दे कलाम, कलमा बिन रसना जिह्वा गया पढ़ाईआ। हुक्मे अन्दर नानक निरगुण साचा दस्स के गया निशान, महाबली उतरे वाहो दाहीआ। निहकलंक नौजवान, ना पिता ना माईआ। गोबिन्द कर के गया परवान, कल कल्की फेरा पाईआ। प्रगट होए मर्द मर्दान, सच मर्दानगी आप कमाईआ। इक उठाए धर्म निशान, दो जहानां दए भुलाईआ। राउ रंक सर्ब मिट जाण, ऊँच नीच रहिण कोए ना पाईआ। सारे गायण पुरख अकाल, इष्ट देव इक्को इक नज़री आईआ। सम्बल वसे धाम सच मकान, मन्दिर इक्को इक रुशनाईआ। जुग चौकड़ी लेखा चुकाए आण, नव नौ पैंडा दए मुकाईआ।

विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाण, सिर सके ना कोए उठाईआ। त्रैगुण माया होए हैरान, पंज तत्त चले ना कोए चतुराईआ। बुद्धि देवे ना कोए ज्ञान, मति मतिवाली नैण शरमाईआ। मन मनुआ ना नट्ठे शैतान, शरअ करे ना कोए लड़ाईआ। वेखणहारा दीन ईमान, इस्म आज़म इक्को इक दरसाईआ। मिहबान बीदो बी ख़ैर या इलाही हो प्रधान, नूर इलाही इक दरसाईआ। साहिब सतिगुर वड बलवान, शाह पातशाह फेरा पाईआ। चौदां लोकां ख़ाली करे दुकान, ख़ालक ख़लक वेखे थाउँ थाईंआ। चौदां रतन मिटे निशान, सोलां कलां ना कोए वड्याईआ। चौदां विद्या बणे नादान, लोक चले ना कोए चतुराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेख वेख ख़ुशी मनाण, प्रभ साचा संग रखाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त दो जहानां बदल दए नज़ाम, निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लख चुरासी नज़री आए इक भगवान, पंज तत्त गुरू ना कोए मनाईआ। हरि का शब्द होए बलवान, दो जहानां फिरे वाहो दाहीआ। राज राजान शाह सुल्तान सीस सर्ब झुकाण, नैण सके ना कोए उठाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जस सारे बहि बहि गाण, वाह वा वाह वा गुरू तेरी वड्याईआ। तेरा भेव ना पाए कोई विच जहान, महिमा सके ना कोए सुणाईआ। सचखण्ड निवासी तेरा खेल महान, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर तेरा लेख ना कोए लिखाईआ। कलम शाही काग़ज़ नेत्र रोण नीर बहाण, समुन्द्र सत्त मस दए दुहाईआ। बसुद्धा कहे मैं बाली नढ्ढी अंजाण, भार ज़रा ना सकां उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हुक्मे अन्दर जुग चौकड़ी पार कराईआ। हुक्मे अन्दर कोटन काल, काल काल रूप वटाईआ। हुक्मे अन्दर खेल करतार, जुग चौकड़ी आप जणाईआ। हुक्मे अन्दर सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेखे विच संसार, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। हुक्मे अन्दर लै तेई अवतार, हुक्मे अन्दर भगत अठारां नाल मिलाईआ। हुक्मे अन्दर ईसा मूसा मुहम्मद कर गुफ़तार, ग़ुफ्त शुनीद करी शनवाईआ। हुक्मे अन्दर एका जोती दस अवतार, गुर गोबिन्द कल्गी तोड़ा सीस टिकाईआ। हुक्मे अन्दर मंग मंग के गया धुर दरबार, पुरख अकाल अग्गे झोली डाहीआ। कद अन्तिम आवें सिरजणहार, तेरे हथ्थ सर्ब वड्याईआ। मैनूं रखणा आपणे नाल, बण सेवक सेव कमाईआ। मुरीद वेखे मुर्शद हाल, मुर्शद मुरीदां हाल वेखण आपे आईआ। सम्बल नगर तेरा सच दुआरा सच्ची धर्मसाल, नूर इक्को इक रुशनाईआ। ना कोई तबला वज्जे ताल, सारंग सरंगा हथ्थ ना कोए उठाईआ। धुर दा राग तेरा बेमिसाल, लोकमात मिसल नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। हुक्मे अन्दर करनी कर, हरि करता खेल रचाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेस धर, धर धरनी आप सुहाइंदा। जोत सरूप नरायण नर, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जन भगतां उत्ते किरपा कर, मेहर

नज़र इक उठाइंदा। बंद कवाड़ी खोल्ह दर, आत्म ताकी कुण्डा लाहइंदा। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर अन्दर वड़, घर घर विच मेल मिलाइंदा। नौ दुआरे पार कर, नव रस ना कोए रखाइंदा। दस्म दुआरी आपे खड़्ह, खटका सर्ब मुकाइंदा। सुरत सवाणी शब्दी फड़, प्रेम हाणी मेल मिलाइंदा। आत्म परमात्म सोहँ ढोला साचा पढ़, घर सज्जण वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर राह चलाइंदा। हुक्मे अन्दर चले राह, जुग जुग आप चलाईआ। हुक्मे अन्दर बण मलाह, सद सद सेव कमाईआ। हुक्मे अन्दर दे सलाह, सिफ्त सिफ्त वड्याईआ। हुक्मे अन्दर पकड़े बांह, जन भगतां लए उठाईआ। हुक्मे अन्दर जपाए नाँ, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाईआ। हुक्मे अन्दर वखाए थाँ, नथाव्याँ लए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर हँस बणाए काँ, सोहँ हँसा जाप जपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। हुक्मे अन्दर कलिजुग मुक्के, अन्त रहिण ना पाईआ। हुक्मे अन्दर सतिजुग उठे, बीस बीसा लए अंगड़ाईआ। हुक्मे अन्दर भगत भगवान मनाए रुस्से, रुठया कोए रहिण ना पाईआ। हुक्मे अन्दर लख चुरासी कोलों पुच्छे, क्यों बैठे श्री भगवान भुलाईआ। हुक्मे अन्दर पाणी रहिण ना देवे किसे हुक्के, कलिजुग कूड़ी चिलम दए भंनाईआ। हुक्मे अन्दर क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दीन मज़्हब किसे ना लुट्टे, कूड़ी करे ना कोए लड़ाईआ। हुक्मे अन्दर गुरमुख गुरसिख हरिजन साहिब सतिगुर गोदी चुक्के, चुक्क चुक्क ख़ुशी मनाईआ। हुक्मे अन्दर हुक्म कदी ना मुक्के, इक्को हुक्म हुक्मरान अख्वाईआ। हरि का हुक्म आपणे निशान्यौं कदे ना उके, तीर निराला इक चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका हुक्म दए वड्याईआ। हुक्मे अन्दर कूड़ी क्रिया चूर, माया ममता मोह मिटाइंदा। हुक्मे अन्दर सतिगुर पूरा नज़री आए हाज़र हज़ूर, निज नेत्र नैण खुल्हाइंदा। हुक्मे अन्दर खेले खेल नेड़े दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। हुक्मे अन्दर जन भगतां भण्डार करे भरपूर, अतोट अतुट नाम वरताइंदा। हुक्मे अन्दर प्रभ सरनाई डिगयां मुआफ़ करे कसूर, पतित पापी गले लगाइंदा। हुक्मे अन्दर सति धर्म लोकमात चलाए ज़रूर, सच सुच्च इक दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हुक्म इक्को इक दरसाइंदा। हुक्मे अन्दर चाढ़्हे रंग, रंग रंगीला इक अख्वाइंदा। हुक्मे अन्दर सुहाए आत्म सेज पलँघ, सच सिँघासण डेरा लाइंदा। हुक्मे अन्दर अनहद नाद वजाए मृदंग, साची सेवा आप कमाइंदा। हुक्मे अन्दर सोहला ढोला गाए छन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। हुक्मे अन्दर जन भगतां मेटे आवण जावण पन्ध, लख चुरासी फंद कटाइंदा। हुक्मे अन्दर होए साहिब बख्शंद, बख्शिश आपणी आप वरताइंदा। हुक्मे अन्दर कलिजुग सड़दयां

पाए ठंड, सांतक सति सति कराइंदा। हुक्मे अन्दर मेल मिलाए गुर गोबिन्द गुजरी चन्द, शब्द सतिगुर गुर शब्द आपणा घर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सन्त सुहेले साचे फड़, गुर गुर चेले वेखे दर, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजा भगत दुआर साजण साजा, शब्द अगम्मी मारे वाजा, कोझयां कमल्यां रखे लाजा, जो जन सरनाई आइंदा।

२७ चेत २०२० बिक्रमी जीत सिँघ दे गृह दोसांझ कलां

सचखण्ड पा के आया फेरा, निरगुण आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ ख़ाली दिसे वेहड़ा, तुध बिन भाग ना कोए लगाईआ। असीं दिवस रैण बैठे आपणा कर के वड्डा ज़ेरा, शाह पातशाह तेरा ध्यान लगाईआ। तूं लोकमात निरगुण हो के निरवैर करें आपणी मेहरा, मेहरवान आपणी नज़र उठाईआ। दर दर घर घर वेखें बालक आपणा चेरा, चेतन आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आपणा वेख वखाईआ। सचखण्ड दुआरे आया चढ़ के, पौड़ा नज़र किसे ना आइंदा। साचे मन्दिर आया वड़ के, गुर अवतार वेख वखाइंदा। दर्शन दे के आया खड़ के, स्वच्छ सरूपी रूप धराइंदा। इक्को ढोला आया पढ़ के, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाइंदा। लोकमात जन भगतां कोलों आया डर के, भय आपणे सिर रखाइंदा। वेस वटाया जींवदयां मर के, पंज तत्त नाता ना कोए रखाइंदा। सन्त सुहेले साचे फड़ के, भगत भगवान मेल मिलाइंदा। लहिणा देणा देणा अड़ के, हिस्सा सब दी झोली पाइंदा। हरि का भाणा सदा सद वरते, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। दो जहान गुर अवतार पीर पैगम्बर सिफ्त सालाह लिख लिख के गए वरके, वारता अगली ना कोए जणाइंदा। कवण वेला प्रभ अमृत मेघ बरसे, मेहर नज़र नैण उठाइंदा। भाग लगाए धरनी धरत धवल फ़र्शे, माटी ख़ाकी वेख वखाइंदा। जुग जन्म दयां विछड़यां मिटे हरसे, आसा मनसा पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। सचखण्ड दुआरे बहि के आया, बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतारां कह के आया, आपणा हुक्म जणाईआ। आपणा भाणा सहि के आया, लख लख शुकर मनाईआ। जन भगतां चरणी ढह के आया, माण अभिमान ना कोए वड्याईआ। दो जहानां शहि के आया, लख चुरासी नज़र किसे ना आईआ। साढे तिन्न हथ्थ मनारा ढह के आया, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। सचखण्ड दुआर आया कोल, सब नूं सर्ब जणाईआ। रल मिल सारे वजाओ इक्को

ढोल, ढोला इक्को इक गाईआ। नाम जैकारा लैणा बोल, अनबोलत रिहा सुणाईआ। नित नवित्त वसां सब दे कोल, विछड़ कदे ना जाईआ। सदा सदा सद तोलां सच्चा तोल, तोलणहारा इक अख्वाईआ। लख चुरासी जीव जंत लवां विरोल, भगत भगवान मेल मिलाईआ। एथे ओथे बैठा रहां अडोल, अडुल कदे ना जाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतारो पीर पैगम्बरो तुहाढ्ढा वेंहदा रिहा घोल, आपणा बल ना किसे जणाईआ। कलिजुग अन्तिम सब दा लेखा रिहा फोल, वरका वरका दए उलटाईआ। कवण वस्त रख के बैठा कोल, कवण ख़ाली हथ्थ रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाईआ। सचखण्ड दुआरे वस के आया, दहि दिशा वज्जे वधाईआ। छिन्न भंगर रूप वस के आया, वसल बिन वजूद रिहा कराईआ। ख़ुशी ग़मी विच हस्स के आया, आप आपणा इक्को रंग वखाईआ। निरगुण हो के नस्स के आया, पांधी बणया बेपरवाहीआ। जन भगत प्रीती अन्दर फस के आया, फ़ैसला इक्को वार सुणाईआ। ग़रीब निमाणा कोझा कमला निम्रता अन्दर ढट्ठ के आया, बलहीण आपणा नाउँ जणाईआ। अमृत झिरना रस के आया, रिसक रिसक बूँद बांदी इक टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। सचखण्ड दुआरे दस्स के आया हाल, अहिवाल सर्ब जणाया। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस मेरी करनी भाल, भगत दुआरा इक सुहाया। जिथ्थे वसण शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए रखाया। निरगुण हो के बणां दलाल, बण चाकर सेव कमाया। गुरमुख वेखां साचे लाल, आप आपणी गोद उठाया। लख चुरासी विच्चों करां बहाल, सिर आपणा हथ्थ रखाया। तिन्हां नेड़ ना आए काल, महाकाल निउँ निउँ सीस झुकाया। सच धर्म दी सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक प्रगटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक सुणाया। सचखण्ड दुआर कर प्रकाश, नूर नूर नूर रुशनाईआ। जिस ने आउणा मेरे पास, सम्बल देवणहार वड्याईआ। जिस गृह पए सच्ची रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। ग़रीब निमाणयां पूरी करे आस, आसा सब दी पूर वखाईआ। सजदा करन ज़िमी असमान अकाशां आकाश, गगन मण्डल सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेखण हो उदास, धीरज धीर ना कोए धराईआ। बण खण्ड नच्चण भाग लगाया विच प्रभास, प्रभाती इक्को घर वखाईआ। साहिब सतिगुर ठाकर सुआमी जन भगतां वसे साथ, साचा संग निभाईआ। तुसीं सचखण्ड करो मेरा पाठ, लोकमात मैं जन भगतां रिहा जणाईआ। दोहां विचोला बण बण आप, एथे ओथे खेल रचाईआ। चरण प्रीती साचा नात, नाता इक्को इक जुड़ाईआ। साहिब सतिगुर दा वेखो डूंग्घा ख़ात, देंदयां तोट कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी देंदा रिहा दात, वखो वक्ख झोली भराईआ। कलिजुग अन्तिम सब दी पुछे वात, अग्गे पिच्छे कोए रहिण ना पाईआ। इक्को जिहा

सब नूं देवे सर्ब दा बणे सच्चा बाप, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाईआ। सचखण्ड दुआरे वस के आया, घर साचे वज्जे वधाईआ। निरगुण अन्दर निरगुण रच के आया, सरगुण वेखे सहिज सुभाईआ। जोती अग्नी मच्च के आया, हड्डीआं बालण दित्ता जलाईआ। सच सच कहाणी दस्स के आया, दो जहानां नाम पढ़ाईआ। सोहँ ढोला बण विचोला इक्को अक्खर पढ़ के आया, पारब्रह्म ब्रह्म लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दीदा दानिस्ता दीनन आपणे गले लगाईआ। सचखण्ड प्रभू आ छेती, गुर अवतार ध्यान लगाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर तूं साडा भेती, तेरी रहमत विच समाईआ। बिन मालक दिसे उजड़ी खेती, हरा सिंच ना कोए कराईआ। कलिजुग अन्तिम मेहरवान हो के कीती साडे नाल नेकी, चार युग दे विछड़े इक्को घर दित्ते मिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक दूजे दे बणे हेती, वितकरा कोए ना रखे राईआ। इक्को रंग रंगाए मूंड मुंडाए धारी केसी, परदेसी सारे देण दुहाईआ। बौहड़ी तेरे अग्गे चली ना कोई शेख़ी, शहिनशाह दोए जोड़ तेरी सरनाईआ। आपणी रखीं साया हेठी, निरगुण इक्को ओट तकाईआ। साडी समझ ना तेरे जेडी, बेअन्त तेरी वड्याईआ। ना कोई सोढी ना कोई वेदी, नानक गोबिन्द रिहा जणाईआ। इक्को जोत तेरी निरगुण वेखी, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। वेखीं फेर ना आपणे दर ते करीं पेशी, पिछला लेखा झोली देणा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच दृढ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा धुर दरगाही दान, दर गाह बे दर शाह दर्द पनाह रहमत कमा रोशन ज़मीर बेनज़ीर असल तस्वीर वसल अख़ीर रसल रसाइल रास्ता बरास्ता आहिस्ता आहिस्ता दए जणाईआ।