२७ चेत २०२० बिक्रमी गुरमीत सिँघ दे गृह हरदो फराला
आओ जिस जन पौड़े चढ़ना, पुरख अकाल आप चढ़ाईआ। आओ साहिब सतिगुर जिस लड़ फड़ना, पल्लू नाम फड़ाईआ। आओ आत्म परमात्म जिस मेल करना, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। आओ जिस नेत्र खल्हाउणा हरना फ़रना, निज नेत्र पर्दा दए उठाईआ। आओ जिस चुकाउणा मरना डरना, जीवत मुक्त कराईआ। आओ जिस दर्शन करना, बिन अक्खां दए कराईआ। आओ जिस सचखण्ड दुआरे साचे वड़ना, फड़ फड़ बाहों दए बिठाईआ। आओ आत्म परमात्म जिस ढोला
पढ़ना, सोहँ सो दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ । आओ जिन वेखणा पौड़ी डण्डा, श्री भगवान आप वखाईआ। आओ जिस पार करना जगत जहान कन्ढ्ढा, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। आओ जिस सुघड़ सुचज्जा करना मन मूर्ख गंदा, दे मति रिहा समझाईआ। आओ जिस निरगुण नूर जोत जगाउणा चन्दा, जोती जोत डगमगाईआ। आओ जिस बिन बंदगीउँ बणना बंदा, मेहर नज़र नाल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमाईआ। आओ जिन चढ़ना पौड़ी, पारब्रह्म प्रभ आप चढ़ाइंदा। अग्गे दिसे ना कोई गली सौड़ी, औझड़ राह ना कोए वखाईआ। मन वासना रहे ना कौड़ी, विख रूप नज़र कोए ना आईआ। सुरती सतिगुर दुआरे आए दौड़ी, साहिब मेले चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। आओ जिन चढ़ना मन्दिर, करता पुरख आप चढ़ाईआ। जिस दा किसे कोलों ना खुल्हे जन्दर, बंद ताक रिहा वखाईआ। तिस महल्ल सोहे साचे मन्दिर, निरगुण आपणा आसण लाईआ। चुकाए अन्धेरा अन्ध कंधर, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची पौड़ी इक वखाईआ। साची पौड़ी गई लग्ग, जन भगत दुआर मिले वड्याईआ। गुरमुख विरला चढ़े भज्ज, दूजे राह नज़र ना आईआ। अग्गो साहिब सतिगुर मिले हस्स हस्स, मेहरवान आपणी ख़ुशी वखाईआ। नाल शब्द इशारे मार्ग देवे दस्स, चरण कँवल दए सरनाईआ। पन्ध मुक्के नट्ठ नट्ठ, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। गुरसिख गुरमुख गाउँदा जाए हरि नाम जस, दूजा नाम ना कोए गाईआ। अन्दरे अन्दर इक दूजे दे होवण वस, बाहरों सार कोए ना पाईआ। प्रेम पौड़ी अन्दर दोवें जाण फस, फ़ैसला नज़र ना किसे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा राह वखाईआ। पौड़ी डण्डा इक्को सोहणा, सो सतिगुर आप चढ़ाइंदा। बिन सतिगुर लख चुरासी जीव जंत रोणा, अग्गे राह ना कोए वखाइंदा। राए धर्म फड़ फड़ कोहणा, कुम्भी नरक पुआइंदा। सतिगुर सेज किसे ना सौणा, सुख आसण ना कोए वखाइंदा। कूड़ी क्रिया सब ने बीज बोणा, अमृत फल हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। आओ चढ़ो पौड़ी मीत, गुरमुखां रिहा जणाईआ। ठांडा मन्दिर ठांडा सीत, सीतल धार वहाईआ। साहिब सतिगुर सदा अतीत, त्रैगुण अतीता इक्को नज़री आईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच इक्को घर लँघाईआ। सति सतिवादी कराए हक़ प्रीत, प्रीतीवान वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक वखाईआ। आओ पौड़ी चढ़ो जग्ग, जग्ग जीवण दाता आप चढ़ाइंदा। जन्म जन्म दी मिटे अग्ग, कर्म कर्म दा रोग गवाइंदा। भगत सुहेले साचे सद्द, दर घर साचे आप वडियाइंदा।
काया पार करो आपणी हद्द, हरि मन्दिर इक वखाइंदा। जिथ्थे इक्को ढोला सोहँ गायण छन्द, दूजा राग ना कोए अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। पौड़ी कहे मोहे चढ़या चाअ, घर मन्दिर वज्जी वधाईआ। श्री भगवान प्रभ गया आ, आप आपणा फेरा पाईआ। जगत गूढ़ी नींद सुत्ती लई जगा, चरण इशारे नाल उठाईआ। उठ सवाणी नैण तका, तेरे हाणी दर ते बैठे अलख जगाईआ। फड़ बाहों गल नाल ला, क्यों बैठी मुख भुआईआ। हौली हौली भार उठा, तैनूं दु:ख ना लागे राईआ। पहले अख़रीले डण्डे वेखे बेपरवाह, इक्को इशारा रिहा जणााईआ। उपर चढ़दयां नज़री जाए आ, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। तेरे अन्दर वड़ के मनमुख कोई ला ना सके दाअ, अग्गे राह नज़र ना आईआ। जन भगतां श्री भगवान सेवा रिहा कमा, दर दरवेश हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। पौड़ी कहे मेरे धन्न भाग, निउँ निउँ लागे पाईआ। सन्त सुहेले मिले आज, घर साचे वज्जे वधाईआ। मैं नीवां सिर कर के उपर एन्हां चरण लवां राख, पिट्ठ नज़र ना कोए वखाईआ। हो के रहां दासी दास, सेवक आपणा रूप वटाईआ। जिन्ना चिर मिले ना पुरख समराथ, फड़ फड़ बाहों उपर दयां लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान होए सहाईआ। पौड़ी कहे प्रभ मेरा खोल्ह दरवाजा कुंजी तेरे हथ्थ, कलिजुग सन्त बैठे मुख भुआईआ। कर किरपा आपणा मार्ग दस्स, नेत्र नैण रहे तरसाईआ। मैं दोहां दा सुणां जस, भगत भगवान इक दूजे दा ढोला रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। देवणहार वड्याई प्रभ, पारब्रह्म प्रभ दया कमाइंदा। गुरमुख सज्जण साचे लभ्भ, आप आपणा मेल मिलाइंदा। निरगुण सरगुण पर्दा कज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। दूर दुराडा उपरों नीचे आवे भज्ज, कदम कदम वंड वंडाइंदा। दर दुआरे खलोवे सज, शाह पातशाह आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दरबान आप अख्वाइंदा। दर दरबान खोल्हे भीत, भीतर दए जणाईआ। बिन सोच समझ तों चले रीत, बुद्धि कम्म किसे ना आईआ। भगत भगवान इक प्रीत, निरगुण सरगुण आप जणाईआ। सेवा करे साहिब सतिगुर ठीक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। दरवाज़ा कहे मैं गया खुल्ह, तुध बिन बंद ना कोए कराईआ। जो तेरी प्रीती चरण गए घोल घुल, तिन्हां वेखां चाईं चाईंआ। दुआरयों लँघदयां नूं अन्दर आप बरसावां फुल्ल, देवत सुर सेव ना कोए लगाईआ। श्री भगवान आप सुहाए आपणी कुल्ल, कुलवन्ता वड वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच महल्ले उच्चे पौड़े काया मन्दिर अन्दर फूलन
सेज आप विछाईआ। फूलण सेजा श्री भगवान, आपणी हथ्थीं आप विछाइंदा। सेवा करे हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाइंदा। जिस मार्ग गुरमुख जाण, तिन्हां चरण कँवल ध्यान लगाइंदा। दु:ख लग्गे ना ज़िमीं असमान, कोमल फुल्ल ना कोए कुमलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर आप चढ़ाइंदा। फुल्ल कहिण जिस वेले गुरमुख लँघणगे। तेरी प्रेम प्रीती बिन रसना जिह्वा मंगणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राह जांदे मूल ना संगणगे। जिस वेले गुरमुख साडे उत्ते चरण टिकाउणगे। साडे सोए भाग उठाउणगे। टाहणी नालों टुट्टयां तेरे नाल मिलाउणगे। कंडयां खारी विच ना फेर बहाउणगे। घर साचा प्रेम प्यारी, प्रीती तेरे नाल जुड़ाउणगे। सानूं दे के चरण धूढ़ छारी, मस्तक टिक्का इक्को लाउणगे। साडी वासना साडी सुगंध ना रहे कुआरी, पत्त पंखड़ीआं रो रो वास्ता पाउणगे। मिले मेल जोत निरँकारी, अगला पिछला पन्ध मुकाउणगे। साहिब तेरयां भगतां तों बलिहारी, जो साडा लहिणा लेखा मात मकाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाउणगे। जद तेरा भगत चरण रखेगा। सानूं इक्को मार्ग दस्सेगा। तेरा दरस करन नूं नट्ठेगा। ख़ुशीआं नाल हस्सेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सानूं पिच्छे कोए ना रखेगा। जद गुरमुख तेरे वल जाणगे। सोहँ ढोला इक्को गाणगे। नाल सानूं वी लै जाणगे। नाल खड़ ना फेर पछताणगे। तेरा शुकर इक मनाणगे। चरण कँवल ध्यान लगाणगे। ना कुछ पीणगे ना खाणगे। जोती जोत मिल जाणगे। तेरा रूप तेरे विच समाणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दूजी ओट ना कोए रखाणगे। जन भगत कहिण जद जावांगे। प्रभ सच्चे तों मंग मंगावांगे। झोली ख़ाली वड भरावांगे। तुहानूं पिच्छे छड्ड ना जावांगे। समरथ नाल मिलावांगे। आपणी हथ्थीं जा के उहदे चरण भेंट चढ़ावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर बहि बहि शुकर मनावांगे। जद भगतो दया कमाओगे। प्रभ चरणां उत्ते बरसाओगे। मेरा जन्म जन्म बदलाओगे। मेरा कर्म कर्म मिटाओगे। मार्ग इक्को इक समझाओगे। श्री भगवान मेल मिलाओगे। चरण धूढ़ अशनान कराओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर सज्जण इक दरसाओगे। जद तैनूं चरण टिकावांगे। नाल आपणा सीस निवावांगे। मस्तक टिक्का इक्को लावांगे। वड्डा निक्का सोहँ ढोला गावांगे। प्रभ लेखा जाणे जीव जी का, अगला पिछला हाल सुणावांगे। प्रभ मिलण दा इक्को तरीका, साची सिख्या इक दरसावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे अलख जगावांगे। भगत भगवान कहे जद आओगे। प्रेम प्यार फूलण ख़ारी, नाल ल्याओगे। भँवरा
गूंजे शाह सिक्दारी, शहिनशाह आपणा रंग वखाओगे। मालण बणे जोत निरँकारी, पत डाली आपणी झोली पाओगे। हार गुंदे वारो वारी, सूई तागा प्रेम रीती हथ्थ फड़ाओगे। करे खेल सिरजणहारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लड़ी तन्द तन्द बंद बंद बंदीख़ाने विच्चों छुडाओगे। सो पुरख हरि खेल न्यारा, नर निरँकारा आप कराईआ। ना पुरख ना दिसे नारा, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। ना वौहटी ना दिसे लाड़ा, पट्टी सीस ना कोए गुंदाईआ। ना सेहरा ना कोए दस्तारा, घोड़ी वाग ना कोए फड़ाईआ। ना सखीआं कोई मंगल चारा, मैहन्दी रंग ना कोए रंगाईआ। ना कोई वेखे चढ़दा खारा, उठ छलांग ना कोए लगाईआ। ना कोई उत्तों पाणी वारा, ना कोई सगन मनाईआ। ना कोई गाए सुहागी वारा, राग नाद ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी काज रचाईआ। काज रचाया अन्धेरे घुप्प, नज़र किसे ना आइंदा। अन्दर वड़ के बैठा चुप्प, चुप्प चुपीता राग सुणाइंदा। गुरमुख विरले रिहा पुच्छ, निरगुण आपणी सेव कमाइंदा। वड्डा हो के बैठा लुक, नीवां हो हो सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी कर करतार, करता पुरख खेल कराईआ। भगत भगवान इक विहार, बिवहारी धार चलाईआ। दो जहानां पावे सार, महासार्थी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करने आया, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। निरगुण हो के सेव कमाया, सरगुण वज्जे वधाईआ। दर दरवेश दर दरबान अख्वाया, शाह पातशाह आपणा माण मिटाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन भगत भगवान रखण आया, राखी करे थाउँ थाईंआ। साचा मार्ग दस्सण आया, बुद्धि आपणा आप समझाईआ। हिरदे अन्दर वसण आया, द्वैती पर्दा रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। खेल करन नूं कर इकट्ठे, अक्ल कलधारी आपणी कार कमाइंदा। वड्डे निक्के सारे बणा के आपणे बच्चे, प्यो दादा किसे दा कोए नज़र ना आइंदा। आपे ढाले नाम सच्चे, साचा रंग इक चढ़ाइंदा। बीस बीसे गुरमुख मूल ना रहिण कच्चे, कच्चयां पक्का रंग वखाइंदा। पीर पैगम्बर हक़े बक्के, हू हू नाआरा सर्ब लगाइंदा। गुर अवतार पैगम्बर तक्के, बिन नैणां आपणी कार कमाइंदा। पारब्रह्म प्रभ धुर संदेस देवे आपणे पत्ते, लिख लिख पाती हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। जिध्धर वेखो ओधर दिसे, घर घर आपणा डेरा लाइंदा। बिन बाहवां लत्तां पैरां नट्ठे, आउँदा जांदा नज़र ना आइंदा। लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले थोड़े रखे, जिन्हां आपणा मेल मिलाइंदा। बाकी शौह दरियाए घत्ते, डूंग्घी धार वहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर मिलण दी प्रीत, दस्सणहारा गुर गुर मीत, गुर
चरण ध्यान लगाइंदा। गुर मीत गुर प्रीत अतीत, त्रैभवण धनी त्रैगुण विच कदे ना ल्याइंदा। सदा अतीत ठांडा सीत परखणहारा नीत, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त श्री भगवन्त खोज खुजाइंदा। सिर तों लाह के छत्र सीस, सेवा करे आप जगदीश, सतिजुग निशानी देवे ठीक, ठोकर इक्को नाम लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे अपार, श्री भगवान रिहा जणाईआ। दो जहान रहो ख़बरदार, सच संदेसा इक जणाईआ। दो सत्त होए विहार, अंक अंक नाल मिलाईआ। सब ने गाउणा मंगलाचार, गृह गृह वज्जे वधाईआ। गुरमुख नारी हरि मिलणा कन्त भतार, आत्म सेजा मेल मिलाईआ। चाउ घनेरा होए विच संसार, नेरन नेरा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सारयां चल के आउणा रात, रातीं रुती आप सुहाइंदा। ढोला गाउणा मिल जमात, घर इक्को इक वखाइंदा। प्रभ जू वेखो बणदा सज्जण साक, सगला संग निभाइंदा। गुरमुखां घर पहलों खोल्हे आ के ताक, फिर पौड़े नाम चढ़ाइंदा। अन्दर वड़ के डूंग्घे अन्धेरे रिहा झाक, पर्दा उहला आप रखाइंदा। बिन वेक्खयां वसे साथ, सदा सद आपणा संग निभाइंदा। धुर फ़रमाणा सब ने रखणा याद, एकँकारा आप अल्हाइंदा। सारयां इकट्ठयां हो के मारनी इक अवाज़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार आप जणाइंदा। इकट्ठे होण दा दस्सदे वेला, प्रभ तेरे अग्गे अरज़ोईआ। की नाल लै के आईए पैसा धेला, जो तेरी भेंट चढ़ाईआ। श्री भगवान कहे एह नहीं, प्रभ मिलण दा सच्चा मेला, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप जणाईआ । श्री भगवान कहे तुसां रखणा ध्यान, हरि ध्यानी आप जणाइंदा। जिस वेले भेजां शब्द बबाण, सब नूं उपर आप बिठाइंदा। बिन मंज़लों पहुंचण आण, मंज़ले मकसूद इक्को घर वखाइंदा। ना कोई थक्के बुढ्ढा बाल अञ्ञाण, वड्डे छोटे सुखाल नाल बहाइंदा। रल मिल ढोला इक्को गाण, तूं मेरा मैं तेरा तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। प्रभ मेल मिलावे हाणीआं हाण, मेल मिलावा इक्को घर वखाइंदा। साची सखी परवान करे इक्को काहन, घर घिरना ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव दस्से भगवाना, भगवन आपणी दया कमाईआ। जुग जुग भगतां देवे दाना, दाता दानी झोली रिहा भराईआ। जिवें गुरमेज़ बद्धा गानां, निरगुण सरगुण गंढ्ढ पुआईआ। तिवें सद्दा देवे दो जहानां, हुक्म हरि जू आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आत्म परमात्म करे विवाह, लेखा जाण बेपरवाह, शादी ग़मी इक्को रंग वखाईआ। दो सत्त होणा व्याह, अनन्द कारज आप जणाइंदा। किसे दा लग्गण ना देवे
झूठा दाअ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। डूंम नाई फेरा सके कोए पा, साह आपणे हुक्म सुधाइंदा। घोड़ी राग कोई ना सके गा, घर आ आ सगन ना कोए पाइंदा। बिन सतिगुर पूरे गाना सके ना कोए बन्हा, साचा तन्द ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगत भगवान दा होए मेल, बिन नाई ब्रह्मण चढ़े तेल, श्री भगवान आपणी हथ्थीं आप चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज जाणे आपणा खेल, ख़ालक भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। आ ब्राह्मण कुछ करीए विहार, जजमान रिहा समझाईआ। डूंम ना किसे दिसे कोई दुआर, घर इक्को वज्जे वधाईआ। विवाह होए जुग चार, चार दिहाढ़े जिंदड़ी ना ख़ुशी वखाईआ। नाता तुट जाए पुरख नार, लोकमात होए जुदाईआ। जिस मिले आप निरँकार, तिस विछोड़ा रहिण ना पाईआ। जोड़ा जोड़े सिरजणहार, जोड़ी इक्को इक बणाईआ। नाम घोड़ा कर तैयार, वाग आपणे हथ्थ उठाईआ। जोत अकालण कर प्यार, बण भैण सीस गुंदाईआ। मौली कीती इक तैयार, प्रेम रती रत रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनन्द कारज इक जणाईआ। अनन्द कारज करे अनन्द, अनन्द इक्को इक जणाइंदा। गीत सुहागी सोहला छन्द, शाह पातशाह आप अल्हाइंदा। प्रेम प्रीती बन्धन पाए बंध, ना कोई तोड़ तुड़ाइंदा। आपणी हथ्थीं देवे गंढ्ढ, दो जहान ना कोए खुल्हाइंदा। इक दूजे मिल के दोवें पै जाए ठंड, सीने अग्ग ना कोए भटकाइंदा। सच संदेसा सुण के लैण मन्न, मनसा होर ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्रीती आप बणाइंदा। प्रेम प्रीती अन्दर पावे सगन, हरि सच्चा खेल कराईआ। आपे जाणे आपणा लगण, पंडत पांधा ना कोए रखाईआ। आपे मलणहारा वटना मजन, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। पावणहारा नेत्र कज्जन, नाम इक्को इक रखाईआ। वेखणहारा साहिब सज्जण, सौहरे पेईए फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ। आओ विहारा सच्चा करीए, करनहार समझाया। इक दूजे नूं प्रेम प्रीती नाल वरीए, घर घर विच मेल मिलाया । कूड़ी क्रिया कोलों ना डरीए, लोकलाज परे हटाया। प्रभ साचे दी सेजे चढ़ीए, चड़्हिआं शरम हया ना कोए रखाया। जग वेंहदयां प्रभ बाहों फड़ीए, जग रुठयां लए मनाया। सोहँ ढोला इक्को पढ़ीए, गा गा आपणा शुकर मनाया। दर दरवाज़े साचे खड़ीए, चरण कँवल ध्यान रखाया। जींवदयां ही जग मरनों पहलों मरीए, पिच्छों मरया कम्म किसे ना आया। सतिगुर भाणा सिर ते जरीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराया। पहलों सद्दा दे भगवान, सच संदेस सुणाईआ। चल के आए देव नेत दो जहान, आपणा पन्ध मुकाईआ। वेखीए खेल श्री भगवान, करता की की काज रचाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार रिहा दरसाईआ। साची कार करता पुरख, आपणी आप कराइंदा। पिछला मेटे सोग हरख, अग्गे चिन्ता ना कोए जणाइंदा। गुरमुख मेला मिलाए हो निधड़क, भय भउ सर्ब चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनन्द कारज इक्को घर वखाइंदा। उठ ब्रह्मण दस्स रिवाज, प्रभ साचा पुच्छ पुछाईआ। जगत विहारा हुन्दा किस तर्हां काज, किव बिध होवे कुड़माईआ। की इज़ाज़त दए समाज, की शरअ बंध वखाईआ। की देणा पए दाज, की ढोआ लै के आईआ। की किस तर्हां मारे आवाज़, दूल्हा दुल्हन लए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग विछड़े मेल मिलाईआ। ब्राह्मण कहे असीं मारदे फेरे, तिहत्ते भतत्ते वेख वखाईआ। उधरों ओधरी खांदे रहिंदे लड्डू पेड़े, सच्ची गल्ल ना किसे समझाईआ । दोहां धिरां विच पा के झेड़े, झगड़े विच लोकाईआ। ख़ूब दवाईए उलटे गेड़े, सब दी मति गंवाईआ। जे कोई साडे बिनां लै लए फेरे, व्याही देईए छुडाईआ। सानूं एहो कम्म चंगेरे, इक दर लाईए इक दर देईए बुझाईआ। जिन्ना चिर ब्रह्मण दी भेंटा ना चढ़न तेउरे, कंगण हथ्थ ना कोए पुआईआ। सानूं मंगयां दान ना मिलण वछेरे, गऊ दान ना कोए कराईआ। असीं कहीए असीं उलटे मणके फेरे, तोड़ चढ़े ना कोए कुड़माईआ। संगली सुट के कहिण वेखो डुब्बदे बेड़े, पत्री आपणी देईए वखाईआ। मार के धरना बहीए वेहड़े, मूँहों मंगया दान दयो वाले धी जवाईआ। नहीं ते काल आया नेड़े, दूशन लग्गे सभनी थाईंआ। तीर्थ तट्टां ओते सब नूं फेरे, पुन्न दान दए समझाईआ। जे कोई अग्गों तकड़ा हो के वेहरे, उहनूं मथ्थे लग्गा त्रसूल देईए वखाईआ। जे ना उजाड़ां तुहाढ्ढे खेड़े, मैनूं ब्राह्मण ना सद्दयो मेरे भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मण तेरीआं गल्लां सुण के ख़ुशी मनाईआ। वाह ब्रह्मण तेरी वड्डी चलाकी, साहिब सतिगुर सच्चे भाईआ। एसे तर्हां काबू आउँदे बंदे ख़ाकी, गुर का शब्द ना कोए कमाईआ। झूठी विकदे सारे हाटी, साची वस्त लैण कोए ना जाईआ। तृष्ना लग्गी मंगण दाती, हँकार विकार विच डुब्बी लोकाईआ। जिन्ना चिर लाड़े नाल ना औण साथी, जंञ सोभा कोई ना पाईआ। जे कुड़म चढ़ के आवे उत्ते हाथी, लज्जपत साडी फेर रहि जाईआ। गहिणे वस्त्र ल्यावे नक्क बलाकी, भूशन ज़री दार बणाईआ। सोहणा घोड़ा जोड़ा मुंडा मार चढ़े पलाकी, सोलां कलीआं आसण लाईआ। गाउँदे वजाउदे औण नाल बराती, खुल्हीआं पग्गां गलां वखाईआ। हथ्थीं होण प्याले साकी, बोतलां कूकण देण दुहाईआ। रसना नसीहत सानूं कहिण बेहोशी भाबी, भैण भाई सार रहे ना राईआ। नज़र ना आए फुफ्फी मासी, कुआर कन्यां ना कोए वड्याईआ। जिन्ना चिर आंढी गवांढी ना करन हासी, तिनां चिर जंञ ना सोभा पाईआ। पंडत दे मन्न नूं रहे उदासी, जिन्ना चिर कुड़मां विच ना होए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा बेपरवाहीआ। आ ब्राह्मण रचीए काज, सो साहिब सतिगुर आप जणाइंदा। पिछला बदलीए सर्ब रिवाज, अगला राह आप समझाइंदा। साहिब सतिगुर दा इक्को समाज, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। गुरमेज सिँघ पंज पग्गां जो दितीआं दाज, प्रभ साचा मंग मंगाइंदा। भगत भगत दा साचा काज, श्री भगवान दया कमाइंदा। सुलखणी घड़ी सोहे आज, घड़ी पल ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाइंदा। साची कार करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। गुरमुख तेरा सच प्यार, प्रेम रंगण रंगाईआ। भेंटा कीती इक दस्तार, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। चार गुरमुखां वासते रखीं संभाल, तेरी झोली पाईआ। दीन दयाल हो ख़ुशहाल, ख़ुशी आपणे विच रखाईआ। वाह वा सुचज्जे लाडले लाल, किरत तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। आपणी प्रेम प्रीती सच दस्तार, हरि दस्त बदस्त फड़ाइंदा। उठ ब्रह्मण कर शृंगार, मेहरवान दया कमाइंदा। रंग चढ़या अपर अपार, ललारी रंग ना कोए वखाइंदा। उतर ना जाए विच संसार, चार युग गंढ्ढ पुआइंदा। पिच्छों गाउँदा रहे सर्ब संसार, रसना जिह्वा ढोला राग अल्हाइंदा। प्रभ भगतां नाल कर के गया प्यार, पिछली कीती सब उलटाइंदा। सन्त साजण कर तैयार, गुरमुख गुरमुखां नाल मिलाइंदा। वंडण वंड वंडे सिरजणहार, सिर सिर ताज सुहाइंदा। दूजी पगड़ी बन्न्हे सिर सिँघ लाल, लाल गुलाला वेख वखाइंदा। बण विचोला दीन दयाल, दर दर घर घर वेख वखाइंदा। बेशक रौला पावे सर्ब संसार, अक्ख तले ना किसे ल्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप कराइंदा। सच दस्तार पल्ला गज़, गज दए वड्याईआ। सिँघ गुरमेज दे सीस उत्ते जाए सज, श्री भगवान आप बन्हाईआ। तारा सिँघ जाच दस्स, किवें भगत भगवान होवे कुड़माईआ। इक दूजे दे होवण वस, वास्ता इक्को जिहा पाईआ। गुरसिखो वेख्यो पिच्छे ना जायो हट, हद्द हथ्थ किसे ना आईआ। बाहरों वेखो ना बैठा जट्ट, अन्दर निरगुण निरँकार आसण लाईआ। बणावण आया आपणी यद्द, विश्व आपणी कार कमाईआ। दो जहानां पार कर के हद्द, लोकमात वेख वखाईआ। धोखा दे के सिँघ गुरमीत हरि जू घर ल्या सद्द, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। क्यों बापू साथों होइउँ अड्ड, की तेरी चतुराईआ। तेरे विछोड़े विच सुक्के हड्ड, रती रत रहिण ना पाईआ। श्री भगवान हो बेवस, गुरमुख रिहा समझाईआ। तेरे प्रेम विच आपणी कढ्ढां रत, गोबिन्द हो के रंग चढ़ाईआ। दुजी पगड़ी तेरे सिर ते रख, रक्षया करां सभनी थाईंआ। पिच्छा दे ना जावां नस्स, सच्चो सच रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुरमुख वेख हो करीब, हरि करता खेल खलाइंदा। तुहाढ्ढे नाल रले सिँघ नसीब, निसबत
आपणे हथ्थ रखाइंदा। हरि का खेल बड़ा अजीब, जगत नेत्र नज़र ना आइंदा। जन भगतां सिर पैतम्बर सोहे पीत, शाह पातशाह आप सुहाइंदा। भाई भाईआं मिल के करनी रीत, साचा राह इक वखाइंदा। पंजवां मस्सा सिँघ नाल रल के गाए गीत, रल मिल इक्को घर वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। भगत तेरी भगती दस्तार, भगवन साची सेवा लाईआ। पंज गज़ दा पंज विहार, पंजां पंजां जोड़ जुड़ाईआ। ढाई गज़ दुपट्टा होया ख़बरदार, किशन सिँघ रिहा समझाईआ। जिन्हां दा विचोला बणया आप निरँकार, पुर गुरदास दिती वड्याईआ। सो जलन्धर अन्दर आ के जाए तार, गुरमुखां हरि मन्दिर इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सीस सब दे रिहा गुंदाईआ। सीस गुंदे हरि जू मींढी, सेवा निरगुण आप कमाइंदा। प्रेम प्रीती लाए मैहन्दी, ख़ूनी धार धार वहाइंदा। जोत अकालण निउँ निउँ सब नूं कहिन्दी, पुरख अकाल आपणा मेल मिलाइंदा। भगतो औह वेखो तुहाढ्ढे कोल लछमी पीहड़ा डाह डाह बहिंदी, नेत्र नैणां राह तकाइन्दी। चारे कुण्टां वेखे उतर पूरब पच्छिम दक्खण लहिंदी, लहिणा हरि जू की की चुकाइंदा। डरदी मारी भाणा सहिंदी, अग्गों बोल ना कोए अल्हाइंदा। जे वेखां पारब्रह्म गुरमुखां दे कदे सरहाणे कदे पैंदी, कदे छाती उपर आसण लाइंदा। हो निमाणी चरणी ढहिंदी, तेरा अन्त कोए ना आइंदा। मैं सौंकण बण के किसे नाल नहीं खहिंदी, जो तेरा सो तेरी नज़री आइंदा। चरण दुआरे तेरे रहिंदी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाइंदा। दस्तार कहे मैं आई दस्त, मिल्या दस्तगीर सच्चा माहीआ। जो वड्याई देवें कीट हसत, ऊँचां नीचां आपणे दर मंगाईआ। मेरे धन्न भाग मैं गुरसिखां सिर ते चढ़ के हो जावां मस्त, मस्ती विच ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। कहे दस्तार प्रभ रंग रंगाया, बण निरगुण अजब ललारी। मेरा सालू सोहणा आण सुहाया, फड़ खोल्ही आप पटारी। मेरी कन्नी आपणे नाल छुहाया, मेरी आसा रही ना कुआरी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करी खेल इक न्यारी। न्यारी खेल हरि निरँकार, निरगुण दाता आप कराईआ। इच्छया विच भर प्यार, भिच्छया पंज दस्तार प्रभ दी झोली पाईआ। इक लाड़ा ते चार यार, चौथे युग वज्जे वधाईआ। चारे कानी होए ख्वार, प्रभ जींवदयां जींवदयां आपणी कार कमाईआ। शब्द विच दित्ता मार, शब्द विच जीवण वेख वखाईआ। अनन्द कारज अपर अपार, हरि करता आप कराईआ। जगत नारी सुण पुकार, भगत देवे वड्याईआ। बण विचोला सिरजणहार, साची कार कमाईआ। गुरमीत सिँघ तेरा घर अपार, जिस घर वज्जे वधाईआ। तूं रसना किहा दिलजीत मेरा भैण भाई प्यार, भैण भाई घर होए कुड़माईआ। शादी करे आप करतार, पहला लेखा लेखा
मुकाईआ। एहो साहिब दा सच्चा विहार, सब नूं रिहा समझाईआ। जो जन आए चरण दुआर, इक्को जिहा व्याह कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा सिरजणहार, घर साचे लै के जावे चाईं चाईंआ।
प्रभू घर साचे किस तर्हां लै के जावेंगा। असीं दूर दुराडे विछड़े, फड़ बाहों किवें मिलावेंगा। असीं पिण्डां गरावां घरां विच निखड़े, फड़ इकट्ठे किवें करावेंगा। असीं अड्डो अड्डी लाए बिस्तरे, इक गोद किवें बहावेंगा। असीं बोलीए बोल फिके फिकड़े, गुस्से होइआं नूं किवें मनावेंगा । असीं मोती तेरी डोरी विच्चों निखड़े, फड़ आपणा हार किवें परोवेंगा। असीं अवगुण दस्सीए कितने, बख्शणहार किवें बख्शावेंगा। श्री भगवान कहे गुरमुख सारे मैनूं इक्को जिहे दिसणे, निक्के वड्डे वड्डे निक्के इक्को रंग दसावेंगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर मन्दिर बहि बहि सारे शुकर मनावेंगे। दस्तार कहे प्रभ गुरमुखां सिर ते बन्न्ह, सानूं मिली वड्याईआ। औह वेख वेखण आए सूरज चन्न, तेरे चन्न करन रुशनाईआ। देवत सुर कहिण धन्न धन्न, धन्न तेरी वड्याईआ। जिस पिछली कीती सब दी दिती भन्न, राह आपणा इक वखाईआ। आदि शक्ति कहे मैं सुण के आई बिन कन्न, हरि जू आपणी ख़ुशी मनाईआ। पंजां नाल लड़ आपणा बन्न्ह, जगत समाज रिहा दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ। ब्रह्मण जी की रहे सोच, हरि साचा पुच्छ पुछाइंदा। हुण नहीं अग्गे वरगी मौज, मौजूदा आपणी कार कमाइंदा। लुट्टण वाली नहीं रही फौज़, फौजदार इक्को फेरा पाइंदा। आपणा दाअ कोई होर लओ खोज, हरि खोजी आप समझाइंदा। तुहाढ्ढा बंद ना करे रोज़ी रोज़, राज़क रहीम दया कमाइंदा। आपणा भाण्डा अन्दरों लओ पोच, नाम वस्त विच टिकाइंदा । फेर संभलो आपणी होश, हरि सतिगुर आप समझाइंदा। प्रभ चरण ध्यान लगाओ हो ख़ामोश, अन्तर मंत्र आप दृढ़ाइंदा। किसे उत्ते ना लाओ दोष, निर्दोष भगत सर्ब वखाइंदा। प्रभ सब दी आसा पूरी करे लोच, भुक्खा कोए रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कार कमाइंदा। पंजे पंडत नूं देणगे सरोपा, पगड़ी इक बंधाईआ। नाले कहिणगे साडा बणी गवाह, शहादत इक्को इक रखाईआ। नाले डरन ब्रह्मण दा नहीं वसाह, जो रविदास नाल दग़ा गया कमाईआ। रविदास कहे हुण मिल्या सच्चा शाह, ब्रह्मण दी पिछली मति भुआईआ। कर किरपा मेरी हथ्थीं लेखा दित्ता लिखा, वेखो चले कलम शाहीआ। अग्गे प्रभू मुक्कर कदे ना जा, तेरा लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। एसे कर के तारा सिँघ आपणा मूँह सब नूं दे वखा, मथ्थे रही कोई ना शाहीआ। हरिसंगत विच दित्ता
वडया, वड वड्डा हो सहाईआ। क्यों तूं मैनूं लाया सी दाअ, एसे कर के तेरी करी सफ़ाईआ। तेरी चोरी साहिब नूं गई भा, कंगालां घर लुट्टण कदी ना जाईआ । जे लुट्टीए ते वड्डा शाह, शाहां दा शाह पातशाह जिस घर तोट आए ना राईआ। जिस दे फिर चरणी डिगीए जा, रहमत दए कमाईआ। कोटन कोटि बख्श गुनाह, आपणे गल लगाईआ। सो साहिब लईए मना, पारब्रह्म इक शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब वड्याईआ। ब्रह्मण कहे मैं केहड़ा गया मंगण, की भिच्छया मैनूं पाईआ। आपणी लोड़ पिच्छे दित्ता कंगण, मेरी आस रखाईआ । तूं किवें कहें माढ़ा चंगण, की कुछ मैनूं दित्ता समझाईआ। जे रविदास गाउँदा तेरा छन्दन, मैनूं याद तेरी कदी ना आईआ। मैं क्यों जांदा दूजे घर छड्डण, तेरी वस्त मैनूं चंगी भाईआ। जे तूं मैनूं आएयों घरों कढ्ढण, मैं तेरे पिच्छे भज्जां वाहो दाहीआ। जरनैल जट्ट भंनण लग्गा मेरे हड्डण, हथ्थ कोरड़ा इक उठाईआ। मैं कूक कूक लग्गा दस्सण, पड़ो रविदास जा सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचे घर, मेरे उत्ते एहसान ना कोए चढ़ाईआ। ब्रह्मण अग्गों गया आकड़, आख आख सुणाइंदा। जे तूं रविदास आपणे उत्ते कीता शाकर, मैनूं क्यों नहीं समझाइंदा। तूं कंगण दित्ता उहदी ख़ातर, मैं ख़ाली हथ्थ फिराइंदा। उह चम्यार केहड़ा चातर, मैं ब्रह्मण सवेरे उठ गंगा नहा आपणी काया माटी पोच पुचाइंदा। उह गंढ्ढे पाणा छातर, मैं माला मणका मणका भुआइंदा। मैनूं कुझ नहीं होया हासल, एसे कर के चोरी आपणे विच छुपाइंदा। जे तूं साहिब बड़ा फ़ाज़ल, क्यों नहीं रहमत नज़र उठाइंदा। जे तूं अख्वाएं सच्चा आदल, क्यों नहीं अदल इक्को जिहा वखाइंदा। मैं वी करां तेरी इबादत, रविदास तेरा नाम ध्यााइंदा। उहदी चम्म गंढ्ढण दी आदत, मैं ठग्ग ठग्ग लोकां खाइंदा। एह वी मेरी सदाकत, फिर वी तेरा शुकर मनाइंदा। की होया जे कंगण नाल मैं आपणी पूरी करन लग्गा हाजत, तूं वेख के दु:ख रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा साचा वर, ब्रह्मण आपणे घर आपणी मंग मंगाइंदा। अनन्द कारज दा सच अरदासा, आरज़ू सब दी पूर कराईआ। सतिगुर चरण कँवल इक भरवासा, धुर दी धीर रखाईआ। तोला बणया शाहो शाबाशा, शहिनशाह आपणी सेव कमाईआ। ना रत्ती ना तोला मासा, वंड इक्को जिही रखाईआ। जन भगतां देवे शब्द दिलासा, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब दा सांझा सभनी थाईं होए सहाईआ।
उह थाँ दस्स कौण, कवण वेख वखाईआ। ज़िमी असमान ना पाणी पौण, अग्नी तत्त ना कोए वखाईआ। राग नाद
ढोला सोहला ना कोए गौण, तार सतार ना कोए वजाईआ। ना राम ना कोए रौण, कृष्न काहन ना नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा कर, इक वखाल सच्चा घर, जिस घर वसेंं सच्चे माहीआ। उह घर अवल्ला, श्री भगवान सच जणाइंदा। निरगुण वसे इक इकल्ला, दूजा नज़र किसे ना आइंदा । जोती जोत आपे रला, नूर नूर नूर समाइंदा। सच सिँघासण इक्को मल्ला, शाह पातशाह सोभा पाइंदा। सचखण्ड दुआरा उच्च अटला, रंग महल्ल इक वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन फड़ाए आपणा पल्ला, तिस आपणा घर वखाइंदा। सच दुआर श्री भगवान सुहाउदा, गृह साचे वज्जे वधाईआ। विष्न ब्रह्म शिव वेखण आउँदा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार ख़ुशी मनाउदा, घर साचे वज्जे वधाईआ । पीर पैगम्बर नैणां राह तकाउदा, परवरदिगार तेरी वड्याईआ। करोड़ तेतीसा सेव कमाउदा, चाकर ख़ाक अख्वाईआ। मुन जन सुर फुल्ल बरसाउदा, बरखा इक्को इक लगाईआ। भगत भगवान आप मनाउदा, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म ढोला साचा गाउँदा, सोहँ शब्द नाम सुणाईआ। करे खेल जो साहिब सतिगुर समझाउदा, दूजा राह ना कोए जणाईआ। जुग चौकड़ी करनी ढाउदा, ढाह ढाह नवीं फेर प्रगटाईआ। आलस निंद्रा विच कदे ना आउँदा, ग़फ्लत कोए रखे ना राईआ। निरगुण आपणी बणत बणाउदा, सरगुण रिहा समझाईआ। सतिजुग वेला जांदा आउँदा, कलिजुग बैठे मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सो पुरख निरँजण सच दरवाज़ा, श्री भगवान इक खुल्हाईआ। आदि जुगादि जिस साजन साजा, मध आपणी कार कमाईआ। भूपत भूप वड राजन राजा, शहिनशाह शाह पातशाह अख्वाईआ। निरगुण सरगुण रच रच काजा, करता पुरख खेल खलाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे वाजा, तन्दी तन्द ना कोए हिलाईआ। गीत गौण सन्त साधा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। वेखण खेल पुरख अबिनाशी माधव माधा, मोहणी रूप अनूप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। साचा खेल सच दरगाह, धुरदरगाही आप कराइंदा। परवरदिगार बेपरवाह, बेनकाब मुख पर्दा ना कोए रखाइंदा। पीर पैगम्बर दे सलाह, सिफ्ती सिफ्त नाम वडियाइंदा। जलवा नूर कर रुशना, ज़ाहर ज़हूर आप प्रगटाइंदा। वेखणहारा दो जहान, चौदां तबक पर्दा लाहइंदा । रहबर बण आप ख़ुदा, साबक सबक इक समझाइंदा। आलम उल्मा रिहा जणा, कलमा नबी रसूल अल्हाइंदा। आफ्ताब रिहा चमका, अहिबाब रबाब सतार वजाइंदा। साची रचना रिहा रचा, निरगुण रच रच वेख वखाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद वेखण दा चढ़या चा, नेत्र नैण सर्ब उठाइंदा। मलंग बण के सारे रिहा नचा, नटुआ आपणा स्वांग वरताइंदा। मुरीद मुर्शद वेखो हुन्दा नकाह, दर घर साचे मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप
हरि, आपणी किरपा कर, आपणी धार चलाइंदा। सच दरबारा इक्को खोल्ह, ख़ालक ख़लक रिहा जणाईआ। नाम अगम्मा वज्जे ढोल, शब्द शब्द शनवाईआ। तोलणहारा साचा तोल, तराज़ू कंडा इक्को इक वखाईआ। लाहवणहारा पर्दा उहला, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। वसणहारा सदा कोल, आपणा भेव रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता आप कमाईआ। करनी करता कर कर आप, आपणा खेल रचाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे साथ, सगला संग जणाइंदा। रल मिल ढोला गायण गाथ, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। निमस्कार करन दोए जोड़ हाथ, निरगुण सरगुण धार वखाइंदा। रल मिल बणो इक जमात, अक्खर वक्खर इक पढ़ाइंदा। साचा नाता पुरख बिधाता जोड़े चरण कँवल बण सज्जण साक, सैण इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप चुकाइंदा। सच दरबारे खोल्हे भेद, अभेव दए वड्याईआ। जिस दी महिमा करदे चार वेद, पुराण अठारां सिफ्त सालाहीआ। जिस दा अन्त ना पाया शास्त्र सिमरत कतेब, कथनी कथ ना सके राईआ। सो साहिब आदि जुगादि अछल अछेद, वल छल धारी आपणा भेव जणाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गुर अवतार पीर पैगम्बर भेज, लोकमात वेख वखाईआ। निरगुण हो के आप माणदा रिहा अन्दर सेज, सुहञ्जणी रुत्त आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ज़ाहरा रूप ना किसे दसाईआ। सच दरबार आपे चढ़, आपणा हाल सुणाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार इक्को खड़्ह, खटका सब दा दए मुकाईआ। दो जहान ढोला लओ पढ़, पारब्रह्म प्रभ रिहा पढ़ाईआ। लख चुरासी इक्को दर, दर दरवाज़ा रिहा जणाईआ। जिस ने भाण्डे लए घड़, सो वेखे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा साचा रिहा समझाईआ। सच दुआरे साचा लेखा, सो साहिब सतिगुर आप जणाइंदा। इक्को घर हरि वेखो धारी केसा, मूंड मुंडाए इक्को रंग रंगाइंदा। इक्को गुर अवतार पीर पैगम्बर करन आदेसा, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाइंदा। इक्को जुग चौकड़ी धारे वेसा, रूप अनूप आप प्रगटाइंदा। इक्को जाणे मुल्लां शेख़ मुसायक पंडत लेखा, पारब्रह्म ब्रह्म इक्को घर वखाइंदा। इक्को करे लख चुरासी जीव जंत साध सन्त हेता, हितकारी इक्को इक अख्वाइंदा। इक्को दो जहानां बणे सच्चा नेता, श्री भगवान हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता खेल कराइंदा। जुग करता हरि खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। सतिजुग दा सच विहारा, साहिब सतिगुर दए समझाईआ। जुग चौकड़ी पार किनारा, थिर रहिण कोए ना पाईआ। लेखा दस्स दस्स गए तेई अवतारा, भगत अठारां ज्ञान दिवाईआ। होका दे के गए ईसा मूसा मुहम्मद यारा, तीस बतीसा सिफ्त सालाहीआ। नानक गोबिन्द बोल जैकारा,
उच्ची कूक कूक जणाईआ। कल कल्की लै अवतारा, कलिजुग अन्तिम फेरा पाईआ। सतिजुग साची बन्न्हे धारा, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म करे प्यारा, ब्रह्म पारब्रह्म कुड़माईआ। लेखा जाण धुर दरबारा, धुर दी धार आप समझाईआ। खेल करे एकँकारा, अक्ल कल आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगम्बर कर इकट्ठे, लेखा सब नूं दए जणाईआ। लेखा दस्से श्री भगवान, सतिजुग साचा राह जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर करो ध्यान, हरि ध्यानी ध्यान वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग देंदे रहे ज्ञान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान, खाणी बाणी सिफ्त सालाहइंदा। दीन मज़्हब ज़ात पात दस्सदे रहे ईमान, कर्म धर्म वंड वंडाइंदा। हुक्मे अन्दर देंदे रहे पैग़ाम, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप जणाइंदा। साचा लेखा अन्तिम वार, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। जुग चौकड़ी हुन्दा रिहा विहार, नाम डोरी तन्द बंधाईआ। सुरत सवाणी करदी रही पुकार, पीआ सतिगुर नज़र किते ना आईआ। काया अन्दर वड़ के रोंदी रही ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। आसा तृष्ना मारे मार, हउमे हंगता करे लड़ाईआ। काम क्रोध करे ख्वार, लोभ मोह हँकार चल्लण देवे ना कोए चतुराईआ। मन मनुआ बल धार, दहि दिशा उठ उठ धाईआ। मति मतिवाली जाए हार, आपणा आप ना कोए जणाईआ। बुद्धि बबेक ना कोए विचार, समझ समझ ना कोए रखाईआ। मार्ग दस्स के गए गुरू अवतार, पीर पैगम्बर लिख लिख गए समझाईआ। कलमा पढ़ो नबी रसूलां करो निमस्कार, सजदा सीस सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। कलमा पढ़ो जपो नाम, सिफ्ती नाम वड वडियाइंदा। निरगुण सरगुण पूरे करे काम, करता कारज आप रचाइंदा। मेहरवान हो के पकड़े दाम, दामनगीर आप अख्वाइंदा। लेखा जाण कृष्न राम, रहीम रहमत आप कमाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद दे पैग़ाम, कायनात जगत जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पल्लू इक दरसाइंदा। साचा पल्लू दस्सणहारा, निरगुण आपणी दया कमाईआ। श्री भगवान निरगुण नूर जोत कर उज्यारा, चवीआं अवतार फेरा पाईआ। अवण गवण त्रैभवन लोक परलोक पावे सारा, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। महल अटल उच्च मनारा सोभावन्त आप सुहाईआ। सतिजुग सच्चे सच्चा दस्से विहारा, सच सच सच दृढ़ाईआ। भगत भगवान करे प्यारा, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। साचा मित्र कोई ना रहे कुआरा, जिस आपणे अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करता काज आप रचाईआ। हरि करते रचया काज, लोकमात वज्जे वधाईआ। भगत भगवान दा इक समाज, समझ विच किसे ना आईआ।
गुर अवतार पीर पैगम्बर लै के आए दाज, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। वेखो खेल करे ग़रीब निवाज, ग़रीब निमाणयां दए वड्याईआ। लख चुरासी विच्चों साजण साज, साहिब सतिगुर होए सहाईआ। शब्द अगम्मी मार वाज, सुरती सोई आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल करने आया, लोक परलोक वज्जे वधाईआ। साचा कारज इक रचाया, नज़र किसे ना आईआ। शब्द संदेसे रिहा सुणाया, अगम्म अथाह वड्याईआ। नर नरेसे फेरा पाया, निरगुण निरँकार वेखे चाईं चाईंआ। सब दा लेखा आपणे हथ्थ रखाया, बचया कोए रहिण ना पाईआ। जोती जामा वेसा आप वटाया, बेपरवाह सच्चे शहिनशाहीआ। साची सेजा इक सुहाया, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। जोती तेजा इक चमकाया, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। फलकारी रेजा ना कोई गंढ्ढ बन्न्हाया, वस्त अमोलक नाम झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख जीजा वेखण आया, पारब्रह्म प्रभ आपणा फेरा पाईआ। गुरमुख जीजा लग्गा सोहणा, हरि सोहणी बणत बणाइंदा। निरगुण सरगुण रूप मोहणा, मोह मुहब्बत इक वखाइंदा। अमृत जल नाल धोणा, निर्मल निर्मल आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लाल आप वडियाइंदा। गुरमुख लाल लग्गा चंगा, चंगी तर्हां समझाईआ। श्री भगवान इक्को रंग रंगा, उतर कदे ना जाईआ। सच दुआरे होवे कदे ना नंगा, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। ख़ुशी अन्दर दो जहान वजाइण मृदंगा, राग नाद इक्को इक सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण चलो वेखीए कारज अनन्दा, साहिब सतिगुर आप कराईआ। भगत भगवान सच अनन्दा, घर इक्को डेरा लाईआ। आपणी हथ्थीं देवे गंढ्ढां, सगन गाने रिहा मनाईआ। दो जहान होए ना रंडा, रंडेपा अवर ना कोए वखाईआ। नाल सुणाए सुहागी छन्दा, सोहँ ढोला इक्को गाईआ। दो जहानां मुक्के पन्धा, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वेखे चाईं चाईंआ। गुरमुख वेखे हरि जू लाड़ा, निरगुण आपणी दया कमाइंदा। रल मिल सखीआं लाया अखाड़ा, सरगुण सरगुण आपणी धार जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कढ्ढण हाढ़ा, वाह वा तेरा अन्त कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। गुरमुख सच्चा कर तैयार, त्रैगुण अतीता रिहा जणाईआ। सोहणा सुहप्पण कर शृंगार, रंग रतड़ा रंग रंगाईआ। प्रेम सीस बन्न्ह दस्तार, जगदीश वेख वखाईआ। जोत अकालण बण के मालण सेहरा लै के आए विच संसार, कली कली तन्द तन्द नाल बंधाईआ। होका देवे वाजां मार, गली गली रही सुणाईआ। वेखो साहिब सतिगुर दा लाल, बेमिसाल खेल रचाईआ। सुण मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। नाता तोड़ त्रैगुण माया जगत जंजाल, जोती जोत करे रुशनाईआ। खेल करे
सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक वड्याईआ। आप चले नाल नाल, साची घोड़ी रिहा जणाईआ। निरगुण हो के बणया दलाल, विचोला इक्को बेपरवाहीआ। सच सिँघासण बिठाए संभाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लेखा मुक्के शाह कंगाल, शहिनशाह देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। साचा दूल्हा शब्द वड भागा, सो सतिगुर आप कराइंदा। निरगुण हो के फिरे भाजा, आउँदयां जांदयां डेर कोए ना लाइंदा। वेखणहारा सच्चा काजा, हरि करता कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप जणाइंदा। साची खेल करे भगवानी, भगवन आपणी दया कमाईआ। हरिजन सुरत उठाए सवाणी, दे हुलारा अक्ख खुल्हाईआ। उठ वेख आपणी अल्लड़ जवानी, जोबन रतड़ा भेव चुकाईआ। लेखा जाण दो जहानी, दोए दोए आपणी कार वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुरमुख सुरती सोई उठे, उठ उठ ध्यान लगाईआ। मेरे उत्ते कवण तुठे, जिस मेरी अक्ख खुल्हाईआ। अनभोल सुहाई रुत्ते, सोच समझ ज़रा ना आईआ। कोझी कमली पुच्छे, घर आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। उठ सवाणी जाणा जाग, जागरत जोत जगाइंदा। तेरे घर लग्गण लग्गा भाग, भागां भरी वेख वखाइंदा। तेरा मेला होवे नाल कन्त सुहाग, साचा कन्त आप वडियाइंदा। तेरे मन्दिर जगे चिराग, जोती दीप डगमगाइंदा। तेरे भैण भाई गुर अवतार पीर पैगम्बर सज्जण साक, सगला नाता आप वखाइंदा। उठ इक वेर झाक, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाइंदा। तेरे मन्दिर निक्का जिहा ताक, बिन सतिगुर पर्दा कोए ना लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप जणाइंदा। जगत सवाणी लै अंगड़ाई, आपणा आप जणाईआ। बेपरवाह तेरी बेपरवाही, मेरी समझ विच ना आईआ। मैं बाली अंजाणी बणी सौदाई, नेत्र रो रो दयां दुहाईआ। नाता छड्डया ना जाए मात पित भैण भाई, बेटा दूर ना कोए कराईआ। मैं की जाणा मेरा केहो जिहा माही, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच सच दे जणाईआ। सच दस्सां सुण कुआर कन्यां, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। सहिब सतिगुर इक्को मन्नया, तेरा दर्द इक्को मिटाइंदा। जिस काया मन्दिर अन्दर घर विच घर बणा के तैनूं जणया, मात पित ना कोए वडियाइंदा। डेरा लगाए बिन छप्पर छंनया, महल अटल इक सुहाइंदा। देवे नाम सच्चा धंनया, सच ख़ज़ीना तेरी झोली पाइंदा। दाज देवे ना थाली जन्मयां, कूड़ी गंढ्ढ ना सिर टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर आप वखाइंदा। औह वेख घर सच्चा, सो सतिगुर आप जणाईआ। दूजा वेख गुरमुख बच्चा, गुर गुर रंग रंगाईआ। दोहां विच्चों कोए ना कच्चा, जो पल्लू जाए छुडाईआ।
एहो कारज चौथे युग श्री भगवान नूं लग्गा अच्छा, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। नाल देवे ना कोई गाँ वच्छा, घोड़ी जोड़ी ना कोए वखाईआ। निरगुण हो के लूं लूं अन्दर रचा, रचना आपणी दए समझाईआ। जोड़ा जोड़े आपे पक्का, पक्की तर्हां गंढ्ढ दिवाईआ। लख चुरासी जीव जंत रहि जाए हक़ा, हरि का अन्त कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुरत सवाणी ल्या मनाईआ। सुरती कहे मैं गई मन्न, मेरी मैं रही ना राईआ। मैं लाड़ा वेख्या सोहणा चन्न, चन्न चौधवीं रिहा शरमाईआ। साहिब सतिगुर बेड़ा रिहा बन्न्ह, भार आपणे कंध उठाईआ। मैं कहां धन्न धन्न, धन्न तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोहां इक्को घर वखाईआ। इक्को घर जाण दी करो तैयारी, निरगुण दाता आप अख्वाइंदा। शब्द अगम्म देवां अस्वारी, साची डोली इक सुहाइंदा। भगत भगवान बण कहारी, कंध आपणे आप चढ़ाइंदा। लेखा मुक्के वारो वारी, पांधी पन्ध आप समझाइंदा। मंज़ल चढ़ो अगम्म अपारी, महल अटल इक रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा इक जणाइंदा। धुर फ़रमाणा दे संदेस, पुरख अकाल रिहा जणाईआ। बीबी राणी कर लै सोहणा वेस, भूशन वस्त्र तन पहनाईआ। कंघी पट्टी कर लै केस, मींढी गुत्त इक गुंदाईआ। मैहन्दी हथ्थीं लै वेख, कंगण ख़ुशीआं नाल छणकाईआ। आणा डोला नेत्र पेख, श्री भगवान रिहा बणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर कर हेत, तैनूं वेखण चाईं चाईंआ। तूं लोकमात बणीउँ नेक, नेकी तेरी मिले वड्याईआ। प्रभ सतिगुर दिती टेक, चरण कँवल सरनाईआ। प्रेम प्रीती तेरी भेंट, निरगुण दाता झोली पाईआ। साचे कन्त नाल मिल मिल खेड, तेरी होए ना फेर जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। चुन्नी लवां कि सुबर, मन आपणे ध्यान लगाईआ। उच्ची उडी फिरे उभर, प्रभ नेत्र दर्शन पाईआ। मेरा कन्त नहीं कोई बुढड़, नौजवान नज़री आईआ। मैं दो जहान ना होवां छुट्टड़, रंडेपा नज़र कोए ना आईआ। धुर दा डोला आया चुक्कण, श्री भगवान रिहा घलाईआ। मैं सोहणी मारां बुक्कल, मेरा अंग नज़र किसे ना आईआ। कर के कौल ना जावां मुक्कर, कीता कौल तोड़ निभाईआ। पीआ मिले मनावां शुकर, आपणा दु:ख गंवाईआ। दरस प्यासी मैं भुक्खड़, तृष्ना तृप्त कराईआ। मेरी सुहञ्जणी सोहे रुत्तड़, चेत बसन्ती रंग रंगाईआ। जे आंढणां गवांढणां पुच्छण, सच सच दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। मैं अमृत जल नहावांगी। दुरमति मैल धुआंवांगी। वस्त्र सोहणे पहर पावांगी। मन मोहणे नैण मटकावांगी। रसना जिह्वा दीन सुणावांगी। सोहँ ढोला गावांगी। आपणा चोला फेर बदलावांगी। पा रौला सर्ब सुणावांगी। पर्दा उहला जगत उठावांगी। उंगलां नाल
वखावांगी। औह वेखो विछड़या कन्त, दो जहानां मेल मिलावांगी। रुत्त सोहे इक बसन्त, बसन्तड़ी रुत्त आपणे अंग लगावांगी। नाता तुट्टे जीव जंत, साध सन्त सहेलीआं आप बणावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे आ के दर्शन पावांगी। जब डोली उत्ते चढ़ांगी। प्रभ तेरा ध्यान करांगी। सोहँ ढोला इक्को पढ़ांगी। जग पर्दे अन्दर वड़ांगी। किसे कोलों ना डरांगी। तेरे चरणां सेवा करांगी। ना जन्मांगी ना मरांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कन्त कन्तूहल इक्को वरांगी। जिस वेले कन्त मनाएंगी। आप आपणा भेंट चढ़ाएंगी। देव नेत दर्शन पाएंगी। मापिआं हेत सर्ब तजाएंगी। निरगुण वेख ख़ुशी मनाएंगी। अवगुण कीते भुल्ल बख्शाएंगी। अनमुल्ल वस्त घर आपणे इक टिकाएंगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महल अटल इक सुहाएंगी। महल अटल इक सोहेगा। पुरख अकाल ओथे इक्को होवेगा। दूजा सेज ना कोई सोवेगा। ना कोई हस्सेगा ना रोवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीपक इक्को इक बलोवेगा। इक मन्दिर आप सुहाएगा। सचखण्ड डेरा आप जणाएगा। कन्त कन्तूहल वड वडयाएगा। साचे फुल प्रेम बरसाएगा। भूल विछोड़ा कदे ना पाएगा। आपणा असूल इक समझाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर मन्दिर इक वखाएगा। दर मन्दिर इक सुहावेगा। भगत भगवान मेल मिलावेगा। अन्दर बाहर इक्को नज़री आवेगा। दूजा कदम ना कोए टिकावेगा। वारी सदके घोली, घोली घोल घोल घुमावेगा। तेरी सोहणी सुचज्जी डोली, आपणे मन्दिर विच रखावेगा। मनमुख कोए ना मारे बोली, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकावेगा। तूं हौली हौली बोलीं, साची सिख्या इक समझावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर इक्को माण रखावेगा। दर दुआरे जिस वेले जाऊँगी। प्रभ तेरी ओट तकाऊँगी । दूजा नज़र थल्ले ना कोए ल्याऊँगी। नार दुहागण ना रूप वटाऊँगी। सुहागण कन्त इक हंढ्ढाऊँगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाऊँगी। जद दुआरे मेरे आओगे। पिछला दु:ख भुलाओगे। सुख इक्को इक साचा पाओगे। रस भोग इक जणाओगे। सोहँ चोग सच चुगाओगे। दरस अमोघ दर्शन पाओगे। जन्म कर्म दी हिरस गंवाओगे। अर्श फर्श चरणां हेठ दबाओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर मन्दिर डेरा लाओगे। घर मन्दिर पौड़ी चढ़ोगे। सोहँ ढोला सारे पढ़ौगे। पुरख अबिनाशी लड़ फड़ोगे। बिन करनीउँ पार तरोगे। कलिजुग मरनी कदी ना मरोगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मन्दिर बहि बहि ख़ुशी करोगे। जद पौड़े आप चढ़ावेंगा। उंगलां नाल लगावेंगा। पल्लू आपणा नाम फड़ावेंगा। प्रेम प्रीती जाच सिखावेंगा। पिछली नीती सर्ब बदलावेंगा। काया ठांडी सीत
करावेंगा। मन जित आपणी जित वखावेंगा। कर के हित्त, मेल मिलावेंगा। लहिणा चुक्के पिछला नित, अग्गे आपणे राहे पावेंगा। जे वेखीए ते नदरी आएं दिस, मेहर नज़र उठावेंगा। सानूं दस्स प्रभ किस नूं लै जावें नाल हित्त, साची डोली किस बहावेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर मन्दिर कवण सुहावेंगा। जो दर मेरे ते आएगा। निउँ निउँ सजदा सीस झुकाएगा। सोहँ ढोला गाएगा। सो डोली चढ़ जाएगा। श्री भगवान कंध उठाएगा। वारो वारी लै के जाएगा। चरण दुआर आप बहाएगा। विष्न ब्रह्मा शिव राह तकाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर शुकर मनाएगा। भगत भगवान इक्को दर बहि के मन्दिर इक वडयाएगा। जो शब्दी गया कह के, सो जोती मेल मिलाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे रंग आप रंगाएगा। सानूं दस्स पता टिकाणा, प्रभ आपणा भेव खुल्हाईआ। जिथ्थे कोई ना पुजे राजा राणा, कोटन कोटि बैठे ध्यान लगाईआ। किसे हथ्थ ना आएं सुघड़ स्याणा, मन मति बुध चले ना कोए चतुराईआ। बेअन्त बेपरवाह तेरा कवण महल अटल उच्च निशाना, जिस मन्दिर आसण सिँघासण सोभा पाईआ। कर किरपा दस्स दे आउणा जाणा, आउँदयां जांदयां देर लग्गे ना राईआ। किरपा कर श्री भगवाना, साहिब सतिगुर रिहा समझाईआ। जन भगतो गाओ सोहँ गाना, तुं मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। आपे बणे वंञ मुहाणा, खेवट खेटा बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा शब्द बबाणा, श्री भगवान आपणी सेव कमाईआ। शब्द बबाणा केहड़ा रंग, प्रभ आपणा दे समझाईआ। किस बिध अन्दर जाईए लँघ, आईए चाईं चाईंआ। ढोला गाउणा सोहँ सद, छन्द इक्को इक वड्याईआ। सुरत सवाणी सुरती विच्चों लए कढ्ढ, मूर्त अकाल दए वड्याईआ। पिच्छे ख़ाली छड्डे हड्ड, पंज तत्त कम्म किसे ना आईआ। कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैगम्बर गए लद, जुग चौकड़ी आपणा फेरा पाईआ। कलिजुग अन्तिम एसे कारन भगत सुहेले जीवंदे सद्द, अनन्द कारज दित्ता कराईआ। अग्गे रहिण ना दिती कोई हद्द, दीन मज़्हब बन्ने दित्ते तुड़ाईआ। दर्शन करयो रज्ज रज्ज, श्री भगवान नज़री आईआ। सोहँ ढोला गाउणा गज्ज, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सचखण्ड मन्दिर बहिणा सज, पिच्छे सके ना कोए हटाईआ। मिलणा मेल पुरख समरथ, समरथ देवणहार वड्याईआ। नार कन्त दोहां दा मिले इक्को जिहा हथ्थ, हथ्थ हथ्थ नाल मिलाईआ। इक दूजे दे होवण वस, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। प्रेम प्रीती देण रस, रस इक्को इक दरसाईआ। जद वेखण ते पैण हस्स, नेत्र नैण ना नीर वहाईआ। नाता रहे ना तत्त अट्ठ, नौ दुआर ना कोए वड्याईआ। दस्म दुआरी सत्थर बैठे घत्त, सेज सुहञ्जणी मिले वड्याईआ। सुन अगम्म कहे बस, बसता आपणा दए बंधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुणौण जस,
गुरमुख अग्गे जाओ मेरे भाईआ। सचखण्ड वसे पुरख समरथ, निरगुण आपणा आसण लाईआ। उहदी चरणीं जाओ ढट्ठ, जिस चरण दुआरे नानक कबीरा बैठे आसण लाईआ। जा के सिर पट्टां उत्ते दयो रख, दु:ख आपणा दयो सुणाईआ। प्रभ किरपा कर झट्ट, तेरा विछोड़ा झल्लया ना जाईआ। अग्गे लोड़ ना रहे पंज तत्त काया रत, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। दरोही साडी होई बस, लख चुरासी जून ना फेर भुआईआ। तेरे दर ते आ के तेरे रहीए वस, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। जे साडे उत्ते पवे शक़, बाहों फड़ के बाहर दे कढ्ढाईआ। सानूं जीव जंत रहे डक्क, सारे रहे मात समझाईआ। तुसीं पिच्छे जाओ हट, क्यों बैठे वक्त गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे दर मिले सरनाईआ। दर सरन सरनाई पाओगे। धी जवाई रूप वटाओगे। सौहरे पेके इके घर हंढ्ढाओगे। पिछले लेखे सर्ब चुकाओगे। भरम भुलेखे दूर कराओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, कन्त कन्तूहल एका अंग लगाओगे। कन्त कन्तूहल इक अख्वाएगा। शब्द पंघूड़ा इक झुलाएगा। रंग गूढ़ा नाम रंगाएगा। साचा चूड़ा हथ्थ पहनाएगा। मूर्ख मूढ़्हा चतुर वखाएगा। नाता कूड़ा तोड़ तुड़ाएगा। दूर नेड़ा पन्ध मुकाएगा। हाज़र हज़ूर नज़री आएगा। आशक माअशूक दोहां मुख शरमाएगा। निरगुण निरगुण सुण कूक, सरगुण सरगुण मोह मिटाएगा। आपणा देवे सच सबूत, सालस इक्को इक अख्वाएगा। घर आउँदयां मिले महिबूब, बीवी ख़ौंत इक हंढ्ढाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परवरदिगार दया कमाएगा। परवरदिगार वेख सवाणी, वनी बहू इक्को इक वड्याईआ। निरगुण निरँकार निराकार बन्हाए कन्नी, शब्दी डोरी गंढ्ढ पुआईआ। गुरमुख करे कबूल काणी अन्ही, नेत्रहीण दए वड्याईआ। जो साहिब सतिगुर पूरे उत्ते मन्नी, कोझी कमली गले लगाईआ। जगत सोहणी नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्टां फिरे भंनी, दर ढोई कोए ना पाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल अवगुणहारी अन्तिम डंनी, डण्डा इक्को सिर लगाईआ। रोटी खाण नूं मिले चप्पा खंनी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले साचे फड़, गुर चेले वेखे अन्दर वड़, भगत भगवान लगाए जड़्ह, बूटा इक्को इक वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा दाता दान, दयानिध ठाकर स्वामी, सर्ब जीआं घट अन्तरजामी, अमृत प्याए ठंडा पाणी, बोध अगाध सुणाए बाणी, गुरमुख बणाए चतुर सुघड़ सुचज्जी राणी, शाह पातशाह घर आपणे लए बहाईआ।