पुस्तकालयभाग १४

२८ चेत २०२० बिक्रमी बीबी चरण कौर दे गृह हरदो फराला ज़िला जलन्धर,

सच दुआर सोहणा रंग, सो साहिब बणत बणाईआ। छप्पर छन्न ना कोए कंध, चार दीवार ना कोए रखाईआ। रवि ससि ना सूरज चन्द, तारा मण्डल ना कोए वड्याईआ। सत्त दीप ना नौ खण्ड, ब्रह्मण्ड वेस ना कोए वटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कोई ना वसे संग, संगी नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नाम वजाए ना कोए मृदंग, तार सतार ना कोए हिलाईआ। शाह पातशाह सूरा सरबँग, शहिनशाह इक्को आसण लाईआ। आदि जुगादि आपणा जाणे इक अनन्द, अनन्द आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग चौकड़ी मुकावणहारा पन्ध, वड पांधी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक सुहाईआ। साचा घर सोहणा नूर, नूर नुराना डगमगाइंदा। दाता योद्धा दानी सूर, साहिब सतिगुर डेरा लाइंदा। आसा मनसा सब दी पूर, प्रभ पूरन खेल कराइंदा। वसणहारा नेरन दूर, घर इक्को इक वडियाइंदा। गहर गम्भीर ज़ाहर ज़हूर, ज़ाहरा आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महल अटल इक सुहाइंदा। हरिदुआर सोहणी धार, सो पुरख निरँजण आप बणाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। जो गया सो डिग्गा चरण दुआर, उपर अक्ख ना कोए उठाईआ। जोत मेल ना सके कोए चमत्कार, बेपरवाह बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। धूढ़ी मंगण सारे छार, ख़ाकी टिक्का मस्तक लाईआ। दीआ बाती कमलापाती इक उज्यार, साचे मन्दिर रिहा टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर वसे बेपरवाहीआ । सच महल्ला सोहणी बणत, हरि सतिगुर आप बणाईआ। जिस गृह मिले नर हरि नरायण सच्चा कन्त, कन्त कन्तूहल वड वड्याईआ। बिन किरपा कोई ना वेखे सन्त, कोटन कोटि ध्यान लगाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव जहानां सिफ्त, रसना जिह्वा सोहला ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, अन्त कहिण कोए ना आईआ। सोहणा मन्दिर सोहणी सेज, सुहञ्जणी रुत्त सुहाइंदा। शब्द अगम्म सुनेहड़ा भेज, अक्ख प्रतख खुल्हाइंदा। कन्त भतारा निरगुण एक, एकँकारा पर्दा लाहइंदा। हरिजन सज्जण लए वेख, पेखत ख़ुशी मनाइंदा। रूप रंग ना कोए रेख, अनभउ प्रकाश कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दर आप सुहाइंदा। मन्दिर दर वड्डा निक्का, निक्का वड्डा आप बणाईआ। जिस जन देवे मस्तक नाम टिक्का, तिस घर साचा दए वखाईआ। मेहर नज़र झोली पाए भिच्छा, भिखक पूरी आस कराईआ। भगत भगवान वंडे हिस्सा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर देवणहार वड्याईआ। घर मन्दिर उच्च मनार, महिमां कथ कोए ना पाईआ।

वसे दाता निरगुण धार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। भगतन मीता एकँकार, अक्ल कला दरसाईआ। साची रीता विच संसार, साहिब सतिगुर आप चलाईआ। ठांडा सीता कर प्यार, आपणे अंग लगाईआ। लग्गी प्रीती निभे नाल, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। भगत जनां वखाए सच सच्ची धर्मसाल, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। हरि मन्दिर कहे मेरा सोहे रूप, प्रभ देवणहार वड्याईआ। मैं वेखां उठ उठ चारे कूट, नेत्र नैण उठाईआ। सृष्ट सबाई जूठ झूठ, सच सुच्च ना कोए वड्याईआ। जिन्हां उपर दीन दयाल स्वामी गया तुठ, हरि दाता दया कमाईआ। अमृत जाम प्याया घुट्ट, घटना कोए रहिण ना पाईआ। दूई द्वैती कढ्ढ फुट्ट, इक्को दर मेल मिलाईआ। सो मेरा राह रहे पुच्छ, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कवण वेला प्रभ गोदी लए चुक्क, लोरी देवे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन्दिर इक्को सोभा पाईआ। इक्को मन्दिर होवे सोभावन्त, श्री भगवान आप सुहाइंदा। जिस गृह इक्को नाम इक्को मंत, इष्ट गुरदेव इक्को नज़री आइंदा। जिस घर इक्को साहिब नर नरायण कन्त, देवर जेठ रंग ना कोए वखाइंदा। इक्को चोली इक्को डोली इक्को रंग चढ़े बसन्त, इक्को एकँकारा वेख वखाइंदा। इक्को बाणी इक्को पाणी इक्को राणी, इक्को श्री भगवन्त वेख वखाइंदा। इक्को कथा इक्को कहाणी, इक्को जाणे खेल महानी, हरि ख़ालक आप कराइंदा। इक्को देवणहारा पद निरबाणी, निरबाण पद आप जणाइंदा। इक्को करनहार पछाणी, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाइंदा। इक्को मेल मिलाए साचे हाणी, जोड़ी जोड़ा इक बणाइंदा। एका सुत्ता लम्मीआं ताणी, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाइंदा। तिस साहिब चरणां कुरबानी, जो आदि जुगादि जुग जुग आपणा काज रचाइंदा। देवणहारा धुर फ़रमाणी, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। जो लेखे लाए जोबन जवानी, बाल बुड़ेपा भेव मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन्दिर दुआरा इक वखाइंदा। मन्दिर दुआरा ऊँचो ऊँच, अगम्म अथाह वड्याईआ। ना कोई गली ना कोई कूच, दर दरवाजा नज़र किसे ना आईआ। बिन सतिगुर किरपा कोई ना सके बूझ, कोटन कोटि बैठे ध्यान लगाईआ। गुरमुख हरिजन हरि प्रीती जाए झूझ, बण सेवक साची सेव कमाईआ। लेखा चुक्के एका दूज, दूआ एका एका गंढ्ढ पुआईआ। सो साहिब सतिगुर साची देवे सूझ, सुरत शब्द कर कुड़माईआ। घर मन्दिर मिले महिबूब, महिफ़ल इक्को इक लगाईआ। होए प्रकाश हुजरा अरूज, अर्श नूरो नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआरा भगत सहारा, भगवन इक्को इक वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक अवतारा, आवत जावत जावत आवत आपणा खेल रखाईआ।

२८ चेत २०२० बिक्रमी मनसा सिँघ दे गृह हरदो फराला ज़िला जलन्धर

हरि मन्दिर रंग अजाइब, अजब लीला आप रचाईआ। लुक्या रहे हो के गायब, नज़र किसे ना आईआ। नाउँ रख सच्चा साहिब, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। करे खेल इक इकल्ला वाहद, लाशरीक कार कमाईआ। आपणा जाणे कानून कवाइद, हुक्म इक्को इक वरताईआ। ना कोई दूजा दिसे ओथे नाइब, नर निरँकार आपणी कल वरताईआ। दो जहानां बण मुसाहिब, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी आपणा जाणे सच रिवाइज, इशारा इशारे नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल नूर ख़ुदाईआ। नूर महल्ल परवरदिगार अजीब, विच अज़मत आप टिकाइंदा। दूर नेड़े ना कोए करीब, पांधी पन्ध ना कोए समझाइंदा। वसणहारा लाशरीक, शाह पातशाह डेरा लाइंदा। रखणहारा नित उडीक, मुरीद मुर्शद राह तकाइंदा। निभावणहारा सच प्रीत, सरन सरनाई इक वखाइंदा। जणावणहारा ढोला गीत, मेरा तेरा राग अल्हाइंदा। वेखणहारा हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए जणाइंदा। बदलावणहारा आपणी पीठ, करवट आपणी आप समझाइंदा । लख चुरासी आदि जुगादि लए जीत, जित आपणे हथ्थ रखाइंदा। महल अटल इक अतीत, त्रैकाल दरसी आप सुहाइंदा। भगत भगवान साची रीत, बिन मन्दिर मसीत, आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर इक्को इक वडियाइंदा। घर मन्दिर सच अनडिठ, जग नेत्र नज़र ना आईआ। काया अन्दर दस्स के गए सवा गिट्ठ, अंगुशत इक्को नाप नपाईआ। बालिशत अग्गे हो के रिहा पुच्छ, मेरी वंड कवण समझाईआ। मैं वी नीवां हो के झुक, नेत्र नैणां ध्यान लगाईआ। निक्का हो के निरँकार रिहा लुक, नज़र किसे ना आईआ। आपणी किरपा आपे पए तुठ, जननी देवे ना कोए वड्याईआ। निर्मल कर प्रकाश जोत, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। हरि मन्दिर कहे मेरी सोहणी माटी, इक्को वार पोच पोचाईआ। पुरख अकाल मेरा बाढी, घाड़त साची लए घड़ाईआ। रक्त बूँद ना कोई हाडी, लहू मिझ ना कोए वखाईआ। मात पित ना कोई दादी, नाना नानी ना कोए अख्वाईआ। ना पड़ोसी ना कोई गवांढी, चाचा ताया ना कोए अख्वाईआ। ना पतीला किरमची हाण्डी, थाली छन्ना ना कोए वखाईआ। सोना रूपा ना कोए चांदी, लाल जवाहर माणक मोती, नज़र कोए ना आईआ। ना कोई गोली ना कोई बांदी, नैण मरासण संग ना कोए रखाईआ। ना कोई मौली तन्द परांदी, चूड़ा कंगण ना कोए रखाईआ। नक्क नथ्थ ना बलाक सुहांदी, मथ्थे टिक्का ना कोए लटकाईआ। प्रेम प्यार दा इक्को ढोला गांदी, प्रभ तेरे सरन मिले सरनाईआ। ना कुछ पींदी ना कुछ खांदी, तन ओढण ना कोए रखाईआ। ना थक्की ना कोए मांदी,

मंज़ल मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। ना हस्से ना रोंदी जांदी, नैणी नीर ना कोए वहाईआ। तूही तूही कर कुरलांदी, प्रभ इक्को सच्चा माहीआ। जिस दे विछोड़े विच सदा पछतांदी, पश्चाताप सके ना कोए मिटाईआ। धन्न भाग प्रभ किरपा कर आपणे दुआरे खिच ल्यांदी, डोरी नाम प्रेम बंधाईआ। नित नित उठ के दर्शन पांदी, हरस हवस रही ना राईआ। कर निमस्कार भुलां बख्शांदी, बख्श बख्शणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। नधड़क हो के सेज सुहञ्जणी सौ जांदी, सवेरे उठ रिड़कणा कोए ना पाईआ। जिस वेले प्रभ चरण ध्यान लगांदी, मेरी अगली पिछली सुरत रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाया साचा घर, जिस घर वड़यां दु:ख रहे ना राईआ।

२८ चेत २०२० बिक्रमी गुरबचन सिँघ दे गृह हरदो फराला ज़िला जलन्धर

दर्शन पेख होई निहाल, नेत्र नैणां रंग गुलालया। प्रभ साचा दीन दयाल, लेखे लाए शाह कंगालया। सच कुठाली देवे गाल, नाम सुहागा उपर डालया। कंचन करे गुरमुख लाल, रंग चढ़ावे लालो लालया। बहाए सच सच्ची धर्मसाल, चरण कँवल इक वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा इक्को माणयां। माण देवे दर दरबार, दरगाह साची दए वड्याईआ। सच प्रीती इक्को पाल, पालक होए सभनी थाईंआ। फल लगाए साचे डाल, रस अमृत विच भराईआ। नेड़ ना आए जगत काल, ग्रास अन्त ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक वखाईआ। दर्शन पेखत आत्म सीत, सति सति वड्याईआ। समझ आई किवें लग्गे प्रीत, साची सिख्या हरि दृढ़ाईआ। गुर चरण धूढ़ी मस्तक टिक्का लाओ ठीक, कूड़ा ठीकर दए भंनाईआ। सोहँ ढोला गाओ गीत, गोबिन्द मिले चाईं चाईंआ। साहिब सच्चे दी इक्को रीत, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे दरस तृप्त कराईआ । कर दरस मिटया अँध्यारा, अन्ध रहिण कोए ना पाईआ। मन वासना रूप ना होए हैंस्यारा, हैंकड़ रखे ना कोए राईआ। दर दरवेश बणे भिखारा, नाम मंगे चाईं चाईंआ। दे वस्त अमोलक थारा, थिर दरबारी तेरी वड वड्याईआ। तूं जितया मैं हारा, मेरी हार तेरी सरनाईआ। तूं शौह दरया सागर डूंग्घी गारा, गहर गम्भीर तेरी वड्याईआ। तूं कन्त कन्तूहल हउँ पुरख पुरखोतम तेरी नारा, नर नरायण तेरी इक्को ओट तकाईआ। तूं ठाकर स्वामी मीत मुरारा, हउँ बालक रूप सखाईआ। तेरा तख्त सच सुल्तान सोहे सच दुआरा, हउँ चरण रेण धूढ़ी टिक्का मस्तक मंग मंगाईआ। तूं शाहो भूप सिक्दारा, हउँ चोबदार सेवक जग तेरी सेव कमाईआ। तूं नाद शब्द धुनकारा, हउँ गा गा शुकर मनाईआ। तूं

साहिब सज्जण सिरजणहारा, हउँ भिखक दर दर अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखाया सच इक दुआरा, जिस पेख दु:ख रिहा ना राईआ। नेत्र पेखत पाया अनन्द, घर साचे वज्जे वधाईआ। नाता तुट्टया हउंमे हंगत, हँ ब्रह्म इक्को नज़री आईआ। चम्म दृष्टी ना पए जम्म, इष्ट सतिगुर दए समझाईआ। एथे ओथे दो जहान बेड़्हा बन्न्ह, काया उजड़ी बस्ती आत्म परमात्म वखा इक्को हस्ती, कीमत करता कोए ना लाईआ। आपणी कीमत दस्से सस्ती, सस्ता सौदा कोई ना औखा, साहिब मिलण दा इक्को मौका, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन पूरा करे शौका, शान करे दूण सवाईआ।

२८ चेत २०२० बिक्रमी गुरमीत सिँघ दे गृह हरदो फराला ज़िला जलन्धर

तेल पाणी दा सगन रोक, हरि रोकड़ नाम झोली पाइंदा। रसना गाओ सोहँ श्लोक, हरि भुक्ख्यां भुक्ख मिटाइंदा। जिस नूं वेखण लोक परलोक, विष्न ब्रह्मा शिव नैण उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आप समझाइंदा। गुरमुख सच्चे बणे लागी, रहे सगन मनाईआ। श्री भगवान साजण साजी, देवणहार वड्याईआ। अन्दरों बाहरों रहो राजी, दु:ख रहे ना राईआ। अग्गे लेखा चुक्कया पंडत काज़ी, कज़ा नेड़ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। तेल कहे मैं चोआ चोआ, बूँद बूँद टपकाईआ। प्रभ चरण दुआरे बहि के रोआ, आपणा हाल सुणाईआ। गुरमुख मैनूं लै के आए तेरा ढोआ, दर तेरे भेंट चढ़ाईआ। तेरी संगत दी धूढ़ी ख़ाक होआ, आपणा माण गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। पाणी कहे मैं भरया पाणी, पनघट आपणा फेरा पाईआ। गुरमुख सुघड़ सुचज्जी सवाणी, सिर आपणे कुम्भ टिकाईआ। लै के आए दर दरबानी, दर साचे अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आया वाहो दाहीआ। दर आए कटोरे कीता बंद, गढ़वी हथ्थ लम्मकाईआ। अन्दरे अन्दर गाउँदे तेरा छन्द, बाहरों मेरी शकल वखाईआ। मैं हस्सां टप्पां बत्ती दन्द, मन मेरे चाउ घनेरा आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी सेवा मोहे भाईआ। गुरसिख आया पाणी लै के, बूँद बूँद बूँद बरसाईआ। मैं गंगा जमना सुरस्ती गोदावरी आया कह के, एका हुक्म सुणाईआ। मैं पाउणा माण प्रभ सरनाई ढह के, तुहाढ्ढा माण कोए रहिण ना पाईआ। दीन दयाल ठाकर सुआमी हरिसंगत नाल आया लै के, लग्गे बद्धे आपणे संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा

वर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे दीन दयाल, सगन आपणा पूर कराईआ। गुरमुख आसा आसा लाल, गुरमेज रिहा समझाईआ। फड़ उंगली चल नाल नाल, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। प्रभ साचे दी साची धर्मसाल, गुरमुख साचे दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । आओ लागीओ तुहाढ्ढे देवे लाग, श्री भगवान आया बेपरवाहीआ। जिउँ तुसीं सोहँ बोल लाही जाग, तिवें तुहाढ्ढी सुरत खुल्हाईआ। दसवें दाल थल्ले डाही आग, अग्नी हवन वखाईआ। रल मिल ढोला गाया कन्त सुहाग, श्री भगवान वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। लागीआं देवे लाग अपारा, श्री भगवान दया कमाइंदा। अट्ठे पहर रहे ख़ुमारा, नाम ख़ुमारी इक चढ़ाइंदा। मेल मिलावा यारां नाल यारा, यारी इक्को घर जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। औह वेखो दाल दाणे भुड़के, उच्ची टप्पण कुद्दण ख़ुशी मनाईआ। सानूं खाण आए रल मिल वाले रुढ़के, रोड़ विच रहिण कोए ना पाईआ। हरिसंगत नाल बहीए जुड़ के, जोड़ी साहिब सतिगुर आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमाईआ। औह वेखो भाजी नेत्र वहाए नीर, छहबर इक्को लाईआ। गुरमुखां मैनूं छुरीआं चाकूआं नाल दित्ता चीर, मेरा अंग अंग कटाईआ। मैं फिर नहीं होई दिलगीर, क्यों मेरा साीहब मैनूं नज़री आईआ। मेरे वड्डे भाग रल मिल खावण मेरे वीर, आप आपणी तृष्ना भुक्ख बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। औह वेखो हस्से लूण हलदी मिर्च, कड़वा रंग ना कोए वखाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, दोष किसे उत्ते ना लाईआ। प्रभ साहिब कीता तरस, मेरी सेवा इक समझाईआ। मेरी कोई ना आवे फटक, कूड़ा रंग ना कोए वखाईआ। मैनूं कूंडे डण्डे विच झटक, मेरा झटका दित्ता बणाईआ। फिर हांढी विच दित्ता परत, कड़छे नाल दित्ता हिलाईआ। मैं लूं लूं विच रच के रहिण ना दित्ता फ़र्क, आप आपणा दित्ता मिटाईआ। धन भाग जे गुरमुखां मेरे उत्ते कीता तरस, मेरी सेवा आपणे लेखे लैण लगाईआ। मैं फेर ना आवां लोकमात परत, जन भगतां नाल जावां चाईं चाईंआ। प्रभ साचे दा करां जा के दरस, जिस डिठयां दु:ख रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। औह वेखो हस्से रोवे दुद्ध चावल, मन चाउ घनेर रखाईआ। प्रभ साहिब मिल्या साँवल, सुन्दर मोहणी रूप वटाईआ। प्रेम प्रीती पिच्छे होए बावल, बौरे हो हो रहे जणाईआ। वेखो मुरीदो मुर्शद मिल्या कामल, कमल्यां कोझयां आपणा रंग वखाईआ। इस दे हुक्म ते करो आमल, अमल इक्को इक जणाईआ। नधड़क हो के फड़ो दामन, पल्लू आपणी गंढ्ढ बन्नाईआ। गंढ्ढ कोई ना पावे बाहमण, ब्रह्मण नेड़

कोए ना आईआ। दूल्हा दूलण आहमनो साहमन, सनमुख करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। अग्नी कहे प्रभ वेख प्यार, मैं आपणा आप जलाया। धूंआँधार कीता पार, जोती नूर इक रुशनाया। अंग अंग दित्ता साड़, असथीआं हड्डीआं राख़ बणाया। फिर तेरी संगत दा भोजन कीता तैयार, मेरी सेवा लेखे लाया। मैं दस्सां सच विहार, गुरमुखां एह जणाया। जिस करना सच प्यार, मैथों सिख्या लओ मेरे भाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाया। ओधर आटा रिहा वाजां मार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मैनूं बुढीआं नढ्ढीआं मुकीआं मार मार कीता ख्वार, जल पाणी विच रलाईआ । हथ्थीं खिचण वारो वार, धू धू मेरी सुरत भुलाईआ। जिस वेले होश ना रहे उत्ते पाणी दा तौंका देण मार, फेर दोवां हथ्थां नाल फड़ के देण उलटाईआ । दोहां घसुंनां दा पावण भार, पोटा पौटा मेरे विच धसाईआ। मैं थल्ले रोवां करां पुकार, तेरी मन्नां इक रज़ाईआ। तूं मेहर कीती दातार, मेरी धार इक रखाईआ। गुन्ह गुन्ह के कर तैयार, उपर पर्दा देण पाईआ। कट्ठीआं हो के दो चार, पंज सत्त करन सालाहीआ। फड़ के मैनूं गेड़ा देवण वांग घुंमिआर, तलीआं उत्ते रहीआं भुआईआ। थोड़ा जिहा सुक्का आटा धूढ़न नाल कर विचार, मेरी शकल देण बदलाईआ। फेर दो हथ्थां दी मारन मार, घड़ घड़ मेरा मूँह भुआईआ। मैनूं लम्मा चौड़ा कर के वेखण होया तैयार, बैठे हथ्थां उत्ते लटकाईआ। ओधर सिँघ गिरधारा अग्ग बाल करे तैयार, लोह तत्ती तत्त वखाईआ। हसदीआं हसदीआं मैनूं उत्ते देण डाल, मेरा पासा तवीआं उत्ते तपाईआ। फिर फड़ के खुरचणे मेरा उलटा करन विहार, बचया किसे पासों रहिण ना पाईआ। मैं करां हाल पुकार, मेरी सुणे कोए ना राईआ। ओधर छेती पक्की दाल, एधर जल्दी करो सारे बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुध बिन देवे ना कोए वड्याईआ। दो पासे मैनूं दे के सेक, मेरा तन मन तत्त जलाया। फेर कर के साचा हेत, तत्ती तवी तों बाहर कढ्ढाया। फड़ के कपड़यां विच दित्ता लपेट, मेरा साह निकल ना सके राया। निरगुण मैं तैनूं रिहा चेत, इक्को तेरा ध्यान लगाया। आपणे खाण दी ख़ातर मेरे नाल किसे ना कीता हेत, मेरा दु:ख ना किसे वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाया। पक्क पक्क के होया तैयार, फेर मैनूं मिली वड्याईआ। खाण बैठे जीव संसार, तृष्ना भुक्ख रखाईआ। वंडी जावण वारो वार, गणते गणत ना कोए गिणाईआ। मैं वी तक्कदा रिहा जुग चार, भरोसा तेरा सिदक रखाईआ। जिस वेले आवें कल्की अवतार, तेरे अग्गे दयां दुहाईआ। मैं सड़दा सड़दा होवां ठंडा ठार, मैनूं अग्नी पोह ना सके राईआ। तेरी चरण प्रीती करां इक प्यार, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, देवणहार सर्ब वड्याईआ। फुलके सुण रुल के, रुल रुल माण सर्ब जग पाइंदा। तैनूं खादा जीवां साधां सन्तां भुंन के, तेरा शुकर ना कोए मनाइंदा। मैं आया तेरी पुकार सुण के, जन भगतां डेरा लाइंदा। तैनूं सीने नाल लगावां घुट्ट के, तेरा पिछला दु:ख मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, करे खेल नाल भगतां जुड़ के, भगतां नाल जुड़ के जोड़ी आपणी इक बणाइंदा। फुलके भाजी दाल जद गुरमुख खाउणगे। उस वेले मेरा नाम ध्यााउणगे। तेरा दु:ख दूर गवाउणगे। तेरा जन्म लेखे लाउणगे। सरन साची इक दरसाउणगे। मरन डरन भय मिटाउणगे। तरनी तरन गोद बहाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा सगला संग रखाउणगे। जिस वेले गुरमुख मैनूं फड़नगे। पहलों प्रभ दा ढोला पढ़नगे। फेर उंगल अंगूठा मेरे उत्ते धरनगे। ना जीवणगे ना मरनगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरी सरनी पड़नगे। जदों उंगलीआं नाल तोड़नगे। प्रभ तेरे नाल जोड़नगे। अंगूठे नाल मरोड़नगे। मेरा पल्लू कदे ना छोड़नगे। आपणी तृष्ना भुक्ख इक्को लोड़नगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे नालों ना कदी विछोड़नगे। मैनूं दाल नाल लगाउणगे। रस आपणा इक बणाउणगे। हस्स हस्स मूँह विच पाउणगे। जस पारब्रह्म दा गाउणगे। मेरी पिछली भुल्ल बख्शाउणगे। आपणी तृष्ना भुक्ख मिटाउणगे। फिर मेरा शुकर तेरी झोली पाउणगे। वेले अन्त ना जावण मुक्कर, सच गवाही दे मैनूं छुडाउणगे। मैनूं ना जाणो सुक्का टुक्कर, मेरे टुक्कड़े वेख गुरमुख मार्ग इक दरसाउणगे। ओ सुण आटे तेरी होई रोटी, फ़ुलका रूप वटाया। अग्नी ता के कढ्ढी वासना खोटी, तेरा सच रूप वटाया। जन भगत खाण तेरी बोटी बोटी, खा खा प्रभ दा शुकर मनाया। तूं चढ़ना उपर चोटी, जिस घर सतिगुर डेरा लाया। वेखीं मति ना करीं होछी, अज्ज दा वेला फिर हथ्थ ना आया। तेरे पार करन नूं थोड़ी संगत बहुती, बहुता जगत कम्म किसे ना आया। जो सुरत सवाणी प्रभ हाणी कोल पहुंची, सो तैनूं लए मिलाया। तूं जावीं नाल शौंकी, आप आपणा पन्ध मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक विवाह करन दी ख़ातर तैनूं लिख के दित्ता पात्र, चिट्ठी आपणे नाम पाया । सेवा कर लै वेला आया, आपणा माण गंवाईआ। गुर चेला इक्को घर वसाया, घर साचे रंग रंगाईआ। धी जवाई इक्को दर बहाया, सौहरा पेईआ नज़र कोए ना आईआ। रंग रंगीला इक रंगाया, अनडिठड़ा आप चढ़ाईआ। पारब्रह्म बण वसीला फेरा पाया, दलील किसे ना विच दौड़ाईआ। छैल छबीला होए सहाया, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। भगत कबीला नाल रलाया, मिल्या मेल बेपरवाहीआ। जीव जी का पन्ध मुकाया, मेहर नज़र उठाईआ। डोरी तन्द इक बंधाया, गानां

सगन वखाईआ। साचा छन्द इक सुणाया, सोहँ ढोला गाईआ। गुरमुख पंगत आप बहाया, गुरसिख सखीआं वेखण चाईं चाईंआ। प्रेम सरवारना दए समझाया, पैसा धेला वंड वंडाईआ। सब दी झोली दए भराया, कन्नी कन्नी गंढ्ढ वखाईआ। साची डोली दए चढ़ाया, मेहरवान हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । डोली कहे मेरे चमकण तारे, मेरा रंग रंग वखाईआ। चारों कुण्ट मेरे नज़ारे, नेत्र नैण वेख शरमाईआ। मैनूं वेंहदे व्याहे कुआरे, सारे बैठे ध्यान लगाईआ। कवण डोली एह शृंगारे, प्रेम प्रीती सेव कमाईआ। जिस दा राह तक्कण जुग चारे, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। जिस नूं वेखण गुर अवतारे, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। जिस दे दूर दुराडे नज़री आवण नज़ारे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल आप कराईआ। डोली कहे मेरा रंग अनमोला, नज़र किसे ना आया। श्री भगवान बण विचोला, मेरी सेव कमाया। ना पर्दा ना कोए उहला, नेत्र अक्ख ना कोए शरमाया। मेरा वेखो बदलया चोला, अंगी चोली आपणा रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाया। डोली कहे मेरे कलीरे छणकण, धुनकार इक सुणाईआ। मेरी सार ना पाए कोई मन तन, बुद्धि भेव कोए ना आईआ। औह वेखो श्री भगवान दे साचे घोड़े हिणकण, सुम्ब पैर रहे हिलाईआ। आपणी चाल वखावण मटकण, मटक मटक कदम उठाईआ। माढ़े सवारां नूं मूँह दे भार सुट्टण, गुरमुख विरले बैठे आसण लाईआ। कोटन कोटि अद्धविचकारे लटकण, चरण रकाब ना कोए टिकाईआ। शब्द शोर वेख के साध सन्त खिसकण, भज्जण वाहो दाहीआ। प्रभ का खेल अनोखी तिलकण, गुरमुख विरला चरण टिकाईआ। कूड़ कुड़यारे सारे विलकण, नेत्र रोवण मारन धाहींआ। गुरमुख लाड़ा वेख अग्गे ना बिरकण, बैठण नीवींआं पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहार वड्याईआ। डोली कहे मैं देवां दलील, इक्को इक जणाईआ। मेरी आदत सदा असील, असलीअत दयां वखाईआ। मेरी साहिब अग्गे अपील, मेरी सेवा लेखे लाईआ। अग्गे पैण ना देवे ताअतील, लेखा लहिणा झोली पाईआ। मैनूं करनी ना पवे अपील, अदालत विच ना फेरा पाईआ। प्रभ मिले छैल छबील, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। हुण लेखा नहीं कृष्न भील, श्री भगवान देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच साची रिहा दृढ़ाईआ। गुरमुख कहिण जिस वेले खा के रज्जांगे। फिर डोली वल भज्जांगे। लाड़े लाड़ी सणे बहि के सजांगे। आपणा पर्दा आपे कज्जांगे। प्रेम प्रीती अन्दर बज्झांगे। हो नगारा नाम वज्जांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, फिर साहिब तैनूं सद्दांगे। लाड़ी लाड़ा कट्ठे होणगे।

जांञी गीत तेरा गाउणगे। नाई लागी ख़ुशी मनाउणगे। तेल पाणी फेर चवाउणगे। मूँहों सोहँ सोहँ ध्यााउणगे। अग्गे डण्डा इक वखाउणगे। बाहर अटकाउणगे। दक्षिणा आपणी झोली पाउणगे। फिर दरवाजिउँ अन्दर लँघाउणगे। रल मिल गीत सच्चे सुणाउणगे। दे सिठणीआं रंग वखाउणगे। अगलीआं पिछलीआं गल्लां याद कराउणगे। जगत विचोले नैण शरमाउणगे। गुरमुख सोहले इक प्रगटाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे रंग रंगाउणगे। जद डोली साची जावेगी। गुरमुख नारी अन्दर आसण लावेगी। छिन्न विच कुआरी छिन्न विच व्याही, विवाह इक्को घर वखावेगी। प्रेम प्यार दी सांभ पटारी, आपणे नाल लै जावेगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह तकावेगी। साचा राह तक्केगी। तक्कदी तक्कदी कदे ना थक्केगी। श्री भगवान ध्यान रखेगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखे खेल पुरख समरथे दी। जद सौहरयां घर जाऊँगी। पिण्डों बाहर डेरा लाऊँगी। नेत्र नैण शरमाऊँगी। घर दे सारे सद्द बहाऊँगी। कुछड़ चढ़ के फिर जाऊँगी। साचा सगन इक मनाऊँगी। पाणी उत्तों वार प्याऊँगी। गुरुदुआर मथ्था टेकण जाऊँगी। आपणे लेखण लेख वखाऊँगी। बण भेखण अलख जगाऊँगी। दर इक्को मंग मंगाऊँगी। दूजी सेज ना कदे हंढ्ढाऊँगी। कन्त कन्तूहल इक मनांऊँगी। सच पंगूढ़ा झूल, ख़ुशी आपणी झोली पाऊँगी। पिछला अगला चुक्के मूल, बाकी प्रभ दे हथ्थ फड़ाऊँगी। ना कोई अर्ज़ ना कोई तूल, बिन रकबे आपणा रकबा बंद कराऊँगी। लाड़े लाड़ी दा इक असूल, असलीअत विच इक्को अंग लगाऊँगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा मोहे वर, गुरमुख गुरमेज गुर के रंग समाऊँगी। साहिब सीस शृंगार, शंका सर्ब मिटाईआ। भगत भगवान दस्तार, दस्त दस्त बंधाईआ। शब्द नाम वणजार, वस्त हट्ट विकाईआ। गुलशन मौज बहार, पत डाली फुल्ल महकाईआ। बुलबुल चहिक करे पुकार, कोयल कूक कूक सुणाईआ। मोर नच्चे हो तैयार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। साची सखी करे प्यार, साहिब सतिगुर इक ध्याईआ। मेला मिले अगम्म अपार, अलख निरँजण दए वड्याईआ। प्रेम प्रीती गल फूलण पाए हार, दूल्हा दूल्हण इक्को डोर बंधाईआ। एथे ओथे सच प्रीती निभ जाए नाल, काया माटी पिच्छों पिछोकड़, ब्रह्म ब्रह्म विछड़ कदे ना जाईआ। लख चुरासी विच जो पई औकड़, सतिगुर पूरा दए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। हार कहे प्रभ मेरी गंढ्ढ तोड़, तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं तन्द नाल जुड़या मैनूं गुरमुखां नाल जोड़, जो तेरी मंगण सरनाईआ। जे तैनूं आपणयां दी पै गई लोड़, मैथों दूर रिहा ना जाईआ। क्यों मैनूं रिहा विछोड़, तैनूं तरस ज़रा ना आईआ। मैनूं एन्हां दयां चरणां हेठां रोड़्ह, मैं सेवा लवां कमाईआ। जे तूं आप ग्यों बौहड़, फिर भेख रहे

क्यों राईआ। वेखीं दर तों ना देवीं होड़, तुध बिन होर ना कोए सहाईआ । करवट लै ना देवीं रोड़्ह, रुड़यां सके ना कोए बचाईआ। जे तूं आएयों वागां मोड़, शाहसवार फेरा पाईआ। जिथ्थे ग़रीब निमाणे वेखे कर के ग़ौर, क्यों सानूं रिहा भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। फुल्ल कहिण साडी डोर कट, कटणहार अख्वाइंदा। असीं भगतां दी सेज सोहीए झट्ट, थल्ले आसण इक लगाइंदा। तेरे गुरमुख नूं लग्गण ना देईए सट्ट, जो साडे उत्ते चरण टिकाइंदा । बिन कीमतों विकीए गुरमुखां दे हट्ट, कीमत साडी ना कोए चुकाइंदा। जे साडे विच नहीं कोई मति, तूं दे मति सर्ब समझाइंदा। असीं कहिन्दे साडी लेखे लग्ग जाए रत, क्यों तूं आपणी रत गुरमुखां नाल प्रनाइंदा। वेखीं साहिब एथे ना जाईं छड्ड, तुध बिन राह नज़र कोए ना आइंदा। असीं नहीं रहिणा तैथों अड्ड, भगत भगवान मैनूं एह समझाइंदा। सानूं दु:ख नहीं जिस वेले टाहणी नालों दित्ता वढ्ढ, प्रभू तेरा दु:ख झल्लया ना जाइंदा। भावें मार ते भावें रख, तेरे नालों नहीं होणा वक्ख, दस्स सानूं किवें बदलेंगा अक्ख, असीं लैणा तूं साडा देणा हक़, जे प्रेम करदा गया थक्क, उत्ते सुआ के तेरा थकेवां दयांगे लाहीआ। तूं बेशक साडे नाल प्रेम कर अनझक्क, तैनूं कोई मेहणा लग्गे ना राईआ। की कोई तैनूं वी सकदा ए डक्क, प्रभू तेरे हथ्थ सर्ब वड्याईआ। ना डाल रही ना पत्त, ना रूप रिहा ना तत्त, ना धर्म रिहा ना सति, इक्को तेरी आस बैठे रख, क्यों वक्ख रिहा कराईआ। अग्गों श्री भगवान कहे हस्स, ताअना ना मार कर बस, तेरा लेखा चुकावां हथ्थो हथ्थ, करां खेल हो समरथ, जन भगतां झोली तैनूं इक्को वार देवां घत्त, दोहां दे प्रेम प्यार दी इक्को रत, तेरी ख़ुशबू तेरी सुगंधी गुरसिख दी गुरमति, गुर सतिगुर मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब ने हरि सतिगुर दुआरे चरण कँवलां विच जाणा वस, दूजा मन्दिर ना कोए वखाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जन भगतां अनन्द कारज कीता नट्ठ नट्ठ, वाहो दाही बेपरवाही पैंडा आप मुकाइंदा।

एह खाण पीण दा नहीं इकट्ठ, बिवहारी आपणा विवहार वखाइंदा। रल मिल ढोला गाओ भगत भगवान दा जस, सतिगुर साहिब आप समझाइंदा। सब दे रंगे गए हथ्थ, ख़ाली कोए नज़र ना आइंदा। परंतू किसे नूं कोई कुछ ना सके दस्स, प्रभ की की साडी झोली पाइंदा। श्री भगवान कहे इक्को मैं तुहाढ्ढे अन्दर गया वस, जो कुछ मेरा सो तुहाढ्ढी झोली पाइंदा। हुण किथे जाओगे नट्ठ, भज्जयां राह नज़र कोए ना आइंदा। अग्गे हो के लवे डक्क, सतिगुर पूरा बल वखाइंदा। एह खेल पुरख समरथ, समरथ सुआमी सदा निहकामी अचरज रीता रीतीवान आप वखाइंदा। सारे रल मिल पल्ले बन्न्हो गट्ठ,

दिती गंढ्ढ ना कोए खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भंड भट्ट ना कोई नट, बाज़ीगर स्वांगी स्वांग ना कोए रचाइंदा। पिच्छे चरण अग्गे गोडे, खेल अगम्म कराइंदा। गुरमुखां हिरदे सोधे, सुद्ध आपणी आप समझाइंदा। कूड़ कुड़यारा पुट्टे बोदे, बोदी जंञू सर्ब वेख वखाइंदा। भगत भगवान दे सच्चे जोद्धे, सूरबीर आप बणाइंदा। भज्जे फिरन विच प्रेम प्यार मोह दे, मुहब्बत इक्को घर बणाइंदा। चरण कँवल नाल छोह के, छोहर बांके रंग रंगाइंदा। गुरमुखां जिहा आपे हो के, जन भगतां आपणा रंग चढ़ाइंदा। नाड़ नाड़ हाडी हाडी पहलों टोह के, फेर आपणी वस्त वरताइंदा। दो जहानां कोलों खोह के, ख़ालस आपणा हट्ट चलाइंदा। सच दुआरयों कोई ना जावे रो के, रोइआं आप हसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणे कोल कुछ ना रखे लुको के, आपणे कोल नहीं कुछ लकोएआ, ख़ाली हथ्थ वखाईआ। भगतां जोगा प्रभ आप होया, अनहोणी कार कमाईआ। लै के आया धुर दा ढोआ, नाम वस्त झोली रिहा भराईआ। सति सतिवादी बीज बोया, अमृत फल इक वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर नवां नरोया, जन्म मरन विच कदे ना आईआ।

२८ चेत २०२० बिक्रमी मस्सा सिँघ दे गृह कोटली थान सिँघ

श्री भगवान सच्चा सतिगुर, सति सति अख्वाइंदा। देवे वड्याई गुरु गुर, गुर गुर शब्दी भेव खुलाइंदा। भगती अन्दर भगत जुड़ जुड़, निरगुण सरगुण गंढ्ढ पुआइंदा। सन्त सुहेले मुड़ मुड़, निरगुण आपणे संग रखाइंदा। गुरमुख मंत्र फुर फुर, भेव अभेद जणाइंदा। गुरसिख लेखा धुर धुर, धुर संजोगी मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाइंदा। सतिगुर सच्चा पुरख अकाल, अक्ल कला वड्याईआ। गुर गुर रूप शब्द दयाल, नाद धुन शनवाईआ। भगतन मीता भगत वछल कृपाल, भगत देवणहार वड्याईआ। सन्त सुहेले आप उठाल, हरि सज्जण दए समझाईआ। गुरमुख वेखे आपणे लाल, हरि लालण रंग रंगाईआ। गुरसिख गुर चरण दुआर बहाल, अगला पिछला लेखा दए मुकाईआ। देवणहार सच्चा धन माल, धन दौलत इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाईआ। सतिगुर सच्चा श्री भगवाना, भगवन दया कमाइंदा। गुर गुर रूप शब्द तराना, अनरागी राग सुणाइंदा। भगत भगवान खेल महाना, हरि भगती नाम दृढ़ाइंदा। सन्त साजण कर परवाना, चरण कँवल आप बहाइंदा। गुरमुख साजण सच निशाना, लोकमात आप झुलाइंदा। गुरसिख देवणहार ज्ञाना, आत्म परमात्म बूझ बुझाइंदा। योद्धा सूरबीर

मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी आप कमाइंदा। निरगुण सरगुण पहर जामा, दोए दोए धार कार कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम होए प्रधाना, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। गुरमुखां गुरसिखां सति सरूपी बन्न्हे गानां, सतिगुर आपणी सेव कमाइंदा। दरगाह साची देवे माणा, निमाणयां सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर इक्को इक अख्वाइंदा। साहिब सतिगुर दीनां नाथ, अनाथां होए सहाईआ। गुर गुर शब्द सुणाए गाथ, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। भगत भगवान इक दूजे दा देवण साथ, सगला संग निभाईआ। सन्त जन मन्नण पूजा पाठ, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। गुरमुख वेखण सच्चा घाट, पत्तण इक्को नज़री आईआ। गुरसिख मुकावण आपणी वाट, पन्ध रहिण कोए ना पाईआ। प्रभ नाल मिले साची ज़ात, आपणी ज़ात ना कोए चतुराईआ। अन्दर बाहर सुणन इक्को बात, ढोला श्री भगवान गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा नज़र ना आईआ। सतिगुर सच्चा अगम्म अथाह, निरगुण निराकार निरँकार अख्वाइंदा। गुर गुर बणे जगत मलाह, बेड़ा सच चलाइंदा। भगत जणाए साचा नाँ, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाइंदा। सन्तां फड़े आपे बांह, भुजां आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुरमुखां देवे ठंडी छाँ, मेहरवान मेहर नज़र तकाइंदा। गुरसिख निथाव्याँ देवे साचा थाँ, महल अटल आप बहाइंदा। जिन्हां साहिब सतिगुर दी रमज़ विच कीती हां विच हां, तिन्हां आपणा रंग रंगाइंदा। पूजा पाठ दी लोड़ रहे ना का, काग हँस आप वखाइंदा। चरण ध्यान जो जन बैठे लगा, तिन्हां लग्न इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। जिन्हां लग्गी प्रेम लग्गन, श्री भगवान आप लगाईआ। सो सतिगुर प्रीत होए मग्न, मस्ती नाम चढ़ाईआ। भगत भगवान दीपक जगण, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सन्त सुहेले करदे भजन, सोहँ ढोला गाईआ। गुरमुख वेख अनमुल्ले रतन, माणक आपणे घर टिकाईआ। गुरसिख नेत्र पेखण आपणा वतन, जिस घर वसे सच्चा माहीआ। इक दूजे नूं ख़ुशीआं नाल दस्सण, हस्स हस्स समझाईआ। सारे रल मिल होए कट्ठण, इकत्तर इक्को घर जणाईआ। हरि के मन्दिर कदे ना ढट्ठण, कोटन कोटि काल बिताईआ। उह सच्चे आवे नाम पक्कण, जोती अग्नी लम्बू लाईआ। ओथे भगत सुहेले वसण, दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक्को नाम अगम्मी रटण, मेरा तेरा ढोला गाईआ। सीस दे पिच्छे ना हटण, गली इक्को इक भाईआ। कमरकसे साचे कसण, ना सके कोए खुल्हाईआ। अमृत गोबिन्द सच्चा छकण, प्याला सतिगुर जाम प्याईआ। निरगुण नूर वरोलण मक्खण, छाछ रूप ना कोए वटाईआ। सिँघ सूरमे हो के बुक्कण, उच्ची कूक कूक जणाईआ। प्रभ साहिब सानूं आया चुक्कण, जुग जुग आपणी गोद बहाईआ। अगले पैंडे सब दे मुक्कण, पन्ध नज़र कोए ना आईआ। भुल्लयां भट्टकयां आया पुच्छण, दस्सो हाल मेरे भाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर

आया झुकण, काया अन्दर वड़ वड़ रिहा समझाईआ। दिन दिहाढ़े आया लुट्टण, जन भगत दुआरे इक्को लुट्ट मचाईआ। कूड़ी क्रिया बूटा आया पुट्टण, नाम कुहाढ़ा रिहा चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे दो जहान, गुरमुख मेला कर परवान, चेला गुर देवे ज्ञान, सज्जण सुहेला धुर फ़रमाण, धाम नवेला इक वखाईआ।