२८ चेत २०२० बिक्रमी महिंगा सिँघ दे गृह पिण्ड हरी पुरा
जुग जुग हरि का नाम महिंगा, साध सन्त ध्यान लगाईआ। गुर अवतार रसना कहिन्दा, पीर पैगम्बर ढोला गाईआ। जीव जंत ना जाणे किथे रहिंदा, कवण दुआरे आसण लाईआ। कवण सेजा साची बहिंदा, सोभावन्त सुहाईआ। कवण मुकाए दूर दुराडा पैंडा, बण के पांधी राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद जणाईआ। हरि का नाम उच्च अथाह, हथ्थ किसे ना आइंदा। लख चुरासी रही ध्या, ध्यान विच ध्यान ना कोए मिलाइंदा। कोटन कोटि रसना रही गा, गा गा घर ना कोए वसाइंदा। कोटण कोट लभ्भण राह, राह खैहड़ा नज़र किसे ना आइंदा। कोटन कोटि अन्दरे अन्दर रहे ध्यान लगा, मन्दिर पर्दा कोए ना लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणी दया कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम श्री भगवान हरि का नाम करे सस्ता, बिन दमां आप विकाईआ। जन भगतां खोल्हे काया बसता, हरफ़ बहरफ़ करे पढ़ाईआ। वेखणहारा चारे तरफ़ा, दहि दिशा फोल फुलाईआ। आपे उलटावे साचा वरका, पर्दा विच रहिण ना पाईआ। अक्खर वक्खर निरगुण निरवैर आपे पढ़दा, पढ़ पढ़ रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम दए जणाईआ। महिंगा सस्ता हरि का नाम, बिन सतिगुर पूरे हथ्थ किसे ना आइंदा। पीर पैगम्बर पढ़दे गए कलाम, कलमा नबी रसूल जणाइंदा। मुरीद मुर्शद दे पैग़ाम, भेव अभेद खुल्हाइंदा। भगत भगवान करे दान, साची वस्त झोली पाइंदा। किरपा कर मेहरवान, मेहर नज़र उठाइंदा। सो वेला सो वक्त सुहञ्जणा जिस घड़ी साहिब सतिगुर मिले आण, आप आपणा घर वसाइंदा। बिन मंगयां देवे नाम, गुण निधान गहर गम्भीर झोली आप भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त आपणी आपणे हथ्थ वरताइंदा। सो पुरख निरँजण सच सुल्तान, शहिनशाह वड्डी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण वड मेहरवान, बेपरवाह दया कमाईआ। एकँकार सच निशान, निरगुण निरवैर आप झुलाईआ। आदि निरँजण नूर महान, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करता
नौजवान, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। श्री भगवान मर्द मर्दान, वड मर्दानगी आप कमाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल महान, भेव अभेद आपणे विच छुपाईआ। जोती जाता हो प्रधान, पुरख अकाल लए अंगड़ाईआ। अनभउ प्रकाश खेल महान, करनहारा नज़र किसे ना आईआ। सचखण्ड दुआर इक परवान, सच सिँघासण दए वड्याईआ। भूपत भूप राज राजान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। भूपत भूप राजन राजा, शाह पातशाह इक अख्वाइंदा। आदि जुगादी तख्त निवासी साचा साजण साजा, सचखण्ड दुआरे साचे सोभा पाइंदा। परवरदिगार बेपरवाह वड नवाबा, जलवा नूर नूर डगमगाइंदा। मुकामे हक़ खेल तमाशा, वेखणहार पुरख अबिनाशा, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। निरगुण नूर जोत प्रकाशा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सच्चा इक सुहाइंदा। घर सोहे सच सुहञ्जणा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। प्रगट हो आदि निरँजणा, निरवैर आपणी कल धराईआ। आदि जुगादि साचा सज्जणा, सगला संग आपणा आप निभाईआ। ना घड़या ना भज्जणा, जन्म मरन विच ना आईआ। सच सिँघासण श्री भगवान सजणा, तख्त निवासी इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। तख्त निवासी शाह सुल्तान, सच सच जणाइंदा। देवणहारा धुर फ़रमाण, नाम संदेसा इक सुणाइंदा। वेखणहारा दो जहान, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवणहार ज्ञान, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाइंदा। साची कार करता पुरख, करनहार वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी ना सोग ना कोई हरख़, चिन्ता रूप ना कोए वटाईआ। निरगुण निरवैर निराकार अजूनी रहित सच सरूपी देवे दरस, आदर्श आपणा दए वखाईआ। लेखा जानणहारा जिमीं असमान अर्श फ़र्श, लोक परलोक हट्ट तीर्थ तट फोल फुलाईआ। पढ़ावणहारा साचा सबक, कलमा कायनात नबी रसूल बणा जमात, आयत शरायत इक्को इक जणाईआ। वेखणहारा चौदां तबक, सूरज चन्द चन्द सतार मण्डल मण्डप खेल अपार, निरगुण निरँकार आप वखाईआ। भेजणहार गुर अवतार, देवणहारा नाम भण्डार, बोलणहारा शब्द जैकार, बोध अगाध करे शनवाईआ। जोती जाता खेल न्यार, पुरख बिधाता हो उज्यार, नाता जोड़े विच संसार, लख चुरासी पुरख अबिनाशी आपणी गंढ्ढ पुआईआ। पंज तत्त करे शृंगार, त्रैगुण माया दए अधार, विष्न ब्रह्मा शिव करे ख़बरदार, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। वंडणहारा वस्त अपार, निरगुण निरगुण कर वणजार, वणज वपारी हरि निरँकारी इक्को एक एक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। एकँकारा खेल न्यारा, निरगुण निरवैर आप कराइंदा। त्रैभवन धनी खोल्हणहारा ठांडा दरबारा, गृह मन्दिर बंक सुहाइंदा।
अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध दे सहारा, रजो तमो सतो इक्को बन्धन पाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ कर मनारा, खोल्हणहारा नौ दुआरा, आसा तृष्ना प्रेम प्यारा, हउमे हंगता नाल मिलाइंदा। लेखा जाणे धुर दी कारा, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह परवरदिगारा सांझा यार आप हो जाइंदा। गृह मन्दिर काया अन्दर खोल्हणहार किवाड़ा, बंद ताकी कुण्डा लाहइंदा। वेखणहारा सुखमन टेडी गारा, बणावणहारा ईड़ा पिंगल लाड़ा, धुर संदेसा नर नरेशा इक्को इक जणाइंदा। बख्शणहारा अमृत ठांडा ठारा, अमृत झिरना झिरे अपर अपारा, बूँद बूँद आप टपकाइंदा। निर्मल दीआ जोती कर उज्यारा, दस्म दुआरी दे सहारा, महल अटल आप रुशनाइंदा। आत्म परमात्म वेखणहारा, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहरा, रूप रंग ना कोए किनारा, रेख भेख नज़र किसे ना आइंदा। अनहद नाद सुणाए सच्ची धुन्कारा, अनरागी आपणा राग अल्हाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म मीत मुरारा, वेखणहारा ठांडा दरबारा, घर साचे सोभा पाइंदा। सेवा ला गुरू अवतारा, पीर पैगम्बर बोल नाआरा, हक़ हक़ इक समझाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जुग चौकड़ी वेखणहारा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। वेद पुराण शास्त्र सिमरत कातब बण के लिखणहारा, काग़ज़ कलम शाही रंग चढ़ाइंदा। भगत भगवान दे सहारा, गीता ज्ञान कर उज्यारा, बोध ज्ञाना आत्म पंडत इक्को रंगत नाम वखाइंदा। अञ्जील कुराना खोल्ह किवाड़ा, ऊँची कूके मारे नाअरा, हकीकत इक्को इक समझाइंदा। चारे खाणी कर तैयारा, गुर गुर बाणी दे आधारा, सतिगुर साचा वंड वंडाइंदा। सभनां सिर शाह सिक्दारा, भूपत भूप एकँकारा, वसणहारा धाम न्यारा, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार आप कराइंदा। धुर दी कार करे अकाल, अक्ल कला अख्वाईआ। जुग चौकड़ी हो दयाल, गुर पीर अवतार सेव लगाईआ। वखावणहार सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआर इक प्रगटाईआ। सरगुण निरगुण चलणहारा नाल नाल, सगला संग आप हो जाईआ। प्रगटावणहारा काल महाकाल, महिमा अकथ कथ जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेखे थाउँ थाईंआ। जुग चौकड़ी वेखणहारा, एकँकारा आप अख्वाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग करनहारा पार किनारा, लहिणा देणा सब दी झोली पाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी देंदा रिहा सहारा, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेख किनारा, श्री भगवान आपणा वेस वटाइंदा। जोती जाता हो उज्यारा, निहकलंक नर अवतारा, निरगुण आपणा नाउँ सुणाइंदा। शब्द डंका अगम्म अपारा, दो जहानां करे ख़बरदारा, ब्रह्मण्ड खण्ड सोए आप उठाइंदा। लोकमात इक्को नाअरा, चार वरनां करे प्यारा, अठारां बरन वखाए दुआरा, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान श्री भगवान इक्को घर वखाइंदा। कलिजुग कूड़ा होए हैरान, नेत्र
नैण मात शरमाण, हरि जू करे खेल महान, कल कल्की फेरा पाइंदा। मेरी बंद होए ज़बान, शरअ रहे ना कोए ईमान, उलट जाण ज़िमी असमान, आपणी धार ना कोए वखाईआ। जूठ झूठ ना मिले निशान, माया ममता होए वैरान, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत चार कुण्ट ना कोए पछताण, पश्चाताप दए मिटाईआ। पूजा होवे इक भगवान, दूजा दिसे ना कोए निशान, इष्ट देव गुरदेव आत्मा परमात्मा इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। कलिजुग रोवे मारे धाह, चौथे युग लए अंगड़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कोई ना बणे ग्वाह, सारे बैठे मुख भुआईआ। वेले अन्त सके ना कोए छुडा, चार यारी नाता रही तुड़ाईआ। अल्ला राणी नैण रिहा शरमा, कज्ज़ल अक्ख ना कोए उठाईआ। त्रैगुण माया पंज तत्त रिहा कुरला, उच्ची कूक कूक जणाईआ। बुद्धि आपणा बल बैठी गंवा, मति मतिवाली सुद्ध कोए ना आईआ। मन मनुआ बणया झूठा शहिनशाह, चारों कुण्ट आपणा हुक्म मनाईआ। गुर का शब्द कलिजुग जीव गए भुला, साचा ढोला कोए ना गाईआ। मन्दिर मस्जिद गुरुदुआर शिवदुआले मट्ठ धीआं भैणां रहे तका, नेत्र अक्ख ना कोए शरमाईआ। तीर्थ तटां ठग्ग चोर यार फेरीआं रहे पा, जीवां जंतां लुट्टण वाहो दाहीआ। नाता तुट्टा भैण भ्रा, पिता पूत माण ना कोए रखाईआ। मावां पुत्तर सेज रहे हंढ्ढा, नार कन्त सेज ना कोए हंढ्ढाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा गया छा, साचा चन्द नज़र किसे ना आईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आत्म परमात्म मेला कोई ना सके मिला, जगत विछोड़ा रिहा कुरलाईआ। दीन मज़्हब झगड़ा रहे पा, दूई द्वैती फंद ना कोए कटाईआ। भगवान सीस कोई ना रिहा झुका, इट्टां पत्थरां पूज पुजाईआ। नानक गोबिन्द कह के गया पुरख अकाल सब दा पिता माँ, लख चुरासी गोद बहाईआ। श्री भगवान दा जपो नाँ, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। कलिजुग रोवे नेत्र खोल्ह, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। बौहड़ी बौहड़ी रिहा बोल, दो जहान वास्ता पाइंदा। सच रिहा ना मेरे कोल, ख़ाली हट्ट कुंडा लाहइंदा। चारों कुण्ट वजावे ढोल, डंका आपणे हथ्थ उठाइंदा। कलिजुग जीवो मारे जाओ अन्त अनभोल, तुहाढ्ढा संग ना कोए निभाइंदा। श्री भगवान सब दा कढ्ढणा पोल, लख चुरासी काया मन्दिर अन्दर वेख वखाइंदा। भरमे भुल्ले पंडत पांधे रौल, मुल्लां शेख़ मुसायक भेव कोए ना पाइंदा। ग्रंथी पन्थी सच सके ना कोए बोल, कूड़ी क्रिया गंढ्ढ सर्ब पुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कमाइंदा। कलिजुग रौवे नेत्र अक्ख, आख़र सब नूं रिहा सुणाईआ। जीवो जंतो साधो सन्तो प्रभ तुहाढ्ढे नालों होया वक्ख, घर विच नज़र किसे ना आईआ। सतिगुर नानक सिख्या लै के काया मन्दिर अन्दर किसे ना कीता प्रतख, रसना जिह्वा गा गा होण
हल्काईआ। पुस्तक पढ़ पढ़ गए थक्क, पुरख अकाल नज़र किसे ना आईआ। आपणा मिल्या ना किसे हक़, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। गुर गोबिन्द सिँघ नूं सब उत्ते पै गया शक़, साबत कोई सिख नज़र ना आईआ। सतिगुर नानक सच कह के आया काया काची वस्त, साचा फल ना कोए रखाईआ। कलिजुग जीव विके स्यासत हट्ट, धर्म नीती हथ्थ ना किसे रखाईआ। कलिजुग अंतम योद्धा सूरबीर गुर शब्द होवे प्रगट, निरगुण दाता वड वड्याईआ। दुरमति मैल देवे कट, नाम खण्डा इक चमकाईआ। दूई द्वैती मेटे फट्ट, पट्टी इक्को नाम बंधाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल भगत भगवान मिले कमलापति, घर साचे वज्जे वधाईआ। गुरमुख तेरी बहत्तर नाड़ ना उब्बले रत, जिस मिल्या गोबिन्द सच्चा माहीआ। साचा मार्ग निरोल गया दस्स, ख़ालस ख़ालसा गया बणाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ऊँच नीच अन्दर वस, अमृत जाम गया प्याईआ। क्यों पिच्छे रहे हट, कलिजुग अन्तिम दए दुहाईआ। सतिगुर खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग रोवे कुरलावे, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। चारों कुण्ट भरे हावे, सांतक सति ना कोए कराइंदा। सो सतिगुर पूरा जो किरपा कर पाड़े बेदाअवे, दर्दीआं दर्द दर्द वंडाइंदा। जिस ने कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव बद्धे नाल पावे, सच सिँघासण उपर आपणा आसण लाइंदा। सो साहिब सतिगुर आपणी कार कमावे, बेपरवाह नज़र किसे ना आइंदा। जुग चौकड़ी आप बणावे आपे ढावे, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम झोली अड्ड, चारों कुण्ट रिहा वखाईआ। वेखो मैं डिग्गा अन्धेरी खड्ड, राह खैहड़ा नज़र कोए ना आईआ। मैं नानक गोबिन्द करी पार हद्द, कूड़ी क्रिया दे वड्याईआ। गुर का शब्द दित्ता छड्ड, अन्त छुट्टण लग्गी लोकाईआ। मेरे बुढ्ढे होए हड्ड, भार सके ना कोए उठाईआ। मेरी करनी होई रद्द, रद्दी करे बेपरवाहीआ। मेरी विछड़न लग्गी यद, चार यारी मुख भुआईआ। मैं वास्ता पावां दिन रैण कुरलावां श्री भगवान इक वार जे चरणां लए सद्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा लेखा आप जणाईआ । कलिजुग कहे कलिजुग जीवो जाओ जाग, वेला अन्तिम नेड़े आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लग्गणी आग, सत्त दीप ना कोए बुझाईआ। दुरमति कोई ना धोवे दाग़, साचा सीर ना कोए प्याईआ। सीस किसे दे नहीं रहिणा ताज, राज राजानां ख़ाक मिलाईआ। प्रगट होवे इक ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। धुर दी सुणाए शब्द अवाज़, पुरख अकाल ढोला गाईआ। चार वरन दा बदल देवे समाज, गुरमुख गुरसिख इक्को रूप वखाईआ। गोबिन्द रच के गया काज, श्री भगवान दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ ।
कलिजुग जीवो उठो भागो, वेला गया हथ्थ ना आईआ। श्री भगवान दी चरणी लागो, पुरख अकाल सब दा पिता माईआ। काग बणो फेर हँस बुद्धि रहे ना कागो, हँस कागा रूप वटाईआ। सतिगुर शब्द करो सच लाडो, प्रेम प्रीती इक समझाईआ। दर्शन करो मोहण माधव माधो, घर घर डेरा लाईआ। वाह वा गुरू इक अराधो, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सालाहीआ। कूड़ी क्रिया विच्चों काढो, जूठ झूठ रहे ना राईआ। साची सिख्या सुण लओ साधो, साहिब सतिगुर इक समझाईआ। अन्त पार ना उतरे कोई पुरख अकाल बाहझों, बाज़ी सब दी हारी जित नज़र किसे ना आईआ । सुण लओ दीन मज़्हब दे उस्तादो, उसतत करो पुरख अकाल सच्चे माहीआ। कूड़ी क्रिया खैहड़ा छाडो, आसा तृष्ना कम्म किसे ना आईआ। पैसे धेले पिच्छे ना पढ़ो निमाज़ो, वेले पंज मस्जिद कोए ना जाईआ। पेट दी ख़ातर श्री भगवान ना कोए अराधो, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सच सुनेहड़ा इक जणाईआ। कलिजुग कहे मेरा ख़ाली पल्ला, कन्नी नज़र कुछ नहीं आइंदा। औह वेखो भज्जी जांदी राणी अल्ला, श्री भगवान हुक्म सुणाइंदा। मूँहों कहे बौहड़ी बौहड़ी बिस्मिला, तेरा भेव कोए ना पाइंदा। गोबिन्द पिच्छे खिचिआ चिला, तीर गोशे आप चढ़ाइंदा। तख्तों लाहे बूरा कक्का बिला, बीस बीसा नैण उठाइंदा। पुरख अकाल हुण नहीं होणा ढिल्ला, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा लेख मुकाइंदा। कलिजुग उठे रोवे हस्से, दोवें धार वखाईआ। कलिजुग रैण अन्धेरी मस्से, साचा चन्द नज़र कोए ना आईआ। साध सन्त कूड़ी क्रिया फसे, सति सन्तोख धीरज जत ना कोए रखाईआ। हथ्थीं मणके माला रटे, मन का मणका ना कोए भुआईआ। जीवां जंतां श्री भगवान दे पढ़ पढ़ सुणाउदे पते, आप अग्गे मिलण कोए ना जाईआ। श्री भगवान सतिगुर पूरा कर किरपा जिस नूं आपणा मार्ग दस्से, तिन्ह नानक गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। घर अमृत आत्म इक्को रसे, झिरना रिसक रिसक झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा लेखा रिहा जणाईआ। कलिजुग कहे मेरा कूड़ा लेखा, प्रभ मैनूं नज़री आइंदा। तेरे दर ना कोई भुलेखा, पर्दा उहला ना कोए जणाइंदा। मैं कलिजुग जीवां भुलाया तेरा चेता, सुरती सब दी जगत बदलाइंदा। तेरे पिच्छे श्री भगवान नौजवान सतिगुर नानक मोढे धर के भूरी खेसा, चार कुण्ट चार वरनां इक्को राह वखाइंदा। औह वेखो प्रभ सब दा सच्चा नेता, निज नेत्र आप वखाइंदा। आत्म परमात्म करो हेता, हितकारी मेल मिलाइंदा। सतिगुर साहिब दा शब्द सुत इक्को जेठा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। कलिजुग कहे मेरे दोवें हथ्थ ख़ाली, ख़ालक रिहा ख़लक समझाईआ। मैं झूठी करी दलाली, कूड़ा वणज वखाईआ। अन्तिम फल दिसे ना किसे पत्त डाली, ख़िज़ां
रुत्त सब ते छाईआ। जिन्हां साहिब सतिगुर मिल्या धुर दा माली, सो गुरमुख बूटे रहे लहराईआ। नानक गोबिन्द इक्को जोत अकाली, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा सब नूं रिहा जणाईआ। कलिजुग कहे मेरे ख़ाली हथ्थ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। मैं कूड़ा चलाया रथ, कूड़ी क्रिया सेव कमाईआ। सच वस्त ना कोए वथ, वस्तू रिहा ना कोए वखाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार पाई नथ्थ, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग जीव बिन ढाहयों गए ढट्ठ, अन्तिम आपणी पिट्ठ लवाईआ । जिन्ना चिर मिले ना पुरख समरथ, बन्धन सके ना कोए कटाईआ। आओ रल मिल सारे श्री भगवान दा गाईए जस, जिस गाउँदयां दु:ख ना लागे राईआ। मेहरवान अगों मिले हस्स हस्स, निरगुण सरगुण आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। कलिजुग कहे मैं रिहा भुल्ला, अभुल्ल भेव कोए ना आया। कूड़ी करनी अन्दर रुला, तेरी सेव ना सच कमाया। माया ममता विच फलया फुला, अन्त फल नज़र कोए ना आया। बिन तेरी नाम भगती बूटा हुला, सिंमल रुक्ख रिहा लहराया। गुरमुख गुरसिख तेरी कुल्ला, भगत भगवान तेरी वडयाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाया। कलिजुग मंगे मंग, प्रभ अग्गे ध्यान लगाईआ। श्री भगवान मैं सुण के तेरा मृदंग, उठ भज्जां वाहो दाहीआ। दो जहान मिले इक अनन्द, अनन्द इक्को नज़री आईआ। तेरे गुरमुख वेख सोहणे चन्द, चन्द चौधवीं रिहा शरमाईआ। जो तेरे ढोले गाउँदे छन्द, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। तिन्हां ना रंडेपा ना रंड, हरि कन्त कन्तूहल साची सेज हंढ्ढाईआ। मिले मेल सूरा सरबँग, घर साचे वज्जे वधाईआ। आवण जावण मुक्के पन्ध, लख चुरासी रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरा लेखा लेखे लाईआ। कलिजुग तेरा अन्त लेख मुकाएगा। प्रभ साचा दया कमाएगा। जुग चौकड़ी वेख वखाएगा। निरगुण सरगुण पर्दा लाहेगा। नूरी नूर डगमगाएगा। ज़ाहर ज़हूर फेरा पाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल आप वरताएगा। प्रभ अन्तिम कल आवेगा। तेरा लेखा मूल चुकावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव हलावेगा। करोड़ तेतीसा नैण शरमावेगा। जूठ झूठ उठ उठ मुख लुकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर सच्चा इक वखावेगा। कलिजुग मात तजेंगा। प्रभ चरण दुआरे सजेंगा। इक्को नाम हरी दा भजेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अन्त घर आपणा छड्डेंगा। जिस वेले घर तजाएंगा। श्री भगवान इक ध्याएंगा। कँवल चरण सीस झुकाएंगा। दोए जोड़ वास्ता पाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा
वर, तेरा लेखा वेख वखाएगा। जिस वेले अन्तिम आवांगा। प्रभ तेरा नाम ध्यावांगा। दूजी ओट ना कोए रखावांगा। होए निमाणां सीस झुकावांगा। धूढ़ी टिक्का मस्तक लावांगा। हो निक्का भुल्ल बख्शावांगा । रस फिका तेरी झोली पावांगा। मैं हारया तूं जिता, एहो आख सुणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे सीस निवावांगा । तूं दर मेरे उत्ते आएंगा। आपणी कीती भुल्ल बख्शाएंगा। मुखों कालख़ टिक्का लाहेंगा। सालस इक्को इक बणाएंगा। ख़ालस आपणा रूप दरसाएंगा। फिर साहिब सच्चा दया कमाएगा। सतिजुग सोया सुत उठाएगा। साची रुत्त इक सुहाएगा। अबिनाशी अचुत वेख वखाएगा। सुन्न समाध चुप खुल्हाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी फिर कराएगा। सतिजुग साचा उठेगा। दीन दयाल ठाकर स्वामी तुठेगा। सच सच इक्को गल्ल पुच्छेगा। मेरे भगतां कोलों फेर ना रुसेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दाता दानी कदे ना लुक्केगा। सतिजुग कहे मैं सेव कमावांगा। तेरे भगतां राह तकावांगा। तेरे सन्तां नैण मिलावांगा। तेरे गुरमुखां धूढ़ी टिक्का मस्तक छुहावांगा। तेरे गुरसिखां हउँ सदके घोली वार, आपणा आप भेंट चढ़ावांगा। लख चुरासी देवां इक्को सुखा, घर मन्दिर राग सुणावांगा। उज्जल करां मुखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब देणा इक्को वर, दर तेरी सेव कमावांगा। मैं मात विच जद वसांगा। तेरे भगतां राह दस्सांगा। कोल बहि के ख़ुशीआं नाल हस्सांगा। अग्गे पिच्छे उठ उठ भज्जांगा। नेत्र पेख कदे ना रज्जांगा। ग़रीब निमाणयां पर्दा कज्जांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे चरण कँवल बहि के सजांगा। प्रभ मैं साची सेवा कमावांगा। तेरा ढोला इक सुणावांगा। सो पुरख निरँजण तेरा इष्ट मनावांगा। हँ ब्रह्म मेल मिलावांगा। काया माटी चम्म तेल चढ़ावांगा। साची हाटी इक खुल्हावांगा। बिन तेल बाती, जोती दीप जगावांगा। कलिजुग मेट अन्धेरी राती, सतिजुग साचा चन्द चमकावांगा। जन भगतां पुच्छां वाती, श्री भगवान तेरी वारता जा सुणावांगा। चार वरन करे इक्को आरती, आहूती इक्को रूप वटावांगा। सतिजुग साचे ना कोई पढ़े उर्दू हिंदी फ़ारसी, गुरमुखां गुरमुखी रूप वखावांगा। पंडत पांधा मुल्लां शेख़ कोई ना बणे आड़्हती, सिध्धा तेरे नाल मिलावांगा। अग्गे हो कोए ना करे सिफ़ारश, नधड़क तेरा खेल वखावांगा। तेरी महिमा जो लिखी गई इबारती, तिस नूं सच सच कर वखावांगा । तेरा भेव ना पाए कोई आरफ़ी, आरफ़ सब मूँह दे भार सुटावांगा। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को इक तुआरफ़ी, मुलाकात तेरे हक़ जणावांगा । कोई कम्म ना दिसे काग़ज़ी, बिन कलम शाही तेरा मेल मिलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, प्रभ तेरी इक्को ओट रखावांगा। सतिजुग कहे
प्रभ दे दात, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। तेरे भगत होण मेरी जमात, रल मिल इक्को ढोला गाईआ। गुरमुखां विछड़ ना जाए मेरा साथ, साचे सन्त मेरा संग रखाईआ। गुरसिख तेरे मेरी पुच्छण वात, नेत्र वेखण चाईं चाईंआ। मैं नित नवित्त वसां ओन्हां साथ, सगला संग आप बंधाईआ। सब नूं दस्सां इक्को पाठ, इक्को पूजा दयां जणाईआ। इक्को मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ, गुरुदुआरा इक्को नज़री आईआ। इक्को तीर्थ इक्को तट्ट, अठसठ इक्को रूप वटाईआ। इक्को खोल्हणहारा चौदां लोक हट्ट, इक्को चौदां तबक पर्दा लाहीआ। इक्को निरगुण जोत करे प्रकाश, प्रकाशवान नूर ख़ुदाईआ। इक्को पीर पैगम्बर गुर अवतार मण्डल मण्डप पावे रास, गोपी काहन काहन नचाईआ। इक्को लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, आकाश आकाशां उपर डेरा लाईआ। इक्को वसे सचखण्ड घर सच करे निवास, अबिनाशी इक्को नज़री आईआ। इक्को लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हाथ, जगत उधार ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे आस तकाईआ। तेरे दर ते रखी आस, मेरे साहिब सच्चे सुल्ताना। शाह पातशाह शहिनशाह शाबाश, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मर्द मर्दाना। निरगुण हो के मेरा देणा साथ, मैं बालक रूप बच्चा इक नादाना। नित नित उठ के गावां तेरी गाथ, नाता छुट्टे वेद पुराणा। बिन तेरे मैनूं कोई ना आवे याद, लख चुरासी विसरे सर्ब जहानां। कर किरपा दे दे दात, श्री भगवान तेरा अतुट्ट ख़ज़ाना। मैं जावां लोकमात, गुण तेरा नाम वखाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा दए नौजवाना। सतिजुग साचे कर ध्यान, सति सतिवादी आप जणाइंदा। तेरा मेला विच जहान, भगत भगवान आप कराइंदा। दोहां विचोला गुण निधान, दो जहानां वेख वखाइंदा। सति धर्म दा इक निशान, गुर सतिगुर हथ्थ उठाइंदा। देवणहारा धुर फ़रमाण, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। अगला लेखा रखे हथ्थ, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जो बैठा रिहा कर के हठ, सचखण्ड आपणा डेरा लाईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रगट, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। शब्द अगम्म लगाए सट्ट, नाद इक्को इक शनवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सारे रहे नट्ठ, वेला सब नूं रिहा घबराईआ। शाह सुल्तान राज राजान रहे तक्क, हरि का भेव किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, जन भगतां वेखे थाउँ थाईंआ। जन भगत रंगे प्रभ भगती रंग, रंग इक्को इक चढ़ाइंदा। आत्म सेजा वेख पलँघ, पावा चूल ना कोए दसाइंदा। अनहद नाद वज्जे मृदंग, तार सतार ना कोए हिलाइंदा। आत्म परमात्म गाए छन्द, ढोला इक्को इक जणाइंदा। निज घर आवे सच अनन्द, रस इक्को इक टपकाइंदा। सुरत सवाणी
मिले सूरा सरबँग, शब्द हाणी गंढ्ढ पुआइंदा। पौड़ी वेखो चढ़ के डण्ड, घर आपणे कुण्डा लाहइंदा। ओथे ना कोई सूरज ना कोई चन्द, तारा मण्डल नज़र ना आइंदा। दीन दयाल साहिब बख्शंद, हरि सतिगुर इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान आपणा मेल मिलाइंदा। भगत भगवान इक्को राह, रहबर हरि हरि आप अख्वाईआ। निरगुण सरगुण बण मलाह, खेवट खेटा बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। नाम निधाना दए सलाह, सिफ्ती सिफ्त करे पढ़ाईआ। गुर का शब्द बणा गवाह, शहादत इक्को इक भुगताईआ। सच अदालतों बरी लए करा, डंन कोई ना लागे राईआ। जिन्हां श्री भगवान ल्या मना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतन मीता ठांडा सीता त्रैगुण अतीता तार सितार इक हिलाईआ। तार सितार हिलाए तन्द, आत्म अन्तर खेल कराइंदा। बिन रसना जिह्वा गाए छन्द, अनबोलत राग सुणाइंदा। दूई द्वैती माया ममता हउमे हंगता ढाहे कंध, मन्दिर इक्को इक वडियाइंदा। गुरमुख विरला अन्दर वेखे लँघ, जिस जन फड़ बाहों आप लँघाइंदा। सेज रंगीली वेखे पलँघ, सोभावन्त आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला इक्को घर, घर मन्दिर इक वडियाइंदा। घर मन्दिर वखाए काया तन, घर घर विच दए वड्याईआ। मन वासना देवे बन्न्ह, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। अनहद राग सुणाए बिन कन्न, बिन कन्नां राग सुणाईआ। निरगुण जोत चाढ़्ह चन्न, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। आत्म परमात्म प्रेम प्रीती डोरी बन्न्ह, बन्धन इक्को इक रखाईआ। वखाए वसेरा बिन छप्पर छन्न, मण्डल मण्डप ना कोए वड्याईआ। भगत भगवान इक दूजे नूं कहिण धन्न धन्न, धन्न धन्न निरगुण सरगुण तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी करता जुग चौकड़ी सब दी वेख वखाईआ।