२९ चेत २०२० बिक्रमी महिंगा सिँघ दे गृह हरी पुर
अक्ल कला इक निरँकार, निरगुण निरवैर वड्डी वड्याईआ। शब्द अगम्म दूजी धार, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव त्रै त्रै प्यार तीजे आपणी गंढ्ढ पुआईआ। चौथे मन्दिर खोल्ह कवाड़, पद इक्को इक समझाईआ। पंचम मीता कर प्यार, पंच पंचाइण दए वड्याईआ। छेवें वसे सच घर बार, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सतवें सति सतिवादी साची कार, हरि करता आप कमाईआ। अठवें अट्ठां तत्तां करे ख़बरदार, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। नावें नौ खण्ड वेखे मार ध्यान, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी वंड वंडाईआ। दसवें दहि दिशा कर परवान, झोली आपणी आप भराईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। इक इकल्ला एकम एक, एक एक वड्याईआ। दूजी धार शब्द बबेक, दूई आप प्रगटाईआ। तीजे विष्न ब्रह्मा शिव दे टेक, टेक इक्को इक रखाईआ। चौथे त्रैगुण माया धर धर भेख, रजो तमो सतो बन्धन पाईआ। पंचवें पंजां तत्तां कर आदेस, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। छेवें बिन छप्पर छन्न घर आपणा रिहा वेख, वेखणहारा नज़र किसे ना आईआ। सतवें सति सतिवादी सचखण्ड वसे साचे देस, सीतल धारा आप चलाईआ। अठवें अट्ठां तत्तां लावणहारा मेख, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति इक्को गंढ्ढ पुआईआ। नौवें नौ दर करनहारा हेत, आसा तृष्ना माया ममता हउमे हंगता नाल मिलाईआ। दसवें दर घर साचे निरगुण निरगुण वेख, दस्म दुआरी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक दस दी साची वंड करे कराए सूरा सरबँग, दूजा संग ना कोए रखाईआ। पहली वंड पहली रात, निरगुण सरगुण दया कमाइंदा। दूजा लेखा लिखे बिन कलम दवात, अक्खर वक्खर आप प्रगटाइंदा। तीजे देवणहारा दात, जन भगतां झोली नाम भराइंदा। चौथे बणा सच जमात, चार वरन इक्को गंढ्ढ पुआइंदा। पंजवें चरण प्रीती जोड़ नात, सरन सरनाई इक वखाइंदा। छेवें शब्द अगम्म सुणाए गाथ, बोध अगाधा नाउँ दृढ़ाइंदा। सत्तवें सति पुरख निरँजण खेल तमाश, हरि ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। अठवें अट्ठां तत्तां मिल मिल पाए रास, गोपी काहन नाच नचाइंदा। नावें नौ दर करे बंद ख़लास, बंदी छोड़ आप अख्वाइंदा। दसवें निरगुण जोत कर प्रकाश, नूर नुराना डगमगाइंदा। पहली रात श्री भगवान, दो दो आपे वंड वंडाईआ। दूजी बणया आप साथ, सगला संग निभाईआ। तीजे लेखा त्रिलोकी नाथ, त्रैभवन धनी रिहा जणाईआ। चौथे जन भगतां मिल्या बण के सज्जण साक, दूर दुराडे दूर नेड़े कट्ठे आप कराईआ। पंजवें वसणहार इकांत, आपणा दर्शन दए वखाईआ। छेवें खेल करे बहु बिध भांत, भेव कोए ना पाईआ। सत्तवें देवे आपणी दात, माणस माणस जन्म बदलाईआ। अट्ठवें फड़ उतारे पार घाट, किनारा इक्को इक जणाईआ। नावें वेखणहार बरात, प्रभ दाता बेपरवाहीआ। दसवें मेटणहारा कूड़ी रात, निरगुण चन्द इक चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस दिनां दी साची वंड इक दस दी इक्को गंढ्ढ, भगत भगवान पाए ठंड, सीने अग्ग ना कोए लगाईआ। पहली रात पिण्ड डाला, सूरत सूरत प्रभ सुहाईआ। दूजे दिन खेल निराला, छोटे बाले मिले वड्याईआ। रात अन्धेरी वेख काला, पुर हरनाम सोभा पाईआ। महिन्दर मार्ग दे सुखाला, सगल कुटम्ब आया समझाईआ। तीजी रात नसीब सिँघ नसीब कर उजाला, निसबत पिछली दए समझाईआ। चौथी रात हरि गोपाला, दर दरवेश बण के फेरा पाईआ। बाहर खलोता मंगे हाला, करनी करता वेख वखाईआ। लालो लाल कर प्यारा,
देवणहारा नाम आधारा, हरिसंगत कर वणजारा, घर साचे मेल मिलाईआ। माझा दुआबा इक्को धारा, मालवा वंड ना कोए वखाईआ। जम्मू रहे ना कोए किनारा, तट जमना रिहा शरमाईआ। चौथे घर इक नगारा, नौबत आपणे नाम वजाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जाण बलिहारा, वाह वा पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण तेरी वड वड्याईआ। पंजवीं रात प्रकाश कर उज्यारा, जगत अन्धेर दए मुकाईआ। लाल सिँघ मन्दिर इक दुआरा, हेर हरि हरि रूप दरसाईआ। पंचम मीता पंचम पावे सारा, पंच पंचाइन करे लड़ाईआ। समरावां नावां इक्को घर इक घर बारा, इक्को देवणहार वड्याईआ। छेवें वज्जा खोल्हे आप किवाड़ा, बंद ताकी कुण्डा लाहीआ। प्रीतम सिँघ प्रभ कर प्यारा, प्रीतम इक्को इक जणाईआ। जन्म कर्म दा दु:ख लथ्थे भारा, भावी सिर ते रहे ना राईआ। अन्दर बाहर वेखणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जंडयाला गुरमुख देवणहार वड्याईआ। सत्तवीं रात आए रुढ़के, रड़क सब दी रिहा कढ्ढाईआ। मूर्ख मुग्ध सारे भड़के, भटकणा सके ना कोए मुकाईआ। बिन फाँसीउँ लोकमात लटके, उच्ची कूकण देण दुहाईआ। बिन खंडिउँ गए झटके, सीस धड़ नज़र किसे ना आईआ। राए धर्म फड़ के पटके, वेले अन्त दए सजाईआ। वेखो खेल प्रभ समरथ दे, भेव कोए ना पाईआ। जन भगत रखे हथ्थ दे, मेहर नज़र उठाईआ। गुरसिख कीमत करोड़ भावे कोटी लख दे, माणस जन्म फेर झोली कोए ना पाईआ। एह खेल प्रभ दे वस दे, जिस भावे तिस आपणे राह चलाईआ। गुरमुख सज्जण भगत भगवान दोवें मिल के हस्सदे, बाकी रोवणहार लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्तवीं रात साचा रंग वखाईआ। सत्तवीं रात जीवण दीआ, जीवण जीवण विच बदलाईआ। पूरे सतिगुर दा एहो हीआ, पिछली कीती दए उलटाईआ। ना कोई वेखे कर्म बीज बिया, मेहर नज़र जिस उपर टिकाईआ। विछड़ी सवाणी मिलाए पीआ, प्रीतम इक्को नज़री आईआ। लेखा चुक्कया साढे तिन्न हथ्थ सीआं, सीआं साढे तिन्न हथ्थ, हथ्थो हथ्थ फेर दए वखाईआ। जींवदयां ही मरनों रख, मरना आपणी झोली पाईआ। आपणी झोली पा ना करे बस, अग्गे सेवा फेर कमाईआ। अट्ठवीं रात खेल समरथ, सिँघ प्यार दए वड्याईआ। दोसांझ पाई आपणी गट्ठ, दोहां विचोला बेपरवाहीआ। ओथों चलया कर के झट्ट, मुड़ी जांदी संगत फेर रलाईआ । आओ वेखो प्रभ मिलण दा खेल अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। ओधर सिँघ गुरमीत नाले रोवे नाले पवे हस्स, ख़ुशी विच समझ कोए ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब वड्याईआ। वड्याई देवण आए भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। पिता पूत वेखे बाल अञ्ञाण, दे मति आप समझाईआ। शब्द अगम्मी इक ज्ञान, पढ़ावणहारा बेपरवाहीआ। हरिसंगत कट्ठी कीती आण, घर साचे मेल मिलाईआ। पहली जोड़ी जुड़या
श्री भगवान, दूजे आपणा चरण टिकाईआ। तीजे वेखे मार ध्यान, चौथे खड़ के सेव कमाईआ। अन्दर लँघो गुरमुख चतुर सुजान, हरि सतिगुर नज़री आईआ। दरस दिखाए नौजवान, वड दाता बेपरवाहीआ। हौली हौली उतरे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नावें नौ दर वेख वखाईआ। नावें नौ दर कुण्डा खोल्हे, ताकी आपणी हथ्थीं लाहइंदा। साचे पौड़े चढ़ के बोले, अनबोलत राग सुणाइंदा। अन्दर आओ सारे हौले हौले, अग्गे पिच्छे आपणा राह जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर वड़ के बोले, लेखा सब दा पूर कराइंदा। लेखा पूरा करे करतार, देवणहार वड्डी वड्याईआ। जन्म जन्म दी पावे सार, कर्म कर्म दा लेख चुकाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले भगत भगवान कट्ठे कीते इक दुआर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। करनी करता करे सच विहार, सीस जगदीश जन भगतां दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्रीती साचा रंग, आत्म सेज वेख पलँघ, सुहञ्जणी रुत्त आप महकाईआ। सुहञ्जणी रुत्त वेखे शादी, शादयाना इक्को इक वखाइंदा। आदि शक्ति दोहां दी बणी दादी, पिता इक्को नज़री आइंदा। गुरमुख गुरसिख बणे आंढ गवांढी, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। प्रेम प्यार दी चढ़ी हांढी, नाम पकवान आप पकाइंदा। गुरमुख घोड़ी गुरमुख जांञी, गुरमुख सेहरा सीस गुंदाइंदा। गुरमुख गोली गुरमुख बांदी, गुरमुख सेवक रूप वटाइंदा। गुरमुख हथ्थीं मौली तन्द बन्ने्ह निशानी, निशाना इक्को इक जणाइंदा। करे खेल श्री भगवानी, भगवन आपणा राह वखाइंदा। दूल्हा दुल्हण दोवें वसण इक मकानी, घर इक्को इक सुहाइंदा। जोबन नवां नवीं जवानी, नवां अनन्द कारज आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नावीं रात करे प्रभात, गुरमखां देवे इक्को दात, साची दात झोली पाइंदा। नावीं रात नौ दर रोण, कूकण देण दुहाईआ। पुरख अबिनाशी करया खेल अनहोण, होणी सब दे सिर ते छाईआ। नीर विरोले पाणी पौण, दो जहान देण दुहाईआ। साची सेजे किसे ना मिलणा सौण, गुड़्ही नींद नज़र किसे ना आईआ। काल कुड़यारे सब दी भंनणी धौण, कलिजुग डंका रिहा वजाईआ। वेले अन्त सहाई ना दिसे होवे कौण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बलधारी गए रोंदे रौण, धीरज धीर ना कोए धराईआ। गुरमुख कहिण जो सोहँ ढोला गौण, तिन्हां एथे ओथे मिले वड्याईआ। सो प्रभ दी सेजे सौण, सुत्यां सके ना कोए उठाईआ। नाले नाल देवे दाज दौण, वस्त अमोलक आप वरताईआ। राह तक्कण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नावीं रात खेल पुरख अबिनाश, भगतन वसे सदा साथ, बण विचोला साची सेवा कमाईआ। विचोला बणे अगम्म अथाह, भेव कोए ना आइंदा । हरिसंगत साह इक सुधा, सिध्धा राह जणाइंदा। चार युग दा रिध्धा पक्का लेखे ला, भख
भोज लेहज फेज इक्को रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे मेल मिलाइंदा। घर साचे मिल्या मेल जोड़ी जोड़ी, निरगुण सरगुण आप कराईआ। परम पुरख प्रभ चाढ़्हे इक्को घोड़ी, वागां आपणे हथ्थ उठाईआ। उपर चादर देवे दोहरी, दो जहानां पर्दा पाईआ। वेखणहारा बांकी छोहरी, शहिनशाह शाह पातशाह आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। वर पाया इक्को लोड़ी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। घरदयां बाहरदयां सारयां कोलों करी चोरी, चोरी चोरी अनन्द कारज दित्ता कराईआ। आपणे हथ्थ पकड़ी डोरी, ना सके कोए तुड़ाईआ। प्रेम प्रीत दी झोली पाई मोहरी, धन ख़ज़ाना नाम अतुट वरताईआ। श्री भगवान बणया वड्डा गोहरी, गहर गम्भीर आपणा भेव ना किसे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रंग इक्को इक वखाईआ। रंग वखाए सखी सहेली, शहिनशाह इक्को धार बंधाइंदा। गुरमुख सवाणी ना रहे इकेली, सगला संग आप जणाइंदा। एथे ओथे दो जहान भगत भगवान कट्ठे होण बेली, बेला जंगल जूह उजाड़ पहाड़ नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाइंदा। दसवें दिन दिन दिहाढ़े, प्रभ आपणी कार कमाईआ। कट्ठे कर गुरमुख प्यारे, प्रेम प्रीती इक जणाईआ। प्रभ नाल मिल के रहे ना कोई कुआरे, कन्त सुहाग इक्को नज़री आईआ। मुख सगण लग्ग जाण छुहारे, घर साचे वज्जे वधाईआ। श्री भगवान बण विचोला फेरे मारे, दो जहानां आवे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अंक सहेली नाल सहेलणां सारीआं रिहा मिलाईआ। गुरमुख मुखों कहिण सहेलणां, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। असीं बण के आईआं मेलणां, गीत गौण चाईं चाईंआ। प्रेम प्यार दा चाढ़्हना तेलणा, वटणा इक्को नाम रखाईआ। जिस नालों विछड़ी तैनूं ओसे नाल मेलणा, मिल के फेर ना होए जुदाईआ। तूं हरि मन्दिर बहि के खेलणा, जिथ्थे वज्जे इक वधाईआ। उह धाम सदा नवेलणा, बिन भगतां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख जोड़ी जोड़ जुड़ाईआ। जोड़ जोड़ी कृपानिध, आपणी दया कमाइंदा। सब दे कारज कर के सिध, सिध्धा राह इक वखाइंदा। प्रभ मिलण दी इक्को बिध, चरण प्रीती सच समझाइंदा। झूठी करनी छड्डो ज़िद, बिन निवण सो अक्खर बाली ना कोई रीझाइंदा। प्रेम प्रीती विच जाओ भिज्ज, भिन्नां भिन्नां रंग रंगाइंदा। मसा सिँघ ओथों आया सिख, जो फराले वेख वखाइंदा। कोटली आ के डिगा चरणां हेठ, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाइंदा। श्री भगवान कहे अग्गे जा के वेख, महिंगा महिंगा सिँघ ध्यान लगाइंदा। जिस दी पिछली वार कोई ना गई पेश, दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। तिस दा प्रभ बदलण जाए लेख, लेखा आपणे नाल मिलाइंदा। हरी पुर पुर हरी हरि आपणी खेडे खेड, खेलणहारा नज़र कोए ना आइंदा। दसवीं
रात पुरख अबिनाश, भगत भगवान सारे रखे आपणे पेट, दूजी माँ ना कोए वखाइंदा। इक्को जिहा सारयां नाल करे हेत, वड्डा छोटा ना कोए दसाइंदा। दस्म दुआरी फुल फलवाड़ी रुत्त बसन्ती चेत, पत्त डाली आप महकाइंदा। जन भगतो बच्चे बणो सारे नेक, साची सिख्या आप समझाइंदा। बिन सतिगुर चरण अक्ख दूजे नूं ना लए वेख, प्रतख आपणी कार कमाइंदा। कोटन कोटि कलिजुग भेख, सतिगुर पूरा नज़र किते ना आइंदा। शब्द गुरू दी रखो टेक, पंज तत्त थिर रहिण ना पाइंदा। जिस मन्दिर चढ़ के हरि जू लए वेख, सो मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दसवीं रात भगत जमात इक्को अक्खर नाम पढ़ाइंदा। दसवीं रात गई लँघ, आपणी सेव कमाईआ। जन भगतां पूरी होए मंग, आसा सब दी पूर वखाईआ। कलिजुग घिरना विच ना होए कोए तंग, तंगी सब दी दए कटाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग, रंग इक्को इक रंगाईआ। गयारवें दिन निरगुण सरगुण खेल करे सरबँग, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। दाता दानी बैठ सेज पलँघ, आपणा परिवार वेखे चाईं चाईंआ। आओ इक दूजे दा माणीए अनन्द, बिन अनन्द रस कम्म किसे ना आईआ। गुरमुख सच्चे सोहण चन्द, चन्द चांदनी नैण शरमाईआ। भगत कदे ना होवे रंड, श्री भगवान रंडेपा रिहा कटाईआ। आत्म परमात्म कट्ठे हो के दे लओ गंढ्ढ, दिती गंढ्ढ ना कोए खुल्हाईआ। मिल के ढोला गाओ छन्द, सोहँ वज्जे वधाईआ। जन भगतां होया कारज अनन्द, हरि करता आप कराईआ। पहली वसाख गुर गोबिन्द गुरमुखां हथ्थीं पाए बंद, बंद उह जिहड़े बिना बंदगीउँ दोवें हथ्थ देण मिलाईआ। सब दे जुड़े रहि जाण दन्द, रसना ढोला गा ना सके राईआ । जिन छड्डया पुरी अनन्द, सो अनन्द कारज गुरमुखां नाल कराईआ। जन भगतां दात अनमुलड़ी देवे वंड, खुल हो के गफ्फ़ा वरताईआ। जो कुछ कर के रख्या बंद, पर्दा दोंह हथ्थीं दए उठाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूर दुराडा कट के आए पन्ध, गुरमखां भार आपणे सिर ते चुक्के गंढ्ढ, दु:ख मन्ने ना कोए राईआ। गंढ्ढ चुक्क के हरि जू हस्से, आपणी दया कमाईआ। कढ्ढां बाहर जो विच चुरासी फसे, फाँसी सब दे गलों लाहीआ। भगत दुआरे इक्को मार्ग दस्से, रहबर बणे बेपरवाहीआ। जगत क्रिया मेटे रट्टे, रटन इक्को नाम वखाईआ। माणस जन्म ना कौडीआं रले ना घट्टे, माणक आपणे रंग रंगाईआ। माया ममता मोह किसे ना फटे, नाम डोरी इक्को तन्द बंधाईआ। गुर गोबिन्द आपणे सिधे सादे दस्से पते, काया अन्दर पत्रा दए उलटाईआ। दस्म दुआरी दस्म पातशाह दसवीं रात बहि बहि हस्से, हस्स हस्स आपणी ख़ुशी मनाईआ। क्यों, गुरमीत सिँघ गुरमुखां दित्ते कछहिरे कस्से, धीरज जत्त बंधाईआ। वसाखी उत्ते बचन दस्से सच्चे, सच सच जणाईआ। गुरमुख सो जो धी भैण कोई ना तक्के, जो तक्के तिस मिले ना कोए थाईंआ। जिस करना प्रेम, सो सतिगुर सरनाई ढट्ठे,
दूजी प्रीती कम्म किसे ना आईआ। पुरख अकाल दे सारे बण जाओ बच्चे, बच्चा गोबिन्द नाल उंगलीआं रिहा फिराईआ। जोती जाता पुरख बिधाता लूं लूं अन्दर रचे, साढे तिन्न करोड़ आपणे नाल जोड़, जोड़ी जोड़ वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अग्गे गुरमुख होर नूं पई लोड़, जो बैठा ध्यान लगाईआ।
एह चन्दोआ नहीं मंज़ूर, जो तणीआं नाल बंधाईआ। हरि का चन्दोआ इक्को नूर, नज़र किसे ना आईआ। ना नेड़े ना दूर, गुरमुख दे हिरदे विच रखाईआ। प्रेम प्रीती विच गुरमुख होए मज़बूर, आपणी आप सुध रहे ना राईआ। ना कोई ग़ुस्सा गिला ना कसूर, ना कोई झिड़के फड़ के बाहींआ। साहिब सच्चे दा इक्को दस्तूर, भुल्लयां भटकयां आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे घर लगाए इक चन्दोआ, आदि जुगादि रहे नरोआ, तणी कन्नी तन्द डोरी कुण्डा ना कोए रखाईआ। इस चन्दोए उत्ते आकाश, आपणा रंग वखाईआ। इस चन्दोए उत्ते चन्द सूरज प्रकाश, उपर नट्ठण वाहो दाहीआ। इस चन्दोए उत्ते विष्न ब्रह्मा शिव करन नाच, मुख आपणा घूँगट लाहीआ। इस चन्दोए दे गुर अवतार पीर पैगम्बर कीते अरदास, लोकमात रहिण कोए ना पाईआ। एह चदोआ प्रभ अबिनाशी दी दस्से याद, श्री भगवान इक्को छत्र सीस झुलाईआ। साहिब सतिगुर दा चन्दोआ ख़ास, सूई धागा दरज़ी ना कोए सवाईआ। उस दे उत्ते होर कोई ना पावे रास, सारे बैठे थल्ले आसण लाईआ। सो चन्दोआ साहिब सतिगुर सदा रखे आपणे पास, जन भगतां उपर दए लगाईआ। जिस दे थल्ले गुरमुख करन निवास, तत्ती वा ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उह चन्दोआ साचा चन्दन, जिहड़ा प्रभ नूं करे दोए जोड़ बन्दन, बंदा तत्त तत्त नज़र कोए ना आईआ।
जो विछड़े सो गए मिल, मिलणी जगदीश कराईआ। हरिसंगत तेरे रहिण ना दो दिल, दलील इक्को जिही बणाईआ। चोटी पर्बत रहे हिल्ल, विष्न ब्रह्मा शिव थरथराईआ। जन भगतां चट्टी अलूणी सिल, कलिजुग विच्चों आपणी जान लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर ओसे दए वड्याईआ। जिस घर लेखा होए फ़ेल, पर्चा नाम रखाया। तिस दुआरे मिले सज्जण सुहेल, सगला संग रखाया। रल मिल के इक दूजे नूं प्रेम प्यार दा चाढ़्हो तेल, सरगुण साचा सगन मनाया। जिस नूं प्रभू मिलण दा नहीं वेहल, तिस दा धन्दा कम्म किसे ना आया। एसे करके कीता खेल, हरिसंगत तेरा प्रेम प्यार वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोहां विचोला बण के अगला
पिछला जोड़ जुड़ाया। जोड़ जोड़ के श्री भगवान, आपणी दया कमाईआ। कट्ठे कर कर देवे दान, मेहर नज़र इक उठाईआ। इक दूजे दी करो पहचान, पिछले लेखे रिहा समझाईआ। बणे रहो ना जगत नादान, ज्ञान नेत्र इक खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत विच हरिसंगत रंग परम पुरख प्रेम प्रीती इक चढ़ाईआ। सच दस्सो की तुहानूं मंज़ूर, प्रभ आउणा जाणा मुजरे लाईआ। इक दूजे तों ना रहिणा दूर, दूर दुराडे नेड़े नेड़ कराईआ। पिछले बख्शे सर्ब कसूर, अगला मार्ग इक समझाईआ। सतिगुर पूरा सब दीआं आसां करे पूर, जो आए चल सरनाईआ। हरिसंगत तेरी अरदास करे मंज़ूर, रहमत आपणी आप कमाईआ। इक्की वसाख चल के आए ज़रूर, पैरीं जोड़ा ना कोए पाईआ। तुहाढ्ढी ला के मस्तक धूढ़, आपणा टिक्का लए चमकाईआ। फेर वेख गुरमुख नूर, नूर नुर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बण सेवक सभनां सेव कमाईआ।
पाणी नहीं एह अमृत धार, अमर अमर पद दरसाइंदा। पाणी नहीं एह सतिगुर प्यार, बूंद बूँद रसना मुख लगाइंदा। पाणी नहीं एह धुर दी कार, मोए फेर जिवाइंदा। पाणी नहीं एह हरि का दुआर, सर सरोवर इक वखाइंदा। पाणी नहीं एह गुर करतार, गूढ़ा रंग चढ़ाइंदा। पाणी नहीं एह विचोला संसार, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। पाणी नहीं प्रभ दरस दीदार, घर साचे नज़री आइंदा। पाणी नहीं जो माँ पुत्तरां उत्तों रही वार, पाणी नहीं एथे ओथे दो जहान सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा जन भगतां देवे पीण खाण। अमृत जल पीओगे। बिन जीवत जी जीओगे। हरि चरण प्रीती थीओगे। आपणा पाटा कपड़ सीओगे। बीज सच्चा इक बीओगे। जे मर वी गए ते फिर वी जीओगे। जी के दीपक जगत बलोवोगे। प्रभ वरगे भगत भगवान होवोगे। ओथे ना हस्सोगे ना रोवोगे। ना आपणा आप खोवोगे। प्रभ सतिगुर दी सोहणी सुहञ्जणी ठांडी सीतल सांतक सति सेज, सुख आसण विच सोवोगे। पाणी नहीं अमृत सर, सरसा लेख चुकाइंदा। पाणी नहीं जिस दा छुटया लड़, फिर ओसे नाल बंधाइंदा। पाणी नहीं भगत भगवान दी लाए जड़, लग्गी जड़ ना फेर कोए उखड़ाइंदा। पाणी नहीं एह अन्दर वड़, गुरमुखां अग्ग बुझाइंदा । पाणी नहीं बिन तरनीउँ जाए तर, जो सतिगुर चरण सरोवर नहाइंदा। पाणी नहीं एह पाणी रिहा भर, पीसण पीस तुहाढ्ढी सेव कमाइंदा। पाणी नहीं एह कहे जम का चुक्कया डर, राए धर्म नेड़ ना आइंदा। पाणी नहीं एह तुहानूं मुड़्ह के लै के जाए आपणे घर, जिहड़ा घर हथ्थ किसे ना आइंदा। पाणी नहीं श्री भगवान दा वर, जो गुरमुखां मुख चुआइंदा। पाणी नहीं एह पुरख अकाल दा भाणा रिहा जर, हुक्मे अन्दर आपणी कार कमाइंदा।
पाणी देण वाले नूं लओ फड़, किते आपणा पाणी किसे गुट्ठ विच छुपाइंदा। भगत कहिण हुण साथों रिहा डर, श्री भगवान आपणा बल गवाइंदा। असीं चारों पासिउँ आ के चारे कुण्टां एहदे अग्गे गए अड़, उतर पूरब पच्छिम दक्खण दरवाज़ा नज़र कोए ना आइंदा। वेखो साथों डरदा साडीआं सिफ्तां रिहा कर, सिफ्त सालाही सिफ्त सालाहइंदा। असीं किसे ने कुछ वी नहीं मंगया वर, फिर वी साडी झोली भराइंदा। जे असीं एहदे चरणी जाईए पड़, साडा घट कुछ नहीं जाइंदा। एहदा ढोला लईए पढ़, जो तेरा मेरा राग अल्हाइंदा। एह पाणी नहीं जिस दे पीत्तयां तन मन सीतल हो के जाए ठर, ठंडक इक्को इक वखाइंदा। एह पाणी नहीं अठसठ तीर्थ एहदे थल्ले डिग्गे दड़, एहदे विच लँघण कोए ना पाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कल कल्की अवतार, आपणी कलाम विच किरपा रिहा कर, अग्गे पिच्छे वस्त हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा।