२९ चेत २०२० बिक्रमी वतन सिँघ दे गृह सरींह पुर ज़िला हुशियार पुर
भगत भगवान सच भरवासा, इक दूजे उत्ते ओट रखाईआ। आत्म परमात्म खेल तमाशा, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। मण्डल मण्डप साची रासा, घर गोपी काहन नचाईआ। लेखा चुक्के पृथ्मी आकाशा, गगन मण्डल ना कोए वड्याईआ। दीन दयाल ठाकर सुआमी बणे राखा, मेहर नज़र आप उठाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म जणाए निरगुण ज़ाता, वरन बरन वंड ना कोए वंडाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे रैण अन्धेरी राता, सतिगुर साचा चन्द चढ़ाईआ। सोहँ ढोला धुर दी गाथा, गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे जस गाईआ। सदा सुहेला वसे साथा, विछड़ कदे ना जाईआ। जन्म जन्म पूरी करे आसा, जो जन बैठण ध्यान लगाईआ। भाग लगाए काया कासा, नाम अमोलक झोली पाईआ। निज आत्म कर कर वासा, वस्तू आपणी दए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मीता इक अख्वाईआ। भगतन मीता एका एक, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। निरगुण सरगुण देवणहारा टेक, सिर समरथ हथ्थ रखाईआ। निज नेत्र लए वेख, दोए दोए लोचन बंद कराईआ। सच प्रीती अन्दर करे हेत, हितकारी वड वड्याईआ। सुरती शब्दी लेखा जाणे चेतन चेत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाईंआ । भगत भगवान सदा सुहेला, साचा संग निभाइंदा। धाम सुहाए इक नवेला, महल अटल नज़र किसे ना आइंदा। लेखा जाणे गुरु गुर चेला, चेला गुर मेल मिलाइंदा। जुग चौकड़ी सदा सदा प्रभ अचरज खेल खेला, भेव अभेद आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, हरिजन साचे दया कमाइंदा। हरिजन साचे दया धार, प्रभ देवणहार वड्याईआ। जुग जुग सद सद मेलणहार, मेल मिलावा एका थाईंआ। अन्तर आत्म खोल्ह कवाड़, बंद ताकी कुण्डा लाहीआ। अमृत सच प्याला दए प्याल, दीन दयाल होए सहाईआ। रक्षया करे बण प्रितपाल, प्रितपालक सेव कमाईआ। जो जन साची घालण रहे घाल, तिन्हां लेखा इक्को नाम झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार नाम वड्याईआ। भगत कहे प्रभ सुण पुकार, इक्को ओट रखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ना कोए आधार, करोड़ तेतीसा आस ना कोए रखाईआ। त्रैगुण माया तुटे जंजाल, बन्धन बंध ना कोए पुआईआ। पंज तत्त मार्ग दे वखाल, घर इक्को इक दरसाईआ। निरगुण सरगुण चलणा नाल नाल, बण पांधी फेरा पाईआ। डूंग्घी कन्दर अन्धेर दीपक दे बाल, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। अमृत आत्म मदि प्याला सीतल धार दे प्याल, निझर झिरना रस चुआईआ। मन्दिर अन्दर वखा सच्ची धर्मसाल, छप्पर छन्न नज़र कोए ना आईआ। मेहरवान कर किरपा हल्ल कर स्वाल, तेरे अग्गे इक अरज़ोईआ। वेले अन्त ना खाए काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। साचे मन्दिर लैणा बहाल, जिस घर तेरी वज्जे वधाईआ। जलवा नूर बेमिसाल, जोती जोत होए रुशनाईआ। लेखा रहे ना शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए जणाईआ। ठाकर हो के पुछे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। जुग जन्म दे विछड़े भाल, प्रीआ प्रीतम आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, प्रभ तेरी सच सरनाईआ। तेरी आस बैठे तक्क, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। किरपा कर पुरख समरथ, दीनन दीन देण दुहाईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आत्म परमात्म मार्ग दस्स, प्रभ मिलीए चाईं चाईंआ। उजड़या खेड़ा जाए वस, घर साचे वज्जे वधाईआ। चरण कँवल कँवल चरण हरि सरनाई जाईए ढट्ठ, सीस इक जगदीश झुकाईआ। तेरा नाउँ लईए रट, दूजा सोहला कोए ना गाईआ। तूं रखणहारा पत, पतिपरमेश्वर आपणा नाउँ धराईआ। भगतां कोलों ना होणा वक्ख, इक्को तेरी ओट तकाईआ। रल मिल सांझा गाईए जस, सिफ्त सिफ्तां नाल सालाहीआ। इके मन्दिर जाईए वस, जिस घर दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम देणा साचा वर, भगत भगवान ध्यान लगाईआ। भगत कहिण प्रभ तेरा संग, इक्को इक नज़री आइंदा। कलिजुग नच्चे नौ खण्ड सुरती बण मलँघ, चारों कुण्ट आपणा ताल वजाइंदा। धर्म दुआरा कोई ना सके लँघ, नौ दुआरे पन्ध ना कोए मुकाइंदा। रसना गा गा थक्की तेरा छन्द, आत्म रस हथ्थ किसे ना आइंदा। बिन साहिब सतिगुर साची पाए ना कोए ठंड, अग्नी तत्त ना कोए बुझाइंदा। सुरत सुहागण होए ना रंड, जगत विछोड़ा ना कोए वखाइंदा। तेरा गाईए सच्चा छन्द, सोहँ ढोला इक्को भाइंदा। ख़ुशी
होए बंद बंद, बंदीख़ाना कोए रहिण ना पाइंदा। भगत भगवान चढ़े साचा चन्द, जोती नूर डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। भगत भगवान इक्को आस, आसा विच जणाईआ। मिल मिल बुझे कूड़ी प्यास, तृष्ना तृखा रहिण ना पाईआ। घर मण्डल वेखे साची रास, गृह आपणे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा सदा वड्याईआ। देवे वड्याई जिउँ भाउ भाग बिदर, ग़रीब निमाणयां दया कमाइंदा। पूरी करनहारा सधर, आसा आसा नाल मिलाइंदा। तकदीर तकसीर देवे बदल, तदबीर आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग चौकड़ी करे सच्चा अदल, अदालत इक्को इक वखाइंदा। श्री भगवान दे दान करे मदद, वस्त अगम्म झोली पाइंदा। इक अंकड़ा दो कीते अदद, मेल मिलावा आपणे हथ्थ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साचा खेल भगत भगवान, कलिजुग नज़र किसे ना आईआ। आत्म परमात्म इक निशान, घर साचे वेख वखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देवे दान, वस्त अमोलक आप वरताईआ। बोध अगाध शब्द ज्ञान, धुर संदेस करे पढ़ाईआ। महल अटल उच्च मकान, घर साचा आप सुहाईआ। जोती नूर जोत महान, निरगुण निरवैर डगमगाईआ। लेखा जाण दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। सन्त सुहेले रखे आण, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतां लेखा रिहा चुकाईआ। भगतन लेखा चुक्के जग, जगत विच रहिण ना पाईआ। कूड़ी तृष्ना ना लग्गे अग्ग, अग्नी तत्त ना कोए वखाईआ। सच प्रीती जाए बज्झ, डोरी इक्को नाम पाईआ। नाम नगारा जाए वज, अनहद नादी नाद सुणाईआ। धर्म दुआर दी वेखे हद्द, कर्म कांड दा लेखा दए मुकाईआ। सोहँ ढोला शब्द विचोला गाए छन्द, गीत गोबिन्द इक्को इक अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान इक्को रंग रंगाईआ। भगतन रंग सदा अनडिठ, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म साचा हित्त, घर मन्दिर आप वखाइंदा। करवट बदले जो सुत्ता दे कर पिट्ठ, स्वच्छ सरूपी रूप जणाइंदा। मन वासना लए जित, प्रेम प्रीती ख्वाहिश इक उपजाइंदा। कूड़ी क्रिया अन्दरों बाहर कढ्ढे खिच, सच सुच्च आप वरताइंदा। भेव चुकाए काया साढे तिन्न हथ्थ विच, बण विचोला कार कमाइंदा। भगत भगवान इक्को सिख्या लए सिख, साची सिख्या सिक्खी नाम पढ़ाइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा जिध्धर वेखो सतिगुर पूरा पए दिस, पर्दा उहला ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवान इक्को घर वसाइंदा। भगत भगवान घर अवल्ला, सो साहिब सतिगुर आप जणाईआ। दूर दुराडा सच महल्ला, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। निरवैर निरँकार निराकार फड़ाए आपणा पल्ला, पल्लू शब्द रूप वखाईआ।
पावे सार जलां थलां, डूंग्घी गार टिल्ले पर्बत महीअल खोजे बेपरवाहीआ। जोती शब्दी निरगुण सरगुण पंज तत्त काया आपे रला, ततव तत लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोत प्रकाश पुरख अबिनाश बिन तेल बाती दीपक आपे बला, नूरो नूर नूर करे रुशनाईआ। सच संदेस नर नरेश बोध अगाध शब्द अगम्म इक्को घल्ला, दो जहानां करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे काया मन्दिर अन्दर डूंग्घी डल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन देवणहार वड्याईआ। भगत भगवान खोल्हे अक्ख, मेहर नज़र आप उठाइंदा। सति सतिवादी मार्ग दस्स, साचे राह आप चलाइंदा। धीरज दे सन्तोख हठ, सति धर्म आप बंधाइंदा। लेखे ला रती रत, रुत्त रुत्तड़ी मात महकाइंदा। मेल मिलावा कमलापति, घर मन्दिर इक वडियाइंदा। लेखा जाण पुरख समरथ, सर्ब कल धारी आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। हरिजन मेला साचे पत्तण, प्रभ माही फेरा पाईआ। भगत भगवान इक दूजे नूं सदा तक्कण, नेत्र नैण नैण उठाईआ। पेख पेख कदे ना थक्कण, सुख सुख विच्चों उपजाईआ। इक दूजे नूं गोदी चुक्कण, जुग जुग ख़ुशी मनाईआ। अगला पिछला हाल पुछण, क्यों पाई निरगुण सरगुण नाल जुदाईआ। कलिजुग अन्तिम पारब्रह्म प्रभ तैनूं नहीं देणा लुकण, तेरी लुकण मीची जन भगतां रही सताईआ। तेरी खेल सदा अनडीठी, निक्की निक्की समझ किसे ना आईआ। तेरे विछोड़े वैराग अन्दर भगत आत्मा रो रो पिट्टी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तेरी धार ना दिसी चिट्टी, सति सफ़ैदी कार ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे चरण ध्यान लगाईआ। भगत भगवान नेत्र रो, नैणां छहबर लाईआ। इक दूजे दी कोई ना सुणे सो, सोया मात ना कोए उठाईआ। प्रेम प्रीती करे ना कोई मोह, मुहब्बत बैठी मुख भुआईआ। आत्म परमात्म हो निरमोह, विछोड़ा घर घर रहे जणाईआ। ना कोई देवे ढोआ ढो, वस्त हक़ ना झोली पाईआ। आपणा आप सारे बैठे खोह, ख़ाली हथ्थ देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तुध बिन मिले ना कोए सरनाईआ। भगत कहे भगवान तेरी सरना, सरनगति इक्को इक जणाइंदा। तेरी किरपा खुल्हे नैण हरना फ़रना, फुरना इक्को इक नज़री आइंदा। कलिजुग अन्त तेरे सहारे तरना, डूंग्घे सागर शौह दरया ना कोए रुढ़्हाइंदा। पारब्रह्म प्रभ तेरे मन्दिर वड़ना, जिस घर इक्को रंग नज़री आइंदा। शाह पातशाह शहिनशाह तेरा ढोला पढ़ना, दूजा राग ना कोए वडियाइंदा। निरगुण सरगुण तेरा पल्लू फड़ना, फड़या लड़ ना कोए छुडाइंदा। कर किरपा कट दे जीणा मरना, जीवण मरन तेरे भगत कोए ना भाइंदा। लेखा टुट्ट जाए वरनां बरनां, ज़ात पात ना कोए जणाइंदा। लग्गे प्रीती तेरे चरणां, लग्गी प्रीत ना कोए तुड़ाइंदा। दर आ के बाहों फड़ना,
प्रभ तैनूं एहो भाइंदा। तेरे सोहणे मन्दिर चढ़ना, जिस दा पौड़ा नज़र किसे ना आइंदा। निरगुण तेरा दर्शन करना, सरगुण तेरा नाउँ सिफ्त सलाहइंदा। तूं किरपा निधान अग्गे हो के खड़ना, मुख पर्दा ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा दर्शन मोहे भाइंदा। हरि भगत दरस करावांगा। घर आपणे पर्दा लाहवांगा। कलिजुग सड़दा फड़ बचावांगा। मरदा मरदा गले लगावांगा। कर बरदा कोल बहावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर भगतां हथ्थ टिकावांगा। सिर रखे हथ्थ स्वामी, साहिब सतिगुर होए सहाईआ। भगत भगवान अन्तरजामी, अन्तर आत्म वेख वखाईआ। सुणावणहारा शब्द बोध अगाध बाणी, तीर निराला बाण लगाईआ। देवणहारा अमृत रस ठंडा पाणी, निझर झिरना इक झिराईआ। लेखा चुक्के चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फेरा फेर ना पाईआ। गुर का शब्द मिले हाणी, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। सचखण्ड दुआर एका बख्शे चरण ध्यानी, गढ़ हँकार ना कोए वखाईआ। प्रभ भगतां देवे नाम निशानी, दो जहानां दए झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि भगत देवे साचा दान साची दात, दाता दानी दयावान हरिजन झोली पाईआ।
किंग कहे मैं करी पुकार, दर आ के दिती दुहाईआ। मेरी तूम्बी दी खलड़ी कोई ना देवे फेर पाड़, आर पार तार ना कोए लँघाईआ। तार रोवे नेत्र ज़ारो ज़ार, मैनूं अग्नी विच कोए ना पाईआ। किली कहे मैनूं मरोड़े ना कोई विच संसार, हथ्थ मेरे उत्ते टिकाईआ। मैं भुल्ली भट्टकी आई तेरे दुआर, आपणा हाल रही सुणाईआ। हेठां उतां मेरे उंगलां रहे मार, इशारयां नाल नाच कराईआ। जे मेरा उखड़ जावे ताल, दे मरोड़ा मेरा राग कन्नां कोल सुणन पाईआ। मैं गा गा होई नढाल, मेरी सुरत दए दुहाईआ। जिन्ना चिर प्रभ होएं ना आप दयाल, मेरा लेखा सके ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी सच सरनाईआ। घड़ा कहे मेरा मूँह कीता बंद, उत्ते पर्दा रहे पाईआ। मैं बोलां बिन बत्ती दन्द, आपणा हाल सुणाईआ। हथ्थां नाल मैनूं रहे छंड, उंगली उंगली चोट लगाईआ। मेरी वक्खीआं भन्न के दित्ता मैनूं दंड, रोड़े ठीकरां मेरा ताल बणाईआ। मैं बिरहों विछोड़ा तेरा अन्दरे अन्दर गावां छन्द, बेवस रिहा कुरलाईआ। कर किरपा साहिब बख्शंद, दर तेरे अर्ज़ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। ढोलक कहे प्रभ मेरा वेख ताल, बेताली तेरा ध्यान लगाईआ। तन नालों वक्खरी कीती खल्ल, काठ नाल जोड़ जुड़ाईआ।
रस्सीआं नाल मैनूं दित्ता बन्न्ह, तत्त नकौड़ा इक्को पाईआ। खिच खिच के दित्ता डंन, हिल सकां ज़रा ना राईआ। जिस वेले मैनूं मारन मैं कहां धन्न धन्न, धन्न तेरी वड्याईआ। मैं डरदी मारी दर दुआरे तेरे आई चल, आपणा पैंडा जगत मुकाईआ। मैं संगत विच बैठी रल, चरण धूढ़ी मस्तक आपणा टिक्का लाईआ। दर आई नूं दे आपणा फल, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। वेखीं ख़ाली हथ्थीं ना देवीं घल्ल, तेरे दर ते आया ख़ाली कोई ना जाईआ। मेरा जन्म जन्म दा मेटीं सल, कर्म कर्म दा रोग रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। गावण आए आए भगत, सोभा राग सुणाईआ। भेव ना जाणे कोई जीव जगत, प्रभ हथ्थ की वड्याईआ। सुणा गाउणा खेल फ़कत, फ़िकरा हक़ ना कोए समझाईआ। श्री भगवान लेखे लाए बूँद रक्त, जो चल आए सरनाईआ। मात गर्भ फेर ना आए परत, जो नेत्र लोचण नैण दर्शन पाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता पिच्छे देवे हटक, गुरमति इक्को इक समझाईआ। मानस जन्म विच पार उतरन दी रहि ना जाए रड़क, जो सतिगुर पए सरनाईआ। सतिगुर पूरा किरपा कर के इक्को वखाए नाम सड़क, गुरमुख भज्जा जाए वाहो दाहीआ। अग्गे सचखण्ड निवासी दे सच्चे करे दरस, निरगुण जोत जोत नज़री आईआ। अगली पिछली दो जहान दी मिटे हरस, लेखा बाकी रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा सब दा रिहा मुकाईआ। सुण किंग तेरा लेखा मुक्का, मुक्की जगत जुदाईआ। सुण घड़े तेरा वेला ढुका, कुम्भ जल नाल तराईआ। सुण ढोलक तेरा आवण जावण छुट्टा, छुट्टी जगत लोकाईआ। गावणहारे तेरा भाग जागा सुत्ता, सोई सुरत जगाईआ। बोलणहारे तेरा बोल ना लग्गा फ़िक्का, प्रभ देवणहार वड्याईआ। माणस जन्म सब ने आ के जिता, जो नेत्र लोचण दर्शन पाईआ। साहिब सतिगुर इक्को डिठा, जिस डिठयां लख चुरासी दु:ख रहे ना राईआ। आदि जुगादी इक्को पिता, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमाईआ। किंग कहे मेरी सोहणी लग्गी पुकार, श्री भगवान दया कमाइंदा। घड़ा कहे मेरा उच्चा सुण जैकार, छेती छेती साडे कोल आइंदा। ढोलक कहे मेरी सुण के हाहाकार, बण दर्दी दर्द वंडाइंदा। गावणहारा कहे मेरा सुरती शब्द वेख प्यार, प्रीती चरणां नाल जुड़ाइंदा। बोलणहारा कहे प्रभ देवे दरस दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाइंदा। सो मन्दिर सोहे दुआर, जिस गृह सतिगुर चरण टिकाइंदा। वतन सिँघ दा वतन वसदा रहे अपार, खेड़ा आपणे रंग रंगाइंदा। जो दर आ सच्चे दिलों कर के जाए निमस्कार, जन्म मरन विच फेर कदे ना आइंदा। ढोलक घड़ा किंग गावणहारे उतरे पार, पार किनारा मझधारा डूंग्घा संसारा हरि निरँकारा किरपा धारा, मेहर नज़र नाल तराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सर्ब वर, घर घर
आपणा खेल खलाइंदा। पूरब लेखा वड्डा लहिणा, लहिणेदार झोली पाईआ। एन्हां भट्टां कोलों सिख्या बहिणा, गुर अर्जन दर मिली वड्याईआ। पहले दिन कट्ठयां हो के नाम सच्चा कहिणा, गंवार जट्टां ख़ुशी मनाईआ। व्याह शादी दा चुक्कया लहिणा, लहिणेदार सतिगुर इक्को नज़री आईआ। तिन्नां नाल तिन्नां मिल के बहिणा, त्रैगुण माया कूड़ी छाया विष्न ब्रह्मा शिव त्रैभवन धनी आपणा राह जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पूरब लेखा रखे विच भरम भुलेखा, बिन गुरमुख सच्चे भेव ना किसे समझाईआ। पटने वाला दया कमाउदा, गुरमुख सज्जण फड़ उठाउदा, घड़ा तन दा वजाउदा, ढोल शब्द दा सुणाउदा, किंग प्रेम तार हिलाउदा, नज़र किसे नूं मात ना आउँदा, सज्जण विरले आप मिलाउदा, आपणा करे कमाल आ। मेहर नज़र उठाईआ, हरिसंगत मेल मिलाईआ, ओहो पटने वाला सच्चा माहीआ, पटने वाला खेल रचाउदा।। सोए गुरमुख आप उठाउदा। इक्को राग आप अलाउदा। बिन कन्नां आप सुणाउदा। करे खेल जो हरि भाउदा। इक दर ढाहे इक दर बणाउदा। जोती नूर इक चमकाउदा। कल्गी तोड़ा सीस रखाउदा। भगत भगवान जोड़ा आप बणाउदा। थोड़ा थोड़ा राह वखाउदा। पटने वाला पिछला प्यार नहीं अजे भुलाउदा।। किंग ढोलकी घड़े वाले आए ने। आ के हाल सुणाए ने। प्रभ दुखियां दर्द वंडाए ने। फड़ बाहों उंगली लाए ने। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन करनीउँ हरिसंगत नाल तराए ने। सोहणा दरबार लगाया ए। ब्रह्म किंग इक वजाया ए। शब्द धुन राग अल्हाया ए। काया कुंभ आप सुहाया ए। ढोल मृदंग नाल रलाया ए। प्रभ साचा संग वखाया ए। लोकमात वक्त सुहाया ए। गुर पीर अवतार वेखण आया ए। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाया ए। करोड़ तेतीसा नैण शरमाया ए। गण गंधर्ब माण गंवाया ए। पीर पैगम्बर सजदा इक कराया ए। शास्त्र सिमरत वेद पुराण नेत्र नैण रिहा शरमाया ए। चार युग सतिजुग त्रेता द्वापर दर आपणा दु:ख सुणाया ए। श्री भगवान उज्जल करे सब दे मुख, जो चल सरनाई आया ए। जन्म जन्म दा कटे दुःख, दर्द दर्दीआं नाल वंडाया ए। मात गर्भ ना होए उलटा रुख, जम की फाँसी दए तुड़ाया ए। आपणी गोदी लए चुक्क, साची डोली आप बहाया ए। आवण जावण दा पैंडा जाए मुक्क, जिन्हां तन्द सतार वजाया ए। नेत्र कीता दरस झुक, उपर अक्ख ना कोए उठाया ए। वेले अन्त लए पुच्छ, घर घर आपणा फेरा पाया ए। माणस जन्म सुहाए रुत्त, काया पत्त डाली आप महकाया ए। सो साहिब दे सच्चे पुत्त, जिन्हां आपणा राह वखाया ए। एथे ओथे लोकमात विच रहे ना कोई लुक, हरि जू पर्दा आप उठाया ए। ढोल घड़े कोलों रिहा पुच्छ, की माही सच्चा नज़री आया ए। किंग कहे मेरा बदलया रुख़, मेरी तार आपणे नाल मिलाया ए। मैं धन्न भाग करां जिन्हां
मैनूं ल्यांदा चुक्क, आ के हरि दी सेव लगाया ए। मैं वेखां उच्ची अड्डी उठ, शाहसवारा केहड़ी कूटों फेरा पाया ए। ग़रीब निमाणयां उत्ते रिहा तुठ, मेहर नज़र इक टिकाया ए। बौहड़ी दुहाई साडे कोल नहीं कुछ, जो सुणया सो सब दा जस गाया ए। जे अग्गे दा हाल प्रभ लए पुच्छ, राह नज़र किसे ना आया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा सब दा रिहा झोली पाया ए। किंग कहे मैं गावांगी। ढोल माही नाल मिलावांगी। घड़ा सिर आपणे ते चावांगी। सिधे नैण रखावांगी। प्रभ सच्चे दा दर्शन पावांगी। आपणी भुल्ल बख्शावांगी। गावण वाले नाल रलावांगी। सिर चरणां उत्ते टिकावांगी। लख लख शुकर मनावांगी। तूही तूही राग अलावांगी। हुक सद इक सुणावांगी। लुक लुक के अन्दर जावांगी। पुच्छ पुच्छ के पर्दा लाहवांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जे आपणा दे दए नाम वर, फिर दुखड़े सर्ब गंवावांगी। ढोल कहे मैं गज्जांगा। किंग तैनूं नाल लै के भज्जांगा। प्रभ दर ते जा के सजांगा। माण हँकार तजांगा । होए निमाणा सिर चरणां उत्ते रखांगा। आपणा दुखड़ा सारा दस्सांगा। हरि दुआरे इक्को वसांगा। मनमुखां कोलों नट्ठांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम दे दे साचा वर, दर घर साचे बहि के टप्पांगा। घड़ा कहे मैं पाणी ढोवांगा। जन भगतां चरण धोवांगा। दिन रात कदी ना सोवांगा। मैं उन्हां जोगा होवांगा। तन मन आपणा खोवांगा। प्रभ सच्चे दी चरणी छोवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दे जाए नाम वर, हरिसंगत विच मिल के ठांडे दरबार सोवांगा। तिन्ने इकट्ठे हो के वज्जदे रहे। प्रभ दर दे उत्ते सजदे रहे। प्रेम प्रीती विच नच्चदे रहे। गीत संगीत विच दस्सदे रहे। नाले रोंदे नाले हस्सदे रहे। पीआ प्यार विच फसदे रहे। लोक लज्जया वेख पिच्छे नट्ठदे रहे। भगत तरदे वेख चरणी ढट्ठदे रहे। बदल देवे लेख जो एहदे हो के वसदे रहे। की होया असीं बेज़बानां धरया भेख, पर भेख विच वी एहदे ढोले जस करदे रहे। हुण अक्खीं ल्या वेख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जे वखाले आपणा घर, होईए ख़ुश जीहदे पिच्छे मरदे रहे। लेखा नहीं किंग ढोल दा। बचन पूरा गुर अर्जन बोल दा। साहिब सतिगुर पूरा तोल तोलदा। आदि जुगादि जुग जुग आपणा कुण्डा खोल्हदा। बेशक घड़ा नहीं मूँहों बोलदा। अन्दरे अन्दर जाणे एह खेल प्रभ सच्चे दे चोल्ह दा। जिन्हां प्रीती पाई जन्म जन्म कदे नहीं रोलदा। उच्ची कूकण देण दुहाई सतिगुर चरण मिले वड्याई, एह खेल नहीं मख़ौल दा।
३० चेत २०२० बिक्रमी वतन सिँघ दे गृह सरीं पुर ज़िला हुशियार पुर
मेहरवान करे मेहर नज़र, बेनज़ीर दया कमाईआ। रहमत रहीम रहमान करे फ़ज़ल, आबे हयात प्याला प्याईआ। रूह बुत्त नबेड़ा करे अदल, अदालत इक्को घर लगाईआ। नेड़ औण ना देवे अज़ल, अलामत कोई रहिण ना पाईआ। आप चढ़ाए आपणी मंज़ल, पन्ध इक्को वार मुकाईआ। फिर वी मुरीद मुर्शद मुर्शद मुरीद शुकरीआ करन तहि दिल, शुकराना इके वार जणाईआ। दर घर साचे जाइण मिल, मिल्या मेल ना कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र जिस उठाईआ। मेहरवान करे प्रभ साची रहमत, दीनन आपणी दया कमाइंदा। जन भगतां नाल होए सहिमत, सगला संग निभाइंदा। गुरमुख कोई ना रहे अहिमक, बुध बबेकी रूप वटाइंदा। लेखा जाणे जिन्हां तेड़ बद्धी तहिमत, तुहमत अवर ना कोए लगाइंदा। मुरीदां नाल मुर्शद होया सहिमत, साह साह आपणा नाम जपाइंदा। अन्दर वड़ के मारे सैनत, बाहरों इशारा ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र जिस तकाइंदा। मेहर नज़र करे रहमान, रहबर दाता वड वड्याईआ। सिदक सबूरी देवे ईमान, साबर सबर इक जणाईआ। जोती नूर दे निशान, ज़हूर आपणा दए दरसाईआ । प्रेम प्रीती इक्को दान, मुहब्बत महिबूब आप समझाईआ। कलमा नबी रसूल कर परवान, अल्फ़ ये लेखा दए चुकाईआ। नज़री आए इक अमाम, साचे हुजरे सोभा पाईआ। महिराब वेखे गुण निधान, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। सजदा झुक झुक करे सलाम, अलैकम इक्को नाअरा लाईआ। देवणहार अगम्म पैग़ाम, बेपरवाह करे पढ़ाईआ। दामनगीर पकड़े दाम, ज़ामन इक्को इक अख्वाईआ। बिन शरअ शरीअत जणाए सच कलाम, कलमा हक़ हक़ दरसाईआ। मुर्शद मुरीद तेरी घटण ना देवे शान, शौकत तेरे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र जिस दरसाईआ। मेहर नज़र करे करीम, कर्म अपणा आप कराइंदा। देवणहारा सच ताअलीम, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। महल्ल वखाए इक अज़ीम, उच्च अटल आप रुशनाइंदा। जिस दा किसे नज़र ना आए सीन, नकशा घड़ ना कोए जणाइंदा। जिस दी महिमा सिफ्त करे अल्फ़ ये बिन नुकते नून मीम, ऐन आपणी अक्ख खुल्हाईआ। उहदी किसे हथ्थ ना आई तक्सीम, जुग चौकड़ी वंड वंडाईआ। जिस नूं देवे आपणा सच यकीन, तकवा इक्को इक जणाईआ। सो बरदा बणे मस्कीन, मुफ़लस आपणा नाउँ रखाईआ। तड़फे विछोड़े जिउँ जल मीन, धीरज धीर ना कोए धराईआ। बिन कल्मयों बिन काअबिउँ होए अधीन, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। धुर फ़रमाणा हुक्म करे तसलीम, चले हक़ रज़ाईआ। नेत्र नैण ना होए नाबीन, नूर इक्को इक रुशनाईआ। लेखा जाणे यामबीन, यामबीन बेपरवाहीआ। ना नर ना मदीन, पुरख
नार ना कोए वड्याईआ। मुर्शद मुरीदां हो अधीन, सद सद सेव कमाईआ। रंग चाढ़्हे इक्को भीन्न, भिन्नड़ी रुत्त सुहाईआ। मार्ग दस्से सच महीन, औझड़ राह इक लँघाईआ। सच साचा दस्से दीन, दुनी नाता दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस मेहर नज़र पाईआ। मेहर नज़र पा वेखे हक़, हकीकत सब दी खोज खुजाइंदा। निरवैर हो के लए तक्क, द्वैत विच ना कोए जणाइंदा। दस्तगीर फड़े हथ्थ, दस्तयाब मेल मिलाइंदा। रहबर राह इक्को दस्स, मार्ग सच्चा आप जणाइंदा। सच्चा नाम माला मणका रट, मन मणका आप भुआइंदा। प्रेम प्रीती मौली तन्द घट, गंढ्ढ इक्को इक वखाइंदा। लेखा जाण चौदां तबक हट्ट, ज़िमी असमानां पर्दा लाहइंदा। कर खेल पुरख समरथ, आपणी दया कमाइंदा। सच मुसल्ला हेठां सट्ट, वुज़ू आबे हयात कराइंदा। फेर हथ्थ नक्क मूँह धो फेर बुलाए अलख, अलख अलख इक्को इक वडियाइंदा। सजदा सीस झुकाए अनझक, नेत्र नैण ना कोए शरमाइंदा। मेरा पीर बेनज़ीर मेरे वल जे लए तक्क, रहमत रैहम रहमान नज़र नज़र नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल कराइंदा। मेहर नज़र नाल पए मुहब्बत, मोह आपणे नाल जणाईआ। सच ईमान रहे साबत, सिदक इक्को इक वखाईआ। मुर्शद मुरीदां पिच्छे करे तुआकब, आप आपणा फेरा पाईआ। कूड़ी क्रिया नाल करे मज़ाहमत, नित नित वेखे थाउँ थाईंआ। आप रहे सदा सलामत, मुकामे हक़ डेरा लाईआ। देवणहारा हक़ इबादत, अव्वल अल्ला आपणा नाम जणाईआ। दरगाह साची ना कोई सफ़ारश, वेखणहारा बेपरवाहीआ। कर किरपा जिस जींवदयां कराए आपणा तुआरफ़, तोहफ़ा आपणा कलमा झोली पाईआ। लेखा लिखे ना फेर कोई इबारत, कातब कलम शाही ना कोए उठाईआ। कलिजुग अन्तिम शब्द विचोला माअरफ़त, हरि महिफ़ल मजलस दए मिलाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण दोवें होए फ़ारग़, फ़रमांबरदार इक्को इक अख्वाईआ। पिछला अगला लेखा कोई ना होवे वारद, वाअदा खिलाफ़ ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल करीम कादर, करता कर्म मेहर नज़र नाज़ नाल वांग न्याज़ भगतां झोली पाईआ। नाज़ न्याज़ साहिब दा नख़रा, परवरदिगार खेल खलाईआ। जिस दा किसे ना लभ्भा शजरा हथ्थ ना आया ख़सरा, नम्बर हक़ रहिण फ़क्क ना कोए कराईआ। थोड़ा थोड़ा सारे कर दे गए तबसरा, तफ़सील नाल दलील ना कोए जणाईआ। लेख जणाउदे गए यारे हशरा, शुहरते शऊर शहिनशाह वड्याईआ । आदि जुगादि जुग जुग बणया रहे मसज़रा, मुश्कल सब दे उत्ते पाईआ। बण के ज़िदी होया रहे अथरा, दिल मोम ना कदे कराईआ। जुग चौकड़ी कलमा कलाम लिखाउदा रिहा पत्रा पत्रा, धुर संदेस संदेस इलाहीआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नूं बणया रिहा ख़तरा, डर विच सारे सीस झुकाईआ। मुरीदां मुर्शर्दां
दित्ता निक्का निक्का कतरा, बूँद बूँद विच टपकाईआ। बिन गोबिन्द किसे ना हंढ्ढाया यार सत्थरा, सेज सुहञ्जणी आसण कोए ना लाईआ। कृष्न गोपीआं नाल रहि के गया गोकल मथरा, पारब्रह्म आपणी गोद ना कोए बहाईआ। नेत्र रो के गया राम पुत्त दसरा, दर्दी दर्द ना कोए वंडाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे रहे यतना, ज़ोर बल आपणा आप रखाईआ। कवण वेला माही वेखीए चल के पिछले वतना, बेवतन हो के झल्ली ना जाए जुदाईआ। जिस दे सीस उत्ते सोहे ताज हीरे लाल अमोलक रतना, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जिस दा दुआरा कदी ना होवे सक्खणा, देवणहार परवरदिगार बेपरवाहीआ। जिस दा गीत संगीत ढोला वक्खरा, मन्दिर मसीत जिस दे नाम दी देण दुहाईआ। उह बैठा साचे धाम पध्धरा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सब दीआं पूरीआं करे सधरां, जो बैठे ध्यान लगाईआ। ना कोई जाम प्याए मदिरा, रस अमृत इक वखाईआ। ना लम्मा ना दिसे मधरा, वड्डा छोटा ना कोए जणाईआ। ना सुल्हा कराए ना पाए ग़दरा, आपणी कार आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दा रूप रंग रेख कदे ना बदला, बदली करे सर्ब लोकाईआ। ओस साहिब दे सिर दा सदका, जो सिर सिर रिज़क सबाईआ। पता नहीं उह वसे कदों कु दा, घर आपणे आसण लाईआ। हुण वेखो मेला बदो बदी दा, घर आ आ मेल मिलाईआ । एहो खेल वीहवीं सदी दा, रुठड़ा यार हंढ्ढाई दा। लेखा चुक्कया नेकी बदी दा, जिस वेले प्रभ सच्चे दा दर्शन पाई दा। होका सुणो कूचे गली दा, नगर खेड़े नाअरा सुणाई दा। एहो वेस वली छली दा, जगत नेत्र दरस कदे ना पाई दा। एह ख़ज़ाना नाम धनी दा, बिन मंगयां भगत लुटाई दा। एह प्यार जननी जन जनी दा, गुरमुख साची गोद उठाई दा। कोई लेखा ना जाणे दुनियां अन्न्हीं दा, नेत्र पेख मुखड़ा फेर भुआई दा। एह सुहाग गुरमुख साची वंनी दा, दुल्हन इक्को रंग रंगाई दा। एह मेला बद्धी कन्नी दा, फड़या पल्लू ना फेर छुडाई दा। वेखो भगतां नूं किवें मन्नी दा, भगवान दर आ आ सेव कमाई दा। एह लेखा सिख मनी दा, बिन मंगयां दान झोली पाई दा। एहो प्यार इक दूजे नाल बणी दा, गुर चेला इक्को रंग वखाई दा। एह लेखा नहीं जग शुहरत मनी दा, गहर गम्भीर डूंग्घे सागर अन्दर गुरमुख ताल रखाई दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान देवणहारा साचा दान, मेहर नज़र कर बिन मंज़ल मंज़ले मकसूद पुचाई दा।
३० चेत २०२० बिक्रमी असमान शहीद दे कोल सड़क उत्ते
प्रेम रुपय्या होया मन्नज़ूर, लेखा लेखे लाईआ। बिन माया मिले हाज़र हज़ूर, आत्म अन्तर बेपरवाहीआ। आसा मनशा
पूरी करे ज़रूर, ज़रूरत होर रहे ना राईआ। जन्म कर्म पूरब बख्शे कसूर, दु:ख दर्द नेड़ ना आईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सच सुच्च दए वड्याईआ। हउमे हंगता मार ग़रूर, निवण सो अक्खर इक समझाईआ। निर्मल जोती बख्श नूर, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। शब्द अनाद साची तूर, सुण तुरिया नैण शरमाईआ। सर्ब कल भरपूर, देवणहार सर्ब अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, बिन पैसे धेले आत्म परमात्म करे मेले, ब्रह्म पारब्रह्म गुरु गुर चेले, सोहँ धार निरगुण खेले, सरगुण आपणा रंग वखाईआ। रुपय्या कहे मैं आवां मुड़ के, घर आपणे फेरा पाईआ। सतिगुर पूरे नाल जुड़ के, पिछली भुल्ल बख्शाईआ। मैनूं ना कोई मारे ना कोई घुरके, भय भउ ना कोए रखाईआ। जीहदे पिच्छे सतिगुर आया तुर के, तुरत आपणा मेल मिलाईआ। सो मेरे अन्दरों लाहे काले बुरके, मुख आपणा दए वखाईआ। सुरत सवाणी नच्चे भुड़के, ख़ुशी ख़ुशी इक्को राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, माया माया विच समाईआ। रुपय्या कहे मेरा टुट्टा नाता, जगत नाता रहिण ना पाईआ। सतिगुर मिल्या पुरख बिधाता, बिध आपणी दए समझाईआ। साधां सन्तां हो के रहिणा दासी दासा, निरिच्छत सेव कमाईआ। बेशक सारी दुनियां करे हासा, तेरी प्रीती टुट्ट ना जाईआ। तेरा बटूआ काया कासा, जिस दा पर्दा सतिगुर पूरा आप उठाईआ। तूं इस दे विच करीं निवासा, बाहर निकल कदे ना जाईआ। जे कढ्ढे ते कढ्ढे पुरख अबिनाशा, आप आपणी वस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। तेरी पूरी करे आसा, निरासा रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखे लाए इक रुपय्या, नाम चढ़ाए साची नईया, एथे ओथे पकड़े बहीया, पारब्रह्म ब्रह्म साचा सईया, आत्म परमात्म सोहँ ढोला निरगुण सरगुण शब्द विचोला, बण विचोला जोड़ी इक वखाईआ। रुपय्या कहे मैं विकां ना हट्ट, मेरी कीमत कोई ना पाईआ। मेरे प्यार अन्दर लख चुरासी गई फस, फाँसी गल विच रहे लटकाईआ। मेरे पिच्छे पिच्छे रहे नट्ठ, शाह सुल्तान राज राजान देण दुहाईआ। मेरी पल्ले बन्न्हण घुट्ट के गट्ठ, धीआं भैणां भैण भ्रावां कोलों चोरी रहे कमाईआ। मैं घर घर पाया रट, जीव जंत करन लड़ाईआ। हुण मैं आया सतिगुर हथ्थ, मेरा लेखा देवे लगाईआ। मैं मूँह दे भार जावां ढट्ठ, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। मैं विकां सन्तां हट्ट, कीमत इक्को इक रखाईआ। ना वध्ध ते ना घट्ट, सोलां सोलां पूरी कार कमाईआ। बण निमाणा चरणी जावां ढट्ठ, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। मैनूं मिल जाए साची मति, बिन साहिब सतिगुर होर ना कोए सरनाईआ। मेरी लेखे लग्गे रत, रती रत रत विच रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एह रुपय्या रुपय्यीए वाल्यां दे दित्ता हथ्थ, जिस हथ्थ नाल खेल चले जगत लोकाईआ। बहिण वाला
आपे बहिंदा, बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। अगला पिछला हाल कहिन्दा, कह कह रिहा सुणाईआ। पूरब लहिणा सब दा देंदा, बाकी कोए नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तख्त पोश वेख निर्दोष, बैठा रिहा चुप्प ख़ामोश, सुण के शब्द आई होश, जिस दर्शन नूं लोचण रहे लोच, सो साहिब गया पहुंच, जिस दी कोई सोच ना सके सोच, सोचणहारा आपणी दया कमाईआ। तख्तपोश कहे मेरा तख्त, बिन तख्त निवासी सोभा ना पाइंदा। धन्न भाग मेरा सोहया वक्त, सुहञ्जणी घड़ी मेल मिलाइंदा। बेशक मेरे उत्ते सारा बहिंदा जगत, बिन सतिगुर शांत ना कोए कराइंदा। जिस दे नाल उहदे भगत, भगत भगती विच समाइंदा। जीहदे चरणां नाल मेरे घर विच हो जाए बरकत, बरीख़ाना इक खुल्हाइंदा। एथे कोई ना करे बुरी हरकत, धी भैण कन्यां ना कोए तकाइंदा। दूई द्वैत कोई ना करे शिरकत, शरारत सब दी मेट मिटाइंदा। दर आ के दित्ता दरस, मेरी पिछली हरस मिटाइंदा। काठ उत्ते कर के जाए तरस, मेरी सुक्की लकड़ी लेखे लाइंदा। मेरी सच्ची करे परख, मैं सब दी सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दी आसा पूर कराइंदा।