पुस्तकालयभाग १४

३० चेत २०२० बिक्रमी अर्जण सिँघ दे गृह सलीम पुर ज़िला हुशियार पुर

भगतन मीता हरि भगवान, जुग जुग देवणहार वड्याईआ। लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। जुग चौकड़ी हो प्रधान, नाम प्रधानगी इक कमाईआ। लेखा जाण गोपी काहन, मण्डल मण्डप रास रचाईआ। भेव अभेदा खोल्ह श्री भगवान, भगवन आपणा राह जणाईआ । जन भगतां देवे आत्म दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। शब्द अगम्मी धुर फ़रमाण, सच संदेसा आप अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला बेपरवाहीआ। भगत भगवान इक्को रंग, सो सतिगुर आप चढ़ाइंदा। साची सेजा वेख पलँघ, सति सतिवादी सोभा पाइंदा। अनहद नाद वज्जे मृदंग, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। आत्म परमात्म वसे संग, सगला साथ निभाइंदा। निज घर निज गृह देवे निज अनन्द, परमानंद आप दरसाइंदा। सिफ्त सालाही सिफ्त जणाए बिन बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। सतिजुग सति सतिवादी साचा छन्द, सोहँ ढोला आपे गाइंदा। आप आपणा गुप्त ज़ाहर मेटे पन्ध, दूर नेड़ा ना कोए रखाइंदा। आत्म परमात्म टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवान इक्को राह वखाइंदा। भगत भगवान इक्को राह, जुग जुग मिले वड्याईआ। निरगुण सरगुण बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध

उठाईआ। सति सतिवादी सिफ्त सालाह, सच सच करे पढ़ाईआ। अन्तर अन्तर भेव खुल्हा, अभेव दए जणाईआ। निरगुण सरगुण मेल मिला, जोती जाता जोड़ जुड़ाईआ। रहबर बण बेपरवाह, सेवक साची सेव कमाईआ। वेखणहारा थाउँ थाँ, थान थनंतर गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। जपावणहारा इक्को नाँ, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। सन्त सुहेले फड़ फड़ बांह, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार नाम वड्याईआ। भगत भगवान सगला साथ, हरि पुरख निरँजण आप निभाइंदा। निरगुण ढोला निरगुण गाथ, निरगुण सोहला राग अल्हाइंदा। सरगुण विचोला पुरख समरथ, समरथ पुरख आपणी कार कमाइंदा। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर देवणहारा वथ, गुर अवतार पीर पैगम्बर झोली आप भराइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान जणावणहारा जस, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म हो के वस, ईश जीव जगदीश जग जीवण दाता आपणी कार कमाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दो जहान श्री भगवान जेरज अंड उत्भुज सेत्ज आपणा मार्ग दस्स, पन्थ इक्को इक दरसाइंदा। एथे ओथे दो जहान नौजवान पन्ध मुकाए नट्ठ नट्ठ, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। भगत भगवान हिरदे वस, निरगुण जोत कर प्रकाश, शब्द अनादी नाद धुन निरगुण साचा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान आप समझाइंदा। भगत भगवान देवे सद्दा, नाम संदेसा इक सुणाईआ। ज़ात पात वरन गोत नौ दुआरे कूड़ी क्रिया पार करो हद्दा, आशा तृष्ना हउमे हंगता संग ना कोए रखाईआ। लख चुरासी विच्चों सतिगुर पूरे फड़ फड़ कढ्ढा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वेखणहारा बुढ्ढा नढ्ढा, बचपन सब दा आपणी झोली पाईआ। परम पुरख परमेश्वर आदि जुगादि जुगा जुगन्तर भगत प्रीती इक्को बद्धा, दूजी लोड़ ना रखे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निरगुण दाता पुरख बिधाता पारब्रह्म बेपरवाहीआ। भगत जनां हरि भगती जोग, जग जीवण दाता आप जणाइंदा। आत्म परमात्म धुर संजोग, बण विचोला आप मिलाइंदा। कटणहारा जन्म कर्म दा रोग, चिंता सोग ना कोए वखाइंदा। देवणहारा सोहँ हँसा साची चोग, माणक मोती इक्को इक दरसाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ काया लगावणहारा चोट, नाम नगारा इक वजाइंदा। कूड़ी क्रिया कढ्ढणहारा खोट, सच सुच्च वस्त नाम अमोलक काया गोलक आप टिकाइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर अज्ञान मिटाइंदा। वखावणहारा सचखण्ड दुआर साचा कोट, छपर छन्न ना कोए छुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान इक्को घर समझाइंदा। भगत भगवान इक्को घर, घर साचे वज्जे वधाईआ। आवण जावण लख चुरासी रहे कोई ना डर, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। ना जन्मे ना जाए मर, जन्म मरन गेड़ रहिण ना पाईआ।

साहिब सतिगुर दीन दयाल पुरख अकाल एका पल्लू लए फड़, निरगुण सरगुण गंढ्ढ पुआईआ। आत्म पौड़े बिन डंडिउँ जाए चढ़, पहला दूजा तीजा चौथा इक्को गंढ्ढ पुआईआ। दर दुआरे जाए खड़, नेत्र नैण नैण उठाईआ। श्री भगवान किरपा देवे कर, मेहर नज़र टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मेला लए मिलाईआ। जन भगतां मेला डूंग्घी गार, काया मन्दिर अन्दर आप मिलाइंदा। शब्द सरूपी कर प्यार, गुर शब्दी दया कमाइंदा। सुखमन टेडी करे पार, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। ईड़ा पिंगल डिगण मूँह दे भार, आपणा बल ना कोए वखाइंदा। किरपा कर गुर करतार, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। अमृत आत्म जाम प्याल, सुरती सोई आप उठाइंदा। दीपक दीआ जोत निरँजण बाल, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। निरगुण चले निरगुण नाल, सरगुण रूप ना कोए वखाइंदा। सुणनहार मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाइंदा। नाता तोड़ त्रैगुण माया जगत जंजाल, पंज तत्त मोह ना कोए वधाइंदा। साचा मन्दिर दए वखाल, हरि मन्दिर हरि जू सोभा पाइंदा। आत्म सेजा कर तैयार, परमात्म आपणा रंग रंगाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म मेला नार कन्त भतार, घर जोड़ी जोड़ जुड़ाइंदा। वेखणहारा सिरजणहार, निज नेत्र अक्ख खुल्हाइंदा। देवे दरस दरस दीदार, नूर नूर नूर चमकाइंदा। भगत भगवान दा सच प्यार, लोकमात ना कोए तुड़ाइंदा। लख चुरासी होए ख्वार, बिन सतिगुर पुरे कन्ढ्ढा पार ना कोए वखाइंदा। डुबदे वेखे विच संसार, बेआसा जीव नज़र सर्ब आइंदा। ग़ोते खावण घुंमण घार, नईया नाम ना कोए चढ़ाइंदा। सईया नज़र ना आए सिरजणहार, नेत्र दरस कोए ना पाइंदा। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवार, जग जीवण दाता हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान साची रीती, रीतीवान इक समझाइंदा। भगत भगवान खेल अनडिठ, जग नेत्र नज़र ना आईआ। करवट बदल ना देवे पिट्ठ, सनमुख दिसे सच्चा माहीआ। मन वासना लए जित, मनसा होर ना कोए रखाईआ। आत्म परमात्म करे साचा हित्त, प्रेम प्रीती इक जणाईआ। नाम वस्त अमोलक पाए भिक्ख, भिच्छया इक्को दए समझाईआ। बिन लेखिउँ लेखा देवे लिख, लिखणहार वड्याईआ। बिन नेत्र नैणां पए दिस, निज नेत्र कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन भगतन आपणा भेव खुल्हाईआ। भगतन पर्दा देवे खोल्ह, हरि ख़ालक ख़लक दया कमाइंदा। बोध अगाधा शब्द अनादा ब्रह्म ब्रह्मादा सच सुणाए बोल, अनबोलत आप जणाइंदा। दूर दुराडा नेरन नेरा घर घर विचे वसे कोल, बंक दुआरा हरि निरँकारा इक सुहाइंदा। सुरती शब्दी जाए मौल, उलटा करे नाभ कौल, अमृत झिरना रिसक रिसक बूँद बूँद बूँद टपकाइंदा। देवणहारा धरनी धरत धवल माण दाता दानी श्री भगवान भगत भगवान उठाए इक निशान, निशाना आपणा नाम जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, वेखणहारा घर घर लख चुरासी खोज खुजाइंदा। लख चुरासी अन्दर वड़या, निरगुण नज़र किसे ना आईआ। साचे पौड़े आपे चढ़या, नाम डण्डे दए वड्याईआ। महल अटल उच्च मनारे आपे खड़या, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। गुरमुख विरला सन्त सुहेला भगत भगवान आपे फड़या, फड़ आपणा मेल मिलाईआ। सोहँ ढोला धुर दा बोला बण विचोला रिहा पढ़या, उच्ची कूक कूक जणाईआ। ना जन्मे ना कदे मरया, आत्म परमात्म जुग चौकड़ी धार वखाईआ। नहावणहारा साचे सरया, सर अमृत इक वड्याईआ। आदि जुगादि सरोवर सच्चा भरया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सद वड्याईआ। वड्याई देवे हरि वड्डा आप, जन भगतां दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण माई बाप, पिता पूत गोद सुहाइंदा। धुर धार दी धार सच्चा जाप, सो पुरख निरँजण आप पढ़ाइंदा। हँ ब्रह्म पछाणे आप, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। त्रैगुण नाता तुटे ताप, अग्नी तत्त ना कोए जलाइंदा। साहिब दिसे सतिगुर सज्जण साक, सगला संग निभाइंदा। लहिणा देण चुकाए हथ्थो हाथ, जगत उधार ना कोए रखाइंदा। आत्म परमात्म जणाए पूजा पाठ, हवन समग्री होर ना कोए बणाइंदा। मेटणहार अन्धेरी रात, गुर शब्दी चन्द चमकाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक पावे सार, अर्श फर्श दो जहान श्री भगवान चौदां तबक नूर इलाही परवरदिगार मुकामे हक़ हो तैयार, लाशरीक सांझा यार, नूर ख़ुदाई ज़हूर इलाही लोकमात मार झात, मुर्शद मुरीदां देवे दात, दाता दानी इक्को फेरा पाइंदा। दाता दानी गहर गम्भीर, भगत भगवान वेख वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम लख चुरासी तोड़नहार ज़ंजीर, शरअ शरीअत ना वंड वंडाइंदा। गुरमुख चोटी चाढ़्हे फड़ अख़ीर, महल अटल आप बहाइंदा। बदलणहार साहिब तकदीर, तस्वीर साची सच जणाइंदा। अमाम अमामां वड पीरन पीर, बेपरवाह आपणी कल धराइंदा। शाह पातशाह गहर गम्भीर, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। करे खेल बेनज़ीर, जगत नैणां नज़र किसे ना आइंदा। लख चुरासी होई दिलगीर, गुर अवतार पीर पैगम्बर धीर ना कोए धराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र रोवण वहावण नीर, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सतिगुर दीन दयाल, दीनन आपणा मेल मिलाइंदा। दीनन मेला धुर दरबार, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। लेखा जाणे परवरदिगार, बेपरवाही आपणी परवाह ना किसे जणाईआ। कलिजुग अन्तिम लै अवतार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सृष्ट सबाई सांझा यार, चार वरनां रिहा समझाईआ। आत्म परमात्म करो प्यार, परम पुरख दए वड्याईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेला विच संसार, गुर चेला रूप वखाईआ। नाम खण्डा तेज़ कटार, हरिजन गात्रे तन लटकाईआ। पंज हँकारी देवो मार, तन शृंगारी वेख वखाईआ। सोई सुरती लओ उठाल,

अकाल मूर्त मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। नाद तूरत सुणो दीन दयाल, गुरमुख बणो साचे लाल, त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत होए रुशनाईआ। लेखा चुके शाह कंगाल, मिले नाम सच्चा धन माल, धन ख़ज़ीना इक्को नज़री आईआ। काया मन्दिर अन्दर वेखो सच्ची धर्मसाल, सतिगुर बैठा बेमिसाल, मिसल लोक सके ना कोए बणाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर भगत भगवान चले नाल नाल, विछोड़ा कोए रहिण ना पाईआ। नाता तोड़े काल महाकाल, आपणी गोदी लए बहाल, सचखण्ड दुआरे खेल अपारे परम पुरख दाता देवणहार हरि वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम मेट अन्धेरी राता, सतिजुग सच सुणाए गाथा, इक्को ढोला वज्जे वधाईआ। भगतो भगती मार्ग अंग, अंगीकार जणाइंदा। हरि का मन्दिर वेखो लँघ, श्री भगवान आप दरसाइंदा। ना कोई ढोला ना कोई छन्द, राग ताल ना कोए जणाइंदा। ना कोई सूरज ना कोई चन्द, दीआ बाती ना कोए जगाइंदा। ना कोई दाता भिखारी ना कोई मंगां रिहा मंग, ख़ाली झोली ना कोए जणाइंदा। ना कोई शाहसवारा कसे तंग, अस्व नज़र कोए ना आइंदा। ना कोई गुर पीर अवतार वेखे अनन्द, अनन्द रूप ना कोए वखाइंदा। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण सचखण्ड दुआर एकँकार इक्को बहे पुरख समरथ, महिमा अकथ आपणे विच छुपाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग चलाया रथ, निरगुण सरगुण साची कार कमाइंदा। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त नानक गोबिन्द साचा मार्ग गया दस्स, वरन बरन ज़ात पात ऊँच नीच नज़र कोए ना आइंदा। निरगुण दाता पुरख बिधाता कल कल्की होए प्रगट, धर्म खुल्हाए साचा हट्ट, चारे कुण्टां इक्को राग इक्को धुन इक्को अवाज़ अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान सच्चा मीता काया करे ठांडी सीता, अग्नी तत्त ना कोए जलाइंदा। अग्नी तत्त ना जाए लग्ग, जिस जन दए वड्याईआ। दरस कराए उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा मेल मिलाईआ । काया मन्दिर अन्दर साचा हज्ज, मक्का काअबा दए वखाईआ। सुरत सवाणी सच महल्ले सद्द, सदके वारी घोली इक्को सिख्या दए जणाईआ। जगत किनारा पार हद्द, गुर सतिगुर मिले वड्याईआ। आत्म परमात्म रहिण ना देवे अड्ड, जिन्हां आपणे अंग लगाईआ। सच वखाए निरबाण पद, पदवी इक्को इक दरसाईआ। पारब्रह्म दी भगत साची यद, भगवन जुग जुग सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख लेखा लेखे लाईआ। भगत भगवन्त इक्को धार, सो पुरख निरँजण आप चलाइंदा। सन्त साजण कर प्यार, हरि पुरख निरँजण खेल कराइंदा। गुरमुख गुर गुर खोल्ह कवाड़, एकँकारा पर्दा लाहइंदा। गुरसिख साचे दे आधार, आदि निरँजण जोत निरँजण दीपक डगमगाइंदा। ग़रीब निमाणयां सांझा यार, श्री भगवान

आप अख्वाइंदा। डुबदे पाथर जाए तार, अबिनाशी करता चरण छुहाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म लेखा दए नवार, लेखा अग्गे ना कोए लिखाइंदा। आत्म परमात्म इक दुआर, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। मेल मिलाए सिरजणहार, जगत विछोड़ा ना कोए पाइंदा। चौदां लोक चौदां तबक नेत्र रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए रखाइंदा। कलिजुग चार कुण्ट अन्ध अँध्यार, साचा चन्द ना कोए चमकाइंदा। गुर का शब्द ना कोए प्यार, हरि चरण ध्यान ना कोए लगाइंदा। माया ममता हउमें हंगता आसा तृष्ना कोई ना सके मार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार, पल्लू ना कोए छुडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां इक्को घर वखाइंदा। जन भगतां घर वेख्या उच्चा, ऊँच अगम्म मिले वड्याईआ। ना कोई गली ना कोई कूचा, शहर बाज़ार ना हट्ट वखाईआ। ना कोई एका ना कोई दूजा, तीजी वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई भेव रखे गूझा, पर्दा उपर ना कोए रखाईआ। जिस साहिब सतिगुर दा दर सूझा, तिस देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मीता इक अख्वाईआ। भगतन मीता होए आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। कर किरपा पहला देवे जाप, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। पतित पुनीत करे पाक, पतित उधारन वेख वखाइंदा। आत्म परमात्म नाता जोड़ बणाए साक, सज्जण इक्को इक अख्वाइंदा। काया मन्दिर खोल्ह ताक, बज़र कपाटी कुण्डा लाहइंदा। घर विच घर वखाए हाट, सच सुहञ्जणा मन्दिर आप सुहाइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, प्रकाशवान नज़री आइंदा। जन भगतां होए सदा दास, बण सेवक सेव कमाइंदा । दर दर घर घर पूरी करे आस, नर हरि आपणा फेरा पाइंदा। दूजा कोई ना सके भाख, मन मति बुध कहिण कोए ना पाइंदा। जिस भावे तिस लए राख, जुग जुग आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम वर, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। वस्त अमोलक नाम हरि, हरि दाता आप जणाईआ। सन्त सुहेले सज्जण फड़, काया चोली आप टिकाईआ। जींवत्यां जग जाइण मर, जिन्हां आपणा भेव खुल्हाईआ। इक्को ढोला लैण पढ़, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। साहिब सतिगुर सरनाई जाण पढ़, मस्तक टिक्का धूढ़ लगाईआ। गुर सतिगुर दा वेख घर, भुल्ले जगत लोकाईआ। नज़री आए नरायण नर, नर दाता स्वच्छ सरूप वटाईआ। कलिजुग अन्तिम जोत सरूपी खेल रिहा कर, शाहो भूप वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख गुरसिख गुर गुर इक्को तन्द डोर बंधाईआ।

३० चेत २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

निरगुण सरगुण साची धारा, दोआ दो मिले वड्याईआ। छीआ छीका हो उज्यारा, छीकन मेला सहिज सुभाईआ। चौका बोले उच्ची नाअरा, चार कुण्ट चौथे युग सुणाईआ। दो छे चार जोड़ इक्को अंक करे तैयारा, श्री भगवान वड्डी वड्याईआ। पिछला लहिणा देणा देवे कर्ज़ उतारा, अगला आपणा राह वखाईआ। गोबिन्द मीता एकँकारा, अक्ल कल वड्याईआ। वसणहारा धाम न्यारा सचखण्ड, साचे सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी पार किनारा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। देवणहारा धुर दी धारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाईआ। दो छे चार हो इकट्ठे, दो सौ चौंठ अंक बणाईआ। इक दूजे वल प्रेम प्रीती नाल नट्ठे, मेल मिलावा एका थाईंआ। दूआ आपणा हाल दस्से, निरगुण सरगुण मेरी कार कमाईआ। छेवां कहे छे गुर मेरे अन्दर वसे, शहिनशाह साची सेव कमाईआ। चौका कहे चार जुग मेरे पट्ठे, जुग जुग कुशती दयां कराईआ। श्री भगवान अन्तिम सब नूं करे इक्को मुट्ठे, आपणी उंगलीआं विच दबाईआ। इक्को वार एकँकारा पुच्छे, सच सच दयो जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। दूआ कहे मैं दस्सां हाल, मेरा भेव किसे ना पाया। निरगुण सरगुण मेरी चाल, चाल निराली इक जणाया। सचखण्ड वसां साची धर्मसाल, साचा मन्दिर इक वडयाया। लख चुरासी दीपक बाल, घर घर आपणा डेरा लाया। साची सिख्या देवां सिखाल, साचा मंत्र नाम दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार मोहे लाया । छीका कहे मैं वेख्या शहिनशाह, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। जिस गृह मन्दिर दित्ता बणा, महल अटल करे रुशनाईआ। दीपक जोत जोत दित्ते डगमगा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। बंद कवाड़ी ताक दित्ते खुल्हा, दर दरवाज़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। चौका कहे मेरा साचा पद, चार चार वड्याईआ। जुग चौकड़ी वेखां हद्द, किनारा आपणा अंक बणाईआ। ढोला गीत सुणावां छन्द, राग अनाद जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। दूआ छीका कट्ठा चार, चार कुण्ट वज्जे वधाईआ। चार छे दूआ करे प्यार, दौए दोए इक्को रंग वखाईआ। दो छे चार होए ख़बरदार, ख़बरदार ना कोए हटाईआ। दो छे चार प्यार, दो जहानां दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। दूआ कहे मैं आदि जुगादि खेल करां झब्बे, निरगुण सरगुण मेरी वड्याईआ। मेरा भेव किसे ना लभ्भे, दो जहान खोजण थाउँ थाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणे हुक्मे अन्दर सद्दे, सद्दा इक्को नाम जणाईआ। बाले नीहां हेठां दब्बे, एका आपणा रंग चढ़ाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर बज्झे,

साची रीती इक वखाईआ। श्री भगवान साहिब सुल्तान पर्दा कज्जे, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका छीका नाल मिलाईआ। छीका कहे मेरा शहिनशाह, शास्त्र सिमरत वेद बणाइंदा। जुग चौकड़ी दस्सदा रिहा राह, मार्ग धंदे आपे लाइंदा। दो जहानां बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। घर अवल्ला दए वसा, इक इकल्ला सोभा पाइंदा। जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण नूर कर रुशना, निरवैर आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाइंदा। चौका कहे मेरी चौथी धार, चार जुग वड्याईआ। चार वेद मेरा प्यार, चार वरन सरन रखाईआ। चारे खाणी दे आधार, चार बाणी करे पढ़ाईआ। चार कुण्ट इक हुलार, चार यारी वेख वखाईआ। चार अक्खर दा कर प्यार, एका घर करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूआ छीका चौका एका नौका आप बणाईआ। दो छे चार रहे उडीक, आप आपणा ध्यान लगाईआ। गुर गुर दस्स के गया ठीक, भेव अभेद जणाईआ। बीस बीसा प्रभ प्रगट होवे लाशरीक, शाह पातशाह आपणा फेरा पाईआ। पिछली हद्द पार करे लीक, आपणी लीक फेर लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, करे खेल बेपरवाहीआ। दो सौ चौठ तक्कदे रहे राह, नेत्र नैण नैण उठाईआ । कवण वेला आए बेपरवाह, बेपरवाही धार चलाईआ। साडा लहिणा दए चुका, ख़ाली झोली दए भराईआ। जो मार्ग गोबिन्द दित्ता ला, तिस नूं पूरा कर वखाईआ। चार वरन अठारां बरन रहे शरमा, सब दी अक्ख दए खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दीन मज़्हब जो हद्दां गए बणा, अन्तिम सब दा डेरा ढाहीआ। आत्म परमात्म भेव चुका, चार कुण्ट करे शनवाईआ। महल अटल इक रुशना, घर साचा इक सुहाईआ। निरगुण सरगुण सेव कमा, करनी करता आप जणाईआ। भगत दुआर इक प्रगटा, पारब्रह्म प्रभ वेखे चाईं चाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बीसवीं सदी इकट्ठे कर के अन्दर लए बहा, बाहर निकल कोए ना जाईआ। सति सतिवादी साची करे फेर सलाह, पुछणहारा थाउँ थाईंआ। उठो सारे बणो गवाह, शहादत निरगुण निरगुण कोलों मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाईआ। दो सौ चौठ गए बीत, बीती सदी लोकाईआ। प्रभ प्रगट होया इक अतीत, त्रैगुण अतीता फेरा पाईआ। सति धर्म दी साची रीत, सति पुरख निरँजण साहिब सतिगुर आप चलाईआ। दो जहान इक्को गीत राग नाद इक शनवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैगम्बर दूजा सुणाए ना कोए संगीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर होया इकट्ठ, भगत दुआर वज्जी वधाईआ। वेखो सब दा सांझा खुल्ल्हया हट्ट, दूजी वंड ना कोए

वंडाईआ। ना कोई गवय्या दिसे भट्ट, डूंम नाई साथ ना कोए वखाईआ। इक्को खेल पुरख समरथ, शाह पातशाह रिहा कराईआ। सब दे ख़ाली कीते हथ्थ, भण्डारा इक्को इक वरताईआ। दिवस सुहञ्जणा रहे तक्क, वेला वक्त मिले वड्याईआ। जिस गोबिन्द इक सत्त पंज छे पंचम पंच लए रख, प्रेम प्रीती धार वहाईआ। दो छे चार पिच्छों प्रभ दर आए सारे लख चुरासी नालों करे वक्ख, वक्खरी कार कमाईआ। जिन्हां पिच्छे लेखे लाई गोबिन्द रत, तिन्हां रत आपणे नाम रंगाईआ। अन्दर बाहर देवे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। वीह सौ वीह तेरी वसाखी, वसल हरि जू आप कराईआ। भगत दुआरे बहि के करे राखी, दर दरबान सेव कमाईआ। शब्द संदेसा देवे पाती, पात्र आपणा आप फड़ाईआ। हरिजन दिवस रैण इक प्रभाती, रैण अन्धेर रहिण ना पाईआ। अमृत बूँद देवे स्वांती, सीतल धार धार वहाईआ। नज़री आए इक इकांती, अक्ल कला वेख वखाईआ। खोल्हणहारा बंद ताकी, बज़र कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। पुछणहारा निरगुण सरगुण वाती, मेहर नज़र उठाईआ। पिछला लहिणा देवे बाकी, अग्गे आपणी गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल आप रचाईआ। साची खेल करे निरँकारा, निरगुण आपणी कार कमाइंदा। भगतन बण मीत प्यारा, मित्र आपणा मेल मिलाइंदा। सुहावणहारा इक दुआरा, दर दरवाज़ा आप वडियाइंदा। जिस दा पर्दा किसे ना उतारा, उतर पूरब पच्छिम दक्खण चारे कुण्टां राह तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाइंदा। प्रभ साची करनी कमावेगा। पहली वसाख दिवस सुहावेगा। जो गोबिन्द गया भाख, सो पूरा कर वखावेगा। जो लिख्या भविक्ख्त वाक, तिस लहिणा आप मुकावेगा। शब्द अगम्मी चढ़ के राक, अस्व इक्को इक दौड़ावेगा। लख चुरासी वेखे माटी ख़ाक, ख़ालक आपणा फेरा पावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण इक्को खेल वखावेगा। हरि निरगुण खेल कराएगा। गुर अवतार नाल मिलाएगा। पीर पैगम्बर सर्ब उठाएगा। साची उंगली आपे लाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साचा खेल आप समझाएगा। साचा खेल करे भगवान, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। दो छे चार कर प्रधान, प्रधानगी इक्को हथ्थ फड़ाईआ। धर्म उठाए सच निशान, नर निरँकार निशाना इक झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची रुत्तड़ी आप महकाईआ। साची रुत्तड़ी सोहे साढे सत्त, भिन्नड़ी रैण मिले वड्याईआ। दर दरबान बणे पुरख समरथ, चोबदार सेव कमाईआ। मूर्ख मुग्ध बाहर देवे डक्क, अन्दर कोए वड़न ना पाईआ। सन्त सुहेले कर के वक्ख, मुख मुखड़ा दए भुआईआ। अग्गे पिच्छे इक्को

अक्ख, लोचण देवे नाम खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दए समझाईआ। साढे सत्त खेल न्यारा, सो साहिब आप कराइंदा। साढे सत्त वक्त अपारा, गुर गोबिन्द वेख वखाइंदा। साढे सत्त उह नज़ारा, जिस वेले पुरी अनन्द तजाइंदा। साढे सत्त उह सहारा, जिस वेले सत्थर सेज हंढ्ढाइंदा। साढे सत्त उह पुकारा, परम पुरख मेल मिलाइंदा। साढे सत्त उह नाअरा, उच्ची कूक कूक अल्हाइंदा। साढे सत्त उह विहारा, जिस दा भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाइंदा। साढे सत्त उह नाद, श्री भगवान रिहा वजाईआ। साढे सत्त उह दाद, जो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां झोली पाईआ। साढे सत्त उह आवाज़, जिस सुणन नूं विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। साढे सत्त उह दात, निरगुण सरगुण जो वरताईआ। साढे सत्त उह जमात, भगत भगवान आप फड़ाईआ। साढे सत्त उह हिसाब, जो गोबिन्द सरसे गया डुबाईआ। साढे सत्त उह किताब, बिन अक्खरां दए कढ्ढाईआ। साढे सत्त उह रबाब, अहिबाब दए वजाईआ । साढे सत्त उह नकाब, नकाबपोश मुख तों दए उठाईआ। साढे सत्त उह आदाब, जन भगतां सीस झुकाईआ। साढे सत्त उह रकाब, शाहसवारा चरण टिकाईआ। साढे सत्त उह महिराब, हुजरा हक़ हक़ वड्याईआ। साढे सत्त उह नवाब, जो पीर पैगम्बरां रिहा प्रगटाईआ। साढे सत्त उह सवाब, जो रहमत गुरमुखां उत्ते कमाईआ। साढे सत्त उह राज, रय्यत वेखे लख चुरासी थाउँ थाईंआ। साढे सत्त उह समाज, चार वरन करे कुड़माईआ। साढे सत्त उह आफ्ताब, नूरो नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार आप वड्याईआ। साढे सत्त उह वेला, हरि वक्ती वक्त जणाइंदा। साढे सत्त उह वेला, जिस वेले गुर चेला धार बंधाइंदा। साढे सत्त उह वेला, जिस वेले श्री भगवान आपणा दरस कराइंदा। साढे सत्त उह वेला, जिस वेले दुष्ट दमन हेम कुण्ट पकड़ उठाइंदा। साढे सत्त उह वेला, जिस वेले निहकर्मी आपणा कर्म कमाइंदा। साढे सत्त उह वेला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार वखाइंदा। साढे सत्त उह रात, जेहड़ी गोबिन्द इक्को नज़री आईआ। साढे सत्त उह बरात, जो गुरमुखां दी लए चढ़ाईआ। साढे सत्त उह दात, जो निरगुण निरवैर दए वरताईआ। साढे सत्त उह नात, बिधाता आपणे नाल जुड़ाईआ। साढे सत्त उह वाक, भविक्ख्त लेखा दए लिखाईआ। साढे सत्त उह कमलापात, कँवल नैण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। साढे सत्त उह दीद, दीदार हरि जणाइंदा। साढे सत्त उह शहीद, जो करबला भेंट चढ़ाइंदा। साढे सत्त उह बकरीद, जो मूसे मूँह दे भार सुटाइंदा। साढे सत्त उह रसीद, जो गोबिन्द पुरख अकाल हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, वेला वक्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। साढे सत्त उह धार, धरत धवल बैठी ध्यान लगाईआ। साढे सत्त उह कार, करता पुरख आप कमाईआ। साढे सत्त उह विहार, गुर जोड़ी जोड़ जुड़ाईआ। साढे सत्त उह विचार, जो सोच समझ विच किसे ना आईआ। साढे सत्त उह निरँकार, जो घट घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाईआ। साढे सत्त उह खेल, आदि जुगादी आप कराइंदा। साढे सत्त उह मेल, मिल्या मेल विछड़ कोए ना जाइंदा। साढे सत्त उह तेल, बिन डूंम नाई आप चढ़ाइंदा। साढे सत्त उह जेल, लख चुरासी फंद कटाइंदा। साढे सत्त उह सज्जण सुहेल, जो नानक गोबिन्द अंग लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा उहला आप उठाइंदा। साढे सत्त उह सुहञ्जणी रैण, साध सन्त जिस दी ओट तकाईआ। साढे सत्त उह भाईआं मिले भैण, जिहड़ी विच विछोड़े कीरने पाईआ। साढे सत्त उह वेखे आपणे नैण, जो बिन नैणां आपणी नज़र मिलाईआ। साढे सत्त उह आए कहिण, कह कह आपणी कथा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बण बण सच्चा साक सज्जण सैण, आपणा फेरा पाईआ। वेला साढे सत्त सुहाएगा। श्री पत दया कमाएगा। रघुपत वेख वखाएगा। तत्त नज़र किसे ना आएगा। सट्ट आपणे नाम लगाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार मेल मिलाएगा। गुर अवतार अन्दरों उठणगे। भगत दुआरे भगवान नूं पुछणगे। अग्गे पिच्छे फिर ना लुकणगे। ताल हो के शेर वांग बुक्कणगे। कूड़ी क्रिया मात कुट्टणगे। रल मिल जड़्ह तों इस नूं पुटणगे। शौह दरयाए सुट्टणगे। फिर प्रभ सरनाई झुकणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गल्ल सच्ची इक्को पुछणगे। गल्ल साची पुच्छ पुछाउणगे। प्रभ अग्गे वास्ता पाउणगे। दोए जौड़ सीस झुकाउणगे। तेरी अन्तिम पई लोड़, भुल्ल बख्शाउणगे। पिच्छे होर हुण तूं होर, तेरा स्वांग ना किसे समझाउणगे। हथ्थ तेरे पकड़ी डोर, गुड्डी तेरे नाल चढ़ाउणगे। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग पा के आए शोर, उच्ची कूक कूक सुणाउणगे। साडा लेखा वेखीं ना कर के ग़ौर, गहर गम्भीर तेरी झोली पाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाउणगे। दर तेरे अलख जगाउणगे। प्रभ इक्को मंग मंगाउणगे। ख़ाली झोली अग्गे वखाउणगे। नाले हस्सणगे नाले रोणगे। तेरा ढोला इक जणाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साची मंग मंगाउणगे। दर साची मंग मंगावांगा। मेहर नज़र इक उठावांगा। पिछला भेद सर्ब चुकावांगा। सदा सुहञ्जणी रुत्त महकावांगा। गोबिन्द चेता आप करावांगा। यारड़ा सेज हंढ्ढावांगा। जोती तेज इक चमकावांगा। शब्द अगम्मी भेज,

घर इकट्ठ इक करावांगा। आप सब नूं लवां वेख, वेखण विच किसे ना आवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जाता धार के भेख, अवल्लड़ा वेस इक करावांगा। मुछ दाढ़ी ना कोए केस, सीस दस्तार ना कोए बन्हावांगा। लड़ फड़ के गुर दस्मेश, आपणा मन्दिर उहनूं बणावांगा। जो झूज्या मेरे खेत, मैं उस दी अंस बचावांगा। मैं कर के निर्मल हेत, हितकारी फेर अख्वावांगा। भगत तारे हरि सन्त दुलारे सरसे वाले मेल, सब वसाखी वाले दिन आपणी गोद बहावांगा। लेखा लिखां विच पंजाबी लेख, हिंदी फ़ारसी उर्दू टिपी बिंदी ना कोई मिलावांगा। जिन्हां रखां साया हेठ, तिन्हां मेरा ध्यान करावांगा। आपणा दस्स के डूंग्घा भेत, पर्दा उहला आप चुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिदक सबूरी इक्को इक सब दी झोली पावांगा। गुर अवतार पुछ पुछाउदे ने। मुख पर्दा आप लौंहदे ने। ऊँची कूक सुणाउदे ने। दीन मज़्हब दा डेरा ढौंहदे ने। ज़ात पात दा झगड़ा मिटाउदे ने। ख़तरा प्रभ तेरा इक्को रखाउदे ने। तेरा दित्ता कतरा कतरा, अमृत आपणे मुख विच पाउदे ने। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरा चरण ध्यान रखाउदे ने। आपणा हाल अग्गे दस्सांगा। भगतां हिरदे वसांगा। मनमुखां कोलों नस्सांगा। नाम निराला तीर कस्सांगा। कमान चिलिउँ आपे छड्डांगा। दो जहान निशानां गड्डांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणी करनी करके हट्टांगा। आपणी करनी कर वखावांगा। जन साचे पार करावांगा। काया भाण्डे काचे, माटी पोच पुचावांगा। जो प्रेम प्यार वाचे, तिन्हां हिरदे शुद्ध करावांगा। गुरमुख बणावां साचे, कूड़ कुड़यार दु:ख मिटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीती इक दरसावांगा। साची रीत दस्से भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। सतिजुग साचा बणे विधान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी धार बणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल झुलाए निशान, निशाना इक्को नज़री आईआ। प्रगट होवे सर्ब जीआं दा साचा काहन, लख चुरासी गोपी मात हंढ्ढाईआ। कोटन कोटां विच्चों भगत भगवन्त कर पहचान, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, प्रेम प्यार दी सतिगुर रती केसर, तिलक लाए आदि शक्तिी आदि शक्ति भवानी, जन भगतां देण आए निशानी, आपणी करे अन्त कुरबानी, भेंट आपणा आप चढ़ाईआ। सवा रती केसर लाल, मस्तक टिक्का नूर जमाल, जलवा इक्को इक रुशनाईआ। लेखा चुक्के मुहम्मद यार, ईसा मूसा ख़बरदार, काला सूसा तन शृंगार, मींढी सीस इक गुंदाईआ। अल्ला राणी हो हुशियार, नेत्र कजला एका डार, सोलां हार कर शृंगार, राह तक्के परवरदिगार, पीर ज़ाहरा नज़र किसे ना आईआ। लाल वस्त्र भूशन पहन शृंगार, लच्छम आवे करे पुकार, विष्नूं

कोई ना पावे सार, भगवन कीता खेल अपार, आया चल भगत दुआर, प्रीती भगतां नाल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वीह सौ वीह तेरी वसाखी, जन भगतां करे आप राखी, मेहरबान होए सहाईआ। वीह सौ वीह वेखे वसाख, वदी सुदी ना कोए जणाइंदा। पिछली सब दी खोहवे दात, आपणी झोली आप भराइंदा। किसे कोल ना रहे कोई करामात, रिद्धि सिद्धि हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। नानक गोबिन्द लिख के गया कलम दवात, कलिजुग अन्त श्री भगवन्त निहकलंक कल कल्की आपणा वेस वटाइंदा। इक्को नाम इक्को मंत, इक्को जीव इक्को जंत, इक्को साध इक्को सन्त, इक्को नार इक्को कन्त, इक्को महिमा इक्को अगणत, इक बणावणहार बणत, इक मणीआं इक मंत, इक भगत इक भगवन्त, भगवन आपणी कार कमाईआ। इक राजा इक राज, इक कर्म इक काज, इक धर्म इक साज, इक ग़रीब इक निवाज, इक करीब इक दूर दुराडा रिहा भाज, प्रभ का खेल अजीब कोई समझ ना सके राज़, कोई सजदा कोई निमाज़, कोई बरदा कोई आदाब, कोई सीस जगदीश झुकाईआ। करे खेल आप तमाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ।