पुस्तकालयभाग १४

पहली वसाख २०२० बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच वड्डे दरवाज़े दे विचकार

निरगुण सरगुण दोआ धार, दोआ सिफ़र रूप समाईआ। सिफ़र कहे मेरा खेल अपार, भेव कोए ना पाईआ। दोआ कहे मैं वेखणहार, निरगुण सरगुण कर रुशनाईआ। सिफ़र कहे मेरा अन्त ना पारावार, अंक अंकड़ा रूप ना कोए जणाईआ। दोआ कहे मैं हो उज्यार, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। सिफ़रा कहे मैं कर ख्वार, नाम निशान ना कोए जणाईआ। दोआ कहे साचा सिक्दार, निरगुण सरगुण शाह पातशाह अख्वाईआ। सिफ़रा कहे मैं मारां मार, रूप रंग रेख रहिण कोए ना पाईआ। दोआ कहे मेरा वड्ड बलकार, निरगुण सरगुण दो जहान मिले वड्याईआ। सिफ़रा कहे मेरा अन्त ना पारावार, बेअन्त आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। दूआ कहे निरगुण सरगुण मेरा खेल, आदि जुगादि कराइंदा। सिफ़रा कहे मैं वसां धाम नवेल, हथ्थ किसे ना आइंदा। दूआ कहे निरगुण सरगुण आदि जुगादि जुग चौकड़ी चाढ़्हां तेल, नित नवित्त सगन मनाइंदा। सिफ़रा कहे मैं फड़ के आपणे अन्दर घत्तां सच्ची जेल, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूआ सिफ़रा दोहां भेव जणाईआ। दूआ कहे मैं सब तों वड्डा, इक तों दो बणाइंदा। सिफ़र कहे मैं सब तों नढ्ढा, नज़र किसे ना आइंदा। दूआ

कहे मैं सद बख्शंदा, निरगुण सरगुण दया कमाइंदा। सिफ़रा कहे मैं दोहां करां रंडा, खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल जणाइंदा। दूआ कहे मैं योद्धा सूर, निरगुण सरगुण मेरा बल रखाईआ। सिफ़र कहे मैं सर्ब कला भरपूर, आप आपणे विच समाईआ। दूआ कहे मेरा खेल ज़रूर, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। सिफ़रा कहे मैं सब नूं करां कूड़, थिर कोए रहिण ना पाईआ। दूआ कहे मेरा सरगुण निरगुण नूर, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सिफ़रा कहे मैं सब दे डोबे पूर, निरगुण सरगुण नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। दूआ कहे सिफ़रे सच दस्स, की तेरे विच वड्याईआ। सिफ़रा अग्गों प्या हस्स, मसख़रा बण जणाईआ। मैं सब दे अन्दर रिहा वस, आपणा आप ना कुछ रखाईआ। तूं दूआ हो के होएं प्रगट, सरगुण आपणी कार कमाईआ। सिफ़रा कहे मेरी नाड़ मास हड्ड ना कोए रत, रती रत ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सिफ़रा कहे सुण दूए हो दलेर, मैं तेरी दस्सां वड्याईआ। तूं निरगुण रूप हो के सरगुण बणयो सिँघ शेर, लोकमात कर रुशनाईआ। पंज तत्त चोला हंढ्ढाया ढेर, तन ख़ाकी रंग रंगाईआ। किसे किसे उत्ते कीती थोड़ी थोड़ी मेहर, डरदे डरदे आपणी कार कमाईआ। वसदा रिहों नेरन नेर, काया मन्दिर अन्दर आपणा आप बंद कराईआ। मैं सिफ़रा हो के तेरा निरगुण सरगुण फेर आप दित्ता निबेड़, तेरा निशान नज़र कोए ना आईआ। सिफ़रा हो के खेली आपणी खेड, सचखण्ड साचे आसण लाईआ। सचखण्ड विच्चों आपणा सिफ़रा दित्ता भेज, जिस दे नाल लग्ग जाए उस दा अंक दए वधाईआ। निरगुण सरगुण मैं निक्की जिही छेड़दा रिहा छेड़, आपणा भेव ना किसे समझाईआ। नाल इशारे लोकमात देंदा रिहा रेड़्ह, पिच्छों इक्को निक्का धक्का लाईआ। जुग चौकड़ी फेरा रिहा फेर, पांधी पांधी मार्ग लाईआ। किसे ना दस्सया आपणा हेर फेर, हेर फेर ना किसे समझाईआ। सारे घत्ते विच अण्डज जेर, बिन मात पित जन्म कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा समझाईआ। दूए सुण करावां याद, सिफ़रा इक्को इक जणाइंदा। निरगुण सरगुण हो के मंगण इक दूजे दी दाद, बिन सरगुण निरगुण कम्म किसे ना आइंदा। सरगुण निरगुण इक दूजे दे उत्ते करन राज, शाह पातशाह भेव ना कोए खुल्हाइंदा। सरगुण निरगुण इक दूजे नूं मारन आवाज़, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग वखाइंदा। सिफ़र कहे सुण मेरी कार, निरगुण सरगुण दयां समझाईआ। मैं कल्ला हो के किसे नज़र ना आवां विच संसार, मेरी कीमत कोए ना पाईआ। कर किरपा जिस दे नाल करां प्यार, तिस देवां माण वड्याईआ। निरगुण सरगुण शेर सिँघ किसे ना आया विच विचार,

विचार सके ना कोए राईआ। जिस वेले सिफ़रा बद्धी धार, लख चुरासी रिहा जगाईआ। सिफ़रे अन्दर घुंडी अपार, जिस दा पर्दा कोई खोल्ह ना सके राईआ। एह इक्को सिफ़रा जिस नूं कहिन्दे सचखण्ड दुआर, चार कुण्ट नज़र कोए ना आईआ। एह सिफ़रा इक्को जिस दे विच्चों निरगुण निकले धार, धार धार विच्चों प्रगटाईआ। एह सिफ़रा इक्को जिस विच्चों निकले गुर अवतार, विष्न ब्रह्मा शिव नूर रुशनाईआ। एह सिफ़रा इक्को जिस दी आसा विच संसार, लख चुारासी जून उपाईआ। एह सिफ़रा इक्को जिस दे विच कोटन कोटि चन्द सूरज सतार, मण्डल मण्डप बैठे मुख छुपाईआ। एह सिफ़रा इक्को जिस दा आदि अन्त ना पारवार, बेअन्त कह कह सारे शुकर मनाईआ। एह सिफ़रा इक्को जिस दा दर ठांडा दरबार, दरवाज़ा नज़र किसे ना आईआ। एह सिफ़रा इक्को जो प्रीतम प्यारा आप करे सच प्यार, सेज सुहञ्जणी ना कोए सुहाईआ। एह सिफ़रा इक्को, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। सिफ़रा कहे सुण सरगुण निरगुण की तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी खेल करें धुर अगम्मी नाद सुण सुण, सुण संदेसा राग अल्हाईआ। लख चुरासी छाण पुण पुण, दर दर घर घर आपणी अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। निरगुण सरगुण बण दो, हरि साची कार कमाईआ। सिफ़रा रूप आपे हो, सब दी करे सफ़ाईआ। सिफ़रे कोलों बण दो, दोए दौए जौड़ जुड़ाईआ। दोए जोड़ा सिफ़रा मोह, मुहब्बत इक्को घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस नाल जाए छोह, तिस निरगुण सरगुण वेखे दो दो, अन्त सिफ़र विच समाईआ। सिफ़रा कहे मैं क्यों बलकार, की मेरे विच चतुराईआ। मेरी धारा सचखण्ड दुआर, सच सच सरनाईआ। मेरा दरवाज़ा थिर दरबार, घर घर विच इक प्रगटाईआ। मेरा लेखा विष्न ब्रह्मा शिव अधार, बैठण सीस झुकाईआ। मेरा इशारा गुर अवतार, पीर पैगम्बर नाउँ रखाईआ। मेरा नाअरा धुर जैकार, जै जैकार सुणाईआ। मेरा विहारा लख चुरासी धार, जीव जंत वड्याईआ। मेरा विहारा अपर अपार, भेव कोए ना पाईआ। मेरा मनारा ठांडा दरबार, अग्नी तत्त ना कोए रखाईआ। मेरा किनारा ना आर ना पार, अग्गा पिच्छा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिफ़रा आपणी सिफ्त जणाईआ। सिफ़रा कहे सुण मेरी सिफ्त, मैं सिफ्तां आप सुणाइंदा। मेरी सिफ्त अन्दर लिख के गए लिख़त, गुर अवतार ध्यान लगाइंदा। जिस नूं कहिन्दे मेरा भविक्ख्त, सो मेरे इशारे नाल मिलाइंदा। जिस दा खेल इक अनडिठ, जग नेत्र नज़र ना आइंदा। मेरी आस रखी किस किस, भेव अभेद खुल्हाइंदा। जिस निरगुण सरगुण ल्या जित, तिस आपणा राह वखाइंदा। प्रेम प्रीती अन्दर करदे गए हित, नित नित ध्यान लगाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद

पुराण अञ्जील कुरान दस्सदे गए ना कोई वार ना कोई थित, हरि करता आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। सिफ़रा कहे सुण मेरे मीत, मैं सच सच जणाइंदा। निरगुण सरगुण जगत रीत, मेरा लेख लिख्त विच ना आइंदा। चार चौकड़ी जुग चार नव नौ मेरी रखे उडीक, ध्यान ध्यान विच प्रगटाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। सिफ़रा कहे मेरी करन ताअरीफ़, निरगुण सरगुण सोहले गाईआ। सरगुण सरगुण हो के करन प्रीत, निरगुण निरगुण हो के राह जणाईआ। मैं वसां धाम अतीत, घर साचे सोभा पाईआ। मेरा ध्यान रखदे गए बीस बीस, दूआ सिफ़रे हो हो जाईआ। सब दे ख़ाली होए खीस, पल्ले गंढ्ढ ना कोए बन्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिफ़रा आपणा भेव रिहा जणाईआ। सिफ़रा कहे मैं वड बलवान, मेरा अन्त किसे ना पाया। गुर अवतार धरदे गए ध्यान, पीर पैगम्बर नैण उठाया। जिस ने कीता निरगुण सरगुण जगत निशान, सो सिफ़रा रूप अख्वाया। जिस दा लेखा दो जहान, दोए आपणा राह वखाया। जो साहिब मर्द मर्दान, मर्द मर्दानगी इक कमाया। जिस दा राग राग तरान, जिस दा गीत गीत अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद खुल्हाया। सिफ़रा कहे मैं वड्ड बलवाना, मेरा अन्त कहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगदे गए दाना, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। मैं सब नूं दित्ता ज्ञाना, बोध अगाध पढ़ाईआ। इक सुणाया धुर फ़रमाणा, सच संदेस सुणाईआ। नव नौ खेल महाना, महिमां अकथ कथ सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल करे वाली दो जहानां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिफ़र वेखे सर्ब लोकाईआ। सिफ़रा कहे मैं जग विच आउणा, मेरा सर्ब ध्यान लगाईआ। मात पित ना किसे गोद उठाउणा, जननी जन ना कोए अख्वाईआ। रसना सीर ना किसे पिआउणा, उंगली नाल ना कोए फिराईआ। कुछड़ चुक्क ना किसे खडाउणा, लोरी दे ना कोए सुआईआ। तन वस्त्र ना किसे सुहाउणा, फड़ बाहों ना कोए नुहाईआ। सीस दस्तार ना कोए बंधौणा, पैरीं जोड़ा ना कोए छुहाईआ। तन वस्त्र ना कोए लगाउणा, ढाकण को पत ना कोए जणाईआ। साक सज्जण ना कोए दरसाउणा, नार कन्त ना कोए वड्याईआ। पुत्तर धीआं ना संग रखाउणा, जगत कुटम्ब ना मेल मिलाईआ। पुस्तक पाठ ना कोए पढ़ाउणा, संधया रूप ना कोए वखाईआ। हवन पवन ना कोए रखाउणा, इष्ट देव ना कोए मनाईआ। राग नाद ना कोए गाउणा, धुन अनाद ना कोए शनवाईआ। सिफ़रा रूप हो के फेरा पाउणा, पंज तत्त चोला जगत तजाईआ। सिफ़रा रूप गुर अवतार पीर पैगम्बर अन्त वखाउणा, उह बैठा ध्यान लगाईआ। सिफ़रे मिल के रंग रंगाउणा, दोवें मिल बीस बीस वज्जे वधाईआ। दूआ कहे मेरा खेल होए अनहोणा,

अनडिठड़ी कार कमाईआ। सिफ़रा कहे मैं निरगुण भेव खुल्हाउणा, अनभव आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूए नाल जोड़ सिफ़रा गुर अवतार पीर पैगम्बरां आप करे ज़िकरा, पिछला फ़िकरा फाके वाला रहिण ना पाईआ। सिफ़र कहे मैं मेटां फ़िकर, फ़ातया सब दा आप पढ़ाइंदा। बिन मेरे दूजा ना करे कोई ज़िकर, ज़ाहर ज़हूर ना कोए अख्वाइंदा। कुछ वी नहीं फेर वी आवां नितर, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी बैठे विटर, सब दा माण गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाइंदा। सिफ़रा कहे मेरी कार अवल्ली, नज़र किसे ना आईआ। हुक्मे अन्दर जोत अटली, अटल धाम सीस निवाईआ। जे वेखण वली छली, ना वेखण ते बेपरवाहीआ। विचार करन गुर अवतार पीर पैगम्बर मेरी निक्की जिही कली, जुग चौकड़ी लोकमात महकाईआ। धुर दी धार कर प्यार शब्द अपार निक्की जिही गल विच बद्धी टल्ली, कंठ विच्चों हुक्म नाल वजाईआ। एसे कर के सारे कह के गए प्रभ योद्धा बली, उहदा अन्त कोए ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी आपणे रस विच्चों दिती इक्को निक्की जिही फली, आपणा बाग़ बग़ीचा ना किसे दसाईआ। सिफ़रे विच वड़ के वेखी गुर नानक चरणां कोल निक्की जिही गली, जिस दा अग्गे राह नज़र ना आईआ। जे वेखे तां दीपक जोत बली, ताब झल्लया कोए ना जाईआ। कर निमस्कार कहे तूं वड्डा बली, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। श्री भगवान आपणे हथ्थ उत्ते हथ्थ रख के रगढ़ी तली, तिलक आपणा दित्ता वखाईआ। सवा रती इक्को डली, श्री भगवान आपणे हथ्थ दी मैल लाहीआ। प्रेम प्रीती अन्दर जिहड़ी मिली, जुग छत्ती लोकमात जगत समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। एसे कर के नानक किहा दान महिंढ्ढा तली ख़ाक, नज़र किसे ना आईआ। प्रभ इक्को वार प्रगटाई पाकी पाक, पत आपणे हथ्थ रखाईआ। निरगुण सरगुण दोहां दा तोड़ साक, आप आपणा भेव जणाईआ। सिफ़रा हो के ना ज़ात ना पात, ना सरगुण ना निरगुण, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। सिफ़रा कहे मैं सब दे नालों आज़ाद, अंक अंक ना कोए बणाईआ। आदि अन्त सब मेरी आस रखाईआ। बिन मेरे सारे होण बरबाद, थिर कोए रहिण ना पाईआ। मेरे मिलण दी सब नूं ख्वाहिश, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब वड्याईआ। सिफ़रा कहे मेरी सुणो कार, मैं सच सच जणाइंदा। करां करावां सच विहार, भेव अभेद खुल्हाइंदा। पूरा करां कौल इकरार, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। संदेसा देंदा रिहा गुर अवतार, पीर पैगम्बर मात पढ़ाइंदा। कलमा कायनात कर उज्यार, वाहद इक्को इक समझाइंदा। ताअरीफ़ करदा रिहा संसार, तुआरफ़ आपणे हथ्थ रखाइंदा। रीस कोई ना करे परवरदिगार, सांझा

यार हथ्थ किसे ना आइंदा। आदि जुगादी एकँकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। सिफ़रा हो के करया कम्म, आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। पंज तत्त काया भाण्डा दित्ता भन्न, निरगुण सरगुण शेर सिँघ नज़र किसे ना आईआ। सच सच हो के बेड़ा बन्न्ह, आपणी धार वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिफ़रे विच्चों फ़िकरा आप प्रगटाईआ। सिफ़रे विच्चों परगटया फ़िकरा, फ़िकर आपणा आप कराइंदा। जगत जहान जो होया बिखरा, तिस आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। चोटी चढ़ के वेखे सिख़रा, सच महल्ल आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी सिफ़रा रूप, हरि सच सच कराईआ। कलिजुग अन्तिम वेख चारे कूट, दहि दिशा फोल फुलाईआ। कर्म धर्म बरन वरन नाता जुड़या जूठ झूठ ,सच सुच ना कोए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। सिफ़रा हो के आया आप, वड दाता बेपरवाहीआ। जिस नूं सरगुण निरगुण गोबिन्द हो के कह के गया मेरा बाप, पुरख अकाल सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जिस दा करदे सारे जाप, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। सो साहिब सदा पाक, पवित रूप वटाईआ। जिस दर्शन नूं नेत्र लोचण रहे झाक, नित नवित्त ध्यान लगाईआ। सो साहिब सब दा साक, नज़र किसे ना आईआ। सब दा लेखा करे बेबाक, सिफ़रा अंक अन्त बणाईआ। ख़ाली करे जगत हाथ, वस्त हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। देवणहार आदि जुगादी दात, वड दाता वड वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम खेल तमाश, बेपरवाह आप कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कट्ठे कर आप जमात, अक्खर इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सिफ़रा कहे मेरा खेल अवल्ला, इक इकल्ला आप कराइंदा। कलिजुग अन्तिम वेखणहारा जलां थलां, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाइंदा। जोत प्रकाश पुरख अबिनाश नूरी धार आपे बला, दीआ दीपक डगमगाइंदा। सच संदेस नर नरेश इक्को घल्ला, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिफ़रा साची कार कमाइंदा। सिफ़रा कहे मेरी साची कार, नज़र किसे ना आईआ। नव नौ चार मेरा तक्कदे गए दीदार, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। दरवेश बण के मंगदे गए भिखार, झोली अग्गे आपणी डाहीआ। दोए जोड़ करदे गए निमस्कार, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। कह के गए कल अन्तिम आवे कल कल्की अवतार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। जो सिफ़रा रूप वेखे संसार, इक सिफ़रे विच वड्याईआ। सिफ़रे विच्चों एका महल्ल करे तैयार, त्रैगुण अतीता आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सिफ़रा कहे मेरा खेल अपारा, अपरम्पर धार चलाइंदा। कलिजुग अन्त हो उज्यारा,

भेव अभेद खुल्हाइंदा। महल अटल इक मनारा, दो जहानां आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप जणाइंदा । साचा भेव खोल्ह करतार, उहला रिहा जणाईआ। सिफ़रा सति हो उज्यार, सति सतिवादी कार कमाईआ। साढे सत्त दे आधार, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। लेखा जाण जगत जगतार, जग जीवणदाता आपणा भेव जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । खेल करन दा साचा चाउ, सिफ़रा आपणे विच्चों प्रगटाइंदा। करनहारा सच न्याउँ, अदालत इक्को इक लगाइंदा। पकड़नहारा साची बाहों, भगत भगवान आप जणाइंदा। लेखा जाण पुत्तर माउँ, पिता पूत गोद सुहाइंदा। देवे वड्याई साचे थाउँ, जिस धाम दी गुर अवतार पीर पैगम्बर उडीक रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। सिफ़रा कहे मैं खोल्हां भेद, भेव कोए ना पाईआ। जिस धाम दा लेखा लिख्या विच साम वेद, अंक नौ सौ इकत्तर सतर अट्ठ अट्ठ वड्याईआ। सो धाम होए उज्यार, जिस मिले माण वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिफ़रा सब दी सांझ बंधाईआ। सिफ़रा कहे मेरा खेल अपारा, आदि जुगादि कार कमाइंदा। हुक्मे अन्दर फिरे सूरज तारा, मण्डल मण्डप नाच नचाइंदा। जुग चौकड़ी हो उज्यारा, हुक्म हासल इक समझाइंदा। साचा धाम गुर अवतार पीर पैगम्बर करे निमस्कारा, सजदा इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी राम राम, आपणी हरि जणाईआ। साचे धाम कर अशनान, बैठा आसण लाईआ। इक्को इक इक निशान, निरगुण सरगुण देवे वखाईआ। सरगुण वेख होया हैरान, पंज तत्त रहिण ना पाईआ। पंज तत्त सिफ़रा रूप विच जहान, लेखा हथ्थ ना कोए वखाईआ। इक्को खोल्ह वेखे भगवान दा भगवान, सो भगवान जो राम विच हो के राम रिहा समाईआ। कर किरपा दित्ता दान, मेहर नज़र इक उठाईआ। एह भूमका सच अस्थान, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। इक भीलणी दे ज्ञान, शब्द इशारे नाल समझाईआ। बाल्मीक ला के जाए निशान, चोरी चोरी सेव कमाईआ। त्रेते विच कोई ना लए पहचान, वेला दूर दुराडा रिहा दसाईआ। कलिजुग अन्त करे खेल आप मेहरबान, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच वधाईआ। सच धाम तक्के राह, धरनी धवल ध्यान लगाईआ। पंज पांडो बैठे ध्यान लगा, नैण नैण उठाईआ। लेखा लेख जाणे कोई ना, बेअन्त तेरी वड्याईआ। काहन कृष्न दया कमा, एका अर्जन करे शनवाईआ। सुण अर्जन सच दयां सुणा, भेव अभेद खुल्हाईआ। तेरा लेखा कलिजुग इक जणा, जानणहार कदे आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बेपरवाह

बेपरवाहीआ। अर्जन दोए जोड़ सीस, चरण कँवल ध्यान लगाया । तेरा खेल साहिब जगदीश, बेपरवाह तेरी वडयाया। सच दस्स इक हदीस, भुल्ल रहे ना राया। कृष्न कहे मेरा काहन आवे ठीक, जिस मैनूं काहन बणाया। मैं वी ओस दी रखां उडीक, सिर आपणे मोर मुक्ट सुहाया। मैं निरगुण हो के उहदी करां प्रीत, सरगुण हो के तुहानूं नाल मिलाया। जिस अन्त मैनूं लैणा जीत, मैं तुहाढ्ढी जित कराया। जिस दा निशाना ठीक, दो जहानां तीर हथ्थ किसे ना आया। उह साहिब ठांडा सीत, मैं अग्न बाण ठंडा ठार कराया। उह सदा सदा अजीत, जितया कदे ना जाया। उह मेरी बदलण वाला रीत, पंज तत्त कृष्न चोला नज़र किसे ना आया। पिच्छों अर्जन गीता रहि जाए गीत, गोबिन्द हथ्थ किसे ना आया। उह आवे आपणे धाम ठीक, नेत्र नैण नज़र किसे ना आया। अक्खीं मीट मैं वखावां जिस नाल लग्गी मेरी प्रीत, सो साचे धाम आपणा चरण रिहा टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कमाया। कार करे सिफ़रा आप, आपणी दया कमाईआ। जिस वेले सतिगुर नानक दित्ता जाप, सतिनाम करी पढ़ाईआ। उस वेले नज़री आया इक्को बाप, पिता पुरख अकाल वड वड्याईआ। नाल इशारे दस्सया अनाथां नाथ, दीनन दीन रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव खुल्हाईआ। नानक दस्सया हो मेहरवान, प्रभ आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड दा वेख निशान, सति सतिवादी आप झुलाईआ। ना ज़िमी ना असमान, मण्डल मण्डप ना कोए वखाईआ। ना रय्यत ना राज राजन, चोबदार ना कोए रखाईआ। इक इकल्ला श्री भगवान, सचखण्ड साचे आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, निरगुण सरगुण आप जणाईआ। नानक वेख धाम अपारा, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। शब्दी शब्द कर इशारा, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। एसे कारन नानक निरगुण किहा कल महाबली उतरे अवतारा, मात पित ना कोए रखाइंदा। जिस दा सर्ब नूं आदि जुगादि सहारा, मेहरवान फेरा पाइंदा। मैं लभ्भ लभ्भ थक्का मैनूं नज़र ना आया कोई किनारा, बेअन्त कह कह शुकर मनाइंदा। इक्को बोल नाम जैकारा, तूही तूही राग अल्हाइंदा। तूं मेरा सच सहारा, मैं तेरा रूप वटाइंदा। तेरा धाम वसे न्यारा, जग नेत्र वेखण कोए ना आइंदा। सो सोहे बंक दुआरा, जिस गृह आपणा चरण टिकाइंदा। दोए सिफ़रा रूप नज़र संसारा, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो धाम आप उपाइंदा। सो धाम दीन दयाल, इक्को इक वड्याईआ। जिस वेले गोबिन्द मिल्या पुरख अकाल, घर साचे वज्जी वधाईआ। शाह पातशाह करे इक स्वाल, पूत सपूते पुच्छ पुछाईआ। उठ वेख मेरे लाडले लाल, निरगुण सरगुण रिहा जणाईआ। कलिजुग जीव बिन छुरीउँ होए हलाल, कसाई बणया जीव

कसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। गोबिन्द वेखे सिफ़रा धार, धर्म जैकार अल्हाइंदा। वाहवा तेरा खेल अपार, गुर गुर ध्यान रखाइंदा। आदि जुगादी अन्त ना पारा वार, बेअन्त तेरा अन्त कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी कार कमाइंदा। गोबिन्द वेख सच इशारा, हरि इशारे नाल जणाईआ। नव नौ चार अन्त किनारा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। लेखा मुके गुर अवतारां, अन्त कोए रहिण ना पाईआ। निरगुण नूर सदा उज्यारा, ना मरे ना जाईआ। सतिगुर गोबिन्द कर निमस्कारा, दोए जोड़ मंग मंगाईआ। पुरख अकाल तेरा सहारा, इक्को ओट रखाईआ। तुध बिन पावे कवण सारा, दो जहानां होए सहाईआ। कर किरपा कलिजुग अन्त लैणा अवतारा, वड अवतारी तेरी वड्याईआ। वेखणा इक्को धाम न्यारा, न्याँ कर आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धाम अवल्लड़ा रिहा वखाईआ। ओस धाम दी दस्स निशानी, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। गुर गुर कहे मैं ओस पिच्छे दयां आप कुरबानी, बंस सरबंस भेंट चढ़ाइंदा। चार दिन खा के तेरी निरगुण सरगुण जाए महमानी, मुसाफ़र मेरा बंस अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा तेरा वर, मैं आपणा रूप सिफ़रा तेरे विच समाइंदा। गोबिन्द कहे मैं सिफ़र हो के वखावांगा। आपणा ज़िकर तैनूं सुणावांगा। सारा फ़िकर तेरे सिर ते पावांगा। आप हो बेफ़िकरा, तेरे अग्गे पिच्छे ख़ुशीआं नाल नाच नचावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा लेखा वेख वखावांगा। मैं सिफ़रा हो के दस्सांगा। माँ प्यो पुत्त आपणे कोल कुछ ना रखांगा। सब तेरी झोली सट्टांगा। इक्को तेरा नाम प्रभ रटांगा। दोए जोड़ वास्ता घत्तांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर तेरे चरणां ते सट्टांगा। गोबिन्द तैनूं ज़रूर आप बणाऊँगा। आप आपणी झोली पाऊँगा। साची डोली फड़ चढ़ाऊँगा। हौली हौली आपणा मेल मिलाऊँगा। तन्द मौली नाल रखाऊँगा। सवा रती घोल घोली, आपणे हथ्थ फड़ उठाऊँगा। तेरी बदल देवां चोली, चोली आपणे रंग रंगाऊँगा। तैनूं फेर कोई ना मारे बोली, बोलण वाला कोई नज़र ना आऊँगा। तूं उच्ची उच्ची पावीं रौली, मैं तेरे नाम डंका इक सुणाऊँगा। तूं वसीं उच्चे दुआरे मन्दिर धौलीं, मैं तेरे दर ते सेव कमाऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेद खुलाऊँगा। बंस सरबंस तेरी भेंटे चढ़ेगा। गोबिन्द फिर साहमणे तेरे खड़ेगा। योद्धा हो के सूरबीर लड़ेगा । जे हक़ ना देवें अग्गे हो के अड़ेगा। निर्भय भय तेरे कोलों कदे ना डरेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दस्स जो आपणी कार करेंगा। सच आपणी कार कमावांगा। तेरा बंस सरबंस लुटावांगा। लोकमात

विच्चों पुट्ट, बूटा सचखण्ड लगावांगा। अमृत धुर दा दे के घुट्ट, गुरमुख आपणा पर्दा लाहवांगा। फिर सब दे नालों रुट्ठ, तेरे चरणां डेरा लावांगा। आत्म अन्तर सब दी लुट्ट, ख़ाली घर कर वखावांगा। जिस वेले पवें उठ, तेरी उंगली आपणे हथ्थ रखावांगा। जिन्ना चिर ना कहें गोबिन्द मेरा पुत्त, तेरा पल्लू छड्ड ना जावांगा। जिन्ना चिर ना सुहाएं साची रुत्त, अबिनाशी अचुत, तेरी दासी सेव कमावांगा। मेरा लेखा ना जाए मुक्क, अलेख तेरे घर वखावांगा। मेरा बूटा ना जाए सुक्क, हरया सिंच तेरे कोलों करावांगा। जिस वेले कलिजुग अन्तिम आए ढुक्क, मैं सेवक बण के तेरा सम्बल नगर बणावांगा। तूं अन्दर वड़ जाईं घुस, मैं पर्दा उत्ते पावांगा। फेर मैनूं लईं पुच्छ, मैं इकल्ला हाल सुणावांगा। प्रभ तेरे भगतां नूं तेरा दुःख, दुखियां दर्द आप वंडावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पिछला लेखा सब दा पूर करावांगा। जिस वेले प्रभ दया कमाएंगा। मेहर नज़र उठाएंगा। कल कल्की फेरा पाएंगा। मेरी प्यार दी वंनगी लोकमात बणाएंगा। सिर कल्ग़ी इक चमकाएंगा। जगदीश ताज इक सुहाएंगा। प्रेम आवाज़ इक लगाएंगा। ग़रीब निवाज़ नेड़े आएंगा। साजन साज वेख वखाएंगा। मेरी लाज अन्त रखाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, घर साचे रंग वखाएंगा। घर साचे रंग वखावांगा। गोबिन्द तेरा संग निभावांगा। अंग अंग नाल मिलावांगा। नाम मृदंग इक वजावांगा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां लँघ, तेरा जोड़ जुड़ावांगा। तेरा चाढ़्ह साचा चन्द, चन्द चांदना इक चमकावांगा। गोबिन्द कहे तूं बख्शंद, मैं तेरा शुकर मनावांगा। वेखीं वेले सिर ना जाईं मुक्कर, जे मुकरें ते नेत्र रो रो तैनूं मनावांगा। क्यों, गुर नानक कह के गया तूं निरगुण धारों आवें उतर, निहकलंक हो आवेंगा। तैनूं किसे नहीं कहिणा मेरा पुत्तर, तूं सब दा बाप अख्वावेंगा। जिउँ गुजरी चुक्कया मैनूं कुछड़, फिर तेरे कुछड़ चढ़ के आपणा खेल वखावांगा। मैं कोई ना मंगां खाण नूं टुक्कर, पाणी मंगण दी आस ना कोई रखावांगा। एसे कर के वारे पुत्तर, पिता पूत बण के धुर दी सेव कमावांगा। बेपरवाह जे तेरे पिच्छे गया उजड़, तेरे भगतां ज़रूर वसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणा सच्चा इक वर, तेरा सदा सदा सद दर्शन पावांगा। गोबिन्द जिस वेले मेरे भगतां प्यार जणाएंगा। आपणा वेला वक्त सुहाएंगा। बूँद रक्त अगली पिछली लेखे लाएंगा। श्री भगवान बणाए बणत, बेपरवाह आपणी कार कमाएगा। सुहञ्जणा सुहाए आप वक्त, रुत्त रुत्तड़ी नाल मिलाएगा। जिस वेले श्री भगवान आए परत, तेरा सगला संग रखाएगा। पिछला सोग मिटाए हरख, अग्गे इक्को सुख वखाएगा। तेरे नाल फिरे नधड़क, भय जगत ना कोए जणाएगा। रोकयां किसे दे ना जाए अटक, आपणा मार्ग इक लगाएगा। पिछला कीता सब दा करे तरक, तुरत

आपणा हुक्म मनाएगा। जे नीहां हेठां बाले रहि गया फ़र्क, हुण नीहां हेठां रख के भगत दुआर सुहाएगा। जिस दे पिच्छों नेत्र नीर ना वहाए कोई उत्ते मरग, मनजीता हुक्म मनाएगा। नाता तोड़ सोग हरख, सिँघ जगदीशा नौ दुआरे पन्ध मुकाएगा। उपर वेख सचखण्ड दा सच निशाना रिहा लटक, सति सतिवादी इक्को रंग चमकाएगा। पकड़ उठाए अगले पिछले भगत, भगवन आपणी गोद बहाएगा। की होया राम दा माण रख्या इक भरत, श्री भगवान भगत भरत नालों अग्गे अग्गे रखाएगा। ओस धाम करे प्रगट, जिस धाम राम ध्यान लगाएगा। ओस धाम खोल्हे हट्ट, जिस धाम कृष्न अर्जन समझाएगा। ओस धाम बीजे बीज वत, जिस धाम नात निरगुण सिफ्त सालाहेगा। ओस धाम लए रख, जिस धाम उत्ते गोबिन्द अक्ख टिकाएगा। उह धाम सब तेों वक्ख, भगत दुआरा नाउँ प्रगटाएगा। एका दूआ दूआ सब नूं देवे दस्स, निरगुण सरगुण देवे दस्स, सिफ़रा हो के देवे दस्स, आप आपणा मुख छुपाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दी रखी उडीक, गुर अवतारां लाई प्रीत, उह धाम एह समझ ठीक, जिस उत्ते साढे तिन्न हथ्थ नौ दर भगत घर दित्ता बणाईआ। भगत घर बणा माही, मुहब्बत इक्को इक जणाइंदा। निरगुण सरगुण वेख दोवें राही, पैंडा कवण मुकाइंदा। लोकमात निरगुण सरगुण इक दूजे दे नाल मिलाए आप मिला के बाहीं, अन्तिम तत्त नज़र कोए ना आइंदा। ओहो दस्से जो लिख गए नाल कलम शाही, शहिनशाह आपणा रूप ना किसे वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा धाम आप वडियाइंदा। गोबिन्द कहे तेरा धाम चंगा, चंगी तरां नज़री आईआ। जिस नूं चढ़या इक्को रंगा, प्रेम प्रीती रंग वखाईआ। जिन्हां पिच्छे माछूवाड़े फिरया नंगा, सूलां सत्थर सेज हंढ्ढाईआ। जिन्हां कारन भेज्या आपणा बंदा, आपणी बंदगी इक समझाईआ। उह जीव कलिजुग होया गंदा, गोबिन्द वेख रिहा कुरलाईआ। मैं दे के गया खण्डा, शस्त्र चण्ड प्रचण्ड चमकाईआ। मैनूं वेख के मेरा नैण हो गया अन्धा, अक्ख अक्ख ना किसे खुल्हाईआ। हुण किथों लभ्भे गुजरी चन्दा, गुजरी चन्द शब्द रूप वटाईआ। ना माणस ना बंदा, ना बंदगी कर के किसे नूं सीस झुकाईआ। ना शस्त्र ना कोई खण्डा, तीर कमान ना कोए उठाईआ। ना सुहागी ना रंडा, ना करे किसे कुड़माईआ। करे खेल सूरा सरबँगा, शाह पातशाह आपणी कार कमाईआ। दीनन दीनन दीन दयाल होया बख्शंदा, बख्शिश प्रभ दे कोलों मंग मंगाईआ। आपणी हथ्थीं जन भगतां रंगण आया पंजा, पंजे उंगलां इक्को रंग वखाईआ। हुण जन भगतां वसे सदा संगा, सगला संग निभाईआ। इक वखाए आपणा डण्डा, पौड़े आपणे नाम चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। वड्याई दे के बणाया महल्ल, सो साहिब दया कमाईआ। नाउँ रख इक अटल, अटल अटल रिहा समझाईआ। दीपक हो के गया बल, जोती नूर नूर

रुशनाईआ। दो जहानां मेटे सल, दुखड़ा कोए रहिण ना पाईआ। नाम संदेसा साचा घल्ल, हरिजन साचे लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। लेखा हथ्थ रखे करतार, वड दाता वड वड्याईआ। भगत दुआर कर तैयार, नीहां हेठां हरिजन आप सुआईआ। रत अमोलक तिक्खी धार, गोबिन्द आप वहाईआ। चढ़दी दिशा पावे सार, उतर पूरब पच्छिम दक्खण चार चार दा पंजवां नेता, परम पुरख आप अख्वाईआ। छत्ती छत्ती कर कर वेंता, वितकरे सब दे दए मिटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरां दित्ता नेंता, घर घर आप सदाईआ। पहली दूजी तीजी चौथी मंज़ल चढ़ के वेखे अगेता पछेता, दूर दुराडे नेरन नेरे इक्को दर जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। भगत दुआरे चढ़ के वेखे, वेखणहार अख्वाइंदा। सब दे पूरे करे लेखे, अग्गे लेख ना कोए वधाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर करो चेते, चेतन सब नूं आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेख आप समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर गए जाग, सो साहिब आप जगाईआ। सम्मत सम्मती लग्गा भाग, सम्मण सब दे घर घर पुचाईआ। सुण सुण वेख सारे आए भाज, भज्जे वाहो दाहीआ। भगत दुआर ग़रीब निवाज ल्या साज, इक्को राह वखाईआ। निरगुण सरगुण दोहां दा होवे काज, सिफ़रा आपणी गल सुणाईआ। मैं लै के आवां दाज, वस्त अमोलक इक वखाईआ। मेरे घर ना पूजा ना पाठ कोई निमाज, वरका वरका ना कोए उठाईआ। दोए जोड़ जो मेरे चरण करे अरदास, तिस आपणा मेल मिलाईआ। तीर्थ नहावण दी रहे ना कोई ख्वाहिश, सरोवर पन्ध ना कोए पाईआ। जिस दा एका चरण कँवल निवास, तिस आपणा घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार भगत वड्याईआ। भगत दुआर कहे मैनूं मिल्या मौका, मोतबर बण के रिहा सुणाईआ। मैं अग्गे भगतां नाल होण नहीं देणा धोखा, ना देवे कोए सज़ाईआ। उच्ची कूक पहलों श्री भगवान तूं दिवाया होका, फिर आपणा निशान सुहाईआ। हुण मेरी प्रभू रखे ओटा, क्यों मैं भगत आपणे विच रखाईआ। मैं मारां बिरहों वैरागी चोटां, चटान पत्थर दिल दयां हिलाईआ। आपणे अन्दर रहिण ना देणा कोई खोटा, खरे कर के बाहर दयां कढ्ढाईआ। जिस ने ख़ादा सूर गाँ झोटा, तिन्हां देवां सज़ाईआ। तिन्हां दा सचखण्ड विच वड़न नहीं देणा पुत्त पोता, कल कलंक दयां लगाईआ। बेशक मैनूं सारे कहिण होछा, मैं सच सच जणाईआ। कोटां विच्चों मैनूं इक्को भगत बहुता, जो मेरे अन्दर आ के श्री भगवान ध्याईआ। मेरा किसे नाल नहीं रोसा, जो प्रभ भुल्ले तिन्हां धक्का देवां लाईआ। मैनूं भगत मिलण दा शौका, मेरे अन्तर इक्को ख्वाहिश वज्जे वधाईआ। मैं आपणा पोच्या चौंका, साफ़ अच्छी तरां कराईआ। जग कहे नार

ना सोंहदी बिन खौंता, भगवान कहे मेरी भगत बिना ना कोए वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम सारा जहान जाए औंता, पीहड़ी वधे ना चले सांझ जगत ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, भगत दुआर रिहा मंग मंगाईआ। भगवान कहे सुण सच मनारे, सच सच दृढ़ाईआ। भगत भगवान दोवें तेरे प्यारे, पिच्छे कोए रहि ना जाईआ। मंज़ल मंज़ल तेरे नज़ारे, नर नरायण आप दरसाईआ। एका दूजा तीजा चौथा पन्ध निवारे, वड दाता बेपरवाहीअ। चढ़ के वेखे अन्त किनारे, किनारा इक्को इक वखाईआ। उच्ची बोल सच जैकारे, साचा ढोला दए सुणाईआ। आओ मिलो भगत प्यारे, प्रेम प्रीती इक वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरे सहारे, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच वड्याईआ। भगत दुआरा बणया अनोखा, सो साहिब आप बणाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दे के मौका, मुफ्तो मुफ्त रिहा समझाईआ। वेखो तुहाढ्ढे बरदे तुहाढ्ढे नाल करदे धोखा, अन्दरों संग ना कोए रखाईआ। रसना जिह्वा पढ़दे पुस्तक पोथा, मन वासना ना कोए मिटाईआ। कलिजुग जीव होया थोथा, ठोकर नाम ना कोए लगाईआ। एन्हां पिच्छे कोई ना करयो रोसा, प्रभ देवणहार सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर गुरू अवतार वखाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर वेख होए हैरान, हैरानी सब दे उत्ते छाईआ। असीं दस्स के आए धर्म ईमान, शरअ शरीअत वंड वंडाईआ। लिख के आए अञ्जील कुरान, सिफ्त कर के आए वेद पुराण, गीता ज्ञान ज्ञान दृढ़ाईआ। सारे सुण के सारे पढ़ के होए बेईमान, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। कन्नीं सुण के बणे शैतान, शरअ घर घर करे लड़ाईआ। साबत रिहा ना कोए ईमान, धर्म धीर ना कोए रखाईआ। घर घर वड़या माण अभिमान, हँकार आपणा बल जणाईआ। कूड़ी क्रिया चढ़या तूफ़ान, साधां सन्तां रिहा रुढ़्हाईआ। साचे वसे ना कोए मकान, कूड़े मन्दिर रहे सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार वेख वेख नेत्र नैण नैण शरमाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख्या, नेत्र नैण उठा। कूड़ा होया जगत भेख्या, भुल्लया बेपरवाह। बिन करसाण उजड़या खेत्या, ना फल सके कोई लगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगम्बर गवाह लए बणा। बणो गवाह पीर पैगम्बर गुर अवतार, हरि करता आप जणाईआ। ना मुहब्बत ना प्यार, ना सज्जण ना कोई यार, सगला संग ना कोए वखाईआ। कूड़ा नाता वेखो जगत संसार, कूड़ी क्रिया होया विहार, सच विवहार ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नेत्र नैण नैण सर्ब वखाईआ। नेत्र नैण वेख होए निरास, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा राख, तेरे हथ्थ प्रभू वड्याईआ। असीं तेरी रख के आए आस, सो वेला गया

आईआ। असीं तेरे बरदे दास, दर बैठे सीस झुकाईआ। कर किरपा सद्द लै पास, पिच्छे लोड़ रहे ना राईआ। तेरा लेख पुरख अबिनाश, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सुनेहड़ा सर्ब जणाईआ। सच सुनेहड़ा सरगुण निरगुण, दो दो आप जणाइंदा। दो जहानां पुकार सुण सुण, साहिब सतिगुर हुक्म जणाइंदा। लेखा जाणे गुण गुण, अवगुण गहर गम्भीर खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल खेल करें प्रभ माही, तेरे हथ्थ सदा वड्याईआ। असीं पांधी बणे राही, चल आए सच सरनाईआ। किरपा कर दे सरनाई, सरनगति इक तकाईआ। दर दरवाज़ा वेखीए चाईं चाईं, जिस घर भगतां डेरा लाईआ। जो इक्को नाम रहे ध्याई, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। तूं साहिब फड़ के मैनूं बाहीं, आप आपणे नाल मिलाईआ। दो जहान ना होए जुदाई, विछोड़ा कोए नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल रिहा खलाईआ। गुर अवतार निरगुण सरगुण सुणो, सिफ़रा रूप सर्ब जणाइंदा। जे कोई है तुहाढ्ढा चुणो, श्री भगवान आप सुणाइंदा। दर दर घर घर वेखो गुणो, कौण सिख्या तुहाढ्ढी कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार समझाइंदा। गुर अवतार कहिण वेख के आए, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ। कलिजुग जीव रहे कुरलाए, कूड़ी क्रिया कर कुड़माईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काए, आसा तृष्ना रही तड़फाईआ। तेरा नाम गए भुलाए, साडी याद ना कोए रखाईआ। साचा मन्दिर ना कोए सुहाए, गुरुदुआर ना कोए वड्याईआ। सजदा सीस ना कोए झुकाए, नमाज़ वुज़ू ना कोए वड्याईआ। बांग सदा ना कोए सुणाए, नाअरा हक़ ना कोए जणाईआ। बेपरवाह भुल्लया ख़ुदाए, ख़ुदी घर घर डेरा लाईआ। माया पिच्छे करन हाए हाए, हौके लै लै वड्डे छोटयाँ रहे सुणाईआ। की कर के गए साडे चाचे ताए, पुत्त पोतरे आपणा बल धराईआ। गुर अवतार वेख के हाल सर्ब कुरलाए, साडी कीती रहे उलटाईआ। जिउँ भावे तिउँ दे सजाए, सारे तेरे तेरी झोली पाईआ। जिस नूं चाहें लएं बचाए, आप आपणा मेल मिलाईआ। श्री भगवान कह सुणाए, ऊँची कूक कूक जणाईआ। सारे इक्को वार कहो असीं तेरी रज़ाए, तैथों लई मर्ज़ी तेरी झोली पाईआ। आपणे दर लए बहाए, चार जुग तेरे हुक्म अन्दर फ़र्ज़ी सेव कमाईआ। भेव ना जाता तूं सब दा ग़रज़ी, घट घट रिहा समाईआ। साडे चोले पाटे सीं बण के दरज़ी, नाम धागा प्रेम सूई चलाईआ। असीं वेखण आए गोबिन्द केहड़ी पहने वरदी, वारद हो के सब ते छाईआ। उहदी किहो जिही कल्ग़ी, ताज कवण सीस टिकाईआ। असीं वेख के डर के भय विच आ के साडी बदल गई ज़रदी, ज़रा ज़रा अक्ख उठाईआ। सानूं भुल्ल गई गर्मी सर्दी, रुत्त रुत्तड़ी कोए नज़र

ना आईआ। तेरी वेख कला चढ़दी, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। तेरे अग्गे लोकाई ना अड़दी, चारों कुण्ट रिहा ढाहीआ। इक्को भगत आसा तेरे बिरहों अन्दर मरदी, मरदी मरदी तेरा ध्यान लगाईआ। जे मिले ते तेरी मर्ज़ी, ना मिले ते फेर वी तेरी अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतारां दए सुणाईआ। गुर अवतार छड्ड दयो खेड़े, सो साहिब आप सुणाया। आओ वड़ जाओ साचे वेहड़े, जिस दुआरे श्री भगवान डेरा लाया। इक्को बण जाओ मेरे तेरे, दूजा नज़र कोए ना आया। मन्दिर वेखो जिस दे अन्दर भगत भगवान केहड़े केहड़े, एका नाम सुणाया। ना निरगुण ना सरगुण सिँघ शेरे, शहिनशाह आपणा फेरा पाया। माही दे आ के वसो खेड़े, जो खेड़ा उजड़ कदे ना जाया। दरस करो हो के नेड़े, दूर दुराडा मेल मिलाया। दीन मज़्हब दे छड्डो झेड़े, झगड़ा दयो गंवाया। रल मिल आपणे बन्न्हो बेड़े, श्री भगवान वखाया। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले छड्डो डेरे, डेरा श्री भगवान इक्को इक उपाया। जिस दे पिच्छे होए बेरे बेरे, आप आपणा मेट मिटाया। पंज तत्त काया कीते ढेरे, कोई मसाणी कोई बबाणी, कोई मढ़ी गोर दबाया। सो करे हक़ नबेड़े, नेता इक्को बण के आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच समझाया। हां प्रभू तेरा वेख्या दूआ, दो धार नज़र ना आईआ। तेरा सिफ़रा होया हऊआ, हर इक नूं रिहा डराईआ। तुध बिन नज़र ना आए कोआ, कूक रही सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दए जणाईआ। आओ वेखो वड़ गए अन्दर, रुत्त सोलां चेत सुहाईआ। बहि के साचे मन्दिर, गुर अवतार ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच जणाईआ। गुर अवतार अन्दर वड़, प्रभ करे खेल अपारा। भगत भगवान बन्न्हाए लड़, करे सच विहारा। साचे घोड़े फड़ के चाढ़्हे, नाम वजाए नाम नगारा। सखीआं मिल के लाए अखाड़े, वाह वा मंगलाचारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा दस्से खेल अपारा। बीस बीसा वजा ढोला, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। सो सतिगुर बण विचोला, साचा काज रचाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रखदा रिहा उहला, अन्तिम आपणा भेव खुल्हाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो वेखो निरगुण मौला, निरगुण आपणी कार कमाईआ। भाग लगाए साची धौला, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। जिस दा भेव ना जाणे कोई पंडत मुल्लां रौला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाईआ। भगत दुआरे सोहण भगत, भगवन दए वड्याईआ। वीह सौ वीह वेखणहारा साचा वक्त, जग जीवण दाता फेरा पाईआ। निरवैर करे आपणी हरकत, हिलदा जुलदा नज़र किसे ना आईआ। इक्को घर वखाए आपणी बरकत, ख़ाली दुआरे सर्ब कराईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल कर

के लिख्त पढ़त, लेखा सब दा रिहा वखाईआ। अग्गे कोई ना मंगे हरि के नाम का धड़त, पैसा धेला वट्टा ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। साची खेल भगत दुआर बणा, सो साहिब आप कराइंदा। सिफ़रा रूप बेपरवाह, निरगुण सरगुण आपणे विच छुपाइंदा। लेखा जाण दो जहां, दोहरी धार वखाइंदा। बांका छोहरा आप उठा, नाम घोड़ा इक उपाइंदा। सोहणा आसण सोहणा ला, शाहसवार सोभा पाइंदा। कदम कदम रिहा चला, पदम पदम पन्ध मुकाइंदा। अदम अदम वेख वखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल समझाइंदा। बीस बीसा खेल अपार, सो साहिब आप जणाईआ। भगत दुआरे अन्दर कट्ठे कीते गुर अवतार, हुक्म हाकम इक मनाईआ। भगतां नाल मिल के बोलो सर्ब जैकार, जै जैकार आप जणाईआ। श्री भगवान नौजवान बणया पहरेदार, साची सेवा आप कमाईआ। दर दरवाज़ा दो जहानां श्री भगवाना कर तैयार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल रिहा कमाईआ। दर दरवाज़ा आप खोल्ह, ख़ालक ख़लक दए जणाईआ। निरगुण सरगुण तोले साचा तोल, तोलणहारा बेपरवाहीआ। बैठणहार सदा अडोल, डुल्ल कदे ना जाईआ। सब दा लहिणा रख आपणे कोल, अटल अटला आपणे चरण बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच वड्याईआ। सच वड्याई देवे साढे सत्त, सति सति समझाइंदा। भगत भगवान करन आया पक्ख, पारखू आपणा फेरा पाइंदा। लख चुरासी नालों कर के वक्ख, वक्खरी धार समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर बीस बीस गए दस्स, सो बीस बीस आपणे विच छुपाइंदा। सन्त साजण वेखे हस्स हस्स, साहिब सतिगुर फेरा पाइंदा। पन्ध मुकाए नस्स नस्स, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगत भगवान दया कमाइंदा। भगत भगवान अन्दर वाड़, वाड़ी आपणे नाम कराईआ। साचे घर बणा साचे लाड़, लाड़ी जोत अकालण नाल प्रनाईआ। सखीआं लग्गे इक अखाड़, गोपी काहन नाच नचाईआ। वेखो भाग लग्गा विच उजाड़, जंगल देवणहार वड्याईआ। जिथ्थे बाल निधानयां रखी ख़ाक, सो ख़ाक ख़ाक सब नूं दए कराईआ। सो धाम पवित्र होया पाक, पुनीत पुनीत पुनीत अख्वाईआ। सिँघ मनजीत मिली दात, माँ रणजीत कौर जगत वड्याईआ। जगदीश कहे प्रभ मेरा साथ, सगला संग निभाईआ। जन भगतां टिक्का लग्गे मस्तक माथ, लहिणा कोए रहिण ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर घर साचे बणे साक, सज्जण मेला सहिज सुभाईआ। अन्तिम उतरे पूरे घाट, किनारा इक्को इक दरसाईआ। आवण जावण मुक्के वाट, पांधी फड़ ना कोए भुआईआ। लहिणा चुक्के ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। लेखा मुक्के पृथ्मी अकाश, गगन मण्डल ना कोए भुआईआ। प्रभ चरण दुआरे मिल्या

इक निवास, घर सच्चा नज़री आईआ। जिस नालों विछड़ी शाख़, अन्तिम ओसे अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा देवणहार वड्याईआ। बीस बीसा चाढ़्हे रंग आपणे हथ्थ गुलाल, मैहन्दी इक्को इक लगाइंदा । लेखा चुक्के गुज़री लाल, गहर गम्भीर आप समझाइंदा। रक्षा करे दीन दयाल, नाम खण्डा इक चमकाइंदा , जिन्हां अन्दर ल्या बहाल, तिन्हां आपणा घर वखाइंदा। नाता तोड़ कूड़े काल, कलिजुग कूड़े पन्ध मुकाइंदा। लख चुरासी विच्चों करे बहाल, आप आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सेव कमाइंदा। सेवा करे वड मेहरबान, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। दरवाज़ा कहे मैं बड़ा बलवान, बिन मेरे अन्दर लँघ कोए ना जाईआ। जिस दा पहरेदार बणया श्री भगवान, आपणी सेव कमाईआ। अन्दर बाहर वेखे मार ध्यान, सज्जे ख़ब्बे नैण उठाईआ। अन्दर वड़े ना कोए शैतान, गुरमुख साचे रिहा लँघाईआ। पहलों आ के बोले सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंज जैकारे दए लगाईआ। फिर रखे चरण ध्यान, अग्गे जावे वाहो दाहीआ। नज़री आए नौजवान, शाह पातशाह आसण लाईआ। जिस दा लेखा बेमिसाल, मिसल सके ना कोए बणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर अन्दर लए बिठाल, साहिब वेखे चाईं चाईंआ। आओ हरि का करो जलाल, जलवा नूर रिहा रुशनाईआ। कितों लभ्भे ना गुज़री लाल, लालन आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ । चोबदार बण खलोता, ख़ालक ख़लक सेव कमाइंदा। हथ्थ विच फड़ के नाम सोटा, आप आपणा बल धराइंदा। गोबिन्द तेरा पिछला मेटे रोसा, आ वेख रुस्सयां सर्ब मनाइंदा। हुण नहीं अग्गे देंदा धोखा, धूएं धुखदे आपणे विच छुपाइंदा। जिन गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आपणे मिलण दा दित्ता मौका, लोकमात सर्ब बुलाइंदा। उह गुरमुखां राह ना दस्से औखा, फड़ उंगली नाल चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवक आपणी दया कमाइंदा। सेवक फिरे चोबदार, दर दरवाज़े फेरा पाईआ। ख़बरदार होवे सर्ब संसार, सोया कोए रहिण ना पाईआ । होका देवे वारो वार, चारों कुण्ट रिहा सुणाईआ। आओ जिस ने लँघणा पार, बिन बेड़ीउँ पार कराईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी जगत वसाखी रोवे धाहां मार, गोबिन्द वसाखी गुरमुखां रंग चढ़ाईआ। खेल करे आप निरँकार, दो जहानां दए वड्याईआ। साकी बण के सांझा यार, अमृत जाम रिहा प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। दरवाज़ा कहे चौकीदार सोहणा, आलस निंद्रा विच ना आइंदा। जे मैं वेखां मैनूं लग्गे मोहणा, मेरे नाल मुहब्बत पाइंदा। मैनूं भुल्ल जाए जागणा सौणा, आलस निंद्रा ना कोए रखाइंदा। मैं वी ओस दा ढोला गाउणा, जो मेरी सेव कमाइंदा। अन्तिम एसे जोगा होणा, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। जन भगतां

पाप कलेवर धोणा, एसे कर के बाहरों पंज जैकार लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाइंदा। जो भगत आण एथे झुकेगा। अगला पिछला पैंडा मुक्केगा। साहिब सतिगुर आप पुछेगा। निरगुण लुकायां कदे ना लुकेगा। लुटाइआं कदे ना लुटेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे बहि के पुच्छेगा। वेखो फिरदा चोबदार, होका दे दे जगाईआ। सारे हो जाओ ख़बरदार, बेख़बर आप जणाईआ। जिस नूं लभ्भदे फिरदे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूंग्घी कन्दर डेरा लाईआ। जिस दे पिच्छे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मथ्थे रगढ़दा रिहा संसार, सार किसे ना आईआ। जिस दे पिच्छे पत्थरां मूर्तीआं उत्ते पाउदे रहे हार, काग़ज़ कलम शाही लिख्या लेख पढ़ पढ़ जगत सुणाईआ। जिस दे पिच्छे गुरू मन्नदे रहे जगत अवतार, दर दर सीस झुकाईआ। तिस साहिब दा करो दीदार, दर आए मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। होका देवे मारे कूक, उठो मेरे भाईआ। कलिजुग अन्त ना सौणा घूक, सुत्यां हथ्थ कुछ ना आईआ। गोबिन्द कहे हुण ना बणयो कपूत, पुत्त पिता गोद सुहाईआ। नेत्र खोल्हे वेखो इक्को तागा इक्को सूत, इक्को शब्दी तन्द बंधाईआ। जिस दा लेखा चार कूट, दहि दिशा नाम वड्याईआ। क्यों उस दे कोलों गए रूठ, रुठयां फेर ना कोए मनाईआ। काया चोला फेर नहीं लभ्भणा पंज भूत, माणस जन्म हथ्थ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। दरवाज़ा कहे दरबान बड़ा चुस्त, चुकन्ना हो के फिरे वाहो दाहीआ। मेरी नंगी होण ना देवे पुश्त, चारों कुण्टां वेख वखाईआ। उस दा अंग अंग रिहा फड़क, बल आपणा रिहा समझाईआ। एह लेख चुकाए तुरत, जो चल आए सरनाईआ। उस साहिब नूं मिल के किसे होर दी रहे ना हुटक, नेत्र ध्यान ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेव कमाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी कहे वसाखा, वाह वा साहिब तेरी वड्याईआ। निरगुण हो के बणया राखा, आपणी कार कमाईआ। भगत जनां दा पर्दा ढाका, मेहर नज़र उठाईआ। जिस दा सारे लिख दे गए साका, सो साख्यात नज़री आईआ। पीर पैगम्बर मन्नण आका, प्रभ आया बेपरवाहीआ। गोबिन्द जिस दी गोदी बहे काका, अकाल पुरख फेरा पाईआ। भगत दुआरे कीता नाका, सनमुख अन्दर कोए ना आईआ। जन भगतां पूरा कीता घाटा, दूआ सिफ़रा विच मिलाईआ। गुरमुख सवाणी अग्गे खुल्ल्हा दिसे ना किसे झाटा, मींढी सीस आप गुंदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। मूर्ख मुग्धो पिच्छों जाओ हट, हरि इक्को वार जणाईआ। पहली वसाख लग्गा फट्ट, अग्गे फेर पट्टी ना कोई बंधाईआ। जे गुर समझो तां जट्टां विच्चों जट्ट, निरँकार समझो तां हो जाए

निरँकार, दूजा निरँकार नज़र किसे ना आईआ। जे हट्टां विच्चों वेखो हट्ट, दो जहानां रिहा जणाईआ। जे ज़ोर वेखो ते प्रभ समरथ, बल आपणा आप रखाईआ। जे नरोए वखाए आपणे अग्गों हथ्थ, बिन हथ्थां नाम खण्डा तीर चलाईआ। जे प्रेम करो तुहाढ्ढे अग्गे जाए ढट्ठ, आपणा बल ना कोए वखाईआ। जे इकट्ठे हो के दयो मति, तुहाढ्ढी मति आपणी झोली पाईआ। जे प्रेम नाल रंगो आपणी रत, प्रेम रत हथ्थां नाल लग्गी दए वखाईआ । जे विछोड़े दा तीर मारो कस, तां आपणी सुद्ध लए भुलाईआ। जे प्रभ दे होवो वस, आपणी छाती लए लगाईआ। जे भगत दुआरे जाओ वस, ते सचखण्ड साचे दए वसाईआ। एस दे विच वड़या लख चुरासी विच ना जाए नट्ठ, वीह सौ वीह बिक्रमी दी एहो वड्डी वड्याईआ। पहली वसाख करी चट्ठ, अग्गे आपणा कम्म जणाईआ। जो साहिब अकथना अकथ, वेख गुर अवतार पीर पैगम्बर शुकर मनाईआ। एह खेड़ा नहीं होणा भट्ठ, भट्ठा सब दा दए बिठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आप आपणी कार कमाईआ। दरवाज़ा कहे मेरा दरवेश, मैं इक्को मंग मंगाइंदा। चोबदार रहे हमेश, साची सेव कमाइंदा। मैं नित नित एहदा दर्शन लवां वेख, एसे करके मंग मंगाइंदा। प्रेम प्रीती बज्झा हेत, हितकारी इक्को नज़री आइंदा। एह खेडां खेडदा रिहा विच भगतां हेत, जींदे मार मार जींदे आप कराइंदा। एहदे अग्गे काल महाकाल धर्म राए दी चले ना कोए पेश, भाणा सिर ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच महल्ले आपणी कार कमाइंदा। कार करे प्रभ ठाकर स्वामी, शाह पातशाह सेव कमाईआ। आदि जुगादि अन्तरजामी, वड दाता बेपरवाहीआ । सिफ्त सालाही बोध अगाधी बाणी, करनहारे सच पढ़ाईआ। जोती नूर नूर नुरानी, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। जिस दी सुणदे रहे कहाणी, सो पीर बेनज़ीर गुणी गहीर आपणा फेरा पाईआ। हुण किस दी देईए कुरबानी, कुरबानी लैण वाला आपणी भेंटा रिहा चढ़ाईआ। जे वेखो ते सच निशानी, नाम खण्डा रिहा चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। दरवाज़ा कहे मैं मंगी मदद, इक्को ओट तकाईआ। अग्गे निरगुण सरगुण बण के बणदा रिहों अदद, इकल्ले कार ना कोए कमाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों कराउँदा रिहों तशदद, दीन मज़्हब वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी सेवा मोहे भाईआ। तेरी सेवा प्रभू लग्गे चंगी, दर दरवाज़ा आप सुणाइंदा। तेरे हथ्थ कटार नंगी, भुक्खा नंगा बहि बहि ख़ुशी मनाइंदा। प्रभ कट जाए सारी तंगी, दुखियां दर्द मिटाइंदा। निमाणयां निताणयां मिल जाए संगी, सगला संग रखाइंदा। साडी हालत फेर ना होए मंदी, राए धर्म ना डंन लगाइंदा। सुरत सवाणी ना होवे रंडी, जगत रंडेपा आप कटाइंदा। कन्नीं पाए डण्डी,

नथ्थ सुहाग इक रखाइंदा। डोली बहाए कर शृंगार चन्द बिंदी, टिक्का दौणी नाल सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाइंदा। दरवाज़ा कहे बांका छोहरा, शहिनशाह आपणा रूप वटाईआ । जन भगतां गाए साचा दोहरा, दोहरी धार वखाईआ। चढ़ के आया निरगुण घोड़ा, घोड़ा नज़र कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण पै गया लोहड़ा, साडी पेश ना चले राईआ। भगत भगवान आपणा आप बणाया जोड़ा, जोड़ी जुड़ी इक्को थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर सभनां बेपरवाहीआ। वसाखी कहे मैं गई वस, वसल महिबूब कराया। जिध्धर वेखां प्रभ मिले हस्स, हँस मुख बेपरवाहया। निरगुण सरगुण सिफ़रा हो के पूरी कीती आस, सिफ़रा दूआ आपणा अंक बणाया। दो जहानां पाई रास, गोपी काहन आप नचाया। भगत मिलण दी रखी ख्वाहिश, ख़ासतगार फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर इक्को इक सुहाया । दरवाज़ा कहे पुरख अबिनाशन, मेरा संग रखाईआ। मेरे विच लग्गा सिँघासण, संगी सेव कमाईआ। ना संधया ना कोई आथण, रात अन्धेरी ना कोए जणाईआ। ना कोई प्रभाती दिसे साथण, सरगी वेला ना कोए वड्याईआ। ना कोई निमाज़ ना निमाज़न, हाजी हज्ज ना कोए कराईआ। ना कोई पाठी ना कोई पाठण, पाठशाला ना कोए वखाईआ। ना कोई तट ना कोई ताटन, सरोवर नज़र कोए ना आईआ। ना कोई किनारा ना कोई घाटन, घाट मिले ना कोए वड्याईआ। प्रभ इक्को आया साचे पातण, गुरमुख सज्जण लए तराईआ। लख चुरासी विच्चों रखण, रक्षया करे हर घट थाईंआ। सतिजुग दा साचा मार्ग दस्सण, सोहँ शब्द करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर दरवेश इक अख्वाईआ। दर दरवेश बण दरबान, सेवा कर श्री भगवान, खण्डा खिच्चे विच्चों म्यान, लेखा जाणे दो जहान, योद्धा सूरबीर बलवान, बण के मर्द मर्द मर्दान, भगतां देवे नाम परवाना, पारब्रह्म परम पुरख परमेश्वर इक्को करे पढ़ाईआ। सिँघासण कहे मैं गया डहि, दर दुआरे डेरा लाईआ। मैं इक्को भगवान दी होण देणी जै, दूजा नाम ना कोए ध्याईआ। पिच्छे नाम इक दूजे नाल मरदे रहे खहि खहि, दीनां मज़्हबां करी लड़ाईआ। हरि का नाम इक्को घर बहे, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ वंड ना कोए वंडाईआ। जो जन रसना जिह्वा कहे, तिस आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। शब्द सिँघासण कहे मैं गया डट्ठ, आपणे चारे पैर जमाईआ। मेरे कोलों कोई भगत बाहर ना जाए नट्ठ, फड़ के बाहों अन्दरे रखाईआ। एसे कर के वीह सौ वीह बिक्रमी कीता कट्ठ, इकट्ठे इक्को घर वसाईआ। ना कोई क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ज़ात पात ऊँच नीच ना कोए दस्सां मित्त, जो चल आया सरनाईआ। तिन्हां रंगाए आपणी

प्रेम रत, रंग इक्को इक चढ़ाईआ। छोटयाँ वढ्ढयां सारयां देवां साची मति, वितकरा विच ना कोए रखाईआ। मिलो मेल पुरख समरथ, जिस मिलयां दु:ख रहे ना राईआ। जे नेत्र वेखो ते खण्डा दिसे हथ्थ, जे अन्दर वेखो ते जोत नूर रुशनाईआ। जे बाहरों कहो ते कुछ कहिण पूरन जट्ट, जे अन्दर वड़ के वेखो पुरख समरथ आपणी कार कमाईआ। जे बाहरों वेखो दिसे बाज़ीगर नट, जे अन्दर वेखो तां पित साचा रिहा मिलाईआ। जे बाहरों वेखो तां वेखदयां सारी मारी जाए मति, जे अन्दर वेखो ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाईआ। जे बाहरों वेखो वेख के सारे जाओ नट्ठ, जे अन्दर वेखो महिमा अकथ करे पढ़ाईआ। जे बाहरों वेखो वेख के उब्बले रत, जे अन्दर वेखो सच सतिगुर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर साचे वज्जे वधाईआ। वसाख कहे प्रभ अग्गे आ जा, तेरे हथ्थ सर्ब वड्याईआ। जन भगतां सच सच समझा जा, इक्को बुध रखाईआ। दर आयां दी रख लाजा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लोकीं कहिन्दे प्रगटे माझा, तेरा माझा दो जहान अख्वाईआ। तूं हरि सब दा सांझा, नज़री नज़र हेठ लोकाईआ। जिहड़ा लेखा रहि गया नकाह करन दा हीर ते रांझा, सो सिँघ गुरमेज दलजीत करी कुड़माईआ । तूं आशक माअशूक दोहां दा सांझा, मुश्कल विच ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आशक माअशूक हरिसंगत दोवें मारो कूक, कूक कूक जणाइंदा। बिरहों वैराग फ़राक अन्दर दयो फूक, फोका रंग ना कोए लगाइंदा। आवण जावण दी चुक्के चूक, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। प्रभ दी सेजे चढ़ के सौं जाओ घूक, सुत्यां फेर ना कोए उठाइंदा। किसे कम्म ना आउणा पंज तत्त कलबूत, कलमा आपणा आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरे इक विवाह, पिछला लेखा दए चुका, पीर जामन फड़ाए दामन, दामनगीर आप अख्वाइंदा। दामनगीर बणया भगतो, भगवान दया कमाईआ। वेले सिर सारे परखो, राती सुत्यां रिहा जगाईआ। उच्ची ढोला गाओ कड़को, सोहँ जै जैकार सुणाईआ। सिधी सड़के मूल ना अटको, राह विच सके ना कोए अटकाईआ। इधर उधर ना नैण मटको, दूजा ध्यान ना कोए रखाईआ। जा के सिर चरणां उत्ते परतो, परम पुरख मेल मिलाईआ। श्री भगवान नाल भाईचारा बण के वरतो, वड्डा छोटा कोए नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। सिँघासण कहे प्रभ आया अग्गे, साची सेव कमाईआ । भगत दुआरे भगत कट्ठे चंगे, चरण कँवल दए वड्याईआ। प्रेम प्रीती साची रंगे, रंगण इक्को इक रखाईआ। नज़र ना आए नेत्र अन्धे, कलिजुग जीव सार कोए ना पाईआ। जिन्हां मिल्या उह चंगे बण गए मंदे, मंदयां चंगे दए बणाईआ। दर ते आ रहिण ना गंदे, गंदी वासना दए कढ्ढाईआ। अन्दर वड़ के सब दे नाल हंढ्ढे,

आप आपणा मेल मिलाईआ। जो जन गाउँदे सोहँ छन्दे, शहिनशाह आपणे घर बहाईआ। कटे धर्म राए दे फंदे, फाँसी गल ना कोए लटकाईआ। पार उतारे घर करदे धंदे, जो घर बैठे तिन्हां संगत नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा खेल रचाईआ। बीस बीसा कहे मैं मात चढ़या, चढ़दी कला वखाईआ। श्री भगवान इक्को फड़या, भगत दुआरे सेवा लाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर तैथों डरया, तूं सभनां भय जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची कार आप कमाईआ। सिँघासण कहे प्रभ हो मज़दूर, मज़दूरी आप कमाईआ। जन भगतां मेले ज़रूर, ज़रूरत इक्को इक रखाईआ। नज़री आए इक हज़ूर, हज़रत आपणा आसण लाईआ। दर आए सर्ब मंज़ूर, लेखा आपणी झोली पाईआ। पिछले बख्शे सर्ब कसूर, अग्गे देवणहार वड्याईआ। जो दर दरवाज़े विच्चों मस्तक लावे धूढ़, तिन्हां माण अभिमान रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। साचा खेल श्री भगवन्त, भगवान इक्को इक कराइंदा। सन्त सुहेले साचे सन्त, दर साचे आप बहाइंदा। इक्को नाम मणीआं मंत, इष्ट गुरदेव इक वखाइंदा। इक्को नार सुहागी कन्त, सेज सुहञ्जणी आप हंढ्ढाइंदा। इक्को बणाए साची बणत, घड़न भंनणहार आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। खेल करन प्रभ आया आप, आपणी दया कमाईआ। साची थापण रिहा थाप, बेपरवाह धार वखाईआ। भगत भगवान बणाए साक, सगला संग रखाईआ। गृह मन्दिर खोल्हे ताक, हाटी कुण्डा आपणा लाहीआ। बिन नैणां लए झाक, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्दर बाहर सदा सदा सेव कमाईआ। अन्दर बाहर सेवक बणया, साढे तिन्न हथ्थ आसण लाईआ। भगत भगवान आपे जणया, धन्न बणे जणेंदी माईआ। लख चुरासी विच्चों छाण पुणया, पुण छाण आप कराईआ। दुखियां दु:ख आपे सुणया, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। जानणहार गुण अवगुणया, घर घर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्दर बाहर वेखे थाउँ थाईंआं। अन्दर सिँघासण साहिब सुल्तान, सति पुरख उपजाईआ । बाहर सिँघासण श्री भगवान, दाता दानी वड वड्याईआ। अग्गे पिच्छे हो प्रधान, साची सेव कमाईआ। विच बैठे रहिण सन्त सुजान, भगत भगवान दए वड्याईआ। जिस दा पती होवे बलवान, तिस बल अक्ख ना सके कोए उठाईआ। जिस दा पुत्तर होवे निशान, तिस पिता मिले वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह नहीं जगत मुलाज़म, जन भगतां कार कमाइंदा। जिस नूं कहिन्दे अज़ीम आज़म, सो आपणी अज़मत इक वखाइंदा। जो नज़ामां दा बणे नाज़म, सो निउँ निउँ

सीस झुकाइंदा। जो आलमां दा होए आलम, उल्मा आप पढ़ाइंदा। जो तालबां दा होए तालब, तलब इक्को इक वखाइंदा। जो ग़ालबां दा होए ग़लब, ग़ैरत विच खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल शायरां दा शायर, शऊर आपणा ना कोए वखाइंदा। ना शायर ना शऊर, सुहबत विच कदे ना आईआ। जे कोई लभ्भे बणया रहे मफ़रूर, हथ्थ फड़न कोए ना जाईआ। जे कोई सुणना चाहे नाद वजाए तम्बुर, काया किंग बणाईआ। जे कोई वेखण जाए हज़ूर, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। जे कोई बख्शावण आए कसूर, स्वच्छ सरूपी हो के दरस दिखाईआ। जे कोई प्रेम प्रीती मंगे ज़रूर, ज़रूरत सब दी पूर कराईआ। जे कोई ख्वाहिश रखे मैनूं बहिश्तां विच मिले हूर, तिन्हां कोरा टिक्का मस्तक लाईआ। मुहम्मद एसे गल्ल तों रिहा दूर, मुरीदां गया समझाईआ। ओथे लोड़ हूरां ज़हूर, ज़रूर बहिश्त मिले वड्याईआ। एह प्रभ सच्चे नूं नहीं मंज़ूर, सो मंज़ूर जो मनसूर सूली चढ़ के गया समझाईआ। ओथे साहिब इक ग़फ़ूर, शहिनशाह बैठा आसण लाईआ। जिस दा जलवा ज़ाहर ज़हूर, पर्दा सके ना कोए पाईआ। मेहर रहमत विच आ के बणे मज़दूर, मज़दूरां मुश्कल हल्ल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अग्गे पिच्छे दोवें सिँघासण वड्याईआ। अगला सिँघासण कहे मैं सब दा दाता, दर आयां पार कराइंदा। पिछला सिँघासण कहे मैं भगतां राखा, भगतां नेड़ कोए ना आइंदा। अगला सिँघासण कहे मैं पिता माता, जो आया आपणी गोद बहाइंदा। पिछला सिँघासण कहे मैं जोड़ां नाता, जिस दा जुड़या पिच्छे मुड़ कोए ना जाइंदा। अगला सिँघासण कहे मैं सज्जण साका, दर आपणा बन्धन पाइंदा। पिछला सिँघासण कहे मैं कमलापाता, सिर सभनां हथ्थ रखाइंदा । अगला सिँघासण कहे मेरे उत्ते पुरख समराथा, इक्को इक सोभा पाइंदा। पिछला सिँघासण कहे मैं इक्को इक जाता, अग्गे पिच्छे दूजा नज़र कोए ना आइंदा। अगला सिँघासण कहे मेरा सोहणा रंग, नूरो नूर रंगाईआ। पिछला सिँघासण कहे मैं भगतां दस्सां ढंग, जाओ मंगो चाईं चाईंआ। अगला सिँघासण कहे मैं लावां अंग, पिछला सिँघासण कहे जिन्ना चिर मैं ना घल्लां, कौण लग्गे तेरी पाईंआ। अगला सिँघासण कहे मेरा अनन्द, पिछला सिँघासण कहे बिन भगत चन्द हथ्थ किसे ना आईआ। अगला सिँघासण कहे मेरा लम्मां पन्ध, पिछला सिँघासण कहे मैं किरपा कर इक्को धक्का लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, उह निरगुण एह सरगुण निरगुण सरगुण निरगुण निरगुण नाल मिलाईआ । एह खेल जिस वेख्या हुण, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग फेर नज़र किसे ना आईआ। बेशक ग़ुसे विच आ के मारो घसुन्न, श्री भगवान दु:ख ना कोए मनाईआ। फड़ के अग्नी उत्ते दयो भुंन, लम्बू जगत लगाईआ। फिर वी कहे भगतो तुहाढ्ढा हुण, तुसां मेरा लेखा आपणे लेखे लाईआ। जे तुहाढ्ढे विच ना हुन्दा गुण,

क्यों भगवान आउँदा चाईं चाईंआ। तुहाढ्ढी पुकार रिहा सुण, क्यों बैठे मुख छुपाईआ। आपणे राग दी सुणाओ धुन, सारे इक्को वार सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै ढोला लाईआ। सुण के ढोला गुर अवतार पीर पैगम्बर हो गए सुन्न, सुन्न समाध समाईआ । जिस ने ग़रीब निमाणे लए चुण, चारों कुण्ट दए वड्याईआ। उस दा कौण जाणे गुण, गुणवन्ता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बीस बीस तेरे छत्र सीस भगतां मिल्या आप जगदीश, बण दरवेश सेव कमाईआ। दरवेश बण की तेरा घटदा, भगत रहे जणाईआ। औह वेख तेरा प्रेम तीर लग्गदा, गुरमुख मूरछा रूप वटाईआ। औह वेख कलिजुग भांबड़ लग्गे अग्ग दा, दर दवारयों बाहर बैठे रोवण मारन धाहींआ। खेल वेखो सच दर प्रभ दा, साचा मेल मिलाईआ। औह वेखो नौ खण्ड सत्त दीप नच्चदा, कलिजुग नाच रिहा कराईआ । एह खेल वेखो श्री भगवान किवें रखदा, मेहर नज़र आप उठाईआ। औह वेखो भठियाला तपदा, भट्ठी अग्नी दे थल्ले डाहीआ। औह वेखो गुरमुख टप्पदा, प्रभ मिल्या चाईं चाईंआ। औह वेखो संसार कूड़ कुड़यार भखदा, हरि का नाम ना कोए ध्याईआ। आओ वेखो भगत भगवान इक दूजे दा जाप जपदा, तूं मेरा मैं तेरा इक्को ढोला गाईआ। एसे कारन कलिजुग अन्तिम पत रखदा, रक्षया करे सभनीं थाईंआ। एह खेल पुरख समरथ दा, सर्ब घट रिहा समाईआ। लेखा चुक्के तत्त अट्ठ दा, घर मेला सुरत शब्द धी जवाईआ। सौहरे पेके आपे वसदा, कन्त कन्तूहल सच पंघूड़े नाता तोड़े नार पराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत दुआर किवें वसाईआ। क्यों वसे मेरा भगत दुआर, श्री भगवान रिहा जणाईआ। अन्दर वड़ के करां प्यार, सोई सुरती आप उठाईआ। विच्चों अमृत उछाला देवे मार, नेत्र रोवण मारन धाहींआ। गुरमुख करे गुर प्यार, गुर प्यार गुरमुख विच डेरा लाईआ। आपे नार आपे भतार आपे कन्त कन्तूहल सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ । आपे गलवकड़ी पा करे प्यार, प्रेम प्रीती इक वखाईआ। आपणी तक्कड़ी तक्कड़ तोलणहार, धड़ी वट्टा ना कोए रखाईआ। क्यों, जिउँ भैण रखड़ी बन्न्हे विच संसार, तिउँ नाता पुरख बिधाता भगतां नाल रखाईआ। एह खेल नहीं शतरंज क्षत्री, नरद पुट्ठी सिधी ना कोए वखाईआ। एह तलवार नहीं किसे , ब्रह्मण शूद्र वैश ना हथ्थ उठाईआ। एह खण्डा सर्ब सरबतरी, सरबँग सूरा रिहा चमकाईआ। किसे भेव ना पाया खोल्ह के पत्री, पता दस्सया ना सच्चे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्चा वर, भगतन भगवन मेल मिलाईआ। बीस बीसा कहे वेख मेरा वसाख, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। बेपरवाह उठ के झाक, संगत तेरा राह तकाईआ। की अज्ज पहली वसाख खोल्लया ताक, फेर बंद देवें कराईआ। नहीं एह गोबिन्द दा भविक्ख्त वाक, सो लेखा पूर कराईआ। श्री भगवान बण

के साक, सज्जण आपणे घर लँघाईआ। पुत्त धी ना कोई ज़ात, पात वंड ना कोए वंडाईआ। जिस ने चरण धूढ़ी मस्तक लाई ख़ाक, एथे तिस दए वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेखो भगतां मिली नज़ात, परवरदिगार सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अन्दर वड़ के इक दूजे नाल करन बात, नवां दुआरयां विच्चों इक दूजे नूं हौली हौली समझाईआ। बिन चन्दों बिन चांदों बिन सूरयों बिन सूरजों बिन घड़ी बिन वेलिउँ बिन वक्तों इक प्रभात, प्रभू आपणा रंग वखाईआ। दरोही ख़ुदा दी पीरां दे पीर दी नबीआं दा नबी जिस दी पढ़दे रहे निमाज़, सो कलमा आप जणाईआ। जिस दा रोज़े हशर मंगदे रहे आब हयात, सो मुख़तसर आपणा हाल जणाईआ। जिस दी सिफ्त लिखदे रहे काग़ज़ात, कातब लेखा नाल शाहीआ। सो वेखणहारा बाग़ बाग़ात, बग़लगीर बेपरवाहीआ। जिस दी कोई ना झल्ले ताब, सो मुरीद मुर्शद आफ्ताब रिहा चमकाईआ। जिस दा चरण टिकया विच रकाब, अहिबाब रबाब आपणे नाम वजाईआ। एहनूं ना पुन्न ना सवाब, दु:ख सुख ना कोए वड्याईआ। ना मक्का ना काअब, हुजरा हज्ज कराईआ। जिस इक वार चरणां उत्ते कीता आदाब, दोज़ख़ बहिश्त दोहां तों पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन देवणहार वड्याईआ । मेरे भगत किथे वसणगे। गुरुआं अवतारां की दस्सण दस्सणगे। विष्न ब्रह्मा शिव की वेख हस्सणगे। दो जहान किवें टप्पणगे। जिस वेले सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान ढोला जपणगे। उह ढोला किथे गाउणगे। केहड़ी बिध नाल तैनूं ध्याउणगे। रुस्से नूं फिर मनाउणगे। ग़ुसे नूं जगत गवाउणगे। सुते नूं बाहर कढ्ढाउणगे। आपणी रुत्तड़ी रुत्ते सुहाउणगे। भाग सुत्ते फिर उठाउणगे। जींवदयां मर के मुक्के, मर मुक्के फेर आपणा नाम उपजाउणगे। जो कलिजुग बूटे सुक्के, तेरे प्रेम प्यार नाल हरे कराउणगे। उह बण के सच्चे सुच्चे, प्रभ दर्शन तेरा पाउणगे। सच्चे सुच्चे किवें बणनगे । दर्शन साहिब तेरा किवें करनगे। दस्स जींवदयां किवें मरनगे। बिन अग्नीउँ किवें सड़नगे। बिन पौड़ीउँ किवें चढ़नगे। श्री भगवान कहे जो सोहँ ढोला पढ़नगे। सो मेरा दर्शन करनगे। जिस वेले सोहँ गावणगे। लोकां तों शरमावणगे। हौली हौली ज़बान दबावणगे। एधर ओधर वेख के फेर नाम ध्यावणगे। जे कोई वेखे मूँह उत्ते पर्दा पावणगे। जे तूं आवें सानूं चेते, बिन पोथीउँ कह सुणावणगे। प्रभ जिन्ना ने तेरे नाम दे अड्डो अड्डी लै लए ठेके, ओन्हां ठेकेदारां असीं घेरा उठावांगे। श्री भगवान कहे ओ गुरमुखो भगतो सन्तो जिन्हां छड्डे पेके, कन्त ख़ुशीआं नाल हंढ्ढावणगे। जिस दे हथ्थ विच साडे लेखे, क्यों उस तों मुख छुपावांगे। जे कोई कहे मिटे भरम भुलेखे, शुकर शुकर मनावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सद तेरे ही अख्वावांगे। जे मेरे अख्वाओगे। मोकश मुक्ती जुगती भगती भुगती, आपणे चरणां हेठ रखाओगे। जोत जगदी घर आपणे

दर्शन पाओगे। जिस वेले प्रीत लग्गदी, सो प्रीती वेला वक्त सुहाओगे। एह खेल पुरख समरथ दी, बिन पढ़यां बिन गान इक चरण ध्यान लगायां सचखण्ड साचा पाओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे बहि के ख़ुशी मनाओगे। तेरे घर किवें बहिणा, सानूं ख़बर कोई ना राईआ। श्री भगवान कहे पहलों मन्नणा कहिणा, चलणा हुक्म रज़ाईआ। हरिसंगत सज्जण साक माई भाई भैणां, पुत्तर धी इक कुड़माईआ। प्रेम प्यार अन्दर विच रहिणा, हरख सोग ना कोए लड़ाईआ। इकट्ठयां हो के घर इक्को रहिणा, रहिणी सतिगुर दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे लए मिलाईआ। प्रभू तेरे घर दा केहड़ा राह, गली कूचा नज़र कोई ना आईआ। जिध्धर वेखीए मज़्हबां विच लग्गदे दाअ, तेरा पल्लू ना कोए फड़ाईआ। असीं नहीं खाणा तेरा वसाह, जिन्ना चिर घर आ के दरस ना देवें दिखाईआ। मनांगे फेर जे रातीं सुत्यां आपणयां फड़ के बांह, फड़ बांह गले लगाईआ। फेर साडे मुख विच्चों निकले तेरा नाँ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी वड्याईआ। तूं अग्गों कहें हां हां, हूं ना कोई होर वखाईआ। वेखीं भगवान बण के ना करीं ना, नहीं तेरे भगत तेरे गल विच रस्सा लैण पाईआ। जे भज्जें लुकें भगत दुआरे लएं फाह, उह सूली चाड़ मंज़ल दिती वखाईआ। क्यों तूं इस दे उत्ते चढ़ के साफ़ दित्ता सुणा, मैं तुहाढ्ढा तुसीं मेरे दूजा होर कोई नज़र ना आईआ। असीं होर कोई नहीं रखणा गवाह, गवाही कम्म किसे ना आईआ। जे तूं साहिब साडा बेपरवाह, असीं वी बेपरवाह आपणा नाम धराईआ। जे तूं आखें मैं ख़ुदा, तेरी ख़ुदी देणी मिटाईआ। जे तूं साडा मेल लएं मिला, असीं तेरे ढोले गाईए चाईं चाईंआ। श्री भगवान साडे बिनां तेरा कोई ना जपे नाँ, जिध्धर वेखें तेरे पिच्छे डांगां सोटे लै के भज्जण वाहो दाहीआ। तूं ते बणया रिहों निमाणी गां, जंगल बेले चर के साधां सन्तां नाल झट्ट लँघाईआ। तैनूं अन्दर वड़ वड़ के रहे ध्या, अक्खां विच उंगलीआं पा, कन्नां विच सुणा, सुण तूं साफ़ नज़र किसे ना आईआ। असीं साफ़ दित्ता तैनूं सुणा, जिन्ना चिर साडे कोल ना जावें आ, आपणा दरस ना दएं वखा, साडी तेरी कोई नहीं कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, घर साचे वज्जे वधाईआ। जन भगतो ना मारो ठोकर, तुहाढ्ढा दु:ख झल्लया ना जाईआ। मैथों सौदा लओ रोकड़, रोक हथ्थ उत्ते टिकाईआ। जे तुहाढ्ढे उत्ते आए औकड़, मैं होवां सदा सहाईआ। मैं बड़ा वड्डा भोखड़, तुहाढ्ढे मिलण दी भुक्ख वधाईआ। मैं बड़ा वड्डा पछोकड़, जो पिच्छे रहि गए तिन्हां अग्गे लवां लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। श्री भगवान असीं सुणया तूं देवें लारा, लारे लप्पे विच झट्ट लँघाईआ। बीस बीसा गुर अवतार दित्ता इशारा, आपणा इशारा ना किसे समझाईआ।

जे तैनूं पुच्छण सच तूं व्याहया कि कुँवारा, तूं कोरा जवाब दित्ता सुणाईआ। जिस वेले मेरे नाल पवेगा छुहारा, फेर अगली दस्सां कुड़माईआ। व्याह वेले कोई ना रखां गुरदुआरा, वेदी पाठ हवन ना कोए कराईआ। प्रेम प्रीती कर प्यारा, प्यार प्यार नाल व्याहीआ। सो काज करे करतारा, जिस दी लांव कदे ना किसे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मेला सहिज सुभाईआ। प्रभ तैनूं मिल के की कुछ लभ्भे, साडी समझ विच ना आईआ। जिन्हां तेरे नाल प्रेम कीता सो कलिजुग माया कूड़ी क्रिया एन्हां हेठां दब्बे, राज राजान देण सजाईआ। दु:ख झल्लदे वेखे हब्बे, सुख नज़र किसे ना आईआ। एसे कर के तेरे मिलण दे खहिड़े छड्डे, चंगी लग्गे जुदाईआ। जे तेरे पिच्छे टुट्टण हड्डे, खल्ल खल्लड़ी लाहवण बण कसाईआ। एस मिलण नालों रंडे चंगे, सेज सुहञ्जणी ना कोए वड्याईआ। जिन्ना चिर आपणी पिछली रीती ना छड्डें, ओनां चिर तेरे दर नहीं आउणा चाईं चाईंआ। श्री भगवान वास्ता कढ्ढे, अग्गों बोल के रिहा सुणाईआ। मैं पिछले खहिड़े छड्डे, छड्डी सर्ब लोकाईआ। जन भगतो तुहाढ्ढे दुआरे आ के झण्डे गड्डे, निशाना इक्को इक वखाईआ। फड़ कटार हथ्थ सज्जे, सभनां रिहा मिलाईआ। घर आ के पर्दा कज्जे, तुहाढ्ढी खेचल ना कोए कराईआ। रातीं सुत्यां पिच्छे भज्जे, फिरे वाहो दाहीआ। तुहाढ्ढा दरस कर ना रज्जे, भुक्ख आपणी ना सके मिटाईआ। तुसीं कराओसाचा हज्जे, हाजी बणया बेपरवाहीआ। जिस मदीने मक्के तजे, तलब दीदार इक रखाईआ। दर दुआरे आओ भज्जे, भज्ज भज्ज पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मिल के मेल लए मिलाईआ। जे मिलीए की देवेंगा, दस्स साहिब सच्चे सुल्तान। ना मिलीए की लवेंगा, बण मर्द मर्दान। जे मिलोगे तां जीवांगा, जग जीवण जगत जहान। ना मिलोगे ते मरनी थींवांगा, मिरतू मिरतक लोथ वखाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतो भगतां दा भगवान। की तूं भगतां दा भगवान, सच दस्स की तेरी वड्याईआ। भगतो नहीं मैं निमाणयां दा माण, नयासरयां आसरा इक वखाईआ। पहलों करां आप पहचान, फिर आपणा भेव खुल्हाईआ। फिर बण के दर दरबान, घर साचे सेव कमाईआ। मैनूं नहीं कोई हाण, लोक लाज कोए ना भाईआ। गुरमुख मेरे बाल अञ्ञाण, मैं राखा सच अख्वाईआ। एसे कर के कहिण विष्नूं भगवान, प्रितपालक हो के बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगतन मेला सच मकान, सच मकान हक़ मुकाम बण अमाम, लेखा चुक्के तमाम, तमां कोए रहिण ना पाईआ।

प्रभ बाहरों अन्दर जाएगा। पंज प्यारे नाल रलाएगा। सच दुलारे फेर उठाएगा। आए दुआरे पार कराएगा। जो रहे कुआरे, इक्को वार व्याहेगा। दे नाम अधारे, प्यार पाएगा। वेख सच दरबारे, ख़ुशी मनाएगा। अन्दर सिँघासण वाजां मारे, मेरी शान कौण वधाएगा। दोए जोड़ कढ्ढे हाढ़े, हौका इक्को भर वखाएगा। बाहर बैठे साचे लाड़े, दरबान दर ते सोभा पाएगा। किरपा करे आप करतारे, आपणी करनी कार कमाएगा। चल चले उठ सच्ची रफ़तारे, आहिस्ता आहिस्ता पन्ध मुकाएगा। गुरमुखो साध सन्त करने नहीं टट्टू भाड़े, शब्द गुरू इक्को इक वखाएगा। कोई लभ्भण ना जायो विच उजाड़े, जंगल हथ्थ किसे ना आएगा। तन पाणी कोई ना ठारे, अठसठ मैल ना कोए गंवाएगा। जोग अभ्यास ना कोए विचारे, सुन्न समाध ना कोए समाएगा । धूणी ताअ ना कदे साड़े, अक्खीं मीट ना कोए वखाएगा। किसे लभ्भे ना जगत दुआरे, मट्ठ खोल्ह ना कोए वखाएगा। विष्न ब्रह्मा शिव अग्गे कोई ना कढ्ढे हाढ़े, तिन्नां कर ना कोई वखाएगा। सरोवरां विच्चों कोई ना कढ्ढे गारे, मिट्टी रेत ना कोए तराएगा । सिल पूजा ना कोए पुजारे, गणपति गणेश ना कोए मनाएगा । बाहमण देवे ना कोई वाड़े, पुन्न दान ना कोए तराएगा। इक प्रभ साचे दा करो दीदारे, जिस मिलयां अग्गे फेर ना कोए सताएगा। दो जहान करो बहारे, गुलशन इक्को इक वखाएगा। चमकण सच सच्चे प्रेम सतारे, नूरो नूर डगमगाएगा। दो जहान बणन पनहारे, लोक परलोक सेव कमाएगा। गोपी काहन नच्चण अखाड़े, साची सेवा इक जणाएगा । जो चल आए दरबारे, दरगाह साची धाम वखाएगा। अग्गे उतरे पार किनारे, अद्धविचकार ना कोए अटकाएगा। साढे तिन्न हथ्थ मनारा वाजां मारे, आओ सिखो हरि सतिगुर मेल मिलाएगा। ग़रीब निमाणयां करे प्यारे, प्रेम प्रीती जोड़ जुड़ाएगा। फड़ के घोड़ी साची चाढ़्हे, सिर सेहरा सीस पहनाएगा। पाणी इक्को वार वारे, सगन साचे घर वखाएगा। रक्षया करे अन्दर बाहरे, बेपरवाह आसण लाएगा। देवे नाम सच नज़ारे, नज़र इक्को वार बदलाएगा। नाल रखे पंच प्यारे, प्रभ पंच जोड़ जुड़ाएगा। फड़ के संगत सारी तारे, बचया कोई रहिण ना पाएगा। करे खेल अगम्म अपारे, हरि करनी कार कमाएगा। सत्थर वेखो साचे यारे, यारी यारां नाल निभाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अन्दर बाहर वेख वखाएगा। अन्दर बाहर वसे माही, महिफ़ल आपणी आप लगाइंदा। आओ वेखो जांदा राही, रहबर इक्को नज़री आइंदा। जिस ने कटी जम दी फाही, फ़ैसला अन्तिम पन्ध मुकाइंदा। जिस दे अग्गे देवे ना कोए गवाही, शहादत होर ना कोए रखाइंदा। आदि जुगादी सच्ची शहिनशाही, शहिनशाह इक्को इक अख्वाइंदा। जिस ने गोबिन्द पकड़ी बाहीं, आप आपणा मेल मिलाइंदा। जिस इकट्ठे कीते झीवर छींबे नाई, ग़रीब निमाणयां रंग रंगाइंदा। जिस दीआं वड्डीआं लम्मीआं

बाहीं, दो जहानां इक्को गंढ्ढ पुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्दर बाहर आपणी कार कमाइंदा। अन्दर बाहर वेखो फिरदा, फेरा आपणा आप लगाईआ। भगत प्रीती करदा, चरण देवे वड्याईआ। जिस दा झिरना निझर झिरदा, बूँद बूँद टपकाईआ। श्री भगवान जन भगतां वेख ख़ुशी विच खिड़दा, कुण्डा आपणा रिहा लाहीआ। एह खेल सच्चे पिर दा, पारब्रह्म वेस वटाईआ। एह उडीकां रखदा चिर दा, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आओ वेखो शाह कंगाल, कंगाली रूप वखाइंदा। निरगुण बण के सच दलाल, दर घर साचे फेरा पाइंदा। देवणहारा हक़ हलाल, जोती इक वखाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक प्रगटाइंदा। लेखा जाणे जीव जहान, जुगती आपणी आप समझाइंदा। मिले मेल श्री भगवान, शाह पातशाह आपणे रंग रंगाइंदा। सुणो इक फ़रमाण, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्दर बाहर आपणी कार कमाइंदा। अन्दर बाहर इक्को राम, रहमत आप कमाईआ। अन्दर बाहर इक्को शाम, इक्को रास रचाईआ। अन्दर बाहर इक्को अमाम, नूरो नूर करे रुशनाईआ। अन्दर बाहर इक्को ग़ुलाम, बरदा रूप वटाईआ। अन्दर बाहर इक्को निशान, सति सतिवादी आप झुलाईआ। अन्दर बाहर इक्को कलाम, कलमा नबी रिहा जणाईआ। अन्दर बाहर इक्को नाम, नग़मा इक्को राग अल्हाईआ। अन्दर बाहर इक्को निशान, दो जहानां रिहा वखाईआ। अन्दर बाहर इक्को मिहबान, महिबूब बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अग्गे पिच्छे सेव कमाईआ। अग्गे पिच्छे इक्को सेवा, श्री भगवान आप जणाइंदा। जन भगतां देवे अमृत मेवा, फल इक्को इक खुआइंदा। प्रगट होया वड देवी देवा, देवत सुर ना कोए वखाइंदा। जिस जन गाया रसना जिह्वा, तिस आपणा रंग रंगाइंदा। पारब्रह्म प्रभ अलख अभेवा, अलख जैकारा इक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप जणाइंदा। आओ वेखो हरि की धार, धुरदरगाही आप जणाइंदा। सोहँ शब्द पंज जैकार, पंचम राग माण गवाइंदा। मेल मिलावा अन्तर बाहर, प्रभ आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वीह सौ वीह वेख वसाखी, अज्ज दी रात नूं भगतो तुहाढ्ढी करे राखी, अग्गे तुहानूं विसर कदे ना जाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी सेवा लाई साची, सिदक सबूरी नाल हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, नारी नर नरायण करे हक़ कुड़माईआ।