२ वसाख २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
दो जहान सुण छन्द, सुण सुण ख़ुशी मनाईआ। निरगुण चढ़या मात चन्द, सरगुण बैठा ध्यान लगाईआ। आदि जुगादी जिस दी वंड, जुग जुग हिस्सा पाईआ। हुक्मे अन्दर सूरज चन्द, ब्रह्मण्ड खण्ड भुआईआ। सिफ्त सालाही जिह्वा दन्द, रसन करे वड्याईआ। बाहरों अन्दर जाए लँघ, मेहर नज़र उठाईआ। भाण्डा भरम भउ ढाहे कंध, दूई द्वैत मिटाईआ। आत्म परमात्म पावे ठंड, सीतल धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। खेल वखाए निरगुण निरँकार, सरगुण देवणहार वड्याईआ। साहिब साजण दा सच प्यार, सिख्या साची इक दृढ़ाईआ। जिस दा लेखा सके ना कोए विचार, विचार विच कदे ना आईआ। सो साहिब सच्चा दातार, दाता दानी फेरा पाईआ। वस्त अमोलक देवणहार भण्डार, अतोट अतुट वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। नाम भण्डारा निरगुण वंडे, वंडणहार अख्वाईआ। कूड़ी वासना कलिजुग कढ्ढे, सच सुच्च समझाईआ। गृह मन्दिर साचे भगत दुआर सद्दे, सद्दा नाम दिवाईआ। जाम प्याए अमृत मधे, रस इक्को इक वखाईआ। नव नौ लेखा पार हद्दे, घर साचे वज्जे वधाईआ। भगत प्रीती भगवान बज्झे, आपणा पन्ध मुकाईआ। साढे तिन्न हथ्थ अन्दर बहि के सजे, सच सिँघासण डेरा लाईआ। नित नवित्त दरस कर कर रज्जे, आपणी तृखा इक जणाईआ। प्रेम डोरी नाम बज्झे, तन्दी तन्द ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह आया प्रभ निरगुण वड्डा वड्ड वड्याईआ। पार कर के पिछली हद्द, साचा मन्दिर इक सुहाईआ। जिस गृह विश्व इक्को यद, बंस बंस वंड ना कोए वंडाईआ। नाम निधाना वज्जे नद्द, जैकारा इक्को इक अल्हाईआ। गृह मन्दिर घर स्वामी सज्जण बहे सज, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जगत लेखा देवे तज, भगत भगवान करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार शब्द वड्याईआ। शब्द कहे मैं सब दी धार, घर घर वेख वखाइंदा। जोत कहे निरगुण निरँकार, निराकार नज़र किसे ना आईआ। दोहां अन्तर इक प्यार, ख्वाहिश श्री भगवान प्रगटाईआ। सो ख्वाहिश विच संसार, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। सरगुण निरगुण दे प्यार, प्रेम प्रीती इक जणाईआ। साची रीती अगम्म अपार, अलख अगोचर आप वखाईआ। मन्दिर मसीती जीव जंत वाड़, आपणा कुंडा ना किसे खुल्हाईआ। अनडिठी खेल करे करतार, भगतां वेखे चाईं चाईंआ। रीती लख चुरासी परखणहार, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी सोहँ ढोला हरि करता आप कराइंदा। आत्म परमात्म बण विचोला,
दर साचे मेल मिलाइंदा। हट्ट वणजारा इक्को खोल्हा, वस्त सति वरताइंदा। धुरदरगाही निरगुण तोला, नाम कंडा हथ्थ उठाइंदा। साची धार साहिब सतिगुर बोला, अगली वंड ना कोए वंडाइंदा। काया पंज तत्त अनमोला, चोला इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक सुहाइंदा। पंज तत्त सोहे साचा घर, घर घर विच वज्जे वधाईआ। इक्को ढोला रिहा पढ़, एका नाम शनवाईआ। इक्को मन्दिर वेखे वड़, घर आपणे पर्दा लाहीआ। इक्को अमृत नुहाए सर, सरोवर इक्को इक दरसाईआ। इक्को चुकाए झूठा डर, भय अवर ना कोए जणाईआ। इक्को पौड़े जाए चढ़, साची मंज़ल वेख वखाईआ। इक्को फड़े साचा लड़, पल्लू गंढ्ढ बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मेला सहिज सुभाईआ। साचा मेला मेल मलंना, हरि जगदीश सेव कमाईआ। लेखे लाए पंज तत्त तना, तन माटी सोभा पाईआ। देवणहारा नाम धना, सच ख़ज़ीना आप वरताईआ। सुणावणहारा राग कन्ना, धुन नाम शब्द शनवाईआ। देवणहारा सदा डंना, हुक्मी हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। खेल वेखण दा जिस जन चाउ, चाउ घनेरा आप प्रगटाइंदा। पहलां देवे आपणा नाउँ, नाउँ निरँकारा आप समझाइंदा । दूजे सुत्यां पकड़े बाहों, सोए आप उठाइंदा। तीजे करे सच न्याउँ, नेत्र अक्ख इक खुल्हाइंदा। चौथे मेला बेपरवाहो, घर साचे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। करनी रखे आपणे हथ्थ, करनहार अख्वाया। जुग चौकड़ी मार्ग दस्स, गुर अवतार पीर पैगम्बर पढ़ाया। हिरदे हरि जू हर घट वस, डेरा सच लगाया। गुरमुख आपणे कर प्रगट, भेव अभेद खुल्हाया। चरण कँवल सरनाई नत्त, बिधाता इक्को जोड़ जुड़ाया। निरवैर देवे आपणी मति, वैरी रूप ना कोए वखाया। बोध अगाध पढ़ाए गथ, शब्द अनरागी राग सुणाया। अंमित सरोवर सर आत्म देवे झट्ट, धर्म प्याला जाम प्याया। कर्म जन्म मैल देवे कट, वरन बरन रहे ना राया। सच्चा मार्ग इक्को इक, दहि दिशा दए वखाया। भगत भगवान मेल मिलावा हस्स हस्स, घर सज्जण नज़री आया। दो जहान गावण जस, वेद पुराण सिफ्त सालाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा आप लिखाया। साचा लेखा लिख बनवारी, लिख्त इक्को इक जणाईआ। निरगुण नूर जोत निरँकारी, निरँकार वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि बण पनिहारी, तट किनारे सेव कमाईआ। प्रेम प्यार दी फेर बहारी, जन भगतां अन्दरों कूड़ा बाहर कढ्ढाईआ। साफ़ सोहणा सुथरा तन शृंगारी, दुरमति मैल नज़र ना आईआ। अमृत जल देवे ठंडा ठारी, सच प्याला नाम फड़ाईआ। निर्मल जोत कर उज्यारी, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। नाम वस्त खोल्ह पटारी, तन इक्को झोली पाईआ।
गुरमुखां करे सच्ची दारी, सेवक आपणा रूप धराईआ। लोकमात ना होए ख्वारी, ख्वाहिश आपणी पूर कराईआ। आप बठाए सच हमारी, ऐराप्त बैठा सीस झुकाईआ। वेखणहारा शाहसवारी, शहिनशाह दाता वड वड्याईआ। भगत भगवान इक्को इक विहारी, विवहारी आप कराईआ । साचे सन्त नाम ख़ुमारी, रस इक्को इक रखाईआ। गुरमुख सुरती रहे ना कोए कुआरी, बाली कन्यां हरि सरनाईआ। सच महल्ले रंगले डोले चाढ़्ही, वंनी जाणे चाउ चाईंआ। चार कन्नीं खेल न्यारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह करीं ना धोखा, कलिजुग धुखदी पई लोकाईआ। तेरे मिलण दा तेरे हथ्थ मौका, साडी चले ना कोए चतुराईआ। नेत्र नज़र ना आए नौका, सागर भँवर ना कोए दरसाईआ। सानूं तेरे मिलण दा शौका, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। सचखण्ड निवासी किथे सुतों ला के ढौंका, जुग चार ना अक्ख खुल्हाईआ। तेरे बच्चे गुर अवतार पीर पैगम्बर भरदे गए हौका, उभे साह ध्यान लगाईआ। तेरी याद अन्दर तेरे वैराग अन्दर तेरे सुहाग अन्दर लिख लिख गए जगत पोथा, पुस्तक देवे माण वड्याईआ। साहिब सुल्तान श्री भगवान तेरा मंग मंग गए निरगुण कोठा, जगत दुआरे मात तजाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग पारब्रह्म तेरा मुकया ना अजे रोसा, घर मिले ना चाईं चाईंआ। निक्कयां निक्कयां बालां नाल करें खेल होछा, गहर गम्भीर तेरी ना कोए चतुराईआ। जे पुत्त नहीं ते मिल जाए पोता, पोतरा नहीं ते गुरमुखां दे वड्याईआ। फिर होवें मात ना औंता, औंतरा कहे ना तैनूं लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। श्री भगवान अग्गों हस्स, हस्स हस्स जणाइंदा। आओ मार्ग देवां दस्स, दहि दिशा भेव चुकाइंदा। वेखो आपणा मन्दिर नट्ठ, साचा राह जणाइंदा। हरिसंगत रूप करो इकट्ठ, इक्को घर वसाइंदा। साहिब सरनाई जाओ ढट्ठ, डिगयां आप उठाइंदा। इक्को नाम लओ रट, मन का मणका आप भुआइंदा। इक सरोवर वेखो तट, किनारा इक्को इक जणाइंदा। इक्को मेल पुरख समरथ, श्री भगवान आप कराइंदा। इक्को सख़ावत इक्को हथ्थ, ख़ैर बंदगी इक्को पाइंदा। इक्को महावत इक्को रथ, रथवाही इक्को सेव कमाइंदा। इक्को ढोला इक्को जस, सिफ्त सलाही इक अख्वाइंदा। इक्को गोबिन्द लेखे लाए रत, ब्रह्म मति इक दृढ़ाइंदा। इक दे हो जाओ सारे वस, वसल इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार आप जणाइंदा। इक्को वस होए भगवान, भगत बैठे सीस झुकाईआ। इक्को भूप राज राजान, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। इक्को साहिब सच्चा सुल्तान, सति सतिवादी वड वड्याईआ। इक्को दिसे हुक्मरान, जुग चौकड़ी हुक्म चलाईआ। इक्को देवणहारा फ़रमान, सच संदेस जणाईआ। इक्को करनहारा परवान, मेहर नज़र रखाईआ। इक्को वेखणहारा दो
जहान, इक्को खोजे थाउँ थाईंआ। इक्को देवे नाम बबाण, इक्को सब नूं रिहा चढ़ाईआ। इक्को देवे सच ज्ञान, इक्को करे हक़ पढ़ाईआ। इक्को झुलाए जगत निशान, इक्को भगत दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप जणाईआ। इक्को कन्त इक कन्तूहल, करनहार इक अख्वाइंदा। इक्को चुकाए लहिणा देणा मूल, लेखा सब दी झोली पाइंदा। इक्को सूलीउँ करे सूल, सुलाकुल इक अख्वाइंदा। इक्को देवे साची धूल, धवल हौला भार वखाइंदा। इक्को कदे ना जाए भूल, भुल्लयां आप उठाइंदा। इक्को बंधाए सच असूल, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाइंदा। इक्को सब नूं करे कबूल, दर आयां लेखे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इक्को कातिल इक्को मकतूल, इक्को ख़ंज़र खण्डा चमकाइंदा। इक्को आदेस इक्को नरेश, नर नरायण इक अख्वाईआ। इक्को रहे सदा हमेश, ना मरे ना जाईआ। इक्को सुत्ता बाशक शेश, सांगोपांग हंढ्ढाईआ। इक्को हर घट रिहा खेड, घर घर डेरा लाईआ। इक्को गुर अवतार पीर पैगम्बर रिहा भेज, लोकमात दए वड्याईआ। इक्को आत्म परमात्म सुहाए साची सेज, सिँघासण आसण सोभा पाईआ। इक्को बिन नेत्र लए वेख, अक्ख प्रतख आप खुल्हाईआ। इक्को मेटणहारा रेख, इक्को रेखा दए बदलाईआ। इक्को पाए सार मसायक शेख़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। इक्को गुरमुख इक्को रंग, रंग रंगीला इक वखाइंदा। इक्को सेज इक पलँघ, इक्को सोभावन्त डेरा लाइंदा। इक्को नाम इक्को मृदंग, इक्को ढोला राग सुणाइंदा। इक्को प्रेम इक्को अनन्द, इक्को चन्द नूर चमकाइंदा। इक्को वसे सदा संग, इक्को सदा सगला संग निभाइंदा। इक्को मंगण रिहा मंग, झोली इक्को इक भराइंदा। इक्को पाए बंदी बंद, बंदीख़ाना इक तुड़ाइंदा। इक्को खेल करे वरभण्ड, ब्रह्मण्ड इक्को नाच नचाइंदा। इक्को लेखा सूरज चन्द, इक्को नूरो नूर डगमगाइंदा। इक्को टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणी गंढ्ढ पुआइंदा । इक्को सदा सदा बख्शंद, बख्शिश आपणी आप वरताइंदा। इक्को मेटणहारा पन्ध, घर साचे मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां आपणे दर बहाइंदा। दर बहा करे विहार, विवहारी जगत कुड़माईआ। नाता जोड़ कन्त नार, नार कन्त दए वड्याईआ। आत्म परमात्म बन्न्ह प्यार, तन तत्त नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत रैण भगत होए सहाईआ।
भगत भगवान इक परदक्खणा, प्रतख रिहा जणाईआ। दुआरयों कोई ना जाए सक्खणा, आसा सब दी पूर कराईआ।
सदा मेहर हथ्थ सिर रखणा, होणा जगत सहाईआ। प्रेम प्रीती करदयां कदे ना थक्कणा, थकावट नज़र कोए ना आईआ। तुहाढ्ढे नालों मिलण लई किसे ना डक्कणा, रोड़ा विच ना कोए अटकाईआ। दर आउँदयां मूल ना झक्कणा, भज्जणा वाहो दाहीआ। प्रेम प्याला इक्को छक्कणा, सांतक सति सति कराईआ। धर्म दीवार दी पहली परदक्ख़णा, परम पुरख दए वड्याईआ। दूजी परदक्ख़णा दो दो धार, निरगुण सरगुण आप कराइंदा। निरगुण अन्दर सरगुण बाहर, ख़ालक ख़लक खेल वखाइंदा। चारों कुंट चौतरफी प्यार, कोना बचया कोए रहिण ना पाइंदा। साहिब सतिगुर साचा चन्द, गुरमुख गिर्द दिसे परिवार, किरन किरन किरन रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परतक्ख़ आपणी कार कमाइंदा। तीजी परदक्ख़णा खोल्हे नैण, मिले मेल सच्चे माहीआ। गुरमुख इक दूजे नूं कहिण, आओ वेखो बेपरवाहीआ। नाते छड्ड बणाओ सज्जण सैण, सगला संग रखाईआ। रल मिल सारे बण गए भाई भैण, सगला बन्धन पाईआ। आत्म रोवे कुरलावे पावे वैण, वाह वा तेरी झल्ली ना जाए जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा खलाईआ। चौथी परदक्ख़णा चौथा रंग, चार चार जणाइंदा। किरपा निधान वजा मृदंग, सोए भौरे आप उठाइंदा। आओ लओ सुगंध, वासना अमृत रूप वखाइंदा। दर आ के विच्चों निकले गंद, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाइंदा। परम पुरख दा ढोला गाओ छन्द, शास्त्र सिमरत जिस दी सिफ्त सालाहइंदा। चरण कँवल माणो अनन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची धार बणाइंदा। पंजवीं परदक्खणा पंच जैकार, पंच पंच वड्याईआ। पंजां करे इक प्यार, पंचाइण दिती वड्याईआ। सीस जगदीश बन्न्ह दस्तार, सोहणे सीस सुहाईआ। जगत परदक्खणा वेखे नैण उठाल, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। साहिब सतिगुर कलिजुग अन्त करे प्यार, भगतन आपणा मेल मिलाईआ। निरवैर हो के बणया आप दलाल, सच दलाली रिहा कमाईआ। कट्ठे हो के सारे करीए स्वाल, प्रभ साचा साची दया कमाईआ। तेरी लग्गी तेरे निभ जाए नाल, दूजा यार नज़र कोए ना आईआ। जे इक वारी गोदी ल्या बिठाल, फिर बाहर ना कदे कढ्ढाईआ। जे भुल्लयां भट्टकयां ल्या भाल, प्रभ होए ना फेर जुदाईआ। सब कुछ तैनूं दित्ता संभाल, आपणे हथ्थ रख्या कुछ ना राईआ। तेरी वेख सच्ची धर्मसाल, सब दी आत्म ढोला गाईआ। साहिब मेरे प्रितपाल, प्रभ तेरी वड्ड वड्याईआ। सानूं लोकीं कहिण कंगाल, तेरे घर मिले शहिनशाहीआ। किरपा कर दीन दयाल, सच सच रिहा समझाईआ। पंज परदक्खणा लओ मेरे लाल, लाल लाल रंग चढ़ाईआ। सदा सदा सद वसे तुहाढ्ढे नाल, दिवस रैण वंड ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर ध्यान दे ज्ञान कर परवान, परवाना आपणी झोली पाईआ। सदा वक्त रहे सुहेला, सुहञ्जणी घड़ी मिले वड्याईआ।
सुत्यां जागदयां रहे मेला, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। गुर बणया चेला, चेले गुरू विच समाईआ। दोहां दा रंग नवेला, वक्खरी धार जणाईआ। ख़ाली हथ्थ ना पैसा ना धेला, धर्म प्रीती इक वड्याईआ। एसे कर के प्रभू वेहला, माया बन्धन ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा टूर सदा हज़ूर, हाज़र हो के घर घर आपणी हाज़री दए लगाईआ। सतिगुर धार शब्द दी रीत, सदा सदा पढ़ाईआ। सतिगुर शब्द साहिब दी जीत, अजित जितया कदे ना जाईआ। सतिगुर शब्द सदा अतीत, बन्धन बंध ना कोए रखाईआ। सतिगुर शब्द सदा नज़दीक, घर घर विच आसण लाईआ। सतिगुर शब्द सदा सद ठीक, कूड़ी क्रिया ठीकर दए भंनाईआ। सतिगुर शब्द सदा लाशरीक, झगड़े विच कदे ना आईआ। सतिगुर शब्द सच तौफ़ीक, देवणहार सदा वड्याईआ। सतिगुर शब्द सति ताअरीफ़, सिफ्ती सिफ्त वड्याईआ। सतिगुर शब्द ना होए ज़ईफ़, एका रंग समाईआ। सतिगुर शब्द चाढ़्हे रंग बसीठ, उतर कदे ना जाईआ। सतिगुर शब्द प्रभू दी प्रीत, प्रीतीवान दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द साहिब दा संग, सदा सदा वड्याईआ। सतिगुर शब्द साहिब दा रंग, रंग रंग चमकाईआ। सतिगुर शब्द साहिब मृदंग, नाद धुन शनवाईआ। सतिगुर शब्द साहिब दा अंग, अंगीकार कर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। सतिगुर शब्द सब से उच्चा, ऊँच ऊँच अख्वाइंदा। सतिगुर शब्द सब से सुच्चा, सो पुरख निरँजण सिफ्त सालाहइंदा। सतिगुर शब्द सदा अद्ध मूचा, दीर्घ आपणी कार कमाइंदा। सतिगुर शब्द वसे चार कूटां, दहि दिशा वेख वखाइंदा। सतिगुर शब्द नाता तोड़े जूठा झूठा, सच सुच्च वडियाइंदा। सतिगुर शब्द बाझों सब दा ख़ाली ठूठा, वस्त सच ना कोए जणाइंदा। सतिगुर शब्द अगम्मी बूटा, दो जहान आप लहराइंदा। सतिगुर शब्द भाग लगाए काया पंज तत्त कलबूता, मन्दिर अन्दर सोभा पाइंदा। सतिगुर शब्द सदा सबूता, साबत आपणी सूरत जणाइंदा। सतिगुर शब्द तन कदे ना लाए भबूता, तीर्थ नहावण कोए ना जाइंदा। सतिगुर शब्द सदा अनडीठा, जग नेत्र नज़र ना आइंदा । सतिगुर शब्द जुग जुग ठंडा करे अग्न अंगीठा, मेघ इक बरसाइंदा। सतिगुर शब्द जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाइंदा। सतिगुर शब्द बोध अगाध, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। सतिगुर शब्द सदा साथ, सगला संग निभाईआ। सतिगुर शब्द खेल खलाए तरलोकी नाथ, पुरी लोअ नाच नचाईआ। सतिगुर शब्द महिमा सिफ्त गा गाथ, निरवैर करे पढ़ाईआ। सतिगुर शब्द जिस मस्तक लेखा धुर माथ, तिस मेल मिलाए चाईं चाईंआ। सतिगुर शब्द काया अन्दर सोवे साची खाट, महल अटल इक्को कर रुशनाईआ। सतिगुर शब्द नाता तोड़े ज़ात पात, ऊँच नीच वेख वखाईआ। सतिगुर
शब्द सदा समरथ, समरथ आपणी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द लेखा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, जो जन अन्तर ध्यान लगाईआ। सतिगुर शब्द जन भगतां होए वस, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी साचा दान, गुणवन्ता झोली आप भराईआ।