२१ वसाख २०२० बिक्रमी कक्खां दी सेज उत्ते प्रभास विच अल्हड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर
माछूवाड़ अन्धेरा घुप्प, नूर नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द सूरा बैठा चुप्प, इक ध्यान लगाईआ। वार परिवार होया ख़ुश, घर साचे वज्जे वधाईआ। गुरसिखां विछोड़ा लग्गा दुःख, रोग नज़र कोए ना आईआ। प्रभास अन्दर बैठा लुक, भेव अभेद जणाईआ। पुरख अकाल कोलों रिहा पुच्छ, की तेरी प्रभ वड्याईआ। पहलों बणा के आपणा पुत्त, क्यों जंगलां विच रुलाईआ। की लड़ तेरा गया छुट्ट, कन्नी हथ्थ ना कोए वखाईआ। जगत दुआरा मेरा पुट्ट, चार कुण्ट फिरी दुहाईआ। वेले अन्तिम ग्यों रुस्स, तैनूं लाज ज़रा ना आईआ। नेत्र खोल्ह वेख उठ, इक वार लै अंगड़ाईआ। जिन्हां प्याया हथ्थीं अमृत घुट्ट, सो संग ना कोए वखाईआ। इक इकल्ला तेरा गोबिन्द शेर रिहा बुक्क, भबक तैनूं रिहा जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी साची सच सरनाईआ। माछूवाड़ा सोहणा धाम, अवल्लड़ा इक सुहाइंदा। गोबिन्द सूरा करे आराम, दु:ख सुख विच बदलाइंदा। सेवा कर सच्ची निशकाम, आपणी आशा ना कोए जणाइंदा। इक्को नाम तेरा भगवान, भगवन मेरे मोहे भाइंदा। तेरा प्रेम सच निशान, निशाना अवर ना कोए झुलाइंदा। तेरा चरण मेरा मकान, दूजा मन्दिर ना कोए वडियाइंदा। तेरा खेल सदा महान, बेअन्त अन्त कोए ना पाइंदा। नेत्र खोल्ह वेख आण, तेरा तेरा राह तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाइंदा। वेख सेज सुहञ्जणी रंग, गुर गोबिन्द रिहा जणाईआ। सूलां सत्थर सेज पलँघ, तेरी ख़ुशीआं नाल हंढ्ढाईआ। तेरे प्रेम दा इक अनन्द, पुरी अनन्द दिती तजाईआ। गुजरी मात ना वेखे चन्द, तेग़ बहादर ना उँगली लाईआ। तुध बिन कोई ना पावे ठंड, पुत्तर धी ना कोए वड्याईआ। इक्को पाई सच्ची गंढ्ढ, गुरमुखां संग निभाईआ। दीन दयाल सदा बख्शंद, बख्शिश तेरे हथ्थ वड्याईआ। वेखीं कोल औण तों जाईं ना संग, लज्जया लोक ना कोए जणाईआ। जुग चौकड़ी तूं कटणहारा पन्ध, बणे पांधी साचा राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर,
हथ्थ तेरे वड्याईआ। माछूवाड़े चौथी कूक, चार कुण्ट एका वार जगाइंदा। श्री भगवान अबिनाशी करते सुत्ता रहीं ना घूक, तेरी अक्ख इक खुल्हाइंदा। उठ वेख आपणा पूत, तेरे बिरहों अन्दर आपणा हाल सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, घर साचे मंग मंगाइंदा। माछूवाड़ा सेज सुहौणी, सोहणी रुत्त सुहाईआ। जो करें सो तैनूं भौणी, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। गोबिन्द अग्गे तेरी अड़ौणी, भेव अभेद ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पंजवीं वार पंचम नाअरा, गोबिन्द इक लगाइंदा। दुष्ट दमन कर सुत दुलारा, हेम कुण्ट वक्त सुहाइंदा। निरगुण सरगुण खेल अपारा, अन्त बेअन्त कोए ना पाइंदा। तेरा लेखा धुर दरबारा, लोकमात नज़र किसे ना आइंदा। हुक्मे अन्दर खेल न्यारा, हाकम आपणी कार कमाइंदा। हउँ बालक सेवक सेवादारा, साची सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाइंदा। तेरे दर इक्को आस, आसावन्त तेरी वड्याईआ। गुरमुखां रहां सदा दास, सद सद सेव कमाईआ। फड़ फड़ ल्यावां तेरे पास, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। सूलां सत्थर साची सेज तेरा प्रेम भोग बलास, मिल्या सुख सहिज सुखदाईआ । नेत्र रोवण पृथ्मी अकाश, गगन मण्डल देण दुहाईआ। तेरा वेख खेल तमाश, पीर पैगम्बर रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे वड वड्याईआ। गोबिन्द कहे वेख हाल, बेपरवाह आप जणाइंदा। दीन दुनी मन्न स्वाल, दयावान मंग मंगाइंदा। अगम्म अथाह मार छाल, बल इक्को वेख वखाइंदा। नधान स्वामी ठाकर भाल, अगोचर आपणा भेव जणाइंदा। जुग चौकड़ी अवल्लड़ी चाल, पंज तत्त खलड़ी भेव ना आइंदा। शब्द सुत बण दलाल, जगत वणजारा हट्ट चलाइंदा। खेले खेल काल महाकाल, भेव अभेद ना किसे समझाइंदा। तेरे अग्गे इक स्वाल, आशा आपणी आप प्रगटाइंदा। मेरे गुरमुख रहिण मेरे नाल, दूजी मंग ना कोए मंगाइंदा। तेरी सेवा दी साची घाल, घाल आपणी गुरमुखां झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, दर तेरे झोली डाहइंदा। माछूवाड़े झोली अड्ड, अड्डरी मंग मंगाईआ। बंस परिवार दित्ता छड्ड, छड्डी सर्ब लोकाईआ। दो जहानां मुक्की हद्द, ब्रह्मण्ड खण्ड ना कोए वड्याईआ । राग नाद ना कोए सद, ढोहला सोहला ना कोए गाईआ। घड़न भंनण खेल समरथ, अकथ तेरी वड्याईआ। भेव अभेद आपणा दस्स, प्रभ की तेरी चतुराईआ। मैं गावां तेरा जस, तूं बैठा मुख लुकाईआ। मैं दरस मंगां हस्स हस्स, तेरा नैण रिहा शरमाईआ। की मेरे उत्ते कोई शक़, शिकवा सारा दे मिटाईआ। तेरे कोलों मंगणा दा मैनूं हक़, तूं पिता साहिब सुखदाईआ। आपणी वरासत मेरे नाम कर दे फ़क्क, लेखा इक्को वार लिखाईआ।
दो जहानां अदालत कोई ना सके डक्क, हुक्म अवर ना कोए जणाईआ। मेरा पूरा कर दे घाट, घाटा फेर रहे ना राईआ। उठ वेख माछूवाड़े विच मेरा कोई ना दिसे साथ, पुरी अनन्द जो आया तजाईआ। मेरे ख़ाली वेख हाथ, धन दौलत सरसे विच दबाईआ। ना कोई पत्तण रिहा घाट, बेड़ा नज़र कोए ना आईआ। ना कोई दिवस रही ना रात, चन्द चांदनी ना कोए चमकाईआ। चारों कुण्ट मेरा करे घात, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। ऐस वेले जे पुच्छें ना वात, तैनूं पिता पुरख कोए ना गाईआ। तूं साहिब अनाथां नाथ, दीनन देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देंदयां तोट कोए ना आईआ। गोबिन्द सेज माछूवाड़, वाड़े आपणी मंग मंगाइंदा। वेख सोहणा आपणा लाड़, लाड़ा इक्को नज़री आइंदा। आपणी हथ्थीं घोड़ी चाढ़्ह, दूजा संग ना कोए बणाइंदा। आपणे घर आप उतार, मंज़ल पन्ध ना कोए वखाइंदा। साचे दर कर प्यार, दर यार इक्को नज़री आइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे अग्गे करदे गए पुकार, पिछली रीती मैं वी पूर कराइंदा। जे ना मन्नें सिरजणहार, फिर आपणी खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाइंदा। जे ना मन्नें मेरे भगवान, गोबिन्द सच सच जणाइंदा। तेरे कोलों लैण नहीं आया दान, मंगता हो ना झोली डाहइंदा। मेरा हक़ तैनूं करना पए परवान, क्यों तूं पिता मेरा अख्वाइंदा। बिन मेरे तेरा कोई ना रहे निशान, तेरा नाम ना कोए ध्यााइंदा। उठ वेख मार ध्यान, तेरे सत्थर उत्ते सुत्ता नौजवान, कल्ग़ी तोड़ा ना सीस टिकाइंदा। खड़ग खण्डा ना कोए म्यान, तीर कमान ना हथ्थ उठाइंदा। कमच रखे ना कोए किरपान, शमश धार ना कोए बंधाइंदा। योद्धा सूरबीर बली बलवान, बल तेरी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे वास्ता पाइंदा। गोबिन्द कहे वेख मेरा कमर कसा, कसरत आपणी रिहा जणाईआ। जे रुलदा तैनूं चंगा लग्गे आपणा बच्चा, ख़ाक विच दे रुलाईआ। फिर गोबिन्द वरगा होर नहीं ढलणा सच्चा, चन्द नूर ना कोए रुशनाईआ। जे ऐस वेले रहि गया गोबिन्द कच्चा, फेर तेरी पक्की ना किसे कराईआ। मैं तेरा सुणावां सब नूं पता, पुरख अकाल पिता माईआ। दो जहान फिरां नट्ठा, दिवस रैण पन्ध मुकाईआ। लोकमात पाया रट्टा, दीन मज़्हब वेख वखाईआ। सब दी अक्खीं पाया घट्टा, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। तेरा भाणा लग्गा अच्छा, एसे कर के सत्थर सेज हंढ्ढाईआ। ना कोई पौण ना कोई पक्खा, अग्नी संग ना कोए वखाईआ। जे ऐस वेले देवें धक्का, तेरा बूटा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, प्रभू तेरे दर वड्याईआ। माछूवाड़े वेख मेरी कल्ग़ी, तेरे चरण ध्यान लगाइन्दी। तेरे दर दी सदा बरदी, नेत्र नैण
नैण शरमाइन्दी। हन्झूआं पाणी तेरा भरदी, सेवक आपणी सेव कमाइन्दी। एथे ओथे तैथों डरदी, तेरा नाम ध्याइन्दी। इक्को तेरा ढोला पढ़दी, तूं मेरा मैं तेरा दूजा संग ना कोए हंढ्ढाइन्दी। तेरे विछोड़े अन्दर मरदी, इक्को इक आस तकाइन्दी। ना वेखे ग़रमी ना सर्दी, रुत्त बसन्त ना कोए वड्याईन्दी। तेरे बिनां किसे कोलों नहीं डरदी, सूलां सत्थर पै पै ख़ुशी मन्नाइन्दी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे वास्ता पाइन्दी। आ वेख मेरे तन दा जामा, कली कली तेरा नाम ध्याईआ। नेड़े आ मेरे भगवाना, क्यों बैठा दूर दुराडा आसण लाईआ। आ मेरे सोहणे रामा, रहीम तेरी सरनाईआ। परवरदिगार सच अमामा, रहमत तेरी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सचा वर, दूजा घर नज़र कोए ना आईआ। आ वेख मेरे पैर नंगे, उच्ची चुक्क चुक्क आप वखाइंदा। माछूवाड़े दाती मंगे, दाता तेरा संग निभाइंदा। जिन्ना चिर ना चुकें आपणे कंधे, गोबिन्द आपणा बल ना कोए रखाइंदा। दो जहान दे छड्ड दे सारे धंदे, साचा राह इक्को नज़री आइंदा। तेरा बेड़ा तेरे कन्ढ्ढे, तुध बिन पार ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे चरण ध्यान लगाइंदा। सूलां सेज पई रो, नेत्र नैणां छहबर लाईआ। गोबिन्द साडे उत्ते रिहा सौं, ख़ुशीआं नाल करी विछाईआ। जन्म जन्म दे दुखड़े दित्ते धो, दर्द रहे ना राईआ। घर साडे करी लोअ, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। रुत्त वेख महीना पोह, पारब्रह्म दए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान तेरी सरनाईआ। डाली पत मारन धाह, ध्यान इक लगाईआ। जगत दा वाली वेखो मलाह, बैठा जंगल डेरा लाईआ। सगला संग कोई दिसे ना, इक इकल्ला सोभा पाईआ। पुरख अकाल रिहा मना, अन्तर आत्म आवाज़ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, घर सच्चा इक्को नज़री आईआ। सूलां सेज सोहणा सिँघासण सुख आसण रूप वटाईआ। भाणा तेरा पुरख अबिनाशण, करते अबिनाशी मोहे भाईआ। सेवक सेवा करे दासी दासन, दिवस रैण सेव कमाईआ। इक्को अन्तर रखी आसन, आसा वड्डी वड सुणाईआ। गुरमुख मेरे रहिण साथन, दूजा संग ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। गुरमुखां देणा मेरा साथ, तेरे अग्गे ध्यान लगाइंदा। दीनां नाथ मेरे नाथ, साचा संग इक वखाइंदा। सदा सदा सद वसणा पास, विछोड़ा रूप ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, दर तेरे आस रखाइंदा। पुरख अकाल गया आ, नज़र किसे ना आईआ । गोबिन्द शब्दी ल्या उठा, पंज तत्त सिफ्त सालाहीआ। अन्तर अन्तर भेव जणाईआ। साची सिख्या दए समझा, लेखा लिख्त ना कोए लिखाईआ। आपे बणे सच
गवाह, शहादत होर ना कोए रखाईआ। तेरे विछड़े दए मिला, विछोड़ा कोए रहिण ना पाईआ। जो सरसे अइउँ रुढ़्हा, तिन्हां देवे माण वड्याईआ। जिहड़े चमकौर अइउँ कटा, तिन्हां कटाकश तीर दए लगाईआ। तेरा बेड़ा दए तरा, मझधार ना कोए रुढ़्हाईआ। तेरा बूटा दए लगा, फल अमृत इक वखाईआ। तेरा निशाना दए झुला, दो जहान तेरी शरनाईआ। तेरा सिँघासण दए वडया, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। तेरा लहिणा देणा दए चुका, लेखा भुल्ल कदे ना जाईआ। तेरा तेरा तेरी झोली देवे पा, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द रिहा जणाईआ। गुर गोबिन्द सुनेहड़ा तेरा पौण, पवण पाणी भेव ना आइंदा। हरि का भेव जाणे कौण, कवण गुण ना कोए समझाइंदा। तेरा सत्थर सोहणा लग्गे मैनूं सौण, तैनूं सुत्यां ना कोए उठाइंदा। कोट ब्रह्मण्ड तेरे चारों कुण्ट भौण, तेरे चरण ध्यान लगाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा जस गौण, नेत्र नैण सर्ब शरमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नेड़े आ आ वेख वखाइंदा। नेड़े आ के पुरख अकाल प्या हस्स, हँस मुख वड्डी वड्याईआ। सुत दुलारे सूलां सेज उत्ते सौं के दस्स, मैं वेखां चाईं चाईंआ। तूं आपणा खेड़ा कीता भट्ठ, गुरमुखां खेड़े रिहा वसाईआ। सचखण्ड दुआरयों आया नट्ठ, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। वेखे तेरी चरणी लग्गे फट्ट, नंगीं पैरीं सेव कमाईआ। जे अन्दर वड़ के वेखां मैनूं नज़री आए मेरा हट, दूजा मन्दिर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सरनाईआ। नेड़े आ के श्री भगवान, फड़ बाहों आप उठाइंदा। उठ सुत मेरे निशान, तेरा निशाना इक झुलाइंदा। सदा सदा सद रहां निगाहबान, अक्ख अक्ख ना कोए बदलाइंदा। तेरी बेनन्ती करां परवान, परवाना आपणा हथ्थ फड़ाइंदा। सद वेखां मार ध्यान, ध्यान ध्यान विच जणाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा रखां माण, सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवे साचा वर, आपणी आशा आप जणाइंदा। गोबिन्द कहे एह सोहणी सेज, जिस मैनूं दिती वड्याईआ। तेरी किरपा तैनूं दित्ता भेज, चल के आएयों मेरे माहीआ। तेरा झल्लया ना जावे तेज, तेरा नूर तेरी रुशनाईआ। आ वेख नानक मेरे हेठ वछाया खेस, जो मोढे फिरदा रिहा उठाईआ। मैनूं एहो सचखण्ड देस, जिस घर पिता मेरा आवे चाईं चाईंआ। औह वेख छड्ड के आवे विष्नूं बाशक सेज, सांगोपांग ना कोए चतुराईआ। तेरा प्रेम आपणे विच मैनूं रिहा लपेट, तिनका तिनका कोई दु:ख ना देवे राईआ। तूं मेरे नाल कीता नेम, प्रेम प्यार विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। गोबिन्द तेरी सेज सोहणा रंग, रंग इक्को नज़री आइंदा। ना कोई नीले कसाया तंग, सोलां कलीआं सिँघासण ना कोए सुहाइंदा। ना
कोई खण्डा तीर तलवार ना जंग, शत्रू रूप ना कोए वटाइंदा। ना कोई दिसे पुरी अनन्द, केस गढ़ रुत्त ना कोए सुहाइंदा। ना कोई करे जगत वंड, जगत लोहार ना कोए दृढ़ाइंदा। एह सेज सोहणी जिस उत्ते सौं के इक्को पुरख अकाल दी मंगी मंग, दूजी आस ना कोए मिलाइंदा। तेरा कट के आया पन्ध, पांधी आपणा फेरा पाइंदा। गोबिन्द उठ के गा छन्द, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आइंदा। तेरा भार आपणे सिर ते चुक्कां पंड, हौला तेरा राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्को वार जणाइंदा। साचे सुत सच समझावांगा। वस्त अमोलक झोली पावांगा। काया गोलक इक रखावांगा। पंज तत्त ढोलक ना कोए वजावांगा। अडोलत आपणी कार कमावांगा। अनबोलत धार जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची सिख्या इक दृढ़ावांगा। साची सिख्या सच दृढ़ावांगा। भेव अभेद आप खुल्हावांगा। कल कल्की फेरा पावांगा। निहकलंक आप अख्वावांगा। तेरा बंक दुआर सुहावांगा। साचे मन्दिर डेरा लावांगा। जगत नेत्र नज़र ना आवांगा। रुत्त चेत्र इक वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच साची वेल वधावांगा। सच साची वेल वधावांगा। अवल्लड़ा खेल करावांगा। इक इकल्लड़ा फेरा पावांगा। गोबिन्द तेरा पलड़ा आपणे नाल बन्न्हावांगा। राह सुलखड़ा इक चलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल इक वखावांगा । साचा खेल इक वखावांगा। लोकमात अन्तिम आवांगा। निहकलंक डंक वजावांगा। राउ रंक सर्ब उठावांगा। दुआर बंक इक सुहावांगा। सम्बल आपणा नगर सुहावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कर वखावांगा। साची करनी कर वखावांगा। कल अन्तिम फेरा पावांगा। तेरा नगर इक वसावांगा। तेरी पिछली सध्धर पूर करावांगा। तेरा नाउँ बदल, बदला सर्ब चुकावांगा । एह करां सच्चा अदल, अदालत इक्को इक वखावांगा। कोई तलवार तैनूं ना करे कतल, कातिल मकतूल दोवें रूप वटावांगा। जे कोई तेरे आवे पत्तण, फड़ बाहों पार करावांगा। तूं मेरे पिच्छे छड्डया वतन, मैं तेरा वतन वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरी सोहणी सेज हंढ्ढावांगा। तेरी सोहणी सेज हंढ्ढावांगा। गोबिन्द तैनूं संग रखावांगा। तेरी मंग पूर करावांगा। तेरे गुरमुख चन्द चमकावांगा। घर सच अनन्द वखावांगा। पिछली टुट्टी गंढ्ढ, तोड़ निभावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कार जणावांगा। साची करनी आप करावांगा। तेरे विछड़े मेल मिलावांगा। अनडिठड़े नाल रलावांगा। मिठड़े मिठड़े बोल सुणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कर
जणावांगा। गोबिन्द हो सवाधान, साहिब अग्गे सीस झुकाइंदा। तेरा हुक्म मोहे परवान, परवाना आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेखीं आण, एहो भाणा मोहे भाइंदा। तूं भुल्ल ना जाईं बाल अञ्ञाण, बालक तेरे अग्गे झोली डाहइंदा। पुरख अकाल हो दयाल, मेहरवान हुक्म सुणाइंदा। तूं मेरा सच्चा लाल, हउँ लालन रंग रंगाइंदा। तैनूं करां अन्त दलाल, सच दलाली आप समझाइंदा। गुरमुख सज्जण सच्चे भाल, दर तेरे मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा आप चुकाइंदा। जिस विछोड़या सोई मेले, मेलणहार अख्वाइंदा। गुरू नालों वड्डे होए चेले, जिन्हां पिच्छे आपणी सेव कमाइंदा। पुरख अकाल दे सज्जण सुहेले, साहिब सतिगुर रंग रंगाइंदा। लोकमात विच कट्ठे हो गए हो के वेहले, वेला इक्को इक जणाइंदा। ख़ाली हथ्थीं ना कोई पल्ले पैसे धेले, जगत माया ना कोए वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लहिणा मूल चुकाइंदा। सरसे वाल्यो सुण लओ मीत, मित्र प्यारा आप जणाईआ। तुसां ना छड्डी आपणी रीत, रीतीवान होए सहाईआ। पुरख अकाल दा गाउणा गीत, दूजी होर ना कोए पढ़ाईआ। साहिब इक्को वसे चीत, चित वित ठगौरी कोए ना पाईआ। जिहड़ा माछूवाड़े सुत्ता ठीक, सो तुहाढ्ढे साहमणे तुहाढ्ढा सत्थर रिहा हंढ्ढाईआ। पिछली भुल्ल नहीं गया प्रीत, अग्गे प्रीती होर सिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। गढ़ी वेख वेख चमकौर, चमक आपणी आप जणाइंदा। एह गोबिन्द एह नहीं जे होर, होका दे दे आप समझाइंदा। अन्दर वड़ के वेखो कर के ग़ौर, गहर गम्भीर नज़री आइंदा। जिस दे कोलों अमृत छकी पौहल, सो अन्तर आत्म अमृत आत्म जाम प्याइंदा। तुहाढ्ढा करे भार हौल, सिर आपणे भार उठाइंदा। माछूवाड़े कीता कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। वेखो हस्से धरनी धरत धौल, धवल आपणा रंग रंगाइंदा। गुरमुखां वसया साहिब कोल, आप आपणे अंग लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार कमाइंदा। सेज कहे मेरी सोही रुत्त, रुत्तड़ी फेर महकाईआ। मेरा हाल ल्या पुच्छ, पिछली याद चेते रिहा कराईआ। जिस दे विछोड़े विच गर्मीआं सर्दीआं रही सुक्क, आपणा तन रही जलाईआ। सो सतिगुर साहिब प्या उठ, मेहरवान दए वड्याईआ। कक्खां कंडयां उत्ते गया तुठ, दीनन दीनन दया कमाईआ। भगत दुआर दो हथ्थां नाल गंढ्ढ दिती घुट्ट, सूलां सत्थर निशानीआं रिहा वखाईआ। एसे कर के एह काही बूटे लए पुट्ट, राती गुरमुखां होया सहाईआ। आपणी पैरीं ना पाए जोड़ा जुत, नंगी पैरीं सेव कमाईआ। जिस पुरख अकाल दा बदलया रुख़, सो तुहाढ्ढा रुख़ देवे बदलाईआ। सुक्खां सुक्ख के लए गुरमुख पुत्त, आपणे पुत्त भेंट चढ़ाईआ। छाती नाल लावे घुट्ट, पिच्छे फेर ना कोए हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, इक्को सेज दए वड्याईआ। सेज कहे सुणो मेरे भाई, हरि भेव अभेद जणाइंदा। रल मिल सारे दयो गवाही, साहिब सतिगुर सोभा पाइंदा। दूर नेड़े कट्ठे कीते थाउँ थाईं, बचया कोई रहिण ना पाइंदा। मग्घर महीने करी कुड़माई, अन्तिम आपणा सगन वखाइंदा। पूरब जन्म दी सब दी धोती शाही, काला लेख नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे सोभा पाइंदा। सेज कहे मेरा साचा तिनका, तिल फुल मेरी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगदे प्रभ दे कोलों निक्का किणका, तेरे उत्ते प्रभ जू बैठा डेरा लाईआ। वेखो खेल हरि सच्चे पिर का, प्रीती इक्को इक समझाईआ। एह लेखा गुरसिखो चिर दा, पूरब लहिणा झोली पाईआ। जुग जुग गेड़ा सदा गिढ़दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। श्री भगवान भगतां पिच्छे फिरदा, बण सेवक सेव कमाईआ। सब दे अन्दर झिरना झिरदा, बूँद रिसक रिसक टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द नैणां दए वखाईआ। गोबिन्द वेख नैण, हरि नेत्र आप जणाइंदा। गुरमुख तेरे सज्जण सैण, तेरा संग निभाइंदा। हरिसंगत नाता भाई भैण, पुरख बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। पिछला चुक्कया लहिण देण, अग्गे लेखा आपणे हथ्थ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाइंदा। सेज कहे मेरी आसा पूर, प्रभ पूरन दया कमाईआ। हाज़र होया हाज़र हज़ूर, हरि जू आपणा फेरा पाईआ। जोती चमके इक्को नूर, नूर नूर रुशनाईआ। हरिसंगत बेड़ा भरया पूर, प्रभ आपणे कंध उठाईआ। ना कोई नेड़ा ना कोई दूर, दूर दुराडे लए तराईआ। नाता तुटे कूड़ो कूड़, सच सुच्च मिले वड्याईआ। सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब थाईंआ। बख्शणहार सदा कसूर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तुहाढ्ढे विछोड़े विच गोबिन्द होया रिहा मज़बूर, हुक्मे अन्दर आपणा आप छुपाईआ। वेखो अन्त मिल्या आप ज़रूर, ज़रूरत सब दी पूर वखाईआ। ढय्या विछोड़ा मुआफ़ करो कसूर, दोए जोड़ मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेज इक हंढ्ढाईआ। साची सेज हंढ्ढाई नाल, हंढ्ढोला इक वखाइंदा। गोबिन्द मिल्या दीन दयाल, दयावान वेस वटाइंदा। जुग चौकड़ी जिस नूं रहे भाल, भाल्यां हथ्थ किसे ना आइंदा। जिस दा रूप सके ना कोए वखाल, रंग नज़र ना कोए टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो सोहणी सेज हंढ्ढाइंदा। सोहणी सेज संगत प्यार, दो जहानां हथ्थ किसे ना आईआ। औह वेखो गुर अवतार, सारे बैठे ध्यान लगाईआ। दोए जोड़ करन निमस्कार, वाह वा तेरी वड वड्याईआ। साचा खेल करे करतार, करता पुरख तेरी सरनाईआ। ना कोई मन्दिर ना दुआर, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। हरिसंगत लग्गा सच दरबार, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। चौथे युग दा उतरया भार, नौ सौ
चुरानवे चौकड़ी युग ढेरी ढाहीआ । गोबिन्द हुण बणया पुत्त पुरख अकाल, गुजरी दिसे ना कोई माईआ। रातीं सुत्यां सब दी सुरत रिहा संभाल, दर दर घर घर आपणा फेरा पाईआ। गुरसिखो आपणी सेजा उत्ते लओ स्वाल, सौंदयां दु:ख ना कोए मनाईआ। ना शाह ते ना कंगाल, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। गुरसिखो तुहाढ्ढे चरणां दी सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा दए बणाईआ। गोबिन्द सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी सेज इक सुहाईआ। सेज कहे मैं साहिब प्यारी, मेरे विच वड्डी वड्याईआ। बिनां गोबिन्द रही कुआरी, मेरे उत्ते चरण ना कोए टिकाईआ। मेरा नैण ना कोए शृंगारी, मींढी सीस ना कोए गुंदाईआ। मैहन्दी रंगली ना कोए विचारी, कज्जल धार ना कोए बंधाईआ। उठ उठ तक्कदी रही चार कुण्ट विचारी, कवण वेले मेरा आवे सच्चा माहीआ। माछूवाड़े मैनूं दे के पछाड़ी, मुड़ के मुख ना फेर भुआईआ। मैं कढ्ढदी रही हाढ़ी, गल्ल आपणे पल्लू पाईआ। गोबिन्द तेरी पुरख अकाल नाल यारी, मैं यारी तेरे चरणां नाल लगाईआ। तेरी धूढ़ मेरा शृंगारी, मेरे मस्तक मिले वड्याईआ। मेरे नेत्र तक्क थक्क थक्क गए हारी, तेरी नज़र मेहर मेहरवान ना कोए उठाईआ। धन्न भाग हरिसंगत जिन मेरी सुणी पुकारी, मेरा दुखड़ा ल्या वंडाईआ। एह सेज जगत शृंगारी, चारों कुण्ट वेखण चाईं चाईंआ। कवण वेला आए मेरा सज्जण मीत मुरारी, बेपरवाह बेपरवाहीआ। उत्ते सवें पैर पसारी, चरण पुरख अकाल वल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब वड्याईआ। सेज कहे हरिसंगत तेरा जस, मेरा तिनका तिनका रिहा गाईआ। तुहाढ्ढे अन्दर प्रभ मेरा गया फस, बाहर नट्ठ किते ना जाईआ। मेरे उत्ते बहे सज, आपणा आसण लाईआ। कोझी कमली दा पर्दा लए कज्ज, मेहर नज़र टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। हरिसंगत सेज साची ज़री, ज़रा ज़रा रिहा जस गाईआ। हरिसंगत जिस ने कीती बरी, बंदीख़ाना दित्ता तुड़ाईआ। हरिसंगत विच दिसे ना कोए शरई, शरीअत रूप ना कोए वटाईआ। सब दा इक्को दाता हरी, हर घट बैठा डेरा लाईआ। गोबिन्द बांह गुरसिखां फड़ी, अग्गे लए ना कोए छुडाईआ। वीह सौ वीह दी साची घड़ी, घड़ी सुलखणी लेखे लाईआ। सरसे चमकौर दी साची लड़ी, प्रेम डोरी तन्द बंधाईआ। आपणी किरपा आपे करी, पूरब लेखा रिहा चुकाईआ। गुरसिख आत्म ना जन्मे ना कदे मरी, सतिगुर आपणे संग रखाईआ। सच महल्ले साचे चढ़ी, घर साचे सोभा पाईआ। ना भय ना कोए डरी, भ्यानक रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेजा दए वड्याईआ। हरिसंगत सेज सब नूं देवे गंढ्ढ, भाजी नाम वरताईआ। हरिसंगत पाई मैनूं ठंड, मेरी ठंड हरिसंगत विच समाईआ। मेरे गोबिन्द मैनूं होण ना दित्ता रंड, मेरा रंडेपा
दित्ता कटाईआ। हरिसंगत विच ओहो चन्द, पुरख अकाल रिहा चढ़ाईआ। एह सुख वड्डा नालों पुरी अनन्द, जिस धाम जिस गृह जिस आसण पुरख अकाल गोबिन्द दोवें वसण एका थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। तेरी वड्याई मैं की जाणां, सरसा कूक कूक सुणाइंदा। गुरमुखां मन्यां तेरा भाणा, मैं तेरे भाणे विच तेरे सिख रुढ़्हाइंदा। अन्तर अन्तर अन्तर पछताणा, पश्चाताप कीता फेर हथ्थ ना आइंदा। इक्को मंग मंगी कर के तेरे चरण ध्याना, ध्यान ध्यान विच रखाइंदा। मेहरवान दे दाना, दाता इक्को नज़री आइंदा। गोबिन्द हुक्म इक सुणाना, साचा ढोला आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सरसे तेरा जल, जलधारा नाल बदलाइंदा। सरसे सुण सच ज्ञान, गुर गोबिन्द रिहा जणाईआ। मेरा पिता पुरख अकाल, पूत सपूता गोबिन्द नाउँ धराईआ। मेरा पूत गुरसिख बाल अञ्ञाण, जिस दी बुध आपणे विच छुपाईआ। एका दूआ तीआ तिन्ने धारां इक निशान, निशाना इक्को इक दृढ़ाईआ। अर्जन मंग के गया दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। कवण वेला कन्ढ्ढी करें परवान, कन्ढ्ढा आपणा दएं वखाईआ। कलिजुग अन्त होए परवान, त्रै त्रै लेखा मूल चुकाईआ। सतलुज बिआसा रावी तिन्नां इक्को मिले माण, आर पार पार आर इक्को रंग वखाईआ। बिनां लिख्त बिनां पढ़त बिनां पेख बिनां नेत्र बिनां खेत्र बुधू शाह बेपरवाह गोबिन्द सूरा अर्र्शी नूरा हाज़र हज़ूरा साचा सूरा कल भरपूरा नेड़े दूरा वेख्या मार ध्यान, ध्यान विच्चों ध्यान लगाईआ। ऐस धाम सजदा करन ज़िमीं असमान, ज़माना कोई ना दए गवाहीआ। बिन गोबिन्द कोई ना सके पछाण, कातब कलम नाल लिखे ना कोए शाहीआ। जिह्वा करे ना कोए ब्यान, बत्ती दन्द ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दा लेखा लेखे पाईआ। बुधू शाह गंवाई बुध, आपणी बुध ना कोए रखाईआ। पीर ज़ाहरा गया सुझ, सोझी इक्को वार आईआ। जो कुछ है सो एहो कुझ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। कर के ध्यान वेख्या गोबिन्द ऐस मिटी अन्दर रिहा रुझ, बिन नेत्रां ध्यान लगाईआ। फ़कीर फ़क्कर हो के ल्या पुच्छ, अक्खर लिख्त ना कोए लिखाईआ। किस दी रुच्ची विच बैठों रुच, चशम दीद ना कोए जणाईआ। गोबिन्द कहे उह वेला रिहा ढुक, जिस दा राह रिहा तकाईआ। पुरख अकाल जो बैठा ओहले लुक, प्रगट होवे मेरा माहीआ। मैनूं गोदी लए चुक्क, आप आपणी गोद सुहाईआ। मेरे भगतां सुहाए रुत्त, जो अग्गे लेखे लैणे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर इक्को इक समझाईआ। हरि का हार प्रेम निशानी, हरिसंगत मिले वड्याईआ। एथे ओथे दो जहानी, निरगुण सरगुण खेल खलाईआ। चौथे युग भगत भगवानी, भाउ इक्को इक दरसाईआ। जाणे भेव ना कोए विद्वानी, ज्ञान ध्यान ना कोए वड्याईआ। गुरसिख गुरू
दी जाणे कहाणी, सतिगुर गुरसिखां करे पढ़ाईआ। लख चुरासी दुनियां फ़ानी, फ़ातया सब दा रिहा पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा सब दी झोली पाईआ। हार कहे मैं हरि का पूत, आदि जुगादि अख्वाइंदा। मेरे अन्दर सोहणा सूत, मेरा संग निभाइंदा। मेरी ना कोई दिशा ना कोई कूट, हिस्सा वंड ना कोए वंडाइंदा। मैं गुरमुखां गल विच हुलारा रिहा झूट, श्री भगवान आप झुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप वडियाइंदा । हार कहे मैं हरी दवारा, जुग जुग वेख वखाइंदा। कोई चढ़ाए मन्दिर कोई गुरुदुआरा, ठाकर दुआरे कोई सुहाइंदा। बिन सतिगुर पूरे गुरसिखां नाल करे ना कोई प्यारा, आपणे गलों लाह के गुरसिखां तन सुहाइंदा। आप कक्खां सेजा करे प्यारा, गुरसिख आपणे हथ्थां उत्ते उठाइंदा। सरसे वाला लेखा भुल्लयां नहीं भुलणहारा, अभुल्ल आपणी कार कमाइंदा। आओ उठ के रल मिल सारे करीए विहारा, बिवहारी आप जणाइंदा। जिन्हां गोबिन्द कीता प्यारा, तिन्हां पुरख अकाल वेख वखाइंदा। पुरख अकाल दा सच्चा लाओ नाअरा, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जै जैकार सर्ब कराइंदा। गुर संगत अग्गे चलो वारो वारा, हरि जू मार्ग इक दरसाइंदा। गुरसिख गुरसिख नाल करो प्यारा, साची रीती इक चलाइंदा। लालो भुक्खे दा दस्से फेर दुआरा, भुक्ख्यां भुक्ख आप गवाइंदा। लाल सिँघ बणे वणजारा, लालन आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा बणे सहारा, सब नूं माण दिवाइंदा। साची सेज करे प्यारा, सुहञ्जणी रुत्त आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, निहकलंक नरायण नर, पिछला लाहे पूरब कर्ज़, पूरा करे आपणा फ़र्ज़, हरिसंगत होण ना देवे तेरा हरज़, हाज़र हो के लहिणा देणा नेत्र नैणां सब दी झोली पाइंदा। गुरमुख तेरे दर दरबान, पुरख हरि जू सेव कमाईआ। जिस दा लेखा हथ्थ भगवान, भगवन रिहा चुकाईआ। अग्गे किसे कोई ना देवे दान, पूजण जड़्ह ना कोए जाण, पाणी पा ना कराए अशनान, निउँ निउँ सीस ना कोए झुकाईआ। गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत श्री भगवान सब नालों वड्डा बणाया निशान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जड़्ह पूजा सर्ब मिटाईआ।