२१ वसाख २०२० बिक्रमी किशन सिँघ दे गृह अल्हड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर
गोबिन्द वेख आपणा बाग़ीचा, श्री भगवान रिहा वखाईआ। जिन्हां पिच्छे होइउँ नीचा, ऊँचो ऊँच दए वड्याईआ। प्रेम प्यार दी कर लै रीझा, साची सिख्या इक समझाईआ। अग्गे कोई ना रहे गुरू सिख चाचा भतीजा, पुरख अकाल इक्को
नज़री आईआ। साचा बीज साहिब बीजा, पत डाली आप महकाईआ। अन्दर लँघ के वेख दहिलीज़ां, दर दरबान बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा रिहा उठाईआ। गोबिन्द वेख सच फुलवाड़ी, पारब्रह्म ब्रह्म उपाइंदा। जिस दे पिच्छे विष्न ब्रह्मा शिव लाई ताड़ी, नित नवित्त ध्यान लगाइंदा। तिन्हां सतिगुर फिरे पिच्छे अगाड़ी, दिवस रैण सेव कमाइंदा। अन्दर बाहर निरगुण सरगुण करे कारी, करता आपणी कार जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल वखाइंदा। गोबिन्द वेख आपणा परिवार, परम पुरख रिहा वखाईआ। जिन्हां पिच्छे सब कुछ ग्यों वार, पिच्छों वारता गाए लोकाईआ। तेरी कोए ना पाए सार, तेरा भेव किसे ना आईआ। तेरा लेखा जाणे आप निरँकार, निरगुण दाता वड वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम करे सच प्यार, प्रेम प्रीती इक दरसाईआ। उठ वेख हो निहाल, पिछला दु:ख भुलाईआ। लहिणा चुकाए आप अकाल, अक्ल कला हो जाईआ। जिस दी कोई ना झल्ले झाल, झलक दे के सब नूं मूँह दे भार सुटाईआ। सो पुछे तेरा हाल, मुरीद मुर्शद फेरा पाईआ। अन्तिम हल्ल करे स्वाल, ज़ेर ज़बर दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा हथ्थो हथ्थ फड़ाईआ। गोबिन्द वेख आपणा दुआर, धुर दरबारी आप जणाइंदा। साचा दीपक इक उज्यार, तेल बाती ना कोए टिकाइंदा। साचा नाम शब्द धुनकार, साज ताल ना कोए वजाइंदा। साची सखीआं मंगलाचार, गीत गोबिन्द इक अल्हाइंदा। साचा सज्जण मीत मुरार, सगला संग निभाइंदा। साचा लेखा धुर दरबार, धुरदरगाही आप मुकाइंदा। तेरा सत्थर कर प्यार, तेरे अथ्थर नैण आप पूंझाइंदा। तेरा पत्थर हिरदा देवे पाड़, प्रेम निशाना तीर लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह तेरा इक समझाइंदा। गोबिन्द वेख आपणा गृह, घर मन्दिर आप जणाइंदा। जिस मन्दिर अन्दर हरि जू रहि, निरगुण आपणा डेरा लाइंदा। जो करनी सो तैनूं कहे, दूसर होर ना किसे समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल वरताइंदा। गोबिन्द वेख खोल्ह अक्ख, हरि आख़र दया कमाईआ। बाकी भाण्डे कर के सक्ख, तेरा भण्डारा रिहा भराईआ। पंज तत्त नालों कर के वक्ख, निरगुण शब्द नूर जोत रुशनाईआ। डूंग्घी धार मार्ग दस्स, रसते करे पढ़ाईआ। मेल मिलाए नट्ठ नट्ठ, पांधी बण बेपरवाहीआ। बण वणजारा खोल्ह हट्ट, वस्त इक्को इक विकाईआ। तेरी सेज सुहाए सुच्चा पट्ट, पट्ट पटना नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को नाम लईए रट, रट्टा मुक्के जगत लोकाईआ। प्रेम प्यार बिरहों मार सिटे सट्ट, चोट नगारे इक जणाईआ। ना कोई रूप रंग रेख दिसे पुरख समरथ, समरथ आपणी कार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा झोली पाईआ। गोबिन्द वेख आपणा पीर, बेपीर फेरा पाइंदा।
जिस दी नज़र ना आए तस्वीर, तसबी गल ना कोए लटकाइंदा। ना कोई शरअ ना ज़ंजीर, कड़ी कड़ी ना कोए बंधाइंदा। जीहदा लेखा बेनज़ीर, नज़र विच ना कोए रखाइंदा। बदलणहार तकसीर, तदबीर आपणी आप जणाइंदा। अग्गे लोकमात विच गुर अवतारां पीर पैगम्बरां बणी रहिण ना देवे भीड़, साचा मार्ग इक वखाइंदा। परवरदिगार सति अख़ीर, सच साची कार कमाइंदा। आदि अन्त ना होए दिलगीर, दु:ख दर्द ना कोए रखाइंदा। ना कोई खण्डा ना शमशीर, चण्ड प्रचण्ड ना कोए चमकाइंदा। ना कोई शस्त्र कमान ना तीर, चिला भथ्था ना कोए उठाइंदा। हुक्मे अन्दर दो जहानां देवे चीर, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। सो बेमुहताज आया पीर, मुफ़लस आपणा वेस वटाइंदा। ना कोई जाणे खेल शरीर, शिरकत विच कदे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा लेखा तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। गोबिन्द सुण आपणे कन्न, हरि साहिब सच जणाईआ। तूं मेरा कहिणा ल्या मन्न, बंस सरबंस दित्ता लुटाईआ। फिर वी कर के शुकर किहा धन्न, धन्न तेरी सरनाईआ। कलिजुग जीव ना जानण अन्न्ह, अंध्याां राह कोए ना पाईआ। घर घर दर दर तेरा प्या जन, संसा रोग ना कोए चुकाईआ। तेरे पिच्छे देवां डंन, डंका इक्को इक वजाईआ। जो घड़यां देवां भन्न, ठीकर घर घर दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। गोबिन्द वेख आपणे सिख, सिँघ नज़र कोए ना आइंदा। जिन्हां लेखा दित्ता लिख, तिन्हां पिछला लेख समझाइंदा। बाकी सारे मंगदे भिक्ख, झोली वस्त ना कोए टिकाइंदा। करे खेल आप अनडिठ, अनडिठड़ी कार कमाइंदा। सूलां सत्थर ना दिती पिट्ठ, करवट आपणी आप बदलाइंदा। ना हार ना जाणे जित, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा तोहे समझाइंदा। गोबिन्द वेख नौजवान, नाम जवानी रिहा वखाईआ। जिस दा झुल्ले सदा निशान, निशाना इक्को इक बणाईआ। वेखणहारा राज राजान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। देवणहारा धुर फ़रमाण, सच संदेसा इक अल्हाईआ। सन्त सुहेले कर परवान, गुर चेले मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, परम पुरख दया कमाईआ। गोबिन्द कहे सच प्रभ, पुरख अकाल दया कमाइंदा। गुरमुख गुरसिख साचे लभ्भ, दर आपणे मेल मिलाइंदा। मैं गंवाया किछ हब्ब, तेरा कीता आपणी झोली पाइंदा। कलिजुग वेख तेरी हद्द, हदूद आपणी डेरा ढाइंदा। किरपा विच्चों किरपा निधान कढ्ढ, किरपन आपणी गोद सुहाइंदा। विछोड़ा दे जिन्हां आया छड्ड, सरसा डूंग्घी धार वहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, चरण कँवल मंग मंगाइंदा। गोबिन्द कहे सच मेहरवान, सुच्च तेरी वड्याईआ। मैं की जाणा बाल अञ्ञाण, अथाह तेरी चतुराईआ। हुक्मे अन्दर हुक्म परवान, शब्द विच नाम शनवाईआ।
काहनां विच्चों सच्चा काहन, एका तू ही नज़री आईआ। मन्दिरां विच्चों मन्दिर महान, महिमा अकथ अकथ वड्याईआ। जिध्धर वेखां मार ध्यान, एक तू ही नज़री आईआ। तेरा तुलहा सच निशान, तेरा बेड़ा बेपरवाहीआ। तेरा खेड़ा इक महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक्को वर, इक्को एक नज़री आईआ। गोबिन्द कहे तेरा परिवार, परम परम वड्याईआ। ब्रह्म ब्रह्म धार, कर्म कर्म जणाईआ। वरन वरन शृंगार, सरन सरन सरनाईआ। तरन तरन दातार, हरन फरन खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी जगत विहार, भगत भगवान सोभा पाईआ। लहिणा देणा कर्ज़ उतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव भेव अभेद इक जणाईआ। गोबिन्द कहे दयाल स्वामी, तेरा अन्त कोए ना आइंदा। सर्ब जीआं तूं अन्तरजामी, घट घट डेरा लाइंदा। तेरी इच्छया गुर गुर बाणी, सतिगुर तेरी सिफ्त सालाहइंदा। तेरे नाम दी जगत कहाणी, लख चुरासी वड वडियाइंदा। तूं शहिनशाह शाह पातशाह सुल्तानी, सुत दारा वेख वखाइंदा। तेरा मन्दिर इक सुल्तानी, सलल आपणा रंग रंगाइंदा। आलम इलम ना जाणे कोई कहाणी आलमे जावदानी, तेरी दरगाह धाम सुहाइंदा। तन दिसे जगत कानी, कातब कलम कलाम मकतब लेख ना कोए वखाइंदा। तेरे तेरे होए हरामी, हक़ हलाल ना कोए समझाइंदा। उठ सब दी वेख पेशानी, मस्तक टिक्का नज़र किसे ना आइंदा। कलम्यां अन्दर वड़ गई बेईमानी, तेरे नूरी अक्खर कूड़ी क्रिया जगत वंड वंडाइंदा। जगत अदालत तेरी करे बदनामी, हक़ हकीकत कोए ना खोज खुजाइंदा। ना कोई इस्म ना इस्लामी, आज़म रूप ना कोए धराइंदा। मैं वेख होया हैरानी, तेरी हरकत बंद ना कोए कराइंदा। ना कोई बणया कदर दानी, तेरी कीमत कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी महिफ़ल वेख वखाइंदा। तेरी महिफ़ल वेखां रोज़, रहीम तेरी शरनाईआ। श्री भगवान कहे गोबिन्द कोई ना सोच, सोचण विच कदे ना आईआ। तेरे अन्दर वखावां कोटन कोटि लोक परलोक, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरे विच टिकाईआ। तेरे घर जगावां निर्मल जोत, नूर नुराना इक रुशनाईआ। साचा भेव खुल्हावां तेरे होंट, धुर दी धार धार जणाईआ। तेरी मेरी कदे ना होवे छोट, अन्त छुटे सर्ब लोकाईआ। तूं मेरा आहलणयों डिगा बोट, अन्त आपणी गोद उठाईआ। तूं रखी इक्को ओट, पुरख अकाल ध्याईआ। तूं गुरमुखां मिलण दा रख्या शौक, पुत्त पोतरे आपणे ना कोए हंढ्ढाईआ। श्री भगवान तेरी संभाले होश, हशर आपणा दए कराईआ। तेरे गुरसिख वेखे निर्दोष दोषी कोई नज़र ना आईआ। माछूवाड़े मिल्या तैनूं बण ख़ामोश, आपणी कथा ना किसे सुणाईआ। आपणे अन्दर तेरा दब्बया जोश, ताकतवर ताकत ना कोए अज़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द अग्गों करे हासा, हस्स
हस्स ख़ुशी मनाइंदा। गल्लां बातां नाल दे भरवासा, बिन कीती सबर मोहे ना आइंदा। जुग चौकड़ी तेरा वेंहदे गए तमाशा, तूं गुर अवतारां पीर पैगम्बरां ख़ाक मिलाइंदा। गा गा गए तेरी गाथा, सिफ्ती सिफ्त तेरा नाम वडियाइंदा। टेकदे गए तेरे चरण माथा, मस्तक तिलक सर्ब वखाइंदा। मैं मन्यां तेरा साका, पिता पूत वेख वखाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड जो तेरा हाता, तिस उत्ते मैं आपणा हक़ रखाइंदा। तूं सब दा वड्डा आका, मैं हाकम हुक्म मन्नाइंदा। तेरी फलवाड़ी दा बणयां रहां राखा, लख चुरासी वेख वखाइंदा। मैं हुण ओहले हो के खिचण नहीं देणा ख़ाका, तेरी तस्वीर आपणे विच रखाइंदा। दस्स किवें तोड़ेंगा नाता, पिछला नाता फेर जगाइंदा। आ पुच्छ मेरीआं बातां, बीती कहाणी आप समझाइंदा। तेरे पिच्छे माछूवाड़े कटी अन्धेरी राता, सूलां सत्थर सेज हंढ्ढाइंदा। प्यो माँ पुत्त वार के तेरी बणया ज़ाता, आपणी ज़ात ना कोए रखाइंदा। हुण चढ़ के बहूं तेरी ढाका, गलवकड़ी आपणी पाइंदा। मेरा वस्त्र चोला पिछला पाटा, अग्गे तन ना कोए वखाइंदा। मैं किसे नूं कहिणा नहीं चाचा, बापू इक्को नज़री आइंदा। हुण कटणा नहीं फ़ाका, फिका रस ना कोए रखाइंदा। अग्गे बणया रिहा दासी दासा, हुण साहमणे हो के मंग मंगाइंदा। उठ वेख मार झाता, झाकी आपणयां गुरमुखां वल पाइंदा । तूं मेरा कमलापाता, पतिपरमेश्वर इक अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, दूजा दर ना मंगण जाइंदा । गोबिन्द कहे उठ मर्द, मर्दानगी दे जणाईआ। बेदर्दी तैनूं कोई ना आवे दरद, दुखियां दर्द वंडाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे अग्गे करदे गए अर्ज़, आरज़ू विच आरज़ी पाईआ। ढोला सोहला राग गाउँदे गए तर्ज़, तर्हा तर्हा समझाईआ। तेरा पूरा होया ना किसे कोलों फ़र्ज़, फ़रमांबरदार ना कोए अख्वाईआ। मेलण विछोड़न दी तैनूं मर्ज़, तेरा रोग ना कोए हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर मंगणहारा मांगत नज़र किसे ना आईआ। पुरख अकाल कहे ना कर ज़िद, ज़िंदगी सब दी दयां बदलाईआ। गोबिन्द गुरमुख तेरी बिंद, बिंद लेखे लेखे पाईआ। जिन्हां ख़ाक रुलाया सुरप्त इन्द, शिव ब्रह्मा धक्का लाईआ। तिन्नां धार बहावां अमृत सागर सिन्ध, लहर लहर विच धराईआ। तिन्हां नाता तुटे जीउ पिण्ड, पिण्डी भरन कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। गोबिन्द अन्त ना पौ खहिड़े, खैहड़ा सब दा दयां छुडाईआ। भर के चाढ़्हां आपणे बेड़े, बेड़ा इक्को वार तराईआ। लेखे लावां दूर नेड़े, नेरन दूर इक्को नज़री आईआ। लख चुरासी विच्चों लभ्भां तेरे, जिन्हां साची सेव कमाईआ। जो रण झूजे कट बेरे बेरे, बिरती तिन्हां वेख वखाईआ। जो सरसे धार पाणी रेड़े्ह, तेरा ढोला गए गाईआ। सो सारे कट्ठे हो के आ गए आपणे वेहड़े, घर साचे मिले वड्याईआ। जन्म कर्म दे चुक्क
गए झेड़े, झंजट कोए रहिण ना पाईआ। साहिब सतिगुर दे वड़ गए डेरे, तम्बु कनात ना कोए रखाईआ। मिल के कहिण असीं तेरे, तूं साहिब साडा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा सरनाईआ। लोकमात जे देवें सरना, सांत मोहे ना आईआ। एथे ओथे चुक्के मरना डरना, मेरा गुरसिख जन्म मरन विच कदे ना आईआ। जिस मेरा पल्लू फड़ना, मैं तेरी झोली देवां टिकाईआ। जिस मेरे अन्दर वड़ना, मैं तेरे दुआरे देवां पुचाईआ। तेरा मेरा ढोला सब ने पढ़ना, सोहँ रूप इक्को नज़री आईआ। कर कौल सच इकरार, गोबिन्द मैं तेरयां गुरसिखां सचखण्ड खड़ना, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। बिन पौड़ीउँ डडिंउँ चढ़ना, चौथा पद गुरमुखां चरणां हेठ रखाईआ। सति रूप सब नूं करना, असति रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे हथ्थ डोर फड़ाईआ। आपणे हथ्थ डोरी फड़, श्री भगवान दया कमाइंदा। जिन्हां गोबिन्द लाया लड़, तिन्हां आपणा घर वखाइंदा। साचे मन्दिर जाइण चढ़, घर इक्को इक वडियाइंदा। मिले मेल पुरख नर, नर नरायण नज़री आइंदा। लेखा चुक्के चोटी जड़्ह, अस्थूल रूप ना कोए वटाइंदा। साहिब सतिगुर किरपा कर, आप आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला करे पूरा वर, कीता कौल आप निभाइंदा। गोबिन्द कहे मैं नेत्र नैण उठावांगा। इक ध्यान लगावांगा। तेरा राह तकावांगा। गुरमुखां नाल मिलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दूजा दर ना मंगण जावांगा। जिस वेले गुरमुख जाणगे। दर तेरे सोभा पाणगे। भगत भगवान ढोला गाणगे। हरि मन्दिर इक वसाणगे। पिछले नाते सर्ब छड्ड जाणगे। इक इकांते तेरा दर्शन पाणगे। मिल सच सच्ची जमाते, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा आपणा वर, दूजा दर ना वेखण पाणगे। जाली दे हथ्थ विच हुन्दा छड़, कुण्डी सोटे उत्ते लगाईआ। उच्चीयां टाहणीआं लैंदा फड़, आपणीआं बाहवां वधाईआ। जे कोई अग्गे जाए अड़, दोहां हथ्थां नाल धूहे वाहो दाहीआ। जे पिच्छों खेती वाला जाए आ फिर पिच्छों जाए डर, अग्गा पिच्छा वेखे राह नज़र कोए ना आईआ। भेडां बक्करीआं विच जाए वड़, आपणा आप छुपाईआ। भय विच मैं मैं रिहा कर, ममता जगत वधाईआ। अन्दरे अन्दर हौके रिहा भर, हाहाकार सुणाईआ। इक वार जे देवे छड्ड, फिर रुक्ख ना कोए कटाईआ। माणस नहीं एह हड्ड, माटी चम्म पोच पुचाईआ। डोरी साहिब सतिगुर उत्ते छड्ड, आपणा माण ना कोए रखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा विच्चों कंडे देवे वढ्ढ, नुक्कर विच अड़या कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जालीआं जंजाल दए तुड़ाईआ।
२२ वसाख २०२० बिक्रमी किशन सिँघ दे गृह
अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर
दो इक दा इक प्यार, हरि ख़ालक ख़लक जणाइंदा। दो इक दा इक जैकार, हरि अर्श फर्श सुणाइंदा। दो इक दा इक आधार, धरनी धरत धवल वेख वखाइंदा। दो इक दा इक शृंगार, दो जहानां रंग रंगाइंदा। दो इक दा इक विचार, निरगुण सरगुण कार कमाइंदा। दो इक दा इक मनार, महल अटल इक रुशनाइंदा। दो इक दा इक घर बार, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। दो इक दा इक करतार, इक दो आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप वरताइंदा। दो इक दा इक रथ, रथ रथवाही हरि अख्वाइंदा। दो इक दा इक साथ, हरि सगला संग निभाइंदा। दो इक दा इक नाथ, अनाथां वेख वखाइंदा। दो इक दा इक दास, दासी दास सेव कमाइंदा। दो इक दा इक घर वास, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। दो इक दा इक प्रकाश, प्रकाशवान नूर चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो इक वेख वखाइंदा। दो इक दा इक मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। दो इक दा इक गीत, सोहँ ढोला करे पढ़ाईआ। दो इक दा इक अनडीठ, निरगुण नूर नज़र ना आईआ। दो इक दा इक अतीत, त्रैगुण बैठा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी दया कमाईआ। दो इक दा इक प्रकाश, प्रकाशवान दया कमाइंदा। दो इक दा इक अभ्यास, जोगी जुगत ना कोए रखाइंदा। दो इक दा इक सास, साह साह आप समझाइंदा। दो इक दा इक वास, वसेरा इक्को घर बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह चलाइंदा। दो इक दा इक नबेड़ा, बेअन्त आपणे हथ्थ रखाईआ। दो इक दा इक खेड़ा, महल अटल होए रुशनाईआ। दो इक दा इक गेड़ा, जुग चौकड़ी रिहा भुआईआ। दो इक दा इक बेड़ा, एका चप्पू रिहा लगाईआ। दो इक दा इक नबेड़ा, निरवैर करे थाउँ थाईंआ। दो इक दा रहे ना झेड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप खिलाईआ। दो इक दा इक हक़, हकीकत इक्को इक जणाइंदा। दो इक दा राह रिहा तक्क, इक दो वेख वखाइंदा। दो इक दा इक रस, अनरस आपणा भेव चुकाइंदा। दो इक दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेव आप समझाइंदा। दो इक निरगुण धार, सरगुण देणहार वड्याईआ। इक दो खेल अपार, अपरम्पर आपणी कार कमाईआ। दो इक जगत संगार, काया कपड़ कोट हंढ्ढाईआ। इक दो निर्मल दीपक कर उज्यार, नूरो नूर डगमगाईआ। दो इक बोल जैकार, नाद शब्द धुन शनवाईआ। इक दो खेल अपार, करनी करता आप कमाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल सच्चा शहिनशाहीआ। दो इक अनडिठ रंग, रूप रेख ना कोए रखाइंदा। इक दो सेज पलँघ, सुहञ्जणी रुत्त आप सुहाइंदा। इक दो अन्दर लँघ, साचे मन्दिर डेरा लाइंदा। दो इक चाढ़्ह चन्द, नूरो नूर डगमगाइंदा। दो इक बोल छन्द, सिफ्त सालाही ढोला गाइंदा। इक दो दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच प्रगटाइंदा। दो इक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप समझाइंदा। दो इक एका होआ, हरि जू आपणी खेल कराईआ। निरगुण बीज निरगुण बोआ, पत डाली आप महकाईआ। निरगुण सेज निरगुण सोया, करवट सके ना कोए बदलाईआ। निरगुण अमृत निरगुण चोया, निरगुण वेखे चाईं चाईंआ। निरगुण वस्त निरगुण ढोआ, देवणहार आप अख्वाईआ। निरगुण जंम्यां ना कदे मोआ, जन्म मरन ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो इक आप हो जाईआ। निरगुण सरगुण होया दो, दोहरी धार चलाइंदा। दोहां विच्चों हो निरमोह, निरवैर आपणी कार कमाइंदा। आपणे मन्दिर कर कर लो, प्रकाश आपणे विच छुपाइंदा। दूजा कोए ना सके छोह, शहिनशाह इक्को नज़री आइंदा। बली बलवान कोए ना सके टोह, भेव अभेद ना कोए रखाइंदा। इक तों दूआ गया हो, दूए तों एका रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दोए दोए आपणी कार कमाइंदा। दूआ बणया निरगुण सरगुण, हरि वड्डा वड वड्याईआ। लेखा जाणे दो जहान सन्त भगत साचे चुण चुण, लख चुरासी खोज खुजाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां पुकार सुण सुण, निरवैर वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा जणाईआ। दूआ कहे मेरी दुआ, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। निरगुण सरगुण वेस वटा, जुग जुग सेव कमाईआ। धुर फ़रमाणा हुक्म जणा, गुर अवतार करी पढ़ाईआ। बोध अगाधा लेख लिखा, खाणी बाणी राह वखाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादा नाद वजा, अनादी नाद करे शनवाईआ। ढोला सोहला साचा गा, गा गा ख़ुशी मनाईआ। मेहर नज़र इक उठा, मेहरवान होए सहाईआ। निरगुण आपणा आप छुपा, इक इकल्ला नज़र किसे ना आईआ। गोबिन्द होया इक फ़िदा, आप आपणा गया मिटाईआ। पुरख अकाल मिल्या सिध्धा, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। दूए मिलण दी इक्को बिद्धा, इक इकल्ला गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग धंदे आपे लाईआ। दूआ रोवे झुके सीस, जगदीश ध्यान लगाइंदा। जुग चौकड़ी पीसण पीस, सद सद सेव कमाइंदा। गा गा थक्का तेरी हदीस, हज़रत तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। तेरे मकतब तेरे दवाले तेरे विद्याले कोई ना लग्गे फ़ीस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा सच्चा वर, घर सच्चा मोहे भाइंदा। दूआ रोवे मारे
चीक, दो जहानां रिहा सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मेरा रूप धर के गए ठीक, अन्तिम ठीकरा काया गए भंनाईआ। रसना जिह्वा दस्सदे रहे निहकलंक नरायण नर आवे आपणी आपणी सच तरीक, वार थित ना किसे समझाईआ। बीसवीं बीसवीं बीसवीं रही बीत, दूआ वेखे नैण उठाईआ। दूए दा ख़ाली होया ख़ीस, अग्गे ज़ीरो नज़री आईआ। ज़ीरो किसे ना वसे नज़दीक, दूर दुराडा डेरा लाईआ। सब नूं देवे इक हदीस, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। दूए तों ज़ीरो ज़ीरो तों दूआ दोहां विच्चों निकली धार बरीक, बारीक धार निरगुण निराकार निरँकार इक अख्वाईआ। सो एका इक्को ठीक, जिस मिलयां दूए मिले वड्याईआ। अग्गे लग्ग के लए घसीट, आपणा राह जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो दूआ सो एका दोहां नेत्र आपे पेखा, लोकमात बणाई रेखा, रेखा आपणी आप जणाईआ। दूआ कहे मेरी दलील, जन भगतां रिहा समझाईआ। उठ के सारे करो इक्को वकील, एथे ओथे लए छुडाईआ। जिस ने कपड़े पहने नील, नीली धारों पार करे रुशनाईआ। सो साहिब शहिनशाह शाह पातशाह वड्डा असील, असलीयत साची दए जणाईआ। जिस दा ठाणा ना कोए तसील, ज़िला वंड ना कोए वंडाईआ। अग्गे सुणे ना कोए अपील, कोरट जज्ज ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो देवणहार वड्याईआ। दूआ कहे देवां दस्स, दर्दीआं दर्द वंडाइंदा। मेरा चले ना कोए वस, दूआ निरगुण सरगुण निरगुण विच समाइंदा। गोबिन्द इक्को रिहा हस्स, दूजा भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। गोबिन्द होया दूआ आप, दोहरी धार वखाईआ। इक इकल्ला निरगुण बाप, पिता पुरख बेपरवाहीआ। दोहां मिल के बणया साथ, सगला संग निभाईआ। अग्गे पिच्छे मुकावण वाट, पांधी आपणा पन्ध मुकाईआ। अन्तिम आए साचे घाट, हरिसंगत पतण डेरा लाईआ। वेखणहारा खेल तमाश, मेहरवान वड्डी वड्याईआ। दूआ एका इक दूजे दे हो गए पास, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दूआ एका इक्को रंग वखाईआ। दूआ एका बण जाए इकी, एकँकार धार प्रगटाइंदा। एह गोबिन्द दी साची सिक्खी, जिस सिख्या पुरख अकाल समझाइंदा। एहदी धार खंडिउँ तिक्खी, जगत नेत्र वेख कोए ना पाइंदा। करे खेल साहिब अनडिठी, अनडिठड़ी धार चलाइंदा। पहले गोबिन्द पुरख अकाल दी दे के गया चिट्ठी, आपणी हथ्थीं बंद कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूआ एका मेल मिलाइंदा। चिट्ठी बंद गोबिन्द खोले्ह, खोल्ह खोल्ह समझाईआ। मेरा प्रीतम मेरे ओहले, मेरा पर्दा दए उठाईआ। साचे कंडे तोल तोले, तराज़ू इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। दूआ एका जुड़या जोड़, इक्की आपणा अंक
बणाइंदा। निरगुण सरगुण जाए बौहड़, आप आपणा मेल मिलाइंदा। रस वेख मिट्ठा कौड़, अमृत ताल इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिक्खी मूल रखाइंदा। सो सिक्खी जिस सिखाया प्रभ, करे नाम पढ़ाईआ। सो सिक्खी सतिगुर लए लभ्भ, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। सो सिक्खी पार कर के आई हद्द, तट किनारे डेरा ढाहीआ। सो सिक्खी जिस दर दुआरे लए सद्द, सद्दा देवे चाईं चाईंआ। सो सिक्खी पुरख अकाल दी यद, जन भगत रूप दरसाईआ। सो सिक्खी जो गोबिन्द अमृत पीवे मदि, रस इक्को इक वखाईआ। सो सिक्खी जो आपणे विच्चों लई कढ्ढ, निरगुण सरगुण रूप वखाईआ। सो सिक्खी जो सृष्ट सबाई नालों होई अड्ड, कूड़ी क्रिया नाता दित्ता तुड़ाईआ। सो सिक्खी सच प्रीती अन्दर गई बज्झ, प्रेम डोरी तन्द उठाईआ। सो सिक्खी करे साचा हज्ज, महिबूब इक्को नज़री आईआ। सो सिक्खी सोही अज्ज, अज्ज उह प्रभ चरण मिले वड्याईआ। श्री भगवान दयावान इक्की सिखां पर्दा देवे कज्ज, सीस दस्तार सर्ब बंधाईआ। हरिसंगत हरी दुआर बहे सज, सज्जण इक्को नज़री आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा सच्चा दाज, गट्ठड़ी इक्को वार बंधाईआ। हरिसंगत सेहरा सीस दस्तार, सीस आपणे लेखे लाईआ। वढ्ढयां निक्कयां इक्को जिहा प्यार, दूई साहिब ना कोए वखाईआ। लालो तेरा कर्ज़ा दित्ता उतार, भुक्खे घर वेखी बादशाहीआ । हरिसंगत तेरा साचा आधार, नर हरि साचा आप कराईआ। दूर दुराडे कट्ठे कीते आप करतार, निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब वड्याईआ। हरिसंगत तेरा सीस सतिगुर हथ्थ, दूजा हथ्थ ना कोए लगाइंदा। अग्गे जम्मणा मरना होया बस, गेड़े विच ना कोए रखाइंदा। पिछला मेटया सारा शक़, अग्गे पर्दा आप उठाइंदा। एहो गोबिन्द वेले रहि गया हक़, सीस धड़ अन्तिम आपणी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका इक्की वड वडियाइंदा। इकीआं जोगा होया इक्को, एकँकार बेपरवाहीआ। गुरमुख साची सिख्या सिखो, सिखावणहार सच्चा शहिनशाहीआ। आपणा लेखा प्रभ दुआरे लिखो, दूजा दर ना कोए वखाईआ। माणस जन्म अन्तिम जितो, हार बैठे मुख भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिरध बाल नौजवानां स्त्री पुरुष देवे माणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पगड़ी कहे मैं परसे पग, पतिपरमेश्वर नज़री आया। मैं सब दे बहिणा चढ़ के उपर शाह रग, सीस आपणा आसण लाया। मैं सब तों पहलों करया हज्ज, प्रभ चरण टिक्का लाया। एसे कर के गुरसिखां दे सिर ते गई बज्झ, नाता कूड़ा जगत तजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दित्ता मोहे वर, मेरा नाम जगत वडयाया। पगड़ी कहे मैं एसे कारन वड्डी, दीन दुनी मैंनूं वडियाइंदा। मैं वड्डयों हो जावां
नढ्ढी, बाल बाली रूप वटाइंदा। मैं फिर के आई अज्जी पज्जी, जन भगत दुआर मोहे भाइंदा। इक्की वसाख आई भज्जी, दूर नेड़ा पन्ध नज़र कोए ना आइंदा। सच दुआरे आ के सजी, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। पतिपरमेश्वर दर्शन कर के रज्जी, दुखड़ा दर्द मिटाइंदा। पा वास्ता किहा मेरा पर्दा कज्जीं, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। श्री भगवान कहे मेरे भगतां सिर ते बज्झीं, सिर सदका सब दा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे मति आप समझाइंदा। पगड़ी कहे जन भगतो, जद प्रभ नूं सीस झुकाओगे। प्रभ चरणां ते मैनूं पहलों लगाओगे। आपणा पिछला माण गंवाओगे। कँवल चरण ध्यान लगाओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेरा नाता जोड़ जुड़ाओगे। उह दीदार उह वक्त, वक्त रिहा जणाईआ। ना दुनियां ना जगत, जुगत ना किसे समझाईआ। गुरसिख वड्याई दिती फ़कत, फ़िकर आपणा सर्ब मिटाईआ। सो गोबिन्द आया परत, जो दे के गया जुदाईआ। प्रेम प्रीती आपणे विच्चों कढ्ढे अरक, जोती लम्बू इक्को लाईआ। सच निशानी देवे ला के शर्त, शहिनशाह दाता बेपरवाहीआ। गुरसिखो गुरमुखो इक्को वार आपणे अन्तर आत्म खोलो्ह वरत, प्रभ अमृत आत्म जाम प्याईआ। तुहाढ्ढे विच कोई नहीं रिहा फ़र्क, जो मेरा सो तुहाढ्ढी झोली पाईआ। जे पिच्छे रहि गई रड़क, रेड़का अगला दए मुकाईआ। अद्धविचकार कोई ना जाए अटक, अटकण सब दी रिहा कढ्ढाईआ। भगत दुआरे आपणा मस्तक दित्ता झटक, ख़ून ख़ुशी नाल कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल कराईआ। गोबिन्द देवे चरण ख़ून, पैर चोटी तुहाढ्ढे लेखे लाइंदा। अग्गे फेर बणे मज़मून, मुश्कल सब दी हल्ल कराइंदा। हरि का जाणे ना कोई कानून, लिख्त पढ़त विच कदे ना आइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दया आप कमाइंदा। गोबिन्द ख़ून रज्ज रज्ज पीओ, भुक्ख्यां भुक्ख रहिण ना पाईआ। एथे ओथे प्रभ दी गोदी जीओ, जीवण मुक्त वखाईआ। नाता तुट्टे साढे तिन्न हथ्थ सींओ, रविदास चुमारा दए गवाहीआ। प्रभ पाउणा इक्को पीओ, प्रीतम मिले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। ख़ून नाल रलया पाणी, पाणी झुजार हथ्थ ना आइंदा। अन्तिम अन्त इक निशानी, निशाना आपणा तीर चलाइंदा। अग्गे लिख्त लेख दोवें महानी, दोहां आपणे विच बंद कराइंदा। जे तुहानूं सच्ची दस्से कहाणी, तुहाथों दु:ख झल्लया ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एसे कर के थोड़ा लेखा आपणे विच्चों तुहाढ्ढे विच रखाइंदा। अंगूठा कहे मेरी अंगुशत, अंगीकार इक अख्वाईआ। मैं बेड़ा तारां पुश्त दर पुश्त, पिछला लेख चुकाईआ। मेरा ख़ून कदे ना होवे ख़ुशक, रग रग रिहा टपकाईआ। तिस दा रस ना होए तुरश, मिट्ठा इक्को वार पाईआ। जे कोई सतिजुग पुच्छे केहड़े
महापुरुष, गुरमुखां दए वखाईआ। इक दो नहीं कौड़ी गुरस, बेपरवाह बेपरवाही दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशानी आप आपणा भेंट चढ़ाईआ।
२२ वसाख २०२० बिक्रमी दलीप सिँघ दे गृह बाबूपुरा ज़िला गुरदास पुर
साहिब सतिगुर सदा तरस, जन भगतां आप कमाइंदा। चिन्ता मेटे रोग सोग हरख, हरदम आपणा नाम समझाइंदा। सेज सुहञ्जणी सुहाए फ़र्श, फ़ज़ल रहमत आप कमाइंदा। प्रेम प्रीती मेघ बरस, बूँदा बांदी नीर टपकाइंदा। ग़रीब निमाणयां कदे ना देवे झिड़क, फड़ बाहों गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान सदा अख्वाइंदा। तरस करे सदा मस्कीन, मुफ़लस आपणी गोद बहाइंदा। गुरमुख गुर गुर लेखा जिउँ जल मीन, जल मीन डेरा ढाइंदा। जिस जन करे चरण अधीन, लोक तीन पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे सदा वर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक टिकाइंदा।