पुस्तकालयभाग १४

२२ वसाख २०२० बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह बटाला ज़िला गुरदास पुर

सो पुरख साहिब सुल्ताना, निरगुण निरवैर वड वड्याईआ। सो पुरख मर्द मर्दाना, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सो पुरख निरँजण नौजवाना, आदि जुगादि सदा रुशनाईआ। सो पुरख निरँजण वड बलवाना, बलधारी इक अख्वाईआ। सो पुरख निरँजण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद दए जणाईआ। सो पुरख निरँजण साहिब आप, भेव अभेव जणाइंदा। निरगुण निरगुण थापण थाप, बेपरवाह धार चलाइंदा। खेलणहारा खेल तमाश, साचा खेल आप प्रगटाइंदा। आपणी इच्छया पूरी आस, भिच्छया साची झोली पाइंदा। सचखण्ड निवासी सच दुआरे कर निवास, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। दूजा कोई ना वसे पास, इक इकल्ला वेख वखाइंदा। ना कोई पृथ्मी ना आकाश, गगन मण्डल ना कोए वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। सो पुरख निरँजण निरगुण नूर, नूर नूर रुशनाईआ। दाता दानी हाज़र हज़ूर, शाह पातशाह आप अख्वाईआ। सर्ब कल हो भरपूर, आपणी इच्छया इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सो पुरख निरँजण पुरख नार, हरि कन्त खेल कराइंदा। सचखण्ड दुआरा खोल्ह कवाड़, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। निरगुण दीआ बाती कर उज्यार,

कमलापाती वेख वखाइंदा। पुरख अबिनाशी ठांडा दरबार, श्री भगवान इक सुहाइंदा। हरि पुरख निरँजण वेखणहार, आदि निरँजण नूर धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप समझाइंदा। सो पुरख निरँजण करनी कर, हरि करता कार कमाईआ। हरि पुरख निरँजण खोल्ह दर, दर दरवाज़ा इक दृढ़ाईआ। एकँकारा अन्दर वड़, सच सिँघासण सोभा पाईआ। आदि निरँजण जोत धर, नूरो नूर करे रुशनाईआ। श्री भगवान वेखे खड़, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। अबिनाशी करता मंगे वर, दर दरवेश अलख जगाईआ। पारब्रह्म प्रभ किरपा कर, आपणी वस्त आप वरताईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। मुकामे हक़ खेल अपार, लाशरीक नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब इक अख्वाईआ। सो साहिब गया उठ, आदि अन्त भेव कोए ना पाइंदा। निरवैर आपणे उपर तुठ, दीन दयाल आपणी दया कमाइंदा। आपणा लेखा जाणे सब कुछ, किछ हथ्थ ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। सो साहिब साहिब सुल्ताना, हरि वड्डा वड वड्याईआ। साचे मन्दिर हो प्रधाना, वड प्रधानगी इक कमाईआ। देवणहारा धुर फ़रमाणा, सच संदेसा इक अल्हाईआ। आपणी इच्छया कर परवाना, बेपरवाह झोली दए भराईआ। नार कन्त खेल महाना, सेज सुहञ्जणी इक हंढ्ढाईआ। निरगुण निरगुण कर निशाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, सो सतिगुर आप कराइंदा। आदि जुगादी इक इकल्ला, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। सच सिँघासण आसण मल्ला, सेज सुहञ्जणी रुत्त वडियाइंदा। पुरख नारी फड़या पल्ला, पल्लू इक गंढ्ढ पुआइंदा। निरँकार निरवैर निराकार अजूनी रहित आपे रला, अनभव आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो सतिगुर राह चलाइंदा। सो सतिगुर साहिब दीन दयाल, दयानिध वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड बैठ सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआर इक सुहाईआ। आपणी अन्तर इच्छया कर प्रितपाल, भिच्छया वेखे बेपरवाहीआ। दाई दाया बण शाह गोपाल, शहिनशाह आपणी सेव कमाईआ। सुत दुलारा जन्मयां लाल, शब्दी रूप वटाईआ। पारब्रह्म खेल निराल, नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण जोत निरगुण धार, शब्दी सुत उपज्या अपार, सो होया ख़बरदार, सुत दुलारे करे प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। सो आप प्रभ सच सुल्ताना, सति पुरख वड्डी वड्याईआ। शब्दी सुत बाल निधाना, हँ रूप दरसाईआ। सोहँ रूप इक निशाना, निरगुण सरगुण दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सोहँ रूप पिता पूत, पुरख अकाल खेल खलाइंदा।

एका तागा एका सूत, एका डोरी तन्द बंधाइंदा। इक सुहाए सुहञ्जणी रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाइंदा। एका खेल करे अबिनाशी अचुत, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। ना कोई काया ना कोई बुत्त, ततव तत ना वंड वंडाइंदा। निरगुण धारों निरगुण उठ, निरगुण आपणी दया कमाइंदा। निरगुण बणा निरगुण सुत, निरगुण आपणी कार कमाइंदा। निरगुण निरगुण करे हित, निरगुण आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। हँ बणाया शब्द दुलारा, प्रभ देवणहार वड्याईआ। आप वसे सचखण्ड महल अटल मनारा, आसण सिँघासण सोभा पाईआ। घर विच घर कर तैयारा, थिर घर आपणी बणत जणाईआ। शब्दी शब्द कर प्यारा, प्रभ देवणहार वड्याईआ। सोहँ रूप अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणा राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक तों होए दो, दूआ एका इक्को रंग रंगाईआ। शब्द सुत होया हँ, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। किरपा करे पारब्रह्म, भेव अभेद खुल्हाइंदा। निरगुण धारों विष्नूं जम्म, विश्व कार कमाइंदा। विष्न अन्दर रख धन, कँवल नाभ अमृत भराइंदा। सति सतिवादी चाढ़्ह चन्न, चन्द चांदना नूर वखाइंदा। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपणे कंध उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। विष्नूं अन्दर पारब्रह्म प्रभ धार, हरि करता आप प्रगटाईआ। ब्रह्म ब्रह्म कर पसार, देवणहार वड्याईआ। शब्दी शब्द खेल अपार, वेखणहार सुन अगम्म धूंआँधार समाईआ। शंकर खेल श्री भगवन, भोला नाथ दए वड्याईआ। तिन्नां राग सुणाए कन्न, तिन्नां बणे पिता पूत माईआ। एका माई लए जण, जन जननी गोद सुहाईआ। सोहँ रूप वेखे आप भगवन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक तों होए दो, दूआ एका सोहँ धार बणाईआ। शब्द सुत तेरा खेल अपारा, श्री भगवान आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा सहारा, मेहरवान दया कमाइंदा। निरगुण तेरा रूप थारा, रेख रंग नज़र किसे ना आइंदा। थिर घर तेरा महल्ल मनारा, महिफ़ल इक्को इक लगाइंदा। तेरा वणज सच वपारा, हट्ट साचा इक खुल्हाइंदा। तिन्नां देवे इक प्यारा, मेहर नज़र उठाइंदा। शब्द अन्दरों विष्न ब्रह्मा शिव धारा, धार धार विच्चों वखाइंदा। सोहँ रूप अपर अपारा, एका दूआ गंढ्ढ पुआइंदा। सोहँ रूप बणे महाराज, महिमां अगणत गणी ना जाईआ। सचखण्ड दुआरे जिस दा राज, थिर घर साचा हुक्म मनाईआ। सति सतिवादी जिस दे सिर ते ताज, तख्त निवासी सो अख्वाईआ। आपणी इच्छया रच के काज, विष्न ब्रह्मा शिव लए प्रगटाईआ। खेले खेल ग़रीब निवाज़, मेहरवान वड्डी वड्याईआ। आपणा नाउँ रख आप महाराज, आपणा लेखा आपणे विच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी रिहा समझाईआ। करनी करता करे दलेर, निरभउ भय

ना कोए रखाइंदा। निरगुण दाता इक्को शेर, शहिनशाह आपणी भबक लगाइंदा। सचखण्ड बैठा रहे कर कर आपणी मेहर, मेहरवान आप अख्वाइंदा। अग्गे चलाए आपणा गेड़, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी कार कमाइंदा। आपे सिँघ होवे बब्बर, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड बैठा कर के आपणा सबर, सबर सबूरी आपणे नाल हंढ्ढाईआ। आपणा सुत दुलारा शब्दी आपणा विष्न ब्रह्मा शिव बणाया टब्बर, साची करनी कार कमाईआ। सब दी पूरी करे सधर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाईआ। आपे बणया भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। आपे देवणहारा दान, दाता दानी हरि अख्वाइंदा। आपे साहिब सच्चा काहन, आपे गोपी इक हंढ्ढाइंदा। आपे मर्द मर्द मर्दान, सच मर्दानगी आप कमाइंदा। आपे शहिनशाह शाह सुल्तान, शाह पातशाह आपणा नाउँ धराइंदा। आपे होए बेपहचान, बेनज़ीर नज़र किसे ना आइंदा। आपे वसे सचखण्ड मकान, सच दुआरे सोभा पाइंदा। आपे मुकामे हक़ करे कल्याण, कलमा आपणा आप सुणाइंदा। आपे वेखे मार ध्यान, नेत्र अक्ख ना कोए रखाइंदा। आपे होए जाणी जाण, जानणहार आपणा भेव खुल्हाइंदा। आपे देवे समरथ पुरख हो दान, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणी खेल करे खेल, खेल खेल विच्चों प्रगटाईआ। निरगुण निरगुण कर कर मेल, मेल मिलावा बेपरवाहीआ। महल अटल बण सज्जण सुहेल, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अपारा, आदि पुरख कराइंदा। शब्दी सुत दए सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। शब्दी शब्द निकली धारा, धार जोती जोत जगाइंदा। लेखा जाण आप करतारा, विश्व आपणी कार कमाइंदा। विष्नूं कर साहिब उज्यारा, मिसल आपणी आप प्रगटाइंदा। अमृत सच दे भण्डारा, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। सुन्दर मुख कँवल नैण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विश्व आपणी कार जणाइंदा। विष्नूं रूप आपे रख, विश्व दए वड्याईआ। सोहँ धार कर प्रतख, प्रभ वेखे बेपरवाहीआ। महाराज हो समरथ, शेर आपणा बल जणाईआ। सिँघ बोल इक अलख, जै जैकार इक सुणाईआ। विष्नूं दर दुआरे गया ढट्ठ, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तूं साहिब पुरख समरथ, तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं तेरा गावां जस, सिफ्ती ढोला सिफ्त सालाहीआ। तूं अन्तर मेरे वस, मैं तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सो पुरख निरँजण हरि दातार, दयावान अख्वाइंदा। आदि पुरख कर प्यार, आदि आपणी कार कमाइंदा। विष्नूं देवे साचा आधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। तेरी सेवा

अपर अपार, हरि सेवक रूप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कराइंदा। विष्नूं सुण कर ध्यान, श्री भगवान जणाईआ। तेरे उपर मेरा निशान, निशाना इक्को इक प्रगटाईआ । साहिब सतिगुरू हो मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नूर दए दरसाईआ। विष्नूं वेख्या नूर उजाला, नूरो नूर रुशनाईआ। नज़री आया हरि गोपाला, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाला, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। अग्नी जोत ना कोए ज्वाला, हवन रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच इशारा दए जणाईआ। विष्नूं तक्कया हरि का नूर, निरगुण नज़री आया। सर्ब कला साहिब भरपूर, बेपरवाह अख्वाया। अबिनाशी करते किरपा कर आपणा नाद सुणाया तूर, तुरत राग अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं अक्खर इक पढ़ाया। विष्नूं अक्खर निष्अक्खर दस्स, प्रभ देवणहार वड्याईआ। चरण कँवल जाणा वस, मिले सच सरनाईआ। प्रेम प्रीती इक्को रस, झिरना रिसक रिसक झिराईआ। आदि जुगादि गाउणा जस, प्रभ देवणहार वड्याईआ। नेत्र खोल्ह तक्क सच्च, तस्वीर बेनज़ीर दए दरसाईआ। तेरा लेखा हक़ो हक़, हकीकत इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं देवे इक्को वर, एका एक करे पढ़ाईआ। विष्नूं पढ़या श्री भगवान दी जै, जै जै आप सुणाईआ। तुध बिन आदि अन्त कोई ना रहे, सच दुआर ना कोए सुहाईआ। जो उपजे सो होवे लै, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा दस्सया विष्नूं कहे, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। जिस सिँघासण हरि जू बहे, सो तख्त सोभा पाईआ। प्रभू तेरा सच्चा नाम मेरे बिनां कोई ना लए, एह विष्नूं मंग मंगाईआ। दोए जोड़ चरणी ढह, मंगी सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं देवणहार वड्याईआ। विष्नूं तेरा माण रखावांगा। त्रैगुण माया इक उपावांगा। तिन्नां दी झोली पावांगा। साचा राह वखावांगा। रजो तमो सतो नाम धरावांगा। पंचम गंढ्ढ पुआवांगा। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, इच्छया भिच्छया इक दरसावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव कर के दासी दास, धुर फ़रमाणा हुक्म मनावांगा। रचना रच पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल सोभा पावांगा। लोआँ पुरीआँ खेल तमाश, सूरज चन्द नूर चमकावांगा। निरगुण सरगुण कर प्रकाश, जोती जाता आप अख्वावांगा। शब्द अगम्मी पा के रास, दो जहान ढोल वजावांगा। पवणी पवण पवण स्वास, आस सब दी पूर करावांगा। निरगुण सरगुण चले शाख़, शनाख़त आपणी आपणे विच छुपावांगा। जो इच्छया गई भाख, सो पूरी कर वखावांगा। नेत्र खोल्ह जाग, बिन अक्खां अक्ख मिलावांगा। तेरा इक्को इक पाठ, जै जै तेरा राग अलावांगा। निरगुण सरगुण दे दे साथ, सगला संग निभावांगा। लख चुरासी बणे

ख्वाहिश, चारे खाणी वंड वंडावांगा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज कर निवास, निर्मल जोती जोत जगावांगा। चारे बाणी कर प्रकाश, धुर दा रागी राग सुणावांगा। चारे युग खेल तमाश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग मात हंढ्ढावांगा। निरगुण सरगुण चलावां शाख़, गुर गुर शब्दी वंड वंडावांगा। ब्रह्मा वेता दस्सां पाठ, पाठशाला इक बणावांगा। अंमित मारे सरोवर ठाठ, लहर लहर विच्चों प्रगटावांगा। दो जहानां पत्तण घाट, पत्तण घाट किनारा इक्को इक वडयावांगा। लेखा लिख बिन कलम दवात, निष्अक्खर अक्खर बणावांगा। फिर ब्रह्मा देवां दात, चारे वेदां आप पढ़ावांगा। लोकमात बणे जमात, जुमला आपणा ना किसे समझावांगा। अन्तिम सब दी करां वफ़ात, फ़ातया सब दा आप पढ़ावांगा। मेरा लेखा कोई ना जाणे लुगात, कलमा आपणा आप प्रगटावांगा। सच प्याला आब हयात, हयाती सब दी आप बदलावांगा। तेरी पूरी करां ख्वाहिश, कीता कौल भुल्ल ना जावांगा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग सेवा करनी बण के दासी दास, फिर आपणा भेव खुल्हावांगा। मण्डल मण्डप पावां रास, गोपी काहन नचावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर कर दासी दास, साची सिख्या इक समझावांगा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी दस्स दस्स पाठ, रसना जिह्वा बत्ती दन्द समझावांगा। सरोवर बणा तीर्थ तट घाट, किनारा जगत रूप दरसावांगा। जोग अभ्यास खेल तमाश, निओली कर्म ज़ात पात वरन बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड वंडावांगा। कोटन कोटि रसना जिह्वा गुर अवतार पीर पैगम्बर हरफ़ बहरफ़ मेरा नाम पढ़न, पढ़ पढ़ नाम आपणा आप जणावांगा। मंज़ल मंज़ल सारे चढ़न, बिन आपणी किरपा आपणे घर ना किसे ल्यावांगा। जुग चौकड़ी सारे डरन, भय इक्को इक दरसावांगा। तेई अवतार भगत अठारां गुर दस, ईसा मूसा मुहम्मद मंगण सरन, सरनगति इक जणावांगा। साधां सन्तां खोल्हां हरन फ़रन, नेत्र अक्ख अक्ख मिलावांगा। राम कृष्न अल्ला हू हौका सारे भरन, सतिनाम वाहिगुरू आपणा खेल जणावांगा। जो नाम मेरा धरन, सो पंज तत्त चोले विच्चों मरन, अन्त सब निशान मिटावांगा। आदि जुगादी घाड़न घड़, घड़ घड़ भाण्डे वेख वखावांगा। लख चुरासी अन्दर वड़, सच सिँघासण सोभा पावांगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां हुक्मे अन्दर जणावां आपणा दर, दर दरवाज़ा इक खुल्हावांगा। नानक गोबिन्द दे के जाए वर, वेद व्यासा मूल चुकावांगा। मुहम्मद मंगे खलो्ह के नडर, नीले वस्त्र तन रंगावांगा। मूसा मूँह दे भार डिग्गे दड़, नूरी झलक झलक परगाटावांगा। ईसा कहे मेरा बाप मेरा पल्लू लए फड़, इक्को उहदी ओट रखावांगा। नानक निहकलंक नरायण निरगुण जोत लए धर, मात पित ना कोए बणावांगा। गोबिन्द कहे सम्बल नगर जाए वड़, साचा मन्दिर इक सुहावांगा। दो जहान बणावां आपणा घर, गृह इक्को इक वखावांगा। साची चोटी आपे चढ़, आख़र आपणा रंग रंगावांगा। विष्नूं तेरा पल्लू

फड़, तेरा पाया वास्ता पूर करावांगा। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त तेरा पूरा करे वर, वर दाता फेर अख्वावांगा। निरगुण सरगुण रूप धर, सोहँ सति सति वडयावांगा। महाराज हो नडर, भय भउ ना कोए रखावांगा। शेर हो के लोकमात जूह विच वड़, लख चुरासी जीव सर्ब भजावांगा। सिँघ हो के सब दी छाती जावां चढ़, मूँह दे भार सर्ब सुटावांगा। विष्नूं तूं सेवा करीं घर घर, जन भगतां तेरा मेल मिलावांगा। अन्त भगवान पल्लू लए फड़, फड़या पल्लू आपणे नाल बंधावांगा। आउँदा जांदा दो जहानां जै जैकार लैणा कर, हरि करता रूप वखावांगा। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै एहदा कोई घाड़न सके ना घड़, घड़न भंनणहार आप अख्वावांगा। जो इस ढोला लए पढ़, तिस आपणा मेल मिलावांगा। विष्नूं तूं वी डिगणा दड़, तेरा माण मिटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक दरसावांगा। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जै जैकारा, हरि का रूप दरसाईआ। जिस दा आदि अन्त नज़र ना आया किनारा, सो साहिब रिहा सुणाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर तक्कदे रहे सहारा, सो सतिगुर करे पढ़ाईआ। जिस दा खाणी बाणी बोध अगाधा सहारा, सो साहिब बेपरवाहीआ। भगत भगवान वखाए इक दुआरा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। काग़द कलम ना लिखणहारा, नेत्र रोवे समुंद सागर शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जै जैकार इक जणाईआ। जै जैकार भगत भगवान, श्री भगवान आप समझाइंदा। विष्नूं मंगया विश्व दान, वस्तू हरि जी झोली पाइंदा। सिँघ शेर वड बलवान, प्रभ आपणे नाम भबक लगाइंदा। महाराज बण प्रधान, साची सिख्या इक समझाइंदा। हँ रूप सर्ब जहान, गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस जन आपणा रंग रंगाइंदा। सो पुरख निरँजण सब दी करे कल्याण, करता आपणी कार कमाइंदा। आदि सो अन्त भगवान दोहां दी होवे जै, जै जैकार दो जहान अल्हाइंदा। दूजा कोई मात ना रहे, जो घड़या भन्न वखाइंदा। सच दुआरे सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी शब्द अनादी सतिगुर पूरा बहे, दूजा आसण कोए ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दा सच जैकारा, निरगुण सरगुण करे प्यारा, आत्म परमात्म मेल दुआरा, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा गहर गम्भीर बेनज़ीर बेतस्वीर, लाशरीक शहिनशाह इक्को इक जणाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै, जो नाअरा लए लगाईआ। तिस सिर जम का डण्ड ना रहे, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। लख चुरासी वहण ना वहे, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। पुरख अकाल दी चरणी बहे, जिस दुआर मिले वड्याईआ। नाता तुट्टे तूं मैं, मैं तूं रहिण ना पाईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिन्दे गए हैं, हरि जू की खेल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

इक्को नाअरा दए वड्याईआ। इक्को नाअरे अन्दर दो जहान, बचया कोए नज़र ना आइंदा। इक्को नाअरे अन्दर विष्न ब्रह्मा शिव मंगण दान, झोली ख़ाली सर्ब वखाइंदा। इक्को नाअरे अन्दर गुर अवतार पीर पैगम्बर करन परवान, हरि परवाना आप फड़ाइंदा। इक्को नाअरे अन्दर भगत भगवान मिलण आण, बिन भगतीउँ मेल मिलाइंदा। इक्को नाअरे अन्दर अमृत आत्म सरोवर कराए अशनान, दुरमति मैल धुआइंदा। इक्को नाअरे अन्दर आत्म परमात्म देवे ज्ञान, चौदां विद्या ना कोए पढ़ाइंदा। इक्को नाअरे अन्दर बख्शे चरण ध्यान, सच प्रीती इक समझाइंदा। इक्को नाअरे अन्दर करे कल्याण, जिस नूं कलमा आप समझाइंदा। इक्को नाअरे अन्दर मिले अमाम, मेहरवान आपणा रंग रंगाइंदा। इक्को नाअरे अन्दर मेले राम, रमईया आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। इक्को नाअरे अन्दर वेखे शाम, घनईया आपणा भेव चुकाइंदा। इक्को नाअरे अन्दर दए पैग़ाम, सच हदीस आप सुणाइंदा। इक्को नाअरे अन्दर वेखे सति नाम, नाम सति गंढ्ढ पुआइंदा। इक्को नाअरे अन्दर वाहिगुरू जपे निशकाम, आसा मनसा पूर वखाइंदा। इक्को नाअरे अन्दर लेखा चुक्के तमाम, तमा हिरस ना कोए वधाइंदा। इक्को नाअरे अन्दर वखाए सच निशान, दरगाह साची आप झुलाइंदा। इक्को नाअरे अन्दर करे परवान, जिन्हां आपणा नाम समझाइंदा। इक्को नाअरे अन्दर सचखण्ड वसाए सच मकाम, बेमकाम आपणी दया कमाइंदा। इक्को नाअरे अन्दर करे सर्ब सलाम, सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। इक्को नाअरा आदि जुगादि श्री भगवान, सो पुरख निरँजण आपणे हथ्थ रखाइंदा। सोहँ रूप जो लए पहचान, पश्चाताप ना कोए रहाइंदा। महाराज जिस किरपा करे आण, तिस शेर रूप वटाइंदा। सिँघ भबके विच जहान, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बेले डूंग्घी कन्दर वेख वखाइंदा। विष्नूं दर दरवेश दर दर देवे दान, दस्त बदस्त आप वरताइंदा। श्री भगवान वेखे मार ध्यान, नेत्र नैण नैण उठाइंदा। जै जैकार करन दो जहान, सति पुरख निरँजण सति सतिवादी साचा ढोला तेरा सर्ब गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक्को नाम धुर दा जाम, जन भगतां आप प्याइंदा। जन भगत ख़ुशी मन्नाउणगे। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै दा ढोला गाउणगे। काया मन्दिर अन्दर पर्दा उहला सर्ब चुकाउणगे। घर विच नज़री आए मौला, अनमुलड़ी वस्त घर आपणे विच्चों पाउणगे। उलटा करे नाभ कौला, कँवल नाभी अमृत सच भराउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे रंग वखाउणगे। जो सोहँ ढोला गाएगा। आत्म परमात्म मेल मिलाएगा। पारब्रह्म ब्रह्म विछोड़ा अन्त कटाएगा। सुरती शब्दी जोड़ा इक जुड़ाएगा। नाम घोड़ा इक वखाएगा। सस्से उपर होड़ा लाएगा। हाहा टिप्पी विच बंद कराएगा । चौथा अक्खर सस्सा किला रूप दरसाएगा। हाहा हँस मुख हस्सा, हरि की धार विच समाएगा। पंचम

अक्खर इक्को दस्सा, दहि दिशा वेख वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे गोद बहाएगा। गुरमुख कहिण ढोला गावांगे। सो पुरख निरँजण ध्यावांगे। हँ ब्रह्म मेल मिलावांगे। कर्म कांड ना कोए रखावांगे। आंढ गवांढ समझावांगे। प्रभ सज्जण इक वखावांगे। कर मजन ख़ुशी मनावांगे। दु:ख दलिद्र भज्जया, दुरमति मैल धुआंवांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगावांगे। गुरमुखो सोहँ ढोला पढ़ोगे। प्रभ सच्चे दा लड़ फड़ोगे। पुरख अगम्म दुआरे वड़ोगे। ना जीओगे ना मरोगे। ना रोवोगे ना डरोगे। ना डिगोगे ना मुड़ोगे, प्रभ सच्चे दा दर्शन करोगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआरे साचे खड़ोगे। सच दुआरे जावांगे। सो पुरख निरँजण ध्यावांगे। अलख अलख ढोला इक सुणावांगे। लख चुरासी नालों हो के वक्ख, भगतां विच मिल जावांगे। एथे आपणी लज्जया रख, अग्गे आत्म परमात्म नाल प्रनावांगे। परमात्मा नाल मिल के नहीं करनी बस, उहदी छाती उत्ते डेरा लावांगे। जिन्ना चिर फड़े ना बोल के हस्स, आपणी अक्ख ना कोई बदलावांगे। जा के कहीए इक घर रहीए ढोला गाईए इक दूजे दा जस, सोहँ रूप फेर वखावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे सोभा पावांगे। घर साचे गुरमुख आओगे। प्रभ सच्चे दा दर्शन पाओगे। पिछला लेखा सर्ब चुकाओगे। मेरा नाम इक ध्याओगे। आपणा डेरा ना कोए वखाओगे। झूठा झेड़ा सर्ब मिटाओगे। बन्न्ह बेड़ा पार कराओगे। अग्गे वेखो खुल्ल्हा वेहड़ा, सचखण्ड दुआरे सोभा पाओगे। ओथे श्री भगवान कहे तूं मेरा मैं तेरा नानक निरगुण कोलों सिख्या इक सिख जाओगे। ना सञ्झ ना कोए सवेरा, घड़ी पल ना वंड वंडाओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देवे साचा वर, वर इक्को इक हंढ्ढाओगे। विष्नूं नाल कौल इकरार, आदि आदि जणाईआ। जै जैकार तेरा विहार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ । सेवक बण विच संसार, साची सेव कमाईआ। अन्तिम लहिणा करे पार, देणा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द नाल कौल इकरार, माछूवाड़े रुत्त सुहाइंदा। पुरख अकाल आवे आपणी धार, धरत धवल सोभा पाइंदा। महल अटल इक उसार, दर घर साचे आसण लाइंदा। तेरा नाम करे उज्यार, दो जहानां चन्द चमकाइंदा। डंका वज्जे सच सरकार, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग कर्ज़ा दए उतार, मकरूज़ आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। गुर गोबिन्द नाल कीता कौल, कँवल कँवल वड्याईआ। प्रगट होवे उपर धौल, धौला हौला भार वखाईआ। हर घट अन्दर जाए मौल, मौला आपणा रूप वटाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर, जुग चौकड़ी खेल खलाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग रच अडम्बर, बेपरवाह राह चलाया। निरगुण सरगुण रच सुअम्बर, साचा नाता आप बंधाया। सर्ब घट हो आप भरतम्बर , भरभूरी वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाया। विष्नूं कहे जै पुकारांगा। गोबिन्द कहे तेरा महल्ल स्वारांगा। श्री भगवान कहे मैं आपणा रंग वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेद आपणा आप जणावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण लेखा मुक्केगा। प्रभ अन्तिम आए लैण, हरि का भाणा कदे ना रुकेगा। उच्चे टिल्ले पर्बत सारे ढहिण, सूरबीर साहिब उठेगा। लख चुरासी जीव जंत इक दूजे नाल खहिण, हरि निशाना कदे ना उकेगा। मन्दिर मस्जिद गुरुदुआर शिवदुआले मट्ठ पैण वैण, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कोए ना पुच्छेगा। नाता तुट्टे भाई भैण, पिता पूत कोलों लुट्टेगा। शाह सुल्तान इक दूजे नाल खहिण, ग़रीब निमाणयां हाल कोए ना पुच्छेगा। चारों कुण्ट माया राणी होए डैण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरवैर कदे ना लुकेगा। विष्नूं नाल कौल कीता, देवणहार वड्याईआ। गोबिन्द नाम निधान पीता, प्रेम प्याला जाम प्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लेखा लिख के गए ठीका, वाक भविक्ख्त जणाईआ। श्री भगवान आदि अन्त जाणे आपणा तरीका, जुग चौकड़ी तर्हा तर्हा खेल कराईआ। परवरदिगार लाशरीका, शहिनशाह वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल इक पंज, इक पंज वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी वेख शतरंज, सार पासा चाल चलाईआ। हरख़ सोग ना ख़ुशी रंज, ग़मी रूप ना कोए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। इक पंज पंज पंजोतरा, पंचम राह चलाइंदा। ना कोई जाणे पुत्तर धी दोहतरा पोतरा, पिता पूत ना वेख वखाइंदा। दो जहान श्री भगवान लख चुरासी जीव जंत वेखे जांदा औंतरा, साची जड़्ह ना कोए लगाईआ। बिन गोबिन्द होए ना कोए सौंतरा, साची सेव ना कोए कमाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश पोच पोच रखदे रहे चौंतरा, गोबर माटी नाल मिलाईआ। सिर ते चुक्के कूड़ी क्रिया टोकरा, भज्जे फिरदे वाहो दाहीआ। किसे सवाणी साफ़ ना कीता पोतड़ा, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। बिन गुज़री किसे ना जणयां सच्चा छोकरा, छोहर नज़र कोए ना आईआ। जो होया गुरमुख जोगड़ा आपणी जोड़ी नीहां हेठ दबाईआ। ग़रीब निमाणयां कटे औकड़ा, आपणी औकड़ तलवार भेंट कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द नाल कीता कौल समझाईआ। गोबिद कौल इक अनोखा, भेव कोए ना पाइंदा। लख चुरासी आई विच धोखा, संसा रोग

ना कोए मिटाइंदा। हरि का मार्ग कदे ना सौखा, बिन सतिगुर नज़र किसे ना आइंदा। गोबिन्द दे के गया होका, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। प्रभ मिलण दा सच्चा मौका, मोह मुहब्बत इक वडियाइंदा। इक ढय्या सौं जाओ ला के ढौंका, साहिब सतिगुर फेर जगाइंदा। आपणा खेल करे नाल शौंका, शहिनशाह आपणी कल वरताइंदा। श्री भगवान कदे ना गया औंता, जन भगतां गंढ्ढ पुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक पंज भेव खुल्हाइंदा। इक पंज गोबिन्द धार, पंच दए वड्याईआ। पंचम कर शृंगार, पंचम रंग रंगाईआ। पंचम अमृत धार, पंचम खण्डा खड़ग चमकाईआ। पंचम सीस दस्तार, दस्त बदस्त फड़ाईआ। पंचम खिच तेज कटार, चिला तीर भथ्था कर कुड़माईआ। पंचम पंच परपंच मार, पंच पंच शब्द शनवाईआ। पंजां मेला इक निरँकार, इक पंज देवे वड्याईआ। इक पंज दा अंक कर विचार, पन्द्रां रूप वटाईआ। पन्द्रां कत्तक गुर गोबिन्द आपणी काया मन्दिर अन्दर बैठ न्यार, पुरख अकाल ल्या ध्याईआ। पिता पूत मिल्या आण, घर साचे वज्जे वधाईआ। दर्शन पाया दीन दयाल, दीन दुनी लेखा दित्ता मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पन्द्रां पन्द्रां दए वड्याईआ। पन्द्रां देवे माण, गोबिन्द मिले वड्याईआ। इक पंज दा इक ज्ञान, इक्को घर वधाईआ। इक पंज दा इक निशान, इक्को घर रुशनाईआ। इक पंज दा इक परवान, परवाना इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। सस्से नाल बणया सो, साहिब सतिगुर आप बणाया। हँ ब्रह्म आपे हो, हाहा सस्से विच छुपाया। अग्गे कक्का रिहा रो, आपणा दु:ख रिहा जणाया। कर्मां मारे किते ना मिले ढो, सिर हथ्थ ना कोए रखाया। सतिगुर नानक लिख के गया कक्का कत्तक कर्म कमावणे, जगत कांड विच रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचे घर, आपणा भेव आप छुपाया। सतिगुर साहिब सुख दाती, मेहरवान अख्वाइंदा। हर घट अन्दर मारे झाती, मालवा आपणी माल गुज़ार वखाइंदा। सब दा लहिणा देवे बाकी, घर घर झोली आप भराइंदा। काया मन्दिर खोल्हे ताकी, पर्दा दूई द्वैत उठाइंदा। भर प्याला जाम प्याए साकी, मधुर रस हथ्थ उठाइंदा। महीने अस्सू चुकाए बाकी, अस्व साचे तंग कसाइंदा। जन भगतां तन लेखे लग्गे ख़ाकी, ख़ालक अपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाइंदा। मालवे वाल्यो रहिणा तैयार, मुलख जागीर वेख वखाइंदा। जिस मालवे विच्चों हो के गया दिलगीर, तिस गृह आपणा फेरा पाइंदा । सब दी बदल देवे तकदीर, तकसीर सब दी वेख वखाइंदा। साची दस्स के आए तदबीर, तालब तुलबा आप पढ़ाइंदा। बण के आए ज़ाहरा पीर, पारब्रह्म प्रभ खेल कराइंदा। नाम खण्डा फड़ शमशीर, निरगुण निरवैर आप चमकाइंदा। आत्म परमात्म

मिलण दा वेला एह अख़ीर, आख़र आपणी कार कमाइंदा। तोड़नहारा शरअ ज़ंजीर, शिरकत आपणी आप मिटाइंदा। लेखे लाए हस्त कीट, ऊँच नीच गंढ्ढ पुआइंदा। सुत्ते रहिणा ना दे कर पीठ, पिछला लेखा आप समझाइंदा। इक दूजे नाल मिल के करो प्रीत, प्रीतीवान सर्ब समझाइंदा। पिछली बदल देवे सब रीत, अगला मार्ग इक वखाइंदा। प्रभ हथ्थ ना आउणा किसे मन्दिर मसीत, जन भगतां डेरा आप वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाइंदा। घनक पुर वासी दा साचा देस, जन भगत रिहा जणाईआ। जिन्हां अन्दर वड़ के लए वेख, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। बिन सद्दयां पुछयां कर लए हेत, हितकारी वड वड्याईआ। रातीं सुत्यां दस्स के आए भेत, भेव अभेद खुल्हाईआ। हरया करे सुक्का खेत, फुल्ल फुलवाड़ी आप महकाईआ। नज़री आए नेतन नेत, निज नेत्र दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मालवे दे देस दसन्तर, दहि दिशा वेख वखाइंदा। गुरमुखां बुझा के आए लग्गी बसन्तर, अमृत मेघ बरसाइंदा। नाम जणाए इक्को मंत्र, मन मति बुध आप दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया वेख गगन गगनंतर, गृह मन्दिर इक वखाइंदा। काया मन्दिर हरि का देस, साहिब सतिगुर रिहा जणाईआ। सरगुण अन्दर निरगुण प्रवेश, परम पुरख बेपरवाहीआ। सेवा ला ब्रह्मा विष्न शिव करन आदेस, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। बिन नेत्र लोचण नैण रहे पेख, घर इक्को नज़री आईआ। जिस दुआरे गुरमुख गुरसिख भगत भगवान दोवें रहे खेड, सो हरि का देस सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देस दए समझाईआ। साचा देस काया गढ़, गहर गम्भीर आप जणाइंदा। जिस दे अन्दर जाए वड़, नज़र किसे ना आइंदा। साची सेजा बहे चढ़, सिँघासण इक्को इक सुहाइंदा। परमात्म आत्म ढोला लए पढ़, सोहँ सो नाम वडियाइंदा। लेखा जाण चोटी जड़्ह, मध आपणी कार कमाइंदा। सो साहिब दा वसे घर, जिस घर गुरमुख डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देस इक समझाइंदा। मालवे वाल्यो हरि का देस सोहणा, गोबिन्द गढ़ बणाईआ। ना जागणा ना कोई सौणा, आलस निंद्रा ना कोए वखाईआ। ना हस्सणा ना कोए रोणा, ख़ुशी ग़म ना कोए वड्याईआ। ओथे परब्रह्म पतिपरमेश्वर जन भगतां जोगा होणा, दूजी आस ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देस दए वखाईआ। देस वखाए निरगुण अक्ख, अक्ल कला अख्वाइंदा। साहिब सतिगुर नज़र आए प्रतख, परम पुरख वेस वटाइंदा। जिस दुआरे श्री भगवान भगतां गाए जस, सो दुआरा सोभा पाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण हो के रिहा वस, बस्ती आपणी डेरा लाइंदा। ओथे मिलणा हस्स हस्स, सोहँ हँसा जाप जपाइंदा। देस

माही दा रिहा वस, जो उजड़े सो आपणे घर बहाइंदा। सारयां मिलणा नट्ठ नट्ठ, राह इक्को इक वखाइंदा। नौ पिण्ड पखोवाल करना इकट्ठ, पुख़ता हुक्म सुणाइंदा। ग़रीब निमाणयां गेड़ देवे उलटी लट्ठ, राजे राणयां ख़ाक मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला हाल घर आ के देवे दस्स, हरि जू की की खेल वरताइंदा।