पुस्तकालयभाग १४

२३ वसाख २०२० बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह बटाला ज़िला गुरदास पुर

जिस उपाया जग, सो करता खेल कराइंदा। आपे लावणहारा अग्ग, अमृत मेघ आप बरसाइंदा। वसणहार पार हद्द, हदूद सब दी वंड वंडाइंदा। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर बणा शब्दी यद, सद नद नाम वजाइंदा। लख चुरासी आपणी धारों कढ्ढ, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी वंड वंडाइंदा। निरगुण सरगुण देवे दाद, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। जुग चौकड़ी खोल्हणहारा जाग, अक्ख प्रतख आप खुल्हाइंदा। कलिजुग अन्तिम मन वासना होणी काग, जीव जंत सर्ब कुरलाइंदा। माया ममता हउमे हंगता कूड़ी क्रिया लग्गा दाग़, दुरमति मैल ना कोए धुआइंदा। सुरती मिले ना कन्त सुहाग, साची डोली ना कोए चढ़ाइंदा। जगत वासना रही भाग, चार कुण्ट दहि दिशा फेर फिराइंदा। मोह ममता घर घर होया लाड, आत्म परमात्म संग ना कोए निभाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर कर गए याद, यादासत सर्ब बणाइंदा। कलिजुग अन्त सुणे फ़रयाद, बेपरवाह दया कमाइंदा। कह कह गए वाहद अल्ला हू मुकामे हक़ इक्को गाॅड, रहबर पाक रसूल अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी खेल खलाइंदा। जुग चौकड़ी खेल ज़माना, ज़िमनी सब दी आप भराइंदा। आपणे हथ्थ रखे पैमाना, पैमाइश विच कदे ना आइंदा। गुर अवतार बणा ग़ुलामा, लोकमात हुक्म मनाइंदा। पीर पैगम्बर करदे गए सलामां, अलैकम आपणी कार कमाइंदा। शाहो भूप वड्ड अमामां, शाह सुल्तान हरि अख्वाइंदा। लेखा जाण दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड नाच नचाइंदा। धुरदरगाही धुर फ़रमाणा, शब्द अगम्मी आप सुणाइंदा। मन मति बुध पंज तत्त खेल महाना, त्रैगुण इक्को रंग रंगाइंदा। ख़ालक ख़लक हो प्रधाना, सति प्रधानगी इक दृढ़ाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव होण हैराना, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करता मात, मेहरवान दया कमाईआ। वरन बरन बणा जमात, दीन मज़्हब वंड वंडाईआ। कलम शाही लेखा लिख नाल दवात, दाअवे सब दे उत्ते चलाईआ। अन्तिम करे आप वफ़ात, फ़तवे सादर बेपरवाहीआ। जानणहार सर्ब हालात, अहिवाल आपणा ना किसे जणाईआ। देवणहार सर्ब नज़ात, नछावर आपणा आप कराईआ। जुग चौकड़ी

वेख बाग़ात, बाग़वान फेरा पाईआ। जिस दी बातन करदे रहे बात, सो ज़ाहरा पीर रूप धराईआ। कलिजुग वेखे मार झात, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी रखदे गए आस, पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ देवे साथ, सगला संग निभाईआ। दोए जोड़ सरन पए त्रिलोकी नाथ, कोटन राम सीस झुकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कर कर गए घात, घाउ हरि का नाम लगाईआ। नानक गोबिन्द चरण कँवल ढहे ब सफ़ात, सफ़ा हस्ती ना कोए रखाईआ। चरण प्रीती मंगी नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। चौथे युग प्रगट होवे साख्यात, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी खोल्हे ताक, सत्तां दीपां पर्दा लाहीआ। कूड़ी क्रिया मेटे ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक सर्ब उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जगत ज़माना मारे धाह, चार कुण्ट कुरलाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार पल्लू गए छुडा, सगला संग ना कोए निभाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी लिख के गए समझा, आपणी ज़ामनी विच ना कोए रखाईआ। पढ़ पढ़ सारे होए शुदा, शहिनशाह मिले ना बेपरवाहीआ। घर वसदयां होया जुदा, पल्लू हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। मन बुद्धि रिहा लड़ा, मति चले ना कोए चतुराईआ। ब्रह्म आपणा बैठा छुपा, आत्म रूप ना कोए दरसाईआ। जगत अन्धेरा रिहा छा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तोबा तोब कर के गए सुणा, कलमा हक़ हकीकत इक पढ़ाईआ। जिन्ना चिर आप ना आवे ख़ुदा, ख़ुदी सके ना कोए मिटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी हुक्मे अन्दर छोटी छोटी पूजा सारे गए सुणा, एका दूजा भउ ना कोए चुकाईआ। काया कूज़ा बंद करा, नाम मिट्ठा विच टिकाईआ। बिन सतिगुर मूधा सके ना कोए करा, वस्त झोली ना कोए पाईआ। वरन बरन ठाकर दुआरे मन्दिर फिरा, मसीतां विच रिहा रुलाईआ। गुरुदुआरे कोट खुल्हा, गुर का रूप ना किसे दरसाईआ। पढ़ पढ़ सारे कहिण बेपरवाह, बेअन्त बेअन्त रहे जस गाईआ। प्रभ ने आपणा किसे नूं दस्सया ना दाअ, गुर अवतारां गया दाअ लगाईआ। सारे गए ओट रखा, ओड़क इक ध्यान लगाईआ। जिस ने सानूं दित्ता उपा, सो पुरख वड्ड वड्याईआ। जिस कोटन कोटि नाम लए प्रगटा, सिफ्ती सिफ्त करे पढ़ाईआ। कलिजुग अन्तिम घर घर रौला देवे पा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। शाह सुल्तान रहे कुरला, राज राजान नेत्र नैणां नीर वहाईआ। ग़रीब निमाणे मारन धाह, भुक्ख्यां भुक्ख ना कोए गंवाईआ। दीन मज़्हब झगड़ा रहे पा, कूड़ी क्रिया करे लड़ाईआ। वेखणहारा बेपरवाह, सचखण्ड निवासी वेखे थाउँ थाईंआ। बीस बीसा नेड़े गया आ, जगत जगदीशा होए सहाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान घट घट अन्दर आपणा डेरा ला, जूठा झूठा झेड़ा दए मुकाईआ। साचा खेड़ा दए वसा, काया

खिड़की कुण्डा लाहीआ। नाम जोड़ा गल विच देवे पा, तन्दी तन्द नज़र किसे ना आईआ। उलटा गेड़ा दए भुआ, मन का मणका आप भुआईआ। तेरा मेरा मेरा तेरा लेखा दए मुका, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। कर किरपा बख्शे सच सरना, सरनगति इक समझाईआ। दुखियां दर्द दए मिटा, सुख इक्को इक उपजाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां दए समझा, समझ रमज विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग दित्ता सच्चा वर, बुद्धि सब दी काग वांग कुरलाईआ। साध सन्त जीव जंत फिरन नट्ठे, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। जगत समेलन हो इकट्ठे, रसना जिह्वा ढोला गाईआ। कूड़ी क्रिया हट्टे कट्टे, निरबल बैठे हरि का नाम हथ्थ किसे ना आईआ। दूई द्वैती सारे फटे, पट्टी नाम हथ्थ ना कोए रखाईआ। इक दूजे नूं कहिण धुर दरगाहों असीं लिखाए पटे, गुर गुर आपणा नाम जणाईआ। बाहरों बाणे दिसण चिट्टे, अन्दर कूड़ी क्रिया मैल वधाईआ। मन वासना उच्ची कूक कूक पिट्टे, जीवां जंतां रही सुणाईआ। हरि जू साधां आप ना दिसे, बैठा मुख छुपाईआ। राम कृष्न नानक गोबिन्द ईसा मूसा मुहम्मद पढ़दे किसे, आपणी किस्मत ना किसे अज़माईआ। हरि का नाम किसे ना आया हिस्से, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। गुरू ग्रन्थ अञ्जील कुरान वेद पुराण पत्रे खोल्ह वखाउदे चिट्ठे, आपणी चिट्ठी हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। कोई ना जाणे प्रभ वसदा किथे, इशारे नाल ना कोए समझाईआ। मन वासना कोए ना जिते, आसा तृष्ना ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। जगत ज़माना वेखो हस्से, आपणी कार कमाइंदा। साध सन्त कुकर्मां विच फसे, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। मेले लौण पुनयां मस्से, मस्या अन्धेर ना कोए चुकाइंदा। तेड़ पाए सब ने कछहिरे कच्छे, जत नज़र किसे ना आइंदा। इक्को बचन याद रख्या प्रभ धन्ने दे चारे वच्छे, धन्ना बणन कोए ना पाइंदा। मुखों कहिण गुरू गोबिन्द सिँघ दे बच्चे, गुर का हुक्म सिर ना कोए रखाइंदा। जिध्धर वेखो सारे कच्चे, साचा रंग ना कोए रंगाइंदा। साध सन्त जीव जंत गुरू ग्रन्थ अग्गे कामी क्रोधी नच्चे, काया कपड़ साचा वस्त्र तन ना कोए सुहाइंदा। श्री भगवान जन भगतां मार्ग दस्से, साचा राह इक चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत कुकर्म वेख वखाइंदा। कलिजुग कर्म कहे मेरी आई वारी, मिली जगत वड्याईआ। साधां सन्तां होई ख्वारी, तन अन्दर पई लड़ाईआ। सति धर्म ना धी कुआरी, ब्रह्म मिले ना कोए वड्याईआ। दीन मज़्हब दी चलदी आरी, छुरी जगत कसाईआ। शरअ शरीअत तिक्खी कुहाढ़ी, दो दो फाड़ कराईआ। सब दी किस्मत होई माढ़ी, गुर का शब्द गए भुलाईआ। अन्तिम प्रनाए मौत लाड़ी, हरि जू लाड़ा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत क्रिया वेख वखाईआ। जगत क्रिया कूड़ा

रंग, घर घर नज़री आइंदा। काम कामनी सेज पलँघ, जीव जंत हंढ्ढाइंदा। ढोल तम्बुर वज्जे मृदंग, सारंगा किंग उंगली सतार हिलाइंदा। कोई ना जाणे अन्तर आत्म परमानंद, बिन सतिगुर चन्द ना कोए चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कूड़ी क्रिया वेख वखाइंदा। कूड़ी क्रिया वेखे माया, मेहरवान दया कमाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा छाया, नूरी जोत नज़र ना आईआ। सब नूं भुल्लया दाई दाया, दयावान ना कोए वड्याईआ। मन वासना जगत वधाया, हउमे संग रलाईआ। कूड़ कुड़यारा भोजन खाया, सच सुच्च रसना जिह्वा ना कोए लगाईआ। सो वेला अन्तिम नेड़े आया, जिस दा राह सर्ब तकाईआ। भगत मार्ग दए समझाया, सिन्ध सागर धार वहाईआ। कर्म उजागर दए कराया, निहकर्मी वड वड्याईआ। साची सरन इक दरसाया, पुरख अकाल होए सहाईआ। जुग जुग चौकड़ी दए बदलाया, बदला लवे थाउँ थाईंआ। साचा अदली इक्को आया, अदल अदालत इक जणाईआ। कातिल मकतूल खेल खलाया, माअकूल आपणा हुक्म सुणाईआ। सच असूल दए बणाया, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे दो जहान, कलिजुग अन्तिम वेखे आण, कूड़ी क्रिया मेटे निशान, सच धर्म झुलाए निशान, लख चुरासी पाए आण, जीव जंत साध सन्त आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को राह वखाईआ। आपणी मति जो करे विचार, विचार विच्चों प्रगटाईआ। आपणी मति ना जाणे संसार, संसार सागर बेपरवाहीआ। आपणी मति ना कोए आधार, साचा संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर देवे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाईआ। आपणी मति जगत नाता, काया कर्म कांड वखाइंदा। खेले खेल पुरख बिधाता, मन मति बुध संग निभाइंदा। वेखणहार खेल तमाशा, जीवण जुगत जगत वडियाइंदा। निरगुण धार जोत प्रकाशा, अबिनाशी आपणी कल वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हर घट आपणी खेल कराइंदा। जगत मति सदा मतिवाली, क्रिया कर्म विच फसाईआ। जद वेखो दोवें हथ्थां ख़ाली, वस्त सच ना कोए टिकाईआ। मन भरदा रहे दलाली, दलील देवे इक चतुराईआ। परम पुरख अवल्लड़ी चाली, तन माटी तत्त रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। आपणी मति ना जाणे कोए, भेव नज़र किसे ना आइंदा। गूढ़ी नींदे सारे सोए, बिन सतिगुर अक्ख ना कोए खुल्हाइंदा। जीवत जी ना जन्मे मोए, लख चुरासी गेड़ भुआइंदा। अन्तर अन्तर मन वासना रोए, धीरज धीर ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया तत्त जगत मति मत भेद आपणे हथ्थ रखाइंदा। जगत मति जगत दुहागण दोए दोए नैणां दए दुहाईआ। कूड़ी क्रिया बण वैरागण,

घर घर फेरा पाईआ। साहिब सतिगुर हरि कन्त ना मिले होए सुहागण, सोभावन्त ना कोए वड्याईआ। बिन किरपा बिन कर्म होई अभागण, निहकर्मी वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर देवे जगत मति, भगत मति आपणे हथ्थ रखाईआ । जगत मति जगत नाता, जगत जीवां नाल रखाइंदा। भगत मति भगवान नाता, परम पुरख आप मिलाइंदा। दोहां विचोला कमलापाता, आपणी धार आप चलाइंदा। अन्तर बैठा साख्याता, शनाख़त विच कदे ना आइंदा। हरि का भेव समझया ना जाए विच गल्लां बातां, कर्म कांड पर्दा ना कोए उठाइंदा। जिस मिल्या पुरख समरथ दाता, सो सतिगुर जीवण विच्चों जीवण बदलाइंदा। आत्म परमात्म पढ़ाए इक्को गाथा, मंत्र नमो सति समझाइंदा। पूरब जन्म दा पूरा करे घाटा, अगला राह आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मति विच्चों मति समझाइंदा । जगत मति जगत श्लोक, सोहला जगत गाईआ। भगत मति लोक परलोक, दो जहानां दए वड्याईआ। सतिगुर पूरा कर्म कांड लेखा देवे रोक, रोकड़ आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस बणाया काया किला कोट, मन मति बुध अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंज तत्त त्रैगुण माया रजो तमो सतो गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा जगत मति, मित्र प्यारा बेपरवाहीआ। जगत मति ना कुछ बणाए, जगत चले चतुराईआ। गुरमति गुरसिख समझाए, गुर सतिगुर मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाए, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। जीव ईश कंठ लगाए, जगदीश दया कमाईआ। कर्म कांड किछ रहिण ना पाए, जिस प्रभ आपणे रंग रंगाईआ। ध्रू प्रहिलाद जिउँ तराए, त्रैगुण माया डेरा ढाहीआ। कर किरपा जिस बूझ बुझाए, तिस नेत्र नैण खुल्हाईआ। एका दूजा भेव चुकाए, दूई पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मति भेद आपणा आप रखाईआ। इक मति विच जग्ग, जगत करे वड्याईआ। इक मति उपर शाह रग, बिन गुरमुखां हथ्थ किसे ना आईआ। इक मति बणाए कग्ग, काग रूप वटाईआ। इक मति सृष्ट सबाई नालों करे अलग्ग, पुरख अकाल नाल मिलाईआ। इक मति कूड़ी क्रिया घर विच लए सद्द, माया ममता मोह वधाईआ। इक मति आत्म परमात्म शब्द अनाद वजाए नद, अनहद नादी राग सुणाईआ। इक मति जगत सुणाए गाथ, रसना जिह्वा बत्ती दन्द पढ़ाईआ। इक मति मेल मिलाए पुरख समराथ, घर घर विच रंग रंगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोवां देवे आपणा साथ, जिउँ भावे तिउँ चले आप रज़ाईआ।

२३ वसाख २०२० बिक्रमी हुक्म सिँघ दे गृह फैज़पुर बटाला ज़िला गुरदास पुर

सतिगुर प्यारा सदा सति, सति सति विच रखाइंदा। सतिगुर प्यारा सतिगुर तत्त, तत्त तत्त विच रलाइंदा। सतिगुर प्यारा सतिगुर रत, रती रत लेखे लाइंदा। सतिगुर प्यारा सतिगुर मति, ब्रह्म मति इक पढ़ाइंदा। सतिगुर प्यारा सतिगुर नत, श्री भगवान नाता आप वखाइंदा। सतिगुर प्यारा सतिगुर गाथ, अनरागी राग आप अल्हाइंदा। सतिगुर प्यारा सतिगुर वस, एका दूजा भउ मिटाइंदा। सतिगुर प्यारा सतिगुर रस, अमृत इक वखाइंदा। सतिगुर प्यारा सतिगुर हथ्थ, शख़ावत इक्को इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद्द साचा रंग वखाइंदा। सतिगुर प्यारा सतिगुर दूल्हा, निरगुण नूर जोत प्रनाईआ। सतिगुर प्यारा सतिगुर फूला, पत डाली जगत महकाईआ। सतिगुर प्यारा सतिगुर झूला, दो जहानां हुलारा इक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। सतिगुर प्यारा सतिगुर संग, हरि संगी आप अख्वाइंदा। सतिगुर प्यारा सतिगुर रंग, रंग मजीठी इक चढ़ाइंदा। सतिगुर प्यारा सतिगुर मृदंग, अनहद नादी नाद वजाइंदा। सतिगुर प्यारा सतिगुर पलँघ, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। सतिगुर प्यारा सतिगुर अनन्द, अनन्द आत्म आप वखाइंदा। सतिगुर प्यारा सतिगुर चन्द, चन्द चांदनी नूर चमकाइंदा। सतिगुर प्यारा सतिगुर छन्द, निरगुण सरगुण ढोला गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा मेल मिलाइंदा। सतिगुर प्यारा सतिगुर मीता, मित्र प्यारा वड वड्याईआ। सतिगुर प्यारा सतिगुर रीता, नित नवित्त साची कार कमाईआ। सतिगुर प्यारा सतिगुर अंगीठा, हवन कुण्ड इक बणाईआ। सतिगुर प्यारा सतिगुर जीता, जीवण जुगत जणाईआ। सतिगुर प्यारा सतिगुर अतीता, त्रैगुण डेरा देवे ढाहीआ। सतिगुर प्यारा सतिगुर आपणे जिहा कीता, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। सतिगुर प्यारा सतिगुर नेत्र, अक्ख प्रतख आप खुल्हाइंदा। सतिगुर प्यारा सतिगुर खेत्र, काया खेत सोभा पाइंदा। सतिगुर प्यारा सतिगुर रुत्त बसन्ती चेत्र, सुगंध वाशना आप महकाइंदा। सतिगुर प्यारा जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन बन्धन बंध तुड़ाइंदा। सतिगुर प्यारा सतिगुर मेला, मिलणी जगदीश कराईआ। सतिगुर प्यारा सतिगुर चेला, वेखणहार आप अख्वाईआ। सतिगुर प्यारा सतिगुर सुहेला, सज्जण इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार आप वड्याईआ। सतिगुर प्यारा सतिगुर सिख, हरि सिख्या सच दृढ़ाइंदा। धुर दी धार लेखा लिख, पिछला लेख चुकाइंदा। दरस दिखाए नित नित, नवित्त आपणी कार कमाइंदा। प्रेम प्रीती प्रीतम हित, परम पुरख समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

सच प्यार इक बंधाइंदा। सतिगुर प्यार सच्चा बन्धन, बंदगी इक जणाईआ। सतिगुर प्यार मस्तक चन्दन, टिक्का नाम लगाईआ। सतिगुर प्यार अनन्द अनन्दन, निज घर वेखे बेपरवाहीआ। सतिगुर प्यार सदा बख्शंदन, डुबदे पाथर लए तराईआ। सतिगुर प्यार गुरमुख साचे मंगण, जिस अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार आप हो जाईआ। सतिगुर प्यार वस्त अमोल, अमोलक आप वरताइंदा। सतिगुर प्यार भण्डारा अनतोल, कंडा तराज़ू ना कोए तुलाइंदा। सतिगुर प्यार सदा अडोल, दो जहान ना कोए डुलाइंदा। सतिगुर प्यार सो सतिगुर कोल, बिन गुरमुखां हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। सतिगुर प्यार अन्दर बाहर वजाए ढोल, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। सतिगुर प्यार गुरसिख प्रेम, परम पुरख दए वड्याईआ। सतिगुर प्यार जगत जुगत नेम, मार्ग इक्को इक दरसाईआ। सतिगुर प्यार गोबिन्द कीता कुण्ट हेम, हउँ मैं ना कोए रखाईआ। सतिगुर प्यार नैण बेन, नेत्र लेखा लए लगाईआ। सतिगुर प्यार सतिगुर चेले कहिण, गुर चेले इक्को घर कमाईआ। सतिगुर प्यार जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच रसाइण इक दरसाईआ। सतिगुर प्यार कंचन गढ़, गढ़ी साची इक वखाइंदा। सतिगुर प्यार गुरमुख वेखण चढ़, जिस आपणा राह वखाइंदा। सतिगुर प्यार हरि सन्त सुहेले रहे कर, दूसर नेड़ कोए ना आइंदा। सतिगुर प्यार सति वखाए घर, जिस घर हरि सतिगुर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिन मंगयां देवे साचा दान, सतिगुर प्यार कर प्यार करतार आप प्याइंदा।

२३ वसाख २०२० बिक्रमी बीबी वीरो दे गृह शुकर पुर बटाला ज़िला गुरदास पुर

हरि का नाउँ हरिजन मन्दिर, आदि जुगादि समाइंदा। सतिगुर नाउँ गुरमुख अन्दर, गुर गुर धार प्रगटाइंदा। गुर गुर नाम तोड़े जन्दर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर इक वखाइंदा। गुरमुख मन्दिर डूंग्घा सागर, जग नैण नज़र ना आइंदा। गुरमुख मन्दिर काया गागर, घर घर विच आप प्रगटाइंदा। गुरमुख मन्दिर निर्मल जोत दीआ इक उजागर, जुग चौकड़ी डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि मन्दिर इक सुहाइंदा। गुर का मन्दिर गुरमुख गृह, घर साचे वज्जे वधाईआ । साहिब सतिगुर निरगुण रहे, सरगुण देवे वड्याईआ। नाम अनमोला इक्को कहे, जस ढोला साचा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर

मन्दिर इक वखाईआ। गुर का मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ, छप्पर छन्न ना कोए वखाइंदा। सतिगुर मन्दिर वसे पुरख समरथ, पुरख अकाल डेरा लाइंदा। सरगुण मार्ग साचा दस्स, राह पन्थ इक जणाइंदा। बिन लेख लिख्त गाए जस, सिफ्त सालाही सिफ्त सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मन्दिर इक सुहाइंदा। गुर का मन्दिर गुरमुख घर, घर घर वज्जे वधाईआ। साहिब सतिगुर वेखे वड़, अन्दर बाहर खोज खुजाईआ। जगत महल्ले आवे डर, हरि का नाउँ नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार नाम शनवाईआ। गुर का मन्दिर इक्को सो, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। हरि मन्दिर हरि बहे ओह, निरगुण नज़र किसे ना आइंदा। कलिजुग वस्त सब तों लए खोह, ख़ाली भाण्डे आप कराइंदा। अग्गे किसे ना मिले ढो, दरगाह साची धक्का लाइंदा। सतिगुर सरन जो जन जाए छोह, तिस आपणा मेल मिलाइंदा। कर प्रकाश करे लो, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। नाम अनमुल्ला ढोआ देवे ढो, साची दात झोली पाइंदा। लख चुरासी रही रो, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाइंदा। ख़ुल्ही मींढी रहे खोह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर घर साचा वेख वखाइंदा। सतिगुर मन्दिर गहर गम्भीर, गवर आप बणाईआ। आदि जुगादि खिच ना सके कोए तस्वीर, मुसव्वर तसव्वर ना कोए कराईआ। लेखा जाणे बेनज़ीर, नज़र सके ना कोए टिकाईआ। जिस गृह वसे शाह हकीर, शहिनशाह इक्को रंग रंगाईआ। सच तौफ़ीक सांझे पीर, हज़रत देवणहार वड्याईआ। कलमा कट शरअ ज़ंजीर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह इक्को इक वसाईआ। सतिगुर मन्दिर बिन चार दीवार, छप्पर छन्न ना कोए रखाइंदा। सतिगुर मन्दिर निरगुण दीपक बाल, तेल बाती ना कोए टिकाइंदा। सतिगुर मन्दिर सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। सतिगुर मन्दिर जोती नूर जलाल, जलवा इक्को इक वखाइंदा। सतिगुर मन्दिर सति कमाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाइंदा। सतिगुर मन्दिर ना लम्मा ना चौड़ा, तूल अर्ज़ ना कोए रखाईआ। इक्को वेखे फिर के हरि शब्दी अगम्मी घोड़ा, दूजा पन्ध ना कोए मुकाईआ। लख चुरासी बैठी अन्ध घोरा, शब्द चन्द ना कोए रुशनाईआ। सब दा काग़ज़ दिसे कोरा, पट्टी हक़ ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मन्दिर इक समझाईआ। सच मन्दिर वसे महिबूब, मुहब्बत इक्को इक जणाइंदा। उच्च अगम्म अथाह अरूज, अर्श कुर्श भेव कोए ना पाइंदा। उस दा कोई ना दए सबूत, साबत इलम नज़र कोए ना आइंदा। जिस घर वसे आप कलबूत, तिस कलबूत कलमा आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच महल्ल इक वडियाइंदा। सच महल्ल वखाए फ़ज़ल, रहमत आप

कमाईआ। इक्को नग़मा इक्को ग़ज़ल, शायर इक्को इक अख्वाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तराना कोई ना दए बदल, बदली सब दी दए कराईआ। शाह सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना साचे मन्दिर करे अदल, अदालत इक्को इक लगाईआ। दोष निर्दोष दोहां कोई ना करे कतल, छुरी कटार ना कोए उठाईआ। सच दृढ़ाए आपणी मज़ल, मंज़ले मकसूद आप पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मन्दिर इक वखाईआ। गुरमुख मन्दिर सच मकान, हरि सतिगुर खेल कराइंदा। ना शरअ ना कोए ईमान, दीन मज़्हब ना वंड वंडाइंदा। अक्खर अक्खर ना कोए ज्ञान, रसना जिह्वा ना कोए अल्हाइंदा। सीस चरण ना कोए निशान, बरदा रूप ना कोए वटाइंदा। भूपत भूप ना कोए प्रधान, हुक्म हाकम ना कोए सुणाइंदा। करे खेल श्री भगवान, सच दर साचे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक वखाइंदा। साचा मन्दिर दए वखाल, हरि वक्खरी धार चलाईआ। जिस धाम वसे दीन दयाल, तिस गृह दए वड्याईआ। नेड़ ना आए काल महाकाल, जम भय ना कोए जणाईआ। सदा सदा सद वसे नाल, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। घर विच घर वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक बणाईआ। भूत भविक्ख्त जाणे काल, बेपरवाह बेपरवाहीआ। सन्त सुहेले सज्जण भाल, हरिजन वेखे थाउँ थाईंआ। निरगुण सरगुण बण दलाल, साचा वणज रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर दए बहाल, जिस दुआरे मिले वड्याईआ। गुरमुख साचे मन्दिर बहिणा, हरि महिफ़ल नाम लगाइंदा। दर्शन पेखे पेखत नैणां, निज नेत्र मेल मिलाइंदा। झेड़ा छुट्टे रसना गाउणा, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। कर्ज़ा चुक्के लहिणा देणा, पूरब लेखा झोली पाइंदा। सच्चा मन्दिर इक्को रहिणा, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हरि सतिगुर आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे इक्को दान, सचखण्ड दुआर सच मकान, झुलदा रहे धर्म निशान, दर दुआरा इक्को नज़री आईआ।